Sunday, 25 June , 2017

News.kozaninet.gr

Ενημέρωση χωρίς όρια

Archive for the ‘ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ’ Category

Η «απολογία» για την μύνηση της ΔΕΗ

Posted by Συντ. Ομάδα On Οκτώβριος - 29 - 2013

Βέροια 27-10-2012

Κατάθεση απόψεων, μετά από μήνυση της ΔΕΗ.
Πρόσφατα, κατέθεσα ενόρκως μετά από κλήση, για την υπόθεση της ΔΕΗ, που απασχολεί κι αυτήν την αναφορά μου. Και τώρα δηλώνω ότι συμμετέχω ακόμη στην επανασύνδεση…
ρεύματος σε μετρητές της ΔΕΗ σε σπίτια, που κόβονται λόγω ανεξόφλητων λογαριασμών. Και θα συνεχίσω να συμμετέχω, μέχρι να πάψουν οι τωρινές συνθήκες ζωής, ενός μεγάλου μέρους των συνανθρώπων μας.
Παίρνοντας θάρρος και δικαίωμα από το Σύνταγμα της χώρας μας, βλέπω ότι υπάρχουν πολλές ακόμη υποχρεώσεις όλων μας, απέναντι στους συμπολίτες μας. Σύνταγμα, που ενώ θα έπρεπε να είναι ένα κομψό και ζεστό «πανωφόρι» για πιθανούς «χειμώνες», το κατάντησαν πολιτικοί και διοικητικοί παράγοντες, λινάτσα σε είσοδο χωματερής. Μια πολύ πρόχειρη ανάγνωση του Συντάγματος, με διαβεβαιώνει διάφορα. Απλές σκέψεις, κάθε καθημερινού πολίτη και τίποτε παραπάνω. Ας πούμε , τα παρακάτω…

Άρθρο 2
Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.
Ψέματα. Προφανώς, περίσσεψε το μαύρο, προκλητικό χιούμορ. Ποια αξία του ανθρώπου όταν δεν έλαβε μέριμνα ώστε να μην γυρίσει η ζωή πολλών, δεκαετίες πίσω, χωρίς ηλεκτρικό στο σπίτι; Ή υπάρχει καρικατούρα Πολιτείας ή δεν υπάρχει πολιτεία ή απατεώνες μαφιόζοι, έχουν στα χέρια τους, τα κλειδιά της Πολιτείας.
Άρθρο 5
Καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας,
Ψέματα. Ένας άνεργος αλήθεια, πόσο ελεύθερα μπορεί να αναπτύξει την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στα παραπάνω; Ρεύμα δεν έχει στο σπίτι, ελευθερία θα έχει; Και αναρωτιέμαι, πως θα διαμορφωθεί και η προσωπικότητα των μικρών ή μεγάλων παιδιών του.
Άρθρο 5
Όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής,
Ψέματα. Μα δε ντρεπόμαστε λίγο; Έτυχε να συμμετέχω σε επανασύνδεση, σε σπίτι τρώγλη, κατάκοιτης γιαγιάς, που δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί. Γειτόνισσα την φρόντιζε στοιχειωδώς, μέχρι να την λυπηθεί ο Θεός και την πάρει κοντά του. Έτυχε ακόμη σε μονογονεϊκή πολύτεκνη οικογένεια, που είχαν μήνες να πάρουν το επίδομα με το οποίο ζούσαν. Μοιρασμένα τα μικρά παιδιά σε μάνες, ξαδέλφες και συγγενείς.
Άρθρο 7
Τα βασανιστήρια, οποιαδήποτε σωματική κάκωση, βλάβη υγείας, ή άσκηση ψυχολογικής βίας, καθώς και κάθε άλλη προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας απαγορεύονται και τιμωρούνται, όπως νόμος ορίζει.
Ψέματα. Ένας που ιδιαίτερα αυτές τις εποχές δεν μπορεί να πληρώσει το ηλεκτρικό, βιάζεται ψυχολογικά βάναυσα. Βασανίζεται καθημερινά.
Πώς να κοιτάξει στα μάτια τα παιδιά του; Έχει σίγουρα φαγητό καθημερινά; Ένας άρρωστος, κινδυνεύει με επιδείνωση της υγείας του και ένας υγιής, κινδυνεύει να αρρωστήσει. Χωρίς μπάνιο; Χωρίς ζεστό φαγητό και σπίτι; Χωρίς ζέστη; Και άντε οι μεγάλοι, πιθανόν να το αντέχουν. Οι ηλικιωμένοι και τα μικρά παιδιά;
Άρθρο 21
Η οικογένεια, ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους, καθώς και ο γάμος, η μητρότητα και η παιδική ηλικία τελούν υπό την προστασία του Κράτους.
3. Το Κράτος μεριμνά για την υγεία των πολιτών και παίρνει ειδικά μέτρα για την προστασία της νεότητας, του γήρατος, της αναπηρίας και για την περίθαλψη των απόρων.
Ψέματα. Καρφί δεν τους καίγεται όσους έχουν τα κλειδιά της Διοίκησης της χώρας μας. Δεν μπορούν, ούτε το ηλεκτρικό ρεύμα, να εξασφαλίσουν, για να συντηρηθούν οικογένειες με συνοχή. Με ενδιαφέρον για τη ζωή και την πρόοδο της κοινωνίας τους, όπου και να δραστηριοποιούνται. Λόγια του αέρα, φαιδρών καλοταϊσμένων διοικούντων, που διαλύουν οικογένειες και βασανίζουν παιδιά.
Άρθρο 22
Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού.
Το Κράτος μεριμνά για την κοινωνική ασφάλιση των εργαζομένων, όπως νόμος ορίζει.
Ψέματα. Οι συμπολίτες μας, όλο και γίνονται περισσότεροι που δεν έχουν δουλειά. Κι όταν δεν έχεις δουλειά, δεν έχεις λεφτά για φαγητό, για τη ΔΕΗ θα έχεις; Κι όμως. Δεν φτάνει που από μεγάλο μέρος του πληθυσμού τα πήραν όλα, θέλουν κι άλλα. Και επειδή δεν υπάρχουν κι άλλα, τιμωρούν κι από πάνω, κόβοντας το ρεύμα. Καταδικάζοντας συμπολίτες μας, σε μια βάναυση, βασανιστική, δολοφονική καθημερινότητα. Θεσμοθετημένοι, νομικά καλυμμένοι, δήμιοι.
Άρθρο 25
**1. Τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους.
Η αναγνώριση και η προστασία των θεμελιωδών και απαράγραπτων δικαιωμάτων του ανθρώπου από την Πολιτεία αποβλέπει στην πραγμάτωση της κοινωνικής προόδου μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη.
Ψέματα. Σήμερα, μεγάλο μέρος του πληθυσμού, δεν έχει απολύτως κανένα δικαίωμα, παρά μόνον υποχρεώσεις. Το υποτιθέμενο κράτος, δεν μπορεί να εγγυηθεί, ούτε το αναγκαίο ηλεκτρικό ρεύμα, ως αναγκαίο πλέον αγαθό. Κράτος δικαίου, είναι μόνον στη φαντασία και τα όνειρα των ιδιοτελών και απάνθρωπων διοικούντων. Ελευθερία και δικαιοσύνη, είναι έννοιες σκουπίδια. Σήμερα πλέον, δικαιοσύνη και δίκαιο, επιβάλουν αλλοεθνείς υπάλληλοι διάφορων διεθνών οργανισμών κι όχι ελεύθερα οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί μας. Επέβαλαν οι μεν, επέτρεψαν οι δε, οικονομική και διοικητική, απόλυτη κατοχή. Σαν φοβισμένα κουνάβια, επικυρώνουν, ότι τους επιβάλουν.
Άρθρο 103
Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι εκτελεστές της θέλησης του Κράτους και υπηρετούν το Λαό
Ψέματα. Οι Δημόσιοι υπάλληλοι, δεν υπηρετούν το λαό. Είναι δυνάστες του Λαού. Είναι επί πληρωμή, οι φυσικοί αυτουργοί, βασανιστηρίων, ψυχολογικής πίεσης, βάναυσης συμπεριφοράς, κατά των πολιτών. Και αυτή η συμπεριφορά, είναι η θέληση του υποτιθέμενου κράτους. Είναι οι φυσικοί αυτουργοί κανόνων αλλοεθνών κατακτητών που έκλεψαν, χωρίς αντίσταση, το σπουδαιότερο από τη χώρα μας. Την αξιοπρέπεια.
Άρθρο 111
Κάθε διάταξη νόμου ή διοικητικής πράξης με κανονιστικό χαρακτήρα, που είναι αντίθετη προς το Σύνταγμα, καταργείται από την έναρξη της ισχύος του.
Ψέματα. Όχι μόνον δεν καταργείται η αδικία αλλά, γίνεται χειρότερα. Νόμοι και διευκρινιστικές, τα μπερδεύουν όπως βολεύει στους δυνάστες και θα φτάσουν σε λίγο, να κόβουν και το νερό από τα σπίτια γιατί δεν έχουν λεφτά. Με λίγα λόγια, προτρέπουν αυτούς που έχουν τάχα αναφαίρετα δικαιώματα που προστατεύονται, να ψοφήσουν, ως περισσευούμενοι και άχρηστοι.
Άρθρο 120
2. Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.
4. Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.
Θα έπρεπε. Ιδιαίτερα όσοι είχαν και έχουν την Διοίκηση της χώρας μας στα χέρια τους, Έχουν συνδέσει την αφοσίωση στην Δικαιοσύνη, την Πατρίδα και την Δημοκρατία, με τους γεννητικούς αδένες τους. Διαφορετικά, δεν θα παρέδιδαν την Διοίκηση σε αλλοεθνείς δυνάστες. Την βία πλέον, την βιώνει μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας. Βίαια θα κόψουν και το ρεύμα. Βία είναι να είσαι χωρίς τα αναγκαία. Και τι διαφέρει η κατάσταση σήμερα από την περίοδο της Ναζιστικής κατοχής; Και τότε άρπαζαν τα στοιχειώδη για την επιβίωση με τη βία και τώρα το ίδιο κάνουν με άλλον τρόπο.
Είναι απάνθρωπη και διαλυμένη μια κοινωνία όταν, επανασυνδέοντας το ρεύμα σε μια οικογένεια, να ακούς από μέσα στο σπίτι ένα παιδάκι να φωνάζει « μπαμπά έχει φως, έχει φως» και χοροπηδώντας να έρχεται με γέλιο στην εξώπορτα να μας δει.
Είναι ξεφτιλισμένη μια κοινωνία με τις αρχές της, όταν επανασυνδέεις ρεύμα σε σπίτι μετά από μια βδομάδα διακοπής, να σου λένε με δάκρυα και τρεμάμενο κάτω χείλος, « Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ». Και σκύβεις το κεφάλι και φεύγεις γρήγορα. Για να μην νοιώθει αναξιοπρεπής περισσότερα δευτερόλεπτα.
Διοικούντες, που ιδιωτικά δεν θα έβρισκαν δουλειά ούτε σαν σκιάχτρα σε αμπελώνες, αμειβόμενοι με παχυλούς μισθούς, απλά στεριώνουν την διάλυση της όποιας κοινωνικής συνοχής. Φροντίζουν να μεγαλώνει η επόμενη γενιά, με μίσος για τον τόπο μας. Να φεύγουν μετανάστες νέοι άνθρωποι, γιατί νοιώθουν περισσευούμενοι.
Διεφθαρμένοι, ατιμώρητοι διοικούντες, που για χρόνια τάϊζαν με σκουπίδια την τότε νεολαία, μας επιστέφονται τώρα ως εμετός. Απουσία όλων από όλα. Διοικούντες κακοί κλόουν, που συνεχίζουν ακάθεκτοι να μας πείσουν ότι ο εχθρός είναι ένας και είναι το υποτιθέμενο κράτος μας. Ένα κράτος βασανιστής, που τα ζητάει όλα και δεν προσφέρει τίποτε. Κράτος που διαμορφώθηκε και συνεχίζει να υφίσταται, από τις φασιστικές, κομματικές συμμορίες βίας. Διοίκηση πλήρως ελεγχόμενη από τις κομματικές παρακρατικές συμμορίες, που υφίστανται αλώβητες ακόμη, σε κάθε παράμετρο της Διοίκησης. Αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στην αναξιοπρέπεια, οι ίδιοι ακριβώς, αυτοαποκαλούνται σωτήρες.
Η ΔΕΗ βέβαια, θα μιλήσει για διαφυγόντα κέρδη.
Κανείς δεν θα αναφερθεί σε διαφυγόντες ανθρώπους.
Εύκολα και χυδαία, βαφτίζονται παράπλευρες απώλειες.
Οι συνεχείς αυτοκτονίες, έχουν ηθικούς, αυτουργούς. Κι εάν η αυτοκτονία είναι το κορυφαίο της απόγνωσης, υπάρχουν πολλά προηγούμενα στάδια καταπίεσης, σε μεγάλο αριθμό πολιτών. Θα συνεχίσω να συμμετέχω όπου μπορώ σε κοινωνική δράση, ως καθήκον, ως υποχρέωση, ως οτιδήποτε.
Αρκεί η δράση μου να κάνει λίγο καλύτερη την καθημερινότητα συμπολιτών μου.
Για λίγο περισσότερη Δικαιοσύνη.
Να λιγοστέψουν οι γηγενείς εχθροί της χώρας μας.
Και από ότι φαίνεται, θα έχουμε πολύ «δουλειά» στο άμεσο μέλλον σε σχέση με τις επανασυνδέσεις.
Ενημερωτικά σας λέω ότι μέχρι σήμερα, οι λογαριασμοί που αφορούν την οικογένειά μου, εξοφλούνται κανονικά.

Ασλάνογλου Νίκος του Αλεξάνδρου
Μέλος «ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΒΕΡΟΙΑΣ»

 

 

 

Η εξομολόγηση ενός Πιλότου …Μεγαλείο ψυχής του Έλληνα »Γητευτή» των Αιθέρων 

 

Ο αριθμός των Μαχητικών μας  τρομακτικός …650 έξοδοι των αεροσκαφών τη ΠΑ  μόνο το τριήμερο της »ΤΑΜΣ ΠΑΡΜΕΝΙΩΝ » …Για να καταλάβουμε εμείς οι αμύητοι τι σημαίνει αυτό απλά υπολογίστε : 

»Αν μια  χώρα έχει μόνο 100 μαχητικά αλλά οι πιλότοι της μπορούν να τα πετάξουν από 3 φορές την ημέρα είναι σαν να έχει 300»

 

Να γιατί οι πιλότοι μας είναι πάντα πρώτοι παντού και πάντα ,να γιατί παίρνουν πάντα την ουρά των Τούρκικων μαχητικών …Το γιατί δεν κάνουν κάτι παραπάνω, αναζητήστε το στις Πολιτικές εντολές και αποφάσεις !

 

»Αυτοί που ονόμασαν την ατολμία …ψυχραιμία έχουν τον λόγο »

 

Αλλά σήμερα ο λόγος είναι σε έναν πιλότο που κάπου κάποτε έγραψε πέντε αράδες και μίλησε από καρδιάς …Πάντα επίκαιρος και συγκλονιστικός !

 

Περιμένοντας τον Τούρκο … »Σκέφτομαι »

 

Σαν αντικρίσω το άσπρα άλογα του Αιγαίου ,χάνεται η σκέψις  μου στον Ουρανό του Θείου, του Ωραίου και  του Αληθινού !
Δεν είμαι ημίθεος ,δεν είμαι άτρωτος, δεν είμαι καν ήρωας !

Έχω τους φόβους μου , έχω τις αναστολές μου , έχω τις ανασφάλειες μου !

 


 

Μπορεί να μην είναι σε θέση να ζητήσω από την έρμη Πατρίδα κάτι το καλύτερο για μένα, για τα παιδιά μου ,μπορεί να μην είμαι καν ικανός για αυτά που παίρνω !

Όλες  αυτές  οι σκέψεις που περνάνε από το μυαλό μου ,σφίγγουν το λαιμό και ξεραίνουν το στόμα μου

Καημένη Πατρίδα έχεις όλους τους άχρηστους στην πλάτη σου έχεις και μένα …Μπορεί να ήξερα πόσο επικίνδυνο και ανούσιο ίσως και ‘άχρηστο για πολλούς εκεί κάτω να είναι αυτό που κάνω !

Ίσως και να έχουν δίκιο ,βλέπεις εγώ δεν κατεβάζω διακόπτες ,εγώ δεν οδηγώ λεωφορείο με 50 ψυχές ,εγώ δεν βγάζω φωτοτυπίες στα βουλευτικά έδρανα ένα χειμωνιάτικο βράδυ του Γενάρη στη ζεστασιά της Βουλής!

Εγώ κάθομαι, σκέπτομαι ,μελετάω   και περιμένω τον Τούρκο…Μπορεί και εγώ να μην έχω να πληρώσω τα κοινόχρηστα αλλά εσάς δεν σας ενδιαφέρει ,μπορεί να μην έχω να πληρώσω το χαράτσι στο Πατρικό του χωριού μου ,αλλά εσάς δεν σας ενδιαφέρει …Ούτε και πρέπει !

Εγώ όμως πρέπει να αδειάσω το μυαλό μου να κλειδώσω το υποσυνείδητο ,να μην σκεφτώ ότι με περιμένουν και εμένα στο σπίτι μου ,όπως τόσους και τόσους άλλους που δεν γύρισαν Ποτέ πίσω από μια ακόμη καθημερινή αποστολή  …Ίσως και κάποιοι να πουν ότι τα ήθελε και να έπαθε ! 

Εγώ όμως δεν πετάω για αυτούς ,πετάω για τον Πατέρα μου που καμαρώνει στην άκρη στο χωράφι όταν περνούν τα μαχητικά μας , πετάω για το παιδί στη Φλώρινα που περπατάει στο χιόνι να πάει στο σχολειό του ,πετάω για τον Παπά μας  που κάνει χιλιόμετρα να κάνει Ανάσταση με τους τσοπαναραίους  στο ύψωμα της Παναγιάς !

Πετάω για το ψαρά που βγήκε 4 το πρωί με την ψαρόβαρκα να φέρει το μεροκάματο  στη φαμελιά του ,πετάω για το δασκαλάκο που πληρώνει από την τσέπη του τις φωτοτυπίες στα Άγραφα της Καρδίτσας ….

Για αυτούς πετάω …Για να μπορούν να κάνουν αυτό που χρόνια κάνουν και να κρατάνε την Πατρίδα ζωντανή !

Ούτε αυτοί ,ούτε εγώ θα ζητήσω υπερωρίες γιορτές και Κυριακές ,γιατί εγώ πετάω για την Πατρίδα μου!

Πετάω για τους δικούς μου ανθρώπους ,αυτούς που γλεντάνε με την ψυχή τους ,ζούνε για μια στιγμή και όταν  πεθαίνουν  ξεπροβοδίζουν τους δικούς τους ανθρώπους με τραγούδια και εύχονται καλήν αντάμωση !

Ίσως κάποιο  πρωί  όταν κοιτάξεις ψηλά θα με δεις γιατί …

Εκεί που Ισιώνει ο Αετός …Οι Γλάροι δεν πετάνε ! 

 

 
*Ένας από τους πολλούς που είναι τόσο λίγοι !

 

 Πολλές φορές έχουμε γράψει για τις κάμερες που έχουν τοποθετηθεί σε αυτοκίνητα (dash cams) που κυκλοφορούν σε ρωσικούς δρόμους. Στις συντριπτικές των περιπτώσεων τα βίντεο που ανεβαίνουν στο….

youtube αφορούν ατυχήματα ή καυγάδες μεταξύ οδηγών. Πριν 4 ημέρες ανέβηκε ένα διαφορετικό βίντεο που έκανε τη διαφορά και γρήγορα έγινε παγκόσμιο viral. Δείτε λοιπόν, πόσο ευγενικός μπορεί να γίνει ένας οδηγός ή τι μπορεί να κάνει για να σώσει κάποιον πεζό, ριψοκινδυνεύοντας ακόμα και την ίδια του τη ζωή.

Η ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΩΜΑΛΩΝ.

Posted by Συντ. Ομάδα On Απρίλιος - 3 - 2013

pedophile2_egi9http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2013/04/pedophile2_egi9-150x150.jpg 150w" sizes="(max-width: 300px) 100vw, 300px" />

Την ίδια στιγμή που οι συνεπείς, έντιμοι και δουλευταράδες βόρειοι μας υποδεικνύουν τι παθαίνει κανείς  στο νότο, αν συνεχίσει να μην υποτάσσεται στις υποδείξεις και τα εγχειρίδια του «καλού πολίτη» μας δίνουν και μια γεύση στο τι ακριβώς ονειρεύονται οι καλοζωισμένοι συνεπείς εκτός από το να αυγατίζουν τους λογαριασμούς τους στα πιστωτικά ιδρύματα.

Οι Γερμανοί σήκωσαν φλάμπουρα για τη προστασία της κτηνοβασίας κι οι Ολλανδοί δίνουν αγώνα για την νομιμοποίηση της παιδεραστίας.  Φυσικά και οι δυο θέτουν όρια για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις. Δεν τους αρέσει η βία. Και τα ζωάκια και τα παιδάκια εννοείται ότι θα τα πηδάνε με τη συγκατάθεσή τους. Μην τους περάσουμε για βάρβαρους. Ένα γομάρι σαράντα – πενήντα χρονών θα πηδάει ένα κοριτσάκι ένα αγοράκι 12 χρονών με τη συγκατάθεσή του. Προς το παρόν παιδιά του δημοτικού και βρέφη εξαιρούνται (αυτά θα είναι οι παράνομες σχέσεις για να έχει και υλικό για μερακλήδες…)

Σε μια κοινωνία που ασφυκτιά από σπουδαίες ασχολίες όπως η συλλογή χρημάτων, ακινήτων, πολύτιμων αντικειμένων, εκβιασμούς, τζογαρίσματα με αντάλλαγμα τις ανθρώπινες ζωές, παιχνίδια πολέμου, ναρκωτικών, πορνείας, κάθε είδους ανωμαλίας που πρέπει να βρει άμεση ικανοποίηση, λογικό είναι να χρειάζεται ο πολιτισμένος κάπου να ξεσπάει. Κι εδώ παρεμβαίνει η άσκηση κτηνοβασίας και παιδοφιλίας.

Ο βρωμιάρης, σάπιος μέχρι το μεδούλι, ο πωρωμένος με οτιδήποτε σιχαμένο κυκλοφορεί, ο παράφρων χρειάζεται έναν εξαγνισμό. Μια αυτοκάθαρση που δεν μπορεί να την πραγματοποιήσει στον εαυτό του, οπότε πρέπει να την χύσει  (συγνώμη εκτοξεύσει εννοούσα) σε ένα παιδικό κορμάκι ή ένα ζωάκι που όπως και να το κάνουμε είναι τα τελευταία κάστρα αγνότητας. Είναι μυσταγωγική πράξη κι εμείς οι ηλίθιοι δεν το καταλαβαίνουμε….

Η επόμενη φάση θα είναι η εκτόνωση δια του νομιμοποιημένου πλέον κανιβαλισμού. Όπως ο Χάνιμπαλ θα μπορούν να γεύονται ένα συκώτι με ένα καλό κιάντι. Υπάρχει ουρά από πολιτισμένα αιτήματα που περιμένει υπομονετικά τη δικαίωση. Κοπρολαγνίες, νεκροφιλίες, σαδομαζοχιστές, κτηνοβάτες, παιδεραστές, κανίβαλοι, σειριακοί δολοφόνοι, όλα μέσα στη φύση είναι αφού θεωρείται φυσική αυτή η διαχρονική ανωμαλία που ονομάζεται άνθρωπος.

Κι εσείς τώρα ονειρεύεστε πως άνθρωποι που «τραβάνε» μια ξεγυρισμένη παρακολουθώντας το βιασμό ενός βρέφους, ή άλλοι που θεωρούν ζωοφιλία να βάζεις κάτω ένα αρνί και να του πετάς τα μάτια, ή άλλοι που θεωρούν απόδοση τιμής στους νεκρούς να τους πηδάνε, και δεκάδες τέτοιες χαριτωμένες αποκλίσεις, πως μπορούν να συγκινηθούν και να κατανοήσουν το ανθρώπινο δράμα ανέργων, κακοπληρωμένων, οφειλετών, καταθλιπτικών, δυστυχισμένων πεινασμένων, που αγωνίζονται να επιβιώσουν σε τραγικές συνθήκες….

Είναι πιο πιθανό να μας προτείνουν να μας πηδάνε για να ξεχρεώσουμε παρά να σκεφθούν δημοσιονομικές λύσεις λογικές και ανθρώπινες.

Πιστεύω πως έφτασε στ΄αλήθεια η εποχή που πρέπει να γίνει ένα παγκόσμιο καταστροφικό γεγονός για να ξεβρωμίσει ο πλανήτης. Γιατί είτε είσαι ένα κτήνος που πληγώνεις τους άλλους και τη φύση άμεσα, είτε είσαι ένας βλαμμένος που κάθεται και τους κοιτάει σαν ζόμπι, ανίκανος να αντιδράσει, για το σκουπιδοτενεκέ είμαστε όλοι. Δεν ξέρω αν υπάρχουν ανώτερες δυνάμεις, αν υπάρχουν όμως νομίζω πως είναι επείγουσα ανάγκη να κάνουν ένα γενικό ξεκαθάρισμα γιατί η μπόχα δεν αντέχεται πλέον. Από κανένα φυσιολογικό πλάσμα.

Γκουρμέ Ανθρωποφάγοι

Posted by Συντ. Ομάδα On Σεπτέμβριος - 29 - 2012

Όταν τα παλιότερα χρόνια υπέφερε κανείς, υπέφερε κατά μόνας αλλά τον βοηθούσε και ο όποιος περίγυρος. Σήμερα η δυστυχία κι η εξαθλίωση έχουν ενσωματωθεί στην κοινωνία του θεάματος. Είμαστε σε ζωντανή σύνδεση με τη δυστυχία του άλλου, μα ελάχιστα (;) μπορούμε να τον βοηθήσουμε.

Ο σινιέ όρος «ανθρωπιστικές τραγωδίες» είναι άλλωστε το ακαδημαϊκό προκάλυμμα της επέλασης του «πολιτισμένου κόσμου» που τοκίζει τις δυστυχίες. Η ελεημοσύνη έρχεται να σπαράξει και το τελευταίο χιλιοστό αξιοπρέπειας. Χωρίς αξιοπρέπεια δεν μπορεί κάποιος να βγει απ’ την δική του τραγωδία και να ορθοποδήσει. Θα παραμένει πάντα υποχείριο του ελεήμονα που αυτάρεσκα σκουπίζει το χνώτο της ζητιανιάς απ’ τον καθρέφτη της καλοζωίας του.

Η εξουσία υπογραμμίζει την ανωτερότητά της με την ελεημοσύνη. Η ελεημοσύνη είναι ο βρυχηθμός του τέρατος που για να χορτάσει, κατασπαράζει την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης. Η ελεημοσύνη ξεθωριάζει το πιο ελεύθερο πνεύμα. Ο ελεήμων δέχεται την κατωτερότητα των πλασμάτων που ελεεί. Ο φτωχός είναι το απολίθωμα στο βαρέλι του πλούτου. Η ελεημοσύνη είναι ένα ελάχιστο ποσοστό υπεραξίας που ισοφαρίζει την ευθύνη και την ενοχή. Ο φτωχός είναι φτωχός γιατί είναι αβέβαιος και φοβισμένος. Είναι αποτέλεσμα επιδρομής.

Η λέξη «ανάπτυξη» (ξεφτισμένο κυβερνητικό σύνθημα) έχει μια θολούρα και μια υποκρισία. Προοδεύει η κυρίαρχη τάξη εξαθλιώνοντας την κατώτερη. Διαχειρίζεται τους όρους εξαθλίωσης κάθε πλάσματος που την υπηρετεί. Κλεμμένη εργασία, κυνική καταστολή, αποβλάκωση. Πλήθη συρρέουν για να χαθούν στην ανώνυμη πλήξη μιας εργάσιμης μέρας που οδηγεί στην εκκλησία, στην ψηφιακή τηλεόραση ή στη Χρυσή Αυγή. Ο θεός και το εμπόρευμα πάνε χέρι – χέρι μετατρέποντας το λαό σε ανήμπορη αγέλη.

Ο εργαζόμενος δούλεψε, υπερσυσσώρευσε και τώρα δεν μπορεί να χαρεί τον πλούτο που έχτισε με τα χέρια και το μυαλό του. Τον πλούτο που απορρόφησε την ύπαρξή του για να μορφοποιηθεί. Ο πλούτος τώρα δεν τους χρειάζεται όλους. Κάποιους θα τους ρίξει στον Καιάδα της ανεργίας. Κάποιους θα τους κρατάει στον προθάλαμο της μιζέριας και της εξαθλίωσης. Κάποιους θα τους καλλιεργεί ως γενίτσαρους στο θερμοκήπιο της ελεημοσύνης.

Η αυτοκράτειρα του πλούτου απ’ τη μια χαϊδεύει το παιδικό μάγουλο κι απ’ την άλλη του κλέβει το ένα νεφρό. Περήφανοι εκλεπτυσμένοι υπερπατριώτες κόβουν κορδέλες στα μαγαζιά ελεημοσύνης. Παντοπωλεία, φαρμακεία, ιατρεία για φτωχούς. Οι φτωχοί και οι άλλοι. Οι φτωχοί εδώ, στο παραπέτασμα που έφτιαξαν οι άλλοι για να τους κρύβουν. Οι άλλοι που διαχειρίζονται τον πλούτο και τα αγαθά του θεού βρίσκονται αλλού, σε άλλα σχολεία, σε άλλα ιατρεία, σε άλλα μαγαζιά.

Η φτώχεια λειτουργεί ως επιδημία. Σαν να επρόκειτο για φυσικό φαινόμενο. Και το εμβόλιό της είναι η ελεημοσύνη. Κανένας δεν την προκαλεί. Έρχεται ξαφνικά. Θεϊκά αυθόρμητη και θεϊκά επιτηδευμένη. Η φτώχεια δεν έχει υπεύθυνους, άρα για τη φτώχεια τους ευθύνονται αποκλειστικά και μόνο οι φτωχοί που είναι φτωχοί και δεν είναι πλούσιοι. Κανένα δικαστήριο της λεγόμενης δημοκρατίας δεν θα δικάσει κάποιον που οδήγησε κάποιον άλλο στη φτώχεια. Τα δικαστήρια της δημοκρατίας δεν δικάζουν τον εκμεταλλευτή. Η δημοκρατία μας έχει προστάτιδα την υπεραξία.
Στη δημοκρατία μας μπορείς να μιλάς ελεύθερα, να σκέπτεσαι ελεύθερα, να ψηφίζεις ελεύθερα. Στην δημοκρατία μας όλες οι απόψεις είναι σεβαστές. Μα η εφαρμοσμένη άποψη είναι μία και μοναδική.

Η εφαρμοσμένη ελευθερία επίσης. Είναι η άποψη και η ελευθερία που σου δίνει το δικαίωμα να ζεις μόνο όταν υπερασπίζεσαι το αξίωμα της εκμετάλλευσης που οδηγεί στο θεώρημα της δυστυχίας. Μόνο όταν αποδέχεσαι τον εκμεταλλευτή ως κυρίαρχο πάνω στη φύση και τους ανθρώπους. Όταν γράφεις ύμνους γι’ αυτόν, όταν είσαι αυλικός του, όταν τον γλείφεις. Όταν τού κάνεις χάρες σαν υποτακτικός σκύλος. Τότε ναι, είσαι ελεύθερος, ηδονίζεσαι με την λέξη ελευθερία και επιδίδεσαι σε παιάνες και στιχουργήματα.

Η ελευθερία γίνεται κάτι μεταφυσικό για τα σχολικά εγχειρίδια και τις υπερπατριωτικές επάλξεις. Δεν έχει σημασία που δεν έχεις σπίτι. Είσαι ελεύθερος όμως. Δεν έχει σημασία που δεν έχεις φάρμακα. Έχεις ελευθερία όμως. Δεν έχει σημασία που δεν έχεις εργασία, μέλλον. Έχεις ελευθερία. Δεν έχει σημασία που ζεις με τα σκουπίδια. Έχεις ελευθερία. Κάτσε στ’ αυγά σου λοιπόν αφού έχεις ελευθερία. Μούτζωνε με την ψυχή σου. Γκρίνιαζε, αγανάκτησε. Έχεις ελευθερία. Ένα πράγμα όμως δεν έχεις, ζωή.
Γιατί τη ζωή σου τη ρουφάνε οι βδέλλες και σου πετάνε στα μούτρα μια σταλιά ελεημοσύνης κι ένα γενόσημο ζωής. Γιατί η ανάπηρη ελευθερία που σου προσφέρουν είναι μια σακατεμένη ζωή.

του Αλέξη Καζαντζίδη

Στην πραγματική Δημοκρατία οι αποφάσεις παίρνονται από τους πολλούς, ενώ οι ''ειδικοί'' απλά τις εκτελούν.

Εμείς με την πολιτική αμορφωσιά που μας τυραννάει, αφήνουμε τους ειδικούς να αποφασίζουν ενώ εμείς εκτελούμε τις αποφάσεις τους!

Ακόμη κι αν αυτές οι αποφάσεις εκτελούν στην κυριολεξία εμάς τους ίδιους!!!

Στην πραγματική Δημοκρατία το φαινόμενο της διαφθοράς των πολιτικών απλά ΔΕΝ υπάρχει γιατί οι πολιτικοί ΔΕΝ εκλέγονται αλλά κληρώνονται.

Στην πραγματική Δημοκρατία το φαινόμενο της διαφθοράς των πολιτικών δεν μπορεί να αναπτυχθεί γιατί η σύνθεση της βουλής ανανεώνεται με νέα κλήρωση ανά σύντομα χρονικά διαστήματα.

Στην πραγματική Δημοκρατία πολιτικός δεν γίνεται μόνο ο ευνοημένος από την μοίρα,την τύχη ή τις συγκυρίες, αλλά ο καθένας μέσω κλήρωσης.

Στην πραγματική Δημοκρατία πολιτικός δεν γίνεται μόνο όποιος τυχαίνει να έχει χρήματα να ξοδέψει, να είναι περισσότερο αναγνωρίσιμος από τους άλλους, να έχει θάρρος να εκτεθεί στα κοινά, να διαθέτει τις κατάλληλες γνωριμίες ή να εκμεταλλεύεται το γεγονός πως κάποιος πρόγονος του κατείχε πολιτικό αξίωμα (λες και η πολιτική θέση είναι επαγγελματική δραστηριότητα όπου σπουδάζεις για παράδειγμα ιατρική ώστε να συνεχίσεις να λειτουργείς το ιατρείο του πατέρα σου), αλλά και ο φτωχός, ο «ανώνυμος» άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ο ντροπαλός και συνεσταλμένος, αυτός που η ισχυρότερη γνωριμία του είναι ο μανάβης της γειτονίας του, αυτός που δεν έχει να κληρονομήσει τίποτα περισσότερο από το επώνυμο του πατέρα του.

Στην πραγματική Δημοκρατία ο κάθε κληρωμένος βουλευτής ελέγχεται από τους προηγούμενους προτού αναλάβει την θέση του και αν κριθεί πως δεν ήταν σωστός πολίτης στον ιδιωτικό του βίο δεν γίνεται βουλευτής, στερείται των πολιτικών του δικαιωμάτων, κατάσχεται η περιουσία του και εξοστρακίζεται για ικανό αριθμό ετών, καθιστώντας την διαφθορά και την όποια σκέψη για αποκόμιση κερδών σε βάρος του κράτους κατάσταση άγνωστη αφού λόγω του τυχαίου της κλήρωσης ο καθένας μπορεί ανά πάσα στιγμή να ελεγχθεί.

Στην πραγματική Δημοκρατία ο κάθε κληρωμένος βουλευτή ελέγχεται το ίδιο αυστηρά και αφού παραδώσει την θέση του και λόγω του συντόμου της θητείας του, ακόμη κι αν κατάφερε να επωφεληθεί για ιδίων όφελος, ούτε να καλύψει τα ίχνη του μπορεί, ούτε να κρυφτεί πίσω από νέα ασυλία που θα του δώσει πιθανή νέα εκλογή του, αφού δεν μπαίνει ξανά σε κλήρωση (κι αν έμπαινε οι πιθανότητες να επανεκλέγει θα ήταν απειροελάχιστες, πέρα από το γεγονός πως θα τον καταλάβαιναν κατά τον νέο έλεγχο)

Στην πραγματική Δημοκρατία, εξαιτίας όλων των παραπάνω η εύρυθμη λειτουργία του κράτους όσον αφορά την παροχή υπηρεσιών (κρατικών οργανισμών ή ιδιωτικών εταιριών) λειτουργεί αυτοματοποιημένα και χωρίς την ανάγκη διαρκούς επιτήρησης, αφού ΟΛΟΙ κρίνουν και ΟΛΟΙ κρίνονται.

Στην πραγματική Δημοκρατία οι βουλευτές δεν ψηφίζουν αυτά που ο αρχηγός του κόμματος υποστηρίζει γιατί απλούστατα δεν επιτρέπει η δομή της να δημιουργηθούν κόμματα.

Στην πραγματική Δημοκρατία οι βουλευτές είναι επιφορτισμένοι (κυρίως) με νομοπαρασκευαστικά και συμβουλευτικά προς τον λαό ζητήματα και ΟΧΙ με την επιβολή τους, ανάλογα με τις ορέξεις του όποιου καταφέρνει να αποκτήσει αρχηγικό ρόλο ανάμεσα στους βουλευτές.

Στην πραγματική Δημοκρατία, ακόμη κι αν όλοι οι βουλευτές δωροδοκηθούν δεν παίζει κανέναν ρόλο γιατί οι νόμοι προς έγκριση περνούν υποχρεωτικά από την κρίση και γνώμη του λαού, λαού που εκπροσωπείται από μεγάλο αριθμό αντιπροσώπων που ΕΠΙΣΗΣ κληρώνονται και επίσης έχουν βραχύβια θητεία.

Στην πραγματική Δημοκρατία, ακριβώς εξαιτίας όλων των παραπάνω, οι βουλευτές ψάχνουν να βρουν την χρυσή τομή που θα ικανοποιεί τους πολίτες, αφού στους πολίτες ανήκει η τελική απόφαση και από τους πολίτες προέρχονται και οι ίδιοι.

Στην πραγματική Δημοκρατία, ακριβώς εξαιτίας όλων των παραπάνω, πλούσιοι και φτωχοί βουλευτές ψάχνουν να βρουν την χρυσή τομή που θα ικανοποιεί όλους αφού ο λόγος του «ισχυρού» βουλευτή δεν έχει καμία παραπάνω αξία από τον λόγο του «ανίσχυρου» οικονομικά.

Στην πραγματική Δημοκρατία κάθε γνώμη (μέσω της υπερψήφισης ή καταψήφισης των αποφάσεων) έχει την ίδια βαρύτητα και κάθε πολίτης είναι διαρκώς υπεύθυνος και επιφορτισμένος με την ομαλή λειτουργία του κράτους και την μακροημέρευση του.

Στην πραγματική Δημοκρατία εξαιτίας όλων των παραπάνω, κανείς δεν μπορεί να εμφανιστεί σαν σωτήρας που θυσιάζει την προσωπική του ζωή και την όποια επαγγελματική καριέρα, ζητώντας από τους υπόλοιπους να τον εμπιστευθούν ως διαχειριστή της Δημοκρατίας και του κράτους, αφού όλοι είναι συνυπεύθυνοι γι αυτά.

Στην πραγματική Δημοκρατία κανείς «ειδικός» που θα του ανατεθεί να εκτελέσει τις αποφάσεις των πολιτών δεν δοκιμάζει να κερδίσει εις βάρος του κράτους γιατί κρίνεται από όλους και ελέγχεται από όλους και η παραμικρή υποψία μπορεί να τον οδηγήσει ενώπιον της δικαιοσύνης, δικαιοσύνης που αποτελείται επίσης από κληρωμένους πολίτες που ακόμη κι αν τους δωροδοκήσει όλους, ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει βουλευτής και να ελεγχθεί εις βάθος.

Στην πραγματική Δημοκρατία εξαιτίας όλων των παραπάνω οι ασφαλιστικές δικλείδες θέτονται αυτόματα και λειτουργούν σαν αέναης κίνησης εκκρεμές πάνω από όποιον σκέφτεται το προσωπικό του συμφέρον

Στην πραγματική Δημοκρατία, εξαιτίας όλων των παραπάνω είτε ΟΛΟΙ κερδίζουν αναλογικά, είτε ΟΛΟΙ χάνουν αναλογικά.

Στην πραγματική Δημοκρατία, η βουλή προτείνει, οι πολίτες αποφασίζουν και οι ειδικοί εκτελούν τις αποφάσεις και ΟΛΟΙ και ΟΛΑ κρίνονται σε πραγματικό χρόνο, γι αυτό και ΟΛΟΙ φροντίζουν να κάνουν την υπηρεσία που τους έχει ανατεθεί με υπευθυνότητα και σύνεση, προσπαθώντας οι φορές που το κράτος (και κατ επέκταση ΟΛΟΙ) βγαίνει κερδισμένο να αγγίζουν το απόλυτο ποσοστό.

Στην πραγματική Δημοκρατία ΟΛΑ είναι απλά στην λειτουργία της.Τόσο απλά όσο είναι και η απλή καθημερινή ζωή του απλού καθημερινού ανθρώπου.

Θες να πας στο κράτος που η πραγματική Δημοκρατία ζει και βασιλεύει;

ΕΔΩ ΠΟΥ ΖΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙΣ !!!

ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΑΠΛΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΠΑΡΑ
ΝΑ ΤΟ ΖΗΤΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ !

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ !

ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΜΟΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ !

Χάρης Τζιβανόπουλος

http://www.ramnousia.com/

 

Κείμενο για το νεοναζισμό και τον εθνικισμό που έγραψε τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του. Το κείμενο αυτό είχε δημοσιευτεί στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων. Το ίδιο κείμενο παράλληλα είχε δημοσιευτεί και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.
«Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.
Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.

Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.
Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.
Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.
(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).

Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.
Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους).
Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.
Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.
Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.
Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.
Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.
Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.»

 

http://enomenoiblogers.blogspot.com/2012/05/m.html

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΥΛΑΕΙ, ΚΑΙ ΖΗΤΙΑΝΕΥΕΙ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ..

Posted by Συντ. Ομάδα On Απρίλιος - 3 - 2012

 

http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2012/04/keep-walking.jpg 960w" sizes="(max-width: 300px) 100vw, 300px" />

 Είχαν μόλις γίνει εκλογές όταν έγραφα το παρακάτω. Ήταν σαν να έβλεπα όλο το σκηνικό μπροστά μου. Γύρω χιλιάδες αποβλακωμένοι πανηγύριζαν κι έλπιζαν. Έλπιζαν όχι τίποτα αξιοπρεπές. Τα ίδια που ονειρευόντουσαν όλες τις προηγούμενες δεκαετίες. Το βόλεμα. Το ρουσφέτι. Να πιάσουν τη καλή. Δεν είχαν ενημερωθεί πως πλέον κανείς δεν τους χρειάζεται. Το μαγαζί είχε ήδη συμφωνηθεί να πουληθεί σε καλή και συμφέρουσα τιμή κι οι νέοι ιδιοκτήτες δεν είχαν καμιά ανάγκη να καλοπιάνουν κανέναν. Οι χρήσιμοι άχρηστοι , οι ψηφοφόροι είχαν κάνει το καθήκον τους νομιμοποιώντας μια ακόμα φορά τους παράνομους. Κατευθυνόμενοι σαν τα πρόβατα στο χορταράκι μπροστά στο σφαγείο. Και τα πρόβατα δεν μπορούν ν΄αλλάξουν κατεύθυνση γιατί τα επαναφέρουν στη τάξη τα μαντρόσκυλα. Και το κείμενο που μου είχε βγει αυθόρμητα με την αφέλεια κάποιου που ονειρεύεται τα δικά του, ήταν τελικά λόγια όπως όλα όσα έχουμε πει τόσο καιρό ενώ η κοινωνία αποδεικνύεται πως τελικά είναι ένα κούφιο ξυλαράκι μέσα στο χείμαρρο και κυλάει. Κυλάει εκεί που ο χείμαρρος τη πάει.

Οι περισσότεροι νοιώθουμε πως αυτό το κατρακύλισμα θα κρατήσει πολύ. Όλα γίνονται ερήμην μας. Είμαστε μπλεγμένοι άσχημα σε κάτι που είναι αόρατο.Πριν λίγο καιρό είχα ακόμα διάθεση και έμπνευση να αναλύω γεγονότα. Κάποια στιγμή και μετά δεν υπάρχει διάθεση. Αθώοι, αν υπάρχουν, ένοχοι ,ένα κουβάρι που κυλάει.
Δεν υπάρχει ένα θέμα να λύσουμε. Δύο. Δέκα. Είναι όλο το οικοδόμημα σάπιοαπό τα θεμέλια μέχρι τη ταράτσα. Σάπιο, κούφιο, μπάζει από παντού.
Στην αρχή ήταν μια συμφωνία, ένα μνημόνιο που θα το σκαλίζαμε, θα το μελετάγαμε,
θα φωνάζαμε τα άσχημα, θα προσπαθούσαμε να κατανοήσουμε κάτι θετικό ίσως αν υπήρχε
θα αντίδρουσαμε, θα προτείναμε. Μετά από ένα ορισμένο σημείο, συνειδητοποιήσαμε όλοι μας, πως είμαστε δεμένοι χειροπόδαρα με βαριές αλυσίδες και δεν έχουμε ούτε μια μικρή λίμα να ροκανίσουμε ένα έστω κρίκο.
Νομίζω πως η πλειοψηφία του ελληνικού λαού έχει μπει σε ένα στάδιο πολύ επικίνδυνο.
Εκείνο της αντοχής.  Αντί να θεωρήσουμε αδύνατον πως μπορούμε να ζήσουμε και να κάνουμε
έστω και μια κίνηση απελπισίας, ψηφίσαμε την αντοχή.
Είναι η λέξη που λέμε οι περισσότεροι μεταξύ μας κάθε μέρα και μάλιστα τη λέμε περήφανα. Αντέχουμε. Κι είναι ανησυχητική αυτή η αντοχή γιατί τα όρια της είναι μόλις μια τρίχα από τη
μοιρολατρία.  Είναι μια τρίχα από το περάσει μέσα μας η ιδέα πως όλα αυτά είναι μοιραία.
Ακόμα και τα κινήματα αλληλοβοήθειας για τους πεινασμένους και εξαθλιωμένους, χωρίς κανείς να οργανώνει πως θα ανατρέψει τα πράγματα ώστε όλοι αυτοί οι δυστυχισμένοι να βγουν από την άβυσσο, είναι ένα μπάλωμα φιλανθρωπίας και η φιλανθρωπία απέχει κι αυτή μια τρίχα από τη μοιρολατρία, κατά κάποιο τρόπο.
Πέφτει πολύ κλάψα. Κι αυτό το πλέον ταπεινωτικό από όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Πολύ κλάψα. Πολύ άσκοπο βρισίδι. Πολλές υποσχέσεις χωρίς βάση. Πολλά λόγια. Ατέλειωτα λόγια.
Άλλο φτωχός. Άλλο ζητιάνος. Άλλο βασανισμένος άλλο κακομοίρης. Η πατρίδα μας έχει καταντήσει μια ζητιάνα. Ακόμα κι οι εκλογές γίνονται σε ένα κλίμα σαν να είναι ελεημοσύνη σε ένα λαό που δεν του μένει τίποτα άλλο από αυτό το μικρό χαρτάκι. Να το ρίξει ο καμπούρης στη κάλπη να πει πως κάτι έκανε.
ΝΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΝΤΕΣ? (γράφτηκε Νοέμβρη του 2009)
Μου τη δίνει αφάνταστα το γεγονός ότι είναι ένα βήμα πάντα μπροστά μας. Όχι.. λάθος κάνω. Δεν είναι ένα βήμα μπροστά. Δημιουργούν το μονοπάτι που θα περπατήσουμε σύμφωνα με τις δικές τους προδιαγραφές οι οποίες προδιαγραφές είναι αυτές που εμείς έχουμε χαράξει βγάζοντας στην επιφάνεια, στο πιάτο τους, πόσα πράγματα είμαστε ικανοί να αποδεχτούμε…
Ξέρουν τις επιθυμίες μας κι επιλέγουν αυτές που θα προωθήσουν. Τις υπόλοιπες τις κάνουν να μοιάζουν περιττές. Μου τη δίνει το γεγονός ότι αυτά που θα μας πλασάρουν στη μούρη και θα λειτουργήσουν πάνω στην ιδέα «θα ποτίσουμε το φυτό με τα τάδε πράγματα» τα έχουμε επιλέξει εμείς οι ίδιοι αφού σε ένα ακόμα προγενέστερο στάδιο μας φύτεψαν το σκουλήκι πρώτα μέσα μας.
Ναι όλο αυτό το σκηνικό με κάνει θηρίο. Γιατί στερείτε φαντασίας παντελώς. Είναι υποτυπώδες σαν παιχνίδι κι όμως πάνω σ΄αυτό εργάζονται στρατιές ολόκληρες από επιστήμονες (που φύτρα μας είναι κι αυτοί) για να βρουν τρόπους ώστε οι αποχαυνωμένοι καταναλωτές – πολίτες (για το πρώτο είμαι σίγουρη το δεύτερο παίζεται πλέον) να παραμείνουν ως έχει.. και χειρότερα.
Το πρόβλημα δεν λύνεται. Αυτά τα άλιεν έχουν στρογγυλοκαθίσει πάνω στην ανθρωπότητα και δεν είναι καθόλου εξωγήινα είναι γέννημα των δικών μας φαντασιώσεων και επιθυμιών. Αυτό το τέρας που ονομάζεται κεφάλαιο, και οι υπηρέτες του (που χωρίζονται σε αμέτρητες κατηγορίες) δεν πεθαίνει έτσι. Άντε να βρεις τον Ηρακλή, να έχει όρεξη να έρθει, ν΄αρχίσει να κόβει κεφάλια και καλά κρασιά. Δεν υπάρχει τρόπος να νικήσεις το τέρας. Υπάρχει όμως τρόπος να το κατευθύνεις?
Κάνε κάτι. Απάντα λάθος για τις επιθυμίες σου. Πες τους ψέματα ν΄αρχίσουν να κατασκευάζουν λάθος προϊόντα. Παραπλάνησέ τους για την επιτυχία τους. Βάλτους σε λάθος δρόμο. Πες τις λάθος απαντήσεις στις έρευνες αγοράς. Πείσε τους ότι στα σουπερ μαρκετ θα πουλάγανε περισσότερο αν βάζανε στιπτηζούδες, τουλάχιστον θάχει πλάκα. Πες τους το πιο αναγκαίο σου απόκτημα θα ήταν ένα μηχάνημα που να σκουπίζει το πισινό σου μόλις ολοκληρώνεται η αφόδευση. Κάντους να παράγουν άχρηστα αντικείμενα. Θυμάσαι τη ταινία ΧΡΗΣΙΜΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ. Εσύ κάνε το αντίθετο. Μόλις καταλαβαίνεις που το πάνε πήγαινέ το αλλού.
Αφού έχουν πάρει χαμπάρι ότι είμαστε τόσο πολύ προβλέψιμοι δεν θα πάρει χαμπάρι κανένας ότι ενώ θα φτιάχνει κουβαδάκια και ομπρελίτσες που τόσο πολύ γουστάρεις εσύ θα έχεις επιλέξει βουνό και χιόνια…
Πρέπει να υπάρχει τρόπος να πολεμήσεις τους χαφιέδες των επιθυμιών μας. Μεταξύ του ανεγκέφαλου τέρατος (γιατί σκέψου ανεγκέφαλο είναι, δεν έχει αυτονομία έχει χτιστεί πόντο πόντο από δισεκατομμύρια κεφάλια  αλλονών….) και εσένα υπάρχουν οι χαφιέδες. Αυτούς τους χαφιέδες ονόμασέ τους όπως γουστάρεις. Ονόμασέ τους κυβερνήσεις, κόμματα, συνδικάτα, στελέχη επιχειρήσεων, φιλοσόφους, επιστήμονες, παπάδες….δεν έχουν διαφορά γιατί όλοι δουλεύουν για το ίδιο πράγμα. Σορυ, ήθελα να πω όλοι δουλεύουν το ίδιο πράγμα. Εσένα….
Πες τους ψέματα λοιπόν.
επέλεξες να είσαι ειλικρινής απέναντι σ΄αυτούς? Έλεος.
Γίνε το γνωστό κουτοπόνηρο πλασματάκι ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟΥΣ.
Κάνε τις γνώσεις τους πάνω στη προσωπικότητά σου, τις επιθυμίες σου, το τι κρύβεις μέσα σου να μοιάζουν μ΄εκεινες που έχει ο τελευταίος παίκτης στο χαλασμένο τηλέφωνο.
Να κατευθύνουμε τους κατευθύνοντες… στο γκρεμό…

Η γνώμη των πολλών … ή η γνώμη των ολίγων;;;;;

Posted by Συντ. Ομάδα On Μάρτιος - 30 - 2012

http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2012/03/mamakias.jpg 622w" sizes="(max-width: 300px) 100vw, 300px" />

Θα ξέρετε βέβαια πως το αντίθετο της Δημοκρατίας είναι η Oλιγαρχία. Το ερώτημα είναι αν ποτέ έχουμε δοκιμάσει την Δημοκρατία, για την οποία όλοι κόπτονται αλλά κανείς δεν την εφαρμόζει. Υπάρχει μόνον στα χαρτιά και είναι εντελώς θεωρητική έννοια. Ίσως μια ουτοπία, για να έχουμε να λέμε και να παίζεται από κάποιους το θέατρο του παραλόγου. Ακόμα και σε πρωτόγονες φυλές όπου στον ρόλο του Αρχηγού-ηγέτη βρίσκεται ο δυνατότερος ή ικανότερος αλλά έχει κοντά του το συμβούλιο των Γερόντων, που έχουν αποθησαυρισμένη πείρα ζωής και συμβάλλουν με αυτήν στην παρορμητικότητα των νέων. Δεν είναι ποτέ δυνατόν, αν πάρουμε ένα τυχαίο πλήθος, να τους βρούμε όλους με ίδιες γνώσεις και ίδιες απόψεις. Έτσι λοιπόν χωρίς πολλές φιοριτούρες και μεγάλα λόγια πρέπει να αποδεχτούμε την τρέχουσα κατάσταση όπως τείνει να διαμορφωθεί παγκόσμια. Η παγκοσμιοποίηση ή παγκόσμια ολιγαρχία για να μην πω  Δικτατορία. Πίσω από αυτές τις λέξεις κρύβεται επιμελώς το πρόσωπο της ανθρώπινης απληστίας ή εξωραϊσμένα «η δίψα της εξουσίας». Είναι μέσα στην ανθρώπινη φύση, αυτή η επιδίωξη. Επειδή όμως είναι σκληρό για την μεγάλη μάζα να το καταπιεί, φροντίζουν να υπάρχουν διάφορα επικαλύμματα διακοσμητικά. Παντού σε όλες τις κοινωνικές εκφάνσεις υπάρχει η ιεραρχία που με το πέρασμα των χρόνων σε πολλές καταστάσεις έχει ξεφτίσει εντελώς. Κυριαρχικό ρόλο στις σημερινές κοινωνίες έχουν η λήθη και η αναζήτηση του εύκολου τρόπου ζωής. Αυτά όμως είναι σημάδια κόπωσης και ραστώνης που οδηγούν αδυσώπητα στην εκμετάλλευση των πολλών από τους ολίγους, με κάπως απλά λόγια σε σκλαβιά και εξάρτηση. Επειδή όμως όπως έχει διαμορφωθεί ο κόσμος, έχει λιγοστέψει η ανάγκη ύπαρξης εργατικών χεριών και έχουμε παραγίνει πολλοί, καταναλώνοντας πολλούς πόρους, αναζητείται ο τρόπος της αποπληθυσμοποίησης. Αν είναι δύσκολη η λέξη θα την διατυπώσω διαφορετικά. Επιθυμούν την μείωση του ανθρωπίνου πληθυσμού  σε κάποια αριθμητικά όρια κατά πολύ κατώτερα του σημερινού υπάρχοντος αριθμού, αυτή την επιθυμία τους- επιδίωξη την έχουν διατυπώσει εγγράφως σε κάποιες Γρανίτινες πλάκες στην Γεωργία των Ηνωμένων πολιτειών(όπου αναφέρονται σε μείωση γήινου πληθυσμού  στα 500.000.000). Τρόποι υπάρχουν πάμπολλοι στην διάθεσή τους. Από ότι έχω καταλάβει μέχρι τώρα ακολουθούν και εφαρμόζουν κατά γράμμα τα πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών. ΄Ηδη λόγω της …; φροντίδας τους για μας, δρομολογούνε ειδικά αεροπλάνα σχεδόν όλη την ημέρα ραντίζοντάς μας, με κάποιες ειδικές ουσίες με τις οποίες οπωσδήποτε επιδιώκουν διάφορα εις βάρος μας (κατατονία, απάθεια, έλλειψη ενδιαφέροντος για τα συμβαίνοντα και ελάττωση της ακτινοβολίας του Ηλίου η οποία είναι ευεργετική για τα έμβια ) και ίσως κάτι πολύ σοβαρότερο βραδέως εξελισσόμενο. Παράλληλα έχουν στην διάθεσή τους το HAARPτο οποίο έχει πάρα πολλές δυνατότητες επηρεασμού μας. Είναι ένα όπλο ποικίλων δυνατοτήτων δράσης. Τα παραπάνω εκτεθέντα είναι τα γενικά. Έχουν στοχευμένη την παιδεία επί σειρά ετών, δημιουργώντας ανεγκέφαλους πολίτες, αποπροσανατολισμένους. Μπερδέματα στην γλώσσα, μπερδέματα στα μαθηματικά, μπερδέματα στην φυσική (όχι όμως και στα θρησκευτικά εκείνα ήταν πάντοτε τόσο μπερδεμένα που πολλές κοπέλες φοβόντουσαν να μυρίσουν Κρίνο μην τυχόν πάθουν το ανεπανόρθωτο …; και προσοχή σκυμμένο υποκριτικά το κεφάλι μήπως αντικρύσουμε το μεγαλείο του έναστρου Ουρανού και μας γεννηθούν ερωτηματικά). Για την Ιστορία καλύτερα να μην μιλήσουμε και μας πιάσει κατάθλιψη. ΄Ετσι προετοιμάζεται μια κοινωνία δούλων – εργατών. Όταν δεν υπάρχει παιδεία η κοινωνία είναι ένας κήπος γεμάτος αγριόχορτα, χωρίς τίποτα χρήσιμο ή ωραίο. Αυτά που έγραψα παραπάνω ελπίζω να έχουν γίνει πλήρως κατανοητά και να τα έχετε αντιληφθεί, επειδή είναι «Ηλίου φαεινότερα». Πρέπει σε όλα αυτά να αντιδράσουμε, να ανησυχήσουμε, να καταλάβουμε τι παιχνίδια παίζονται στην πλάτη μας, και για πού μας προετοιμάζουν. Όταν ένας λαός υποτίθεται ξύπνιος δεν καταλαβαίνει ότι τόσα χρόνια υπήρξε ευάλωτος σε λαϊκίστικα συνθήματα και παχύτατες κουβέντες χωρίς πρακτικό αντίκρισμα και σαφέστατη κοροϊδία σε όλο τον κοινωνικό του ιστό και εξακολουθεί να πιστεύει και να κόπτεται για αυτούς που τον κορόιδεψαν και τον κοροϊδεύουν, και προσανατολίζεται στο να αποδεχθεί αυτούς που τον κατάντησαν σε αυτό το μαύρο χάλι, και προσπαθούν να τον πείσουν ότι θα πάρουμε την πάνω βόλτα και θα βγούμε από την δίνη της φτώχιας, χωρίς ούτε ένα αναπτυξιακό έργο χωρίς μια μεταβολή άξια προσοχής οικονομικού ενδιαφέροντος, χωρίς καμία παραγωγή, παρά μόνον φόρους και ελάττωση απολαβών, με αποτέλεσμα την κατάρρευση του εμπορίου και το σπάσιμο της αλυσίδας προσφοράς – ζήτησης. Αυτούς λοιπόν που δοκίμασαμε 18 χρόνια και μας κατάντησαν έτσι επειδή είναι Ανθέλληνες και υπακούουν σε   εντολές ξένων κέντρων  ξεπουλώντας τον εθνικό μας πλούτο …; …;Επειδή είναι και ξένοι λόγω γενεαλογίας προς τον τόπο, ετοιμαζόμαστε να τους υποδεχθούμε μετά Βαΐων και κλάδων και να τους ξαναψηφίσουμε αρκεί να μην χάσουμε το ποδόσφαιρό μας, τις ατέρμονες πολιτικές συζητήσεις, το χαζοκούτι με τα υποβολιμαία Τούρκικα σήριαλ …; …;. Και να μην αναγκασθούμε να χάσουμε την ανυπαρξία (Nirvana) μέσα στην οποία  κολυμπάμε ευτυχισμένο, να μην χάσουν το φανατισμό των χρωμάτων τους που φταίνε πάντα οι του άλλου χρώματος οπαδοί με τους φανατισμούς τους …;. που  είναι τόσο κοντόφθαλμοι που βρίσκουν το δένδρο και χάνουν το Δάσος.  Δεν μας ανησυχεί τίποτα δεν έχουμε ούτε τόση δα  διάθεση να δοκιμάσουμε τίποτα καινούργιο. Δεν έχουμε καμία σχέση με όλους αυτούς που κατά καιρούς Θυσίασαν την ζωή τους για την πατρίδα τους. Η Πατρίδα είναι μια θολή εικόνα γι αυτούς. Εκείνο το λεχθέν από τη Σπαρτιάτισσα μάνα «ή ταν ή επί τας» είναι κάτι αδιανόητο για την σημερινή Ελληνίδα που ανατρέφει τον βουτυρομπεμπέ της και τρέμει μήπως γρατζουνίσει το ποδαράκι του και στάξει λίγο αίμα ή μήπως δεν κάνει δύο φορές την ημέρα μπάνιο ή δεν κοιμηθεί σε σιντόνια μαλακά και ωραία στρωμένα. Μήπως φάει κανένα μαντολάτο και κουρασθεί να μασήσει επειδή είναι σκληρό …;.. Δώσε του χαλβά κυρία μου να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο, όμοιος , ομοίω..  Σκλάβοι γεννήματα σκλάβων …; …; αυτό θα γίνουμε χωρίς να το καλοκαταλάβουμε. Ο κόσμος χάνεται γύρω μας και εμείς βρισκόμαστε στην κοσμάρα μας. Η γνώμη των πολλών ή η γνώμη των ολίγων αξίζει της προσοχής μας; Αν θέλουμε να είμαστε μέλη της βιομάζας είναι δικαίωμα μας. Όμως τα ζωντανά μέλη της κοινωνίας είναι οι λίγοι, ίσως αυτοί να είναι και οι μόνοι που υποφέρουν …;. Επειδή δεν καταλαβαίνουν την σκέψη(υπάρχει;) των πολλών και οι πολλοί …;πέρα βρέχει. Όμως το θέλουν από μέσα και εξακολουθούν να επιμένουν να είναι αυτοί που είναι. Δεν υπήρξαν ούτε κατά διάνοια ριψάσπιδες ΠΟΤΕ!!!!! Δεν ξέρω αν θα δοκιμάσουν κάποιοι έστω και την υστάτη ώρα να αφυπνισθούν από την μακαριότητά τους. Ας προσπαθήσουν έστω και μια στιγμή να αποβάλλουν το ένδυμα του …;. δούλου. Αν δεν τους αρέσει ας το ξαναβάλουν …;. Ίσως νοιώσουν ποιο άνετα.

Αστερίων (Κ.Β.)

 

http://diaelefsis.pblogs.gr/

Οι παροχές του συστήματος

Posted by Συντ. Ομάδα On Μάρτιος - 15 - 2012

http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2012/03/ligeros1_494x3201.jpg 479w" sizes="(max-width: 300px) 100vw, 300px" />

Ν. Λυγερός

Στην Ουκρανία το 1933 γεννήθηκαν παιδιά δίχως γονείς. Ήταν τα παιδιά του θανάτου. Δεν είχαν μέλλον. Δεν υπήρχε πια ανάγκη. Η ανάγκη ήταν τα ίδια τα παιδιά. Οι φουσκωμένες τους κοιλιές έδειχναν από μόνες τους ότι ήταν ταξικά παιδιά. Δεν έπρεπε να υπάρχουν. Ήταν τα λάθη του συστήματος που δεν αποδεχόταν λάθη. Ήταν ανοιχτά στόματα με κλειστά μάτια. Δεν ήθελαν να δουν τον κόσμο του συστήματος όπου το μόνο τους δικαίωμα ήταν να γεννήσουν τον θάνατο. Δεν τολμούσαν να μιλήσουν, τα παρείχε όλα το σύστημα, ακόμα και την πείνα. Όταν οι μανάδες έτρεχαν με το παιδί τους πάνω στους ώμους τους για να ψάξουν για φαγητό, δεν υπήρχε τίποτα. Η πείνα ανήκε στις υπηρεσίες του συστήματος. Κι όταν έπεφταν οι μανάδες εξαντλημένες με τα παιδιά τους καρφωμένα στις πλάτες τους, το σύστημα είχε προβλέψει ότι τα παιδιά δεν εγκαταλείπουν ποτέ τις μανάδες τους. Έτσι τα παιδιά και ειδικά τα μωρά δεμένα όπως ήταν πάνω στην πλάτη τους, πέθαιναν σιγά-σιγά και ακολουθούσαν τη μάνα τους στον θάνατο όπως το ήθελε το σύστημα. Βέβαια, όταν η ζωή αντιστεκόταν διότι δεν είχε καταλάβει τη λειτουργία του συστήματος, τότε υπήρχε πάντα η εσχάτη βοήθεια της σφαίρας στο κεφάλι. Μέσα στο σταλινικό σύστημα, κάθε πολίτης είχε τα ίδια δικαιώματα και έπρεπε να βάλει μυαλό. Η σφαίρα ήταν η πιο γρήγορη λύση για τις δύσκολες περιπτώσεις. Ο κάθε πολίτης είχε δικαίωμα στην ίδια σφαίρα. Το σύστημα για το καλό του ανθρώπου δεν επέτρεπε καμία αδικία και καμία ανισότητα. Η προετοιμασία του 1932 είχε μεγάλες αποδόσεις, αλλά το 1933 ξεπέρασε κάθε ελπίδα. Κάθε μέρα πέθαιναν 25 χιλιάδες άτομα. Ήταν μια καινούργια μορφή θερισμού. Δεν υπήρχε πια σιτάρι, αλλά ευτυχώς οι άνθρωποι ήταν έτοιμοι να θυσιαστούν για το σύστημα. Ήξεραν τι στενοχώριες προκαλούσε το σύστημα στον πατερούλη όταν δεν είχε μεγάλη απόδοση. Και ήταν λογικό διότι με τόσες παροχές του συστήματος, θα ήταν αδιανόητο να μην πεθαίνουν τόσο γρήγορα οι άνθρωποι. Στην Ουκρανία δεν υπήρχαν καλοί μαθητές στον τομέα της βαρβαρότητας και το σύστημα αναγκάστηκε να παρέχει εντατικά μαθήματα για να καταλάβουν τις βασικές λειτουργίες. Αναγκάστηκε να τους εξηγήσει ότι πρέπει να τρώγονται μεταξύ τους για να μην υπάρχουν τριβές και δυσλειτουργίες μέσα στο σύστημα. Όμως πάλι οι άνθρωποι αντιστάθηκαν. Για να τους βοηθήσει το σύστημα εξήγησε στον στρατό ότι δεν είχαν ίχνος ανθρωπιάς και ότι όλα ήταν δυνατά. Τότε τα πράγματα πήγαν καλύτερα. Η μεθοδολογία του σταλινικού συστήματος είχε επιτέλους τις πρέπουσες αποδόσεις. Με αυτόν τον τρόπο, η Ουκρανία έμαθε την έννοια της γενοκτονίας ως εσχάτη προσφορά του συστήματος. Με τόσες προσπάθειες για να πετύχει τον στόχο του, θα ήταν αδιανόητο να μην τιμήσουμε το σύστημα με την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ουκρανών. Απλώς μερικοί οπαδοί του συστήματος είναι ντροπαλοί και πρέπει να τους πείσουμε ότι διέπραξαν ένα έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας.

ΠΩΣ ΝΑ ΠΙΑΣΕΤΕ ΔΟΥΛΕΙΑ (video)

Posted by Συντ. Ομάδα On Μάρτιος - 14 - 2012

ΠΩΣ ΝΑ ΠΙΑΣΕΤΕ ΔΟΥΛΕΙΑ : Αρκεί βέβαια όπως λενε οι περισσότερες αγγελίες, να εχεις όρεξη και να είσαι πρόθυμος.. οοοχιιιι ΤΕΜΠΕΛΗΣ

YouTube Preview Image

 

Σκοτώνοντας το παραμύθι που σε κυβερνά…

Posted by Συντ. Ομάδα On Μάρτιος - 12 - 2012

 

http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2012/03/13-150x150.jpg 150w, http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2012/03/13.jpg 320w" sizes="(max-width: 300px) 100vw, 300px" />

Του Δημήτρη Α.  Γιαννακόπουλου *
Πολλές φορές το είπα και δεν το έκανα. Προφανώς έδινα χώρο και χρόνο στην ελπίδα μήπως και βρεις τη δύναμη να ξεκινήσεις να σκοτώνεις το παραμύθι που σε κυβερνά: Να βγεις από τον μύθο που σε συγκροτεί ως κοινωνία, εθνικό ευρωπαϊκό κράτος και υποκείμενο. Να δραπετεύσεις από την τηλεοπτική αφήγηση και τα διαπλεκόμενα πρωτοσέλιδα, που τις τελευταίες ημέρες οργίασαν κυριολεκτικά, συντονισμένα στην παραπληροφόρηση. Να ξεπεράσεις τις σχέσεις εξουσίας της μεταπολίτευσης, που ξεθώριασαν ρεαλιστικά μέσα στην διαβρωτική ανασφάλεια της φαντασιακής «ασφάλειας του ευρώ», η οποία σε χρεοκόπησε ως κράτος, ως αγορά, ως οικογένεια, ως άτομο.

Το φαντασιακό παλεύει με το πραγματικό και εσύ απίθανε συνεχίζεις να θεωρείς το παραμύθι ρεαλιστική πραγματικότητα, ενώ την πραγματικότητα κάτι σαν ένα κακό όνειρο, σαν εφιάλτη που θα περάσει μόλις ξυπνήσεις! Ψάχνεις την ρεαλιστική λύση μέσα στο παραμύθι και θυμώνεις μαζί μου που δεν συμμετέχω στην αφήγηση της παραμυθίας σου! Με θεωρείς εγωπαθή καθώς προσεγγίζω το πραγματικό μέσω αφηγήσεων, αντί να καταλάβεις ότι αυτό ακριβώς δείχνει την έλλειψη εγωπάθειας, μια και τονίζω τον υποκειμενικό χαρακτήρα της ερμηνείας, ενώ τον μύθο  – που δομώ παράλληλα  – δεν στηρίζω σε κάποιας μορφής (οντολογική) αντικειμενικοφάνεια. Δεν υπάρχουν αντικειμενικές οντολογίες και όσοι τις υποδηλώνουν μέσω της αφήγησής τους είναι αποπλανημένες υπάρξεις ή αγύρτες και λαϊκιστές – ασχέτως αν το πράττουν συνειδητά ή ασυνείδητα.
Τώρα θα το κάνω. Θα σε αποχαιρετήσει η διαδικτυακή γραφή μου μια και ο δράκος του παραμυθιού έγινε πλέον «σύντροφός» σου. Φίλος ή εχθρός σου δεν έχει σημασία. Δεν μπόρεσες να γεννήσεις ή έστω να συμμετάσχεις στην παραγωγή ενός σύγχρονου προοδευτικού μύθου της δημοκρατίας. Δεν μοιάζει να αγαπάς τέτοιους μύθους. Δεν έχεις τα φόντα να αντιλαμβάνεσαι την πολιτική, είσαι πολιτισμικά υπανάπτυκτος με όρους φιλελεύθερης ισότητας. Είσαι δούλος ή/και πελάτης γεμάτος καταναλωτικά συμπλέγματα. Είσαι από τους πιο κακομαθημένους λαούς της Ευρώπης, στο βαθμό που ορίζεις τον εαυτό σου ως λαό, για να καπελώσεις και όσους από τα αδέλφια σου  δεν σου μοιάζουν πολιτισμικά. Και ο πολιτισμός μέσω της αποκρυστάλλωσης πολιτικών σχέσεων εδραιώνεται και αναπαρίσταται.
Αλέξη, λες ψέματα! Τον «σωστό» λαό βρήκαν… για να εφαρμόσουν το πείραμα που την τελευταία διετία περιέγραφα και στο οποίο αναφέρεσαι. Ας μην παραμυθιάζουμε τους Έλληνες και ξένους συμπολίτες μας, παραμυθιάζοντας παράλληλα τον εαυτό μας! Οι προοδευτικοί, δημοκρατικοί μύθοι δεν κατασκευάζονται με παραμύθια και εμπόριο ελπίδας. Στην Ελλάδα υπήρχαν οι κατάλληλες πολιτικές και πολιτισμικές συνθήκες για να θεμελιωθεί το πρώτο μεταβιομηχανικό προτεκτοράτο. Πώς θα μοιάζει σε λίγο και πώς θα εξελιχθεί αυτή η περιπέτεια κανείς δεν ξέρει: ούτε εγώ ο «σοφός» που μέχρι τώρα γνώριζα – δηλαδή ήξερα να μαθαίνω – και ορθά εκτιμούσα τις εξελίξεις.
Τώρα πια, φίλε, το παραμύθι της «διάσωσης της Ελλάδας» αποκτά δυναμική έξω από το πλαίσιο των παραμέτρων που με άνεση προσέγγιζα μέχρι σήμερα, για να σου λέω τα μελλούμενα και να προτείνω διαφορετικές πολιτικές σχέσεις (λύσεις) που θα σε οδηγούσαν αλλού, μέσω της λαϊκής κατασκευής ενός άλλου μύθου, χειραφέτησης, πολιτικού πλουραλισμού και τεχνολογικού εκσυγχρονισμού, ο οποίος θα υπηρετούσε τον εκδημοκρατισμό. Αυτό ήταν το κόλπο που ποτέ δεν σου εμπιστευτικά ρητά, διότι φοβόμουν ότι θα παρεξηγηθούμε: ένα πρόγραμμα τεχνολογικού (και όχι τεχνοκρατικού) εκσυγχρονισμού σε όλα τα επίπεδα με στόχο τον εκδημοκρατισμό. Αυτό θα έδινε στην επένδυση κεφαλαίου ποιοτικά χαρακτηριστικά και δεν θα την εκχυδάιζε, μέσω της ύφεση και του απότομου κουρέματος όλων των αξιών… μαζί με το κόψιμο των κεφαλιών των εργαζομένων.
Όταν το μοντέλο ευημερίας κλονίζεται σε μια δυτικού τύπου κεφαλαιοκρατική χώρα, με τόσες μάλιστα διοικητικές και επιχειρηματικές στρεβλώσεις, εξαιτίας της πατρωνίας και της διαπλοκής, τότε είτε φεύγεις μπροστά (πρόοδος) μέσω της τεχνολογίας και της εκπαίδευσης με παράλληλη θεσμοθέτηση αμεσοδημοκρατικών θεσμών, είτε  ακολουθείς τον δρόμο της καταστροφής, όπως γίνεται σήμερα, φουσκώνοντας το παραμύθι περί ανάπτυξης – στη θέση της παραγωγικής ανασυγκρότησης-  το οποίο ήδη κατέρρευσε, όπως και να το μετρήσεις και όπως και να το υπολογίσεις, με κανόνα το νέο χρεοστάσιο της χώρας.
Γιατί πονηρούληδες κυβερνώντες δεν ζητάτε από το λαό να σωθεί με τις δικές του δυνάμεις; Διότι έτσι δεν θα σωζόταν η πολιτικομεγαλοεπιχειρηματική τάξη της μεταπολίτευσης ή επειδή δεν ξέρετε πώς γίνεται πρακτικά αυτό; Μάλλον επειδή συντρέχουν και τα δυο, νομίζω! Μόνο που κάπως έτσι η χώρα κατηφορίζει σαν τρελή στο σπιράλ της αβύσσου, το οποίο όταν περιέγραφα σαν πολιτικοοικονομικό μηχανισμό νόμιζες προφανώς ότι υπερβάλλω. Μην μου πεις ότι δεν μίλησα επ’ αυτού; Πώς να το καταλάβεις όμως, από τη στιγμή που η λαϊκιστική κουλτούρα προϋποθέτει ότι «ο λαός σώζεται με τις δικές του δυνάμεις» αποκλειστικά μέσω της επανάστασης. Ποιους συμφέρει αυτός ο μύθος που στην περίπτωσή μας αποτελεί μια παραμυθένια διήγηση δύο αντίθετων όψεων;  Ωραίος και κοινωνικά χρήσιμος ο μύθος της επανάστασης, αλλά υπήρξε πάντα άσχετος από το εκάστοτε παραμύθι της εξέγερσης.
Η επανάσταση είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την εναποθέτεις δήθεν στα χέρια του λαουτζίκου. Είναι ικανή αν εκχυδαϊστεί να καταστρέψει τελειωτικά έναν λαό. Ούτε φυσικά η επανάσταση είναι έργο μιας ελίτ ή μιας σοφής ηγεσίας. Η επανάσταση είναι ο μύθος της τύχης και ανάγκης που διακόπτει την παραμυθένια, γραμμική εξέλιξη της ιστορίας. Η επανάσταση είναι το πολιτικό αποτέλεσμα της δολοφονίας του παραμυθιού που σε κυβερνά, σε κάθε περίπτωση. Σε κάποιου είδους επανάσταση αναφερόμουν και εγώ (υλιστικά ασφαλώς), την οποία ποτέ δεν αποκάλεσα έτσι. Ήθελα να την προστατέψω από την ένταξη της στο παραμύθι της διήγησης της κρίσης, το οποίο όμως σεβάστηκε την διάκριση της οντολογίας από την επιστημολογία κατά την δόμηση της αφηγήσεώς μου. Εκεί βρίσκεται ο πραγματικός ρεαλισμός. Αν δεν διακρίνεις αυτά τα δύο πράγματα κάνεις μεταφυσική, όπως κάνουν οι νεοφιλελεύθεροι σήμερα, και όπως έπραξαν όλα τα ολοκληρωτικά συστήματα μέχρι σήμερα, μιλώντας φυσικά για τι άλλο, για «ρεαλισμό» με όρους βαρβαρότητας.!
Η δολοφονία του παραμυθιού που σε κυβερνά, είναι μια πολιτική διαδικασία και δεν έχει σχέση με ιδεαλιστικές προτροπές και αναπαραστάσεις. Τέτοιου είδους παραμυθία δεν σκοτώνονται δίχως καταστροφή. Μόνο που εδώ θέλει προσοχή: δεν θα απαλλαχτείς από αυτό το παραμύθι καταστρέφοντας το περιβάλλον, τα σύμβολα κυριαρχίας του καθεστώτος, τον «πλουτοκράτη», τον καταπατητή, τον σφετεριστή ή  τον απατεώνα. Αν θες να σκοτώσεις κάτι και να πιάσει τόπο, δολοφόνησε τις κοινωνικές σχέσεις και τις πολιτικές δομές που παρήγαγαν και αναπαράγουν όλους αυτούς. Αυτές οι δομές βρίσκονται μέσα σου και σε ορίζουν, ακόμη και την ώρα που γιαουρτώνεις, φασκελώνεις ή τα σπας. Κάνε ότι γουστάρεις, φίλε μου, αλλά εγώ δεν θα συμμετέχω στο παραμύθι σου. Δεν θα τροφοδοτήσω με επιχειρήματα την ποδοσφαιροποίηση του πολιτικού φαινόμενου. Συνεχίζω να αντιδρώ στην  χουλιγκανιστική ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής στη πατρίδα μας και παντού.
Αν θες να καταστρέψεις το παραμύθι που σε κυβερνά φρόντισε να οργανωθεί η λαϊκή πάλη πάνω σε δημοκρατικά πλουραλιστική βάση με βιοικονομικά κριτήρια. Σύμφωνα με αυτά δεν πλεονάζουν οι άνθρωποι και δεν πρέπει να σπαταλούμε φυσικούς πόρους για να παράγουμε αγαθά και υπηρεσίας, που μέσω της λειτουργίας της συγκεκριμένης αγοράς που διέπει τις οικονομικές ροές εμφανίζονται ως σπάνια για να ξετυλιχθεί ο μύθος των κλασικών οικονομικών. Δεν σε εξαπάτησα ποτέ: δεν πιστεύω ότι ξαφνικά ο κόσμος θα εγκαταλείψει αυτό το μοντέλο ανάπτυξης και ανταγωνισμού, το οποίο αποκαλώ – και εγώ – «καζινοκαπιταλισμό». Ούτε βλέπω τρόπο σύμπραξης των εξ ορισμού προοδευτικών- κοινωνικών δυνάμεων στην Ελλάδα, στη συγκυρία της κρίσης. Τίποτε θετικό υπό μακροσκοπικό πολιτικό πρίσμα δεν βλέπω. Στο μόνο που θέλω να ελπίζω είναι στην σταδιακή διαμόρφωση αυτού του πρίσματος στην χώρα μας από τη βάση. Αυτό θα γίνει, αν είναι να επισυμβεί, αργά και βασανιστικά μέσω της διαδικασίας εξόντωσης του κυβερνητικού παραμυθιού.
Είμαι βέβαιος ότι στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας θα σβήσουν επίσης πολλά και διάφορα αντικυβερνητικά (παράλληλα) παραμύθια, τόσο από αριστερά όσο και από δεξιά. Η ρευστοποίηση και απομυθοποίηση του μεσαίου χώρου και της συναίνεσης στο κέντρο, μακροχρονίως θα μεταβάλει τόσο την αριστερά όσο και την δεξιά. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε κοινωνικοπολιτική ωρίμανση με δημοκρατική ανασυγκρότηση μέσω ενός μύθου που θα αντιμετωπίζει κριτικά την δολοφονία του κυβερνητικού μύθου, ή σε απόλυτο εκχυδαϊσμό του πολιτικού φαινόμενου όπου θα επικρατήσουν ύβρεις και κατάρες εναντίον των συμβόλων της χρεοκοπίας. Το τελευταίο θα αποτελούσε μορφή διασκέδασης των αιτίων που δόμησαν  – καθόλου τυχαία – το παραμύθι που σε κυβερνά και μέσω του οποίου στοχάζεσαι, επιλέγεις και γενικά δρας. Πώς να το κάνουμε, ο έλεγχος της πολιτικής διαδικασίας ανατροπής του χρεοκοπημένου μοντέλου συμμόρφωσης, πειθαρχίας και οικονομίας σε μια κοινωνία, στο βαθμό που δεν συνοδεύεται από καλή λαϊκή οργάνωση και αυτοπειθαρχία, ενισχύει τον αυταρχισμό και τις πλέον κοινωνικά αντιδραστικές δομές.
Η διακοπή αυτής της μορφής επικοινωνίας (μας) οφείλεται στην έλλειψη πολιτικής βούλησης από αυτούς που θα έπρεπε να συνεργαστούν, να συντονιστούν και να συμπράξουν στην δολοφονία του κυβερνητικού παραμυθιού που κυριαρχεί στην Ελλάδα. Τούτο, φίλοι, δεν γίνεται ρητορικά, με λογύδρια, δηλώσεις και με ανακοινώσεις, αλλά με πολιτική στρατηγική και πράξεις, που απουσιάζουν παντελώς. Άρα, ας μην σπαταλούμε άλλο και εμείς από τη μεριά μας τους πόρους της αφήγησής μας, διότι έτσι θα ήταν σαν και εμείς οι ίδιοι να μην εννοούμε τις βιοοικονομικές αρχές στις οποίες στηρίζουμε τον λόγο μας. Τέρμα τα λόγια, τώρα είναι εποχή πράξεων …δίχως πολλά λόγια. Αλλιώς κινδυνεύει κανείς να γίνει κιμάς από την εγχώρια, πάντα αποτελεσματική, μηχανή παραγωγής γραφικών προσωπικοτήτων…
Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Πανελληνισμός: Η απάντηση στην παγκόσμια υποταγή

Posted by Συντ. Ομάδα On Μάρτιος - 6 - 2012

http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2012/03/4fa3b96489fb406e6008e247df751b07_XL.jpg 650w" sizes="(max-width: 300px) 100vw, 300px" />

Η ιστορία έχει δώσει αμείλικτες απαντήσεις και έχει κρίνει συστήματα, πολιτισμικές απόπειρες, ιδεολογήματα αλλά και στάση ζωής. Ο κάθε πολιτισμός κρίνεται από το δεδομένο διαχείρισης της Ισχύος. Το Γιατί απέκτησε την Ισχύ και το Πώς την διαχειρίστηκε θα παραμείνουν τα μοναδικά κριτήρια αξιολόγησης των Εθνών μέσα στις χιλιετίες.

Η συμπεριφορά του νικητή βλέπετε κρίνει και την πραγματική του φύση, αφού σε κάθε εποχή υπήρχαν νικητές και ηττημένοι.

Αυτή η σύγκριση φανερώνει την διαχρονική υπεροχή του Ελληνικού πολιτισμού που θα μπορούσε να συγκριθεί μόνο με τον πυρφόρο μαχητή που γκρεμίζει πύλες για να ρίξει άπλετο φως σε σκοτεινά υπόγεια – αποθήκες ψυχών. Ναι, αυτός ήταν ο ρόλος της Ελληνικής ισχύος και όχι η γενοκτονία των τοπικών πληθυσμών ώστε να καρπωθεί ανενόχλητος τους πόρους άλλων λαών.

Ακόμα και με το ξίφος, οι Έλληνες ηγέτες υπηρετούσαν τον Σκοπό, το Πνεύμα σε αντίθεση δυστυχώς με όλες τις άλλες αυτοκρατορίες της οικουμένης αλλά και με την σύγχρονη χρηματωπιστωτική λαίλαπα που παραπέμπει στην στυνγή βαρβαρότητα των Ούννων.

Τρανή απόδειξη, ο πρώτος που η ιστορία ονόμασε «Μέγα» Ο Αλέξανδρος που ένωσε τους Έλληνες και αποθέωσε τον Ελληνικό πολιτισμό στα πέρατα του γνωστού κόσμου. Ο Εκπολιτιστής Ηγέτης που κάποιες ασημαντότητες ασθμαίνοντας προσπαθούν να τον συγκρίνουν με τους σφαγείς των αιώνων. Βασιζόμενοι πάντα στην αμάθεια των νέων γεννεών που έντεχνα καλλιεργούν για να επιβάλλουν την Λήθη εναντι της Αληθείας.

Μα ποιός ηγέτης στην ιστορία έγινε δεκτός με πανηγύρισμούς ακόμα και από την οικογένεια του αντίπαλου αυτοκράτορα; Ποιός ηγέτης μνημονεύεται εδώ και αιώνες από τους λαούς που υποτίθεται ότι κατέσφαξε; Ο Τζέκινγκς Χαν; Ο Ταμερλάνος; Ο Χίτλερ; Ή μήπως νομίζετε ότι θα μνημονεύετε ο Σόρος από τις επόμενες γενιές;

Το γιατί ο Μέγας Αλέξανδρος υμνείται ακόμα σαν Θεός από τους λαούς της Ανατολής δείχνει το πραγματικό άδολο φως του Ελληνισμού απέναντι στην λύσσα των άλλων κατακτητών. Ο Μέγας Αλέξανδρος μεταλαμπάδευε έναν ανώτερο πολιτισμό. Έναν πολιτισμό που προστάτευε τον αδύνατο απέναντι στις ορέξεις του δυνατού. Έφερνε την γυναίκα και το παιδί ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας όταν πριν την έλευση του εθεωρούντο «Res» (αντικείμενα).

Ο Μέγας Αλέξανδρος σφράγιζε τις πύλες απέναντι στο σκότος διδάσκοντας τον Ελληνικό ανθρωπισμό στους λαούς. Ο Ελληνισμός δεν πήγαινε ως κατακτητής αλλά ως απελευθερωτής από τα δεσμά της Τυραννίας, της Αμαθείας, της Κτηνωδίας.

Ο Ελληνισμός δεν ήταν ληστής και δολοφόνος. Απόδειξη, ο αμύθητος θησαυρός της Βακτριανής που έμεινε ανέγγιχτος από τους ‘Ελληνες βασιλείς αλλά έμελλε να εκποιηθεί από τους Ταλιμπάν και τους σύγχρονους «απελευθερωτές»… Όταν όλες οι άλλες εκφάνσεις επεκτατισμού συνοδεύοντο από ανείπωτες σφαγές και γενοκτονίες. Ο τοπικός πληθυσμός έπρεπε να εξαλειφθεί για να ληστευούν οι φυσικοί πόροι χωρίς αντίσταση.

Διότι ο μεγαλύτερος αντίπαλος του βάρβαρου κατακτητή, του Ούννου ή Οθωμανού σφαγέα είναι το Έθνος που είναι ζυμωμένο με την Γη του. Διότι δεν πρόκειται να την παραδώσει, δεν θα την ατιμάσει.

Αυτήν την θηριωδία ζούμε δυστυχώς και σήμερα. Ποιός θα αμφισβητήσει την επίθεση που δέχεται η Ελλάδα στους τομείς της παιδείας και της υγείας από αυτούς που επιβουλεύονται τα «ασημικά» της; Από τους «συνωστισμούς» στα Γενόσημα του θανάτου, η κοιτίδα του Πανελληνισμού παραμένει ο στόχος των παγκόσμιων εξουσιαστών…
…και η απάντηση θα έλθει μόνο όταν το άδολο αυτό φως ξαναλάμψει στην κοιτίδα του και φωτίσει την ανθρωπότητα δείχνοντας ότι η απάντηση στην ασυδοσία των τοκογλύφων, μπορεί να είναι μόνο Ελληνική!

 

http://www.newsbomb.gr/ethnika

Παρακράτος και κοινωνία: Λύκοι και πρόβατα

Posted by Συντ. Ομάδα On Ιανουάριος - 24 - 2012

http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2012/01/170436-eforia2.gif 651w" sizes="(max-width: 300px) 100vw, 300px" />

Του Άγη Βερούτη

Ζούμε σε μια χώρα όπου η έννοια του Κράτους έχει μεταλλαχθεί να σημαίνει “ο μηχανισμός επιβολής ατιμώρητης βίας ενάντια στο Λαό”. Ζούμε σε μια χώρα όπου το ατομικό συμφέρον υπερισχύει του κοινού καλού, όταν αφορά στο όφελος των παρακρατικών. Ζούμε σε μια χώρα που προσομοιάζει τον σουρεαλισμό της ΕΣΣΔ στις τελευταίες μέρες πριν την κατάρρευσή της. Ζούμε σε μια χώρα που το άνοιγμα των λογαριασμών πολεοδόμων με 20 ακίνητα, και δημάρχων με δεκάδες εκατομμύρια καταθέσεις αποτελεί ταμπού. Ζούμε σε μια χώρα όπου το περιεχόμενο των τραπεζικών λογαριασμών έχει υποκαταστήσει τη συλλογικότητα, την υπευθυνότητα, την ευθιξία και την αξιοπρέπεια.

Στο Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, ο ορισμός του παρακράτους είναι: “εξουσιαστικός μηχανισμός πολιτικοστρατιωτικού χαρακτήρα με ισχυρές διασυνδέσεις και πρόσβαση στους μηχανισμούς της επίσημης κρατικής εξουσίας, παράλληλα προς τους οποίους αναπτύσσει αυθαίρετη, μυστική και παράνομη δράση είτε συμπληρωματικά προς αυτούς, κυρ. ως προς την καταστολή αντιφρονούντων προσώπων και κομμάτων, είτε εμποδίζοντας την εφαρμογή της επίσημης πολιτικής”…

Ο παραπάνω ορισμός είναι ανεπαρκής για να περιγράψει το εύρος του καρκίνου που είναι σήμερα το παρακράτος για την Ελλάδα.

Ο ορισμός του παρακράτους αναφορικά στην χώρα μας θα έπρεπε να συμπληρωθεί με επιπλέον περιγραφή: “…Στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης, το εύρος του παρακράτους ξεπέρασε κάθε προηγούμενη εκδοχή του, επεκτείνοντας τα πλοκάμια του και φτάνοντας να ελέγχει όλες τις δραστηριότητες της διοικητικής και οικονομικής ζωής της Χώρας, απομυζώντας το Λαό, και θέτοντας σε αμφισβήτηση ακόμα και τις τρεις θεσμικές Εξουσίες του Κράτους, υποκαθιστώντας την αιρετή τους εξουσία, και εξασκώντας διοικητική και οικονομική βία επάνω σε ολόκληρο το Λαό”.

Οι νόμοι που έχει θεσπίσει το επίσημο όργανο βούλησης του Λαού, η Βουλή, ασυνάρτητοι και αλληλοαναιρούμενοι, είναι δομημένοι για να διευκολύνουν τη δράση και διατήρηση του παρακράτους. Ακόμα και το πρόσφατο νομοσχέδιο για την πάταξη της διαφθοράς στο Δημόσιο, που σκοπό είχε την λήξη της ατιμωρησίας σε εγκληματικές πράξεις από δημόσιους λειτουργούς, ορίζοντας πειθαρχικό συμβούλιο αποτελούμενο από 3 δικαστές και 2 διευθυντές του δημοσίου, παραποιήθηκε στη σύστασή του προ ολίγων ημερών, με σκοπό τον έλεγχό του από την πολιτική ηγεσία, σε 2 δικαστές και 3 διευθυντές του δημοσίου.

Δυστυχώς ο Έλληνας είναι έκθετος στις ορέξεις του παρακράτους, σε κάθε επαφή που έχει με το επίσημο κράτος: από την έκδοση ενός από τα μύρια χαρτιά που απαιτούνται για την καθημερινότητά του από την θεσπισμένη γραφειοκρατία, ως τις διευκολύνσεις που παρέχουν οι ίδιοι οι πολυάριθμοι πλέον παρακρατικοί, για πάσης φύσεως παρακάμψεις των ανεφάρμοστων νόμων. Ακόμα και ψηφισμένοι νόμοι του κράτους αναιρούνται από την ισχυρότατη βούληση του παρακράτους να μη τους τηρεί.

Το παρακράτος πλέον έχει οργανωθεί σε τέτοιο βαθμό, που λειτουργεί όχι πια σε ανοχή του κράτους αλλά κυρίως ως υποκατάστατό του. Καθημερινά ο πολίτης το αγγίζει, από την διευκόλυνση που του προσφέρει ο τεχνικός μιας δημόσιας επιχείρησης να παρακάμψει (επ’ αμοιβή) μια ατελέσφορη διαδικασία που έχει ορίσει η γραφειοκρατία, ως την ανισονομία των δημοσίων λειτουργών σε σχέση με τους απλούς πολίτες, ως την ατιμωρησία των βουλευτών που βρέθηκαν με το χέρι στο κρατικό μέλι ως τον ώμο, και κουνούν το δάχτυλο εκεί που θα έπρεπε να ήσαν φυλακή.

Ακόμα και ο ίδιος ο εκλογικός νόμος είναι έτσι φτιαγμένος, ώστε να εμποδίζει νέες πολιτικές δυνάμεις της κάθαρσης να βγουν μπροστά, αφαιρώντας τους πρόσβαση σε αιρετές θέσεις αν δεν συλλέξουν τουλάχιστον το 3% των πανελλήνιων ψήφων, και δίνοντας το ποσοστό τους στα υπάρχοντα αποδεδειγμένα διεφθαρμένα κόμματα, που όμως παραμένουν ατιμώρητα λόγω “παραγραφής”.

Ουσιαστικά, όποιον και να εκλέξει δημοκρατικά ο Λαός, το παρακράτος των συγκοινωνούντων δοχείων της εξουσίας και της παραβατικότητας, όπως απέδειξαν οι πρόσφατες συλλήψεις στη Θεσσαλονίκη, παραμένει αλώβητο πλέον και ανεξάρτητο των πολιτικών ισορροπιών. Το καρκίνωμα υπερβαίνει τον υγιή ιστό, και τον νικά κατά κράτος και κατά παρακράτος.

Ίσως ο γιατρός που ζητά και λαμβάνει φακελάκι από τον ασθενή, για να παρέχει τις υπηρεσίες που εκπαιδεύτηκε και πληρώνεται από τους φόρους μας για να δίδει, να νομίζει πως δεν είναι μέρος του παρακράτους, όμως ουσιαστικά είναι. Το ίδιο ίσως να νομίζει ο πολεοδόμος που δείχνει εξαιρετικό ζήλο για να ανακαλύψει τις παραβάσεις του πολίτη στους αντικρουόμενους νόμους, ώσπου να εισπράξει το δωράκι του. Ίσως και ο αστυνομικός που επιλεκτικά επιτρέπει στο σωματέμπορα και τον έμπορο ναρκωτικών να δρουν ανενόχλητοι νομίζει απλά ότι διορθώνει την μισθολογική αδικία που του έκανε η χώρα. Ίσως ακόμη και ο αρχαιολόγος που παρεμποδίζει την ανέγερση ενός οικοδομήματος καθυστερώντας χρόνια να κάνει τη δουλειά του, ανακαλύπτοντας πως όντως δεν υπάρχουν αρχαία μόνο μετά τη λήψη του σχετικού “δώρου” από τον αλυσοδέσμιο πολίτη.

Σε κάθε έκφανση του κράτους, που ο πολίτης εκβιάζεται για να συναλλαχθεί προκειμένου να λειτουργήσει ο κρατικός μηχανισμός που ήδη πληρώνει με τους φόρους του, πέφτει θύμα μηχανισμών λήψης αποφάσεων έξω από το επίσημο κράτος: παρακρατικούς μηχανισμούς. Πέφτει θύμα του παρακράτους που έχει υποκαταστήσει το επίσημο κράτος σχεδόν σε κάθε επαφή του δεύτερου με τους πολίτες του.

Όταν ακόμη και εν ενεργεία υπουργός απειλεί τους πολίτες της Χώρας με “μακελειό” για την περίπτωση που η Δικαιοσύνη εκπληρώσει το θεσμικό της ρόλο, φοβάμαι πως το παρακράτος έχει παρεισφρήσει τόσο βαθιά στους κρατικούς μηχανισμούς, ώστε η μόνη πραγματικά λύση για το ξερίζωμά του, φευ, είναι αυτή που προτείνει ο υπουργός.

Το μόνο που δεν ξέρουμε ακόμη με σιγουριά, είναι αν τελικά το μακελειό θα αφορά στα πρόβατα ή στους λύκους…

agissilaos@gmail.com
@agissilaos

Πηγή:www.capital.gr

Η χαρά του Kissinger είμαστε…

Posted by Συντ. Ομάδα On Ιανουάριος - 20 - 2012

thumb

Της Τζένης Κ.

«Οι Έλληνες είναι αναρχικοί… και δύσκολα κουμαντάρονται. Γι’ αυτόν το λόγο πρέπει να χτυπήσουμε βαθιά μέσα στις πολιτισμικές τους ρίζες: έτσι ίσως τους καταφέρουμε να συμβιβαστούν. Εννοώ, να χτυπήσουμε τη γλώσσα τους, τη θρησκεία τους, τα πολιτισμικά και ιστορικά αποθέματα, έτσι ώστε να ουδετεροποιήσουμε τη δυνατότητά τους να αναπτύσσονται, να διακρίνουν τους εαυτούς τους ή να αποδεικνύουν ότι μπορούν να νικούν, έτσι ώστε να ξεπεράσουμε τα εμπόδια στα στρατηγικώς απαραίτητα σχέδιά μας, στα Βαλκάνια, στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή»…

Τα είχε πει δημοσίως το 1994 ο Χένρυ Κίσσιντζερ, ο μαυρόψυχος πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ που έγινε αυτές τις μέρες πάλι επίκαιρος προβλέποντας με το ένα πόδι στον τάφο  το Γ’  Παγκόσμιο Πόλεμο. (Στοίχημα ότι κάνει δεήσεις στον Έξω από ’δω να τον αβαντάρει για να ζήσει ακόμα κάμποσο και  να προλάβει να  κάνει μπουκίτσες στο αίμα… )

Πάντως, ως προς εμάς, μπορεί να πεθάνει ήσυχος. Μια χαρά έχουμε κουμανταριστεί. Δυο χαρές έχουμε συμβιβαστεί. Οχτώ χαρές (ένεκα ο  πληθωρισμός) μας έχει πάρει και μας έχει σηκώσει. Τις πολιτισμικές μας ρίζες τις πίνουνε αποξηραμένες και στουμπιγμένες για διουρητικό οι ξένοι ακαδημαϊκοί. Οι μαλακοπίτουρες εκδοθέντες έλληνες γραμματικοί ψωμολυσσάνε για αναγνώριση στα social media και αναμασάνε με δικά τους λόγια την προπαγάνδα. Γενικώς, από γλώσσα, θρησκεία και ιστορικά αποθέματα σκίζουμε. Εντρυφήσαμε μερικές δεκαετίες και εξ απαλών ονύχων στην παπαγαλία,  στην αμερικανιά,  στην αναζήτηση εργασιακών ευκολακίων χωρίς περιεχόμενο, γίναμε και τραπεζοδίαιτοι…  κι όλες οι σχέσεις με τον εαυτό μας καταλήξανε οβερλάι. Ένα πέρασμα από πάνω. Άνετο γυάλισμα και το σαράκι εντός να κάνει τη δουλειά του. Η δυνατότητά μας να αναπτυσσόμαστε δεν ουδετεροποιήθηκε απλά. Αρνητικοποιήθηκε. Με ποικίλες μεθόδους. Ανήκαμε εις τη Δύση και χορέψαμε την ευρωπαϊκή horrorγραφία. Η δυνατότητά μας να διακρίνουμε τους εαυτούς μας και να αποδεικνύουμε ότι μπορούμε να νικούμε εγκαταλείφθηκε χάρη στα κοκτέηλ που μας σέρβιραν για να υπερπηδήσουμε την προσπάθεια. Μας ήθελαν γκέι, χημικές κουράδες.  Είμαστε ένα εμπόδιο που ξεπεράστηκε. Είναι φανερό πια. Ακόμα και η κατακριτέα εριστική διάθεση εκείνων που έπιαναν την καραμπίνα κι αυτοδικούσαν επειδή οι πάσσαλοι των συνόρων ανάμεσα στα χωράφια είχανε μπει μερικά εκατοστά πιο μέσα ψόφησε. Τώρα που μπαίνουνε οι πάσσαλοι εντελώς μέσα, πιο μέσα δε γίνεται, κάθονται αραχτοί καστράτοι και χαϊδεύουν τον αφαλό τους. Κι όταν σηκώνονται από χάμω πατάνε προσεκτικά μην ξυπνήσουνε τα μυρμήγκια και τους μπούρμπουνες που ανήκουνε πια στους δανειστές. Με μερικά αντιφλεγμονώδη πατάξαμε το Ζορμπά που είχαμε μέσα μας. Ήπιαμε το νερό της λήθης, φάγαμε μακ λωτούς με μπέικον και ξεχάσαμε ότι είμαστε αυτοί που έκαναν τον Κίσσιντζερ να μας θεωρεί υπολογίσιμους. Και τα έφερε έτσι ο Θεός των αποκαθηλώσεων ώστε να μην υπάρχει ένα αξιόπιστο και ρεαλιστικό Κάτι για να το ακολουθήσουμε εναντίον της προδιαγεγραμμένης. Όλοι μας έχουν ταΐσει ματαιώσεις επί ματαιώσεων, τα πάντα ματαιώσεις. Και θέλουν να μας κάνουν χρήση υπέρ του δικού τους Κάτι…  Πού να πάμε ο καθένας μόνος του;

http://topontiki.gr/article/28695

 

 

ΟΙ ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΟΙ ΑΚΙΝΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ…

Posted by Συντ. Ομάδα On Ιανουάριος - 10 - 2012

 

Δεν υπάρχει έμπνευση.  Πόσο να περιγράψει κανείς το ακίνητο? Πόση φαντασία να επιστρατευτεί για να περιγράψει το τίποτα? Είναι ένα ακίνητο πράγμα, γράφει κανείς  κείμενα για το τι υπάρχει γύρω του, για ενδεχόμενους κινδύνους αν δεν μετακινηθεί τουλάχιστον λίγο πιο εκεί, για το ότι συμβαίνε γύρω από αυτό. Κάποια στιγμή οι περιγραφές , κοιτάζοντας αυτό το λιποθυμισμένο? Κλινικά νεκρό? Κανονικά νεκρό? , πλάσμα  στερεύουν.
Είναι στο μάτι του κυκλώνα, γύρω γκρεμίζονται τα πάντα αλλά αυτό είναι στο μάτι του κυκλώνα. Ακίνητο, αδύναμο να αντιληφθεί το μέγεθος του κυκλώνα, τα θύματα που έχουν αρχίσει και σωριάζονται στις γύρω περιοχές, τη καταστροφή πάνω στη φύση, στους ανθρώπους, στα πάντα. Εχει κατεβάσει διακόπτη.  Το αντιλαμβάνεται σαν το παιχνίδι «στρατιωτάκια αμίλητα, ακούνητα κι αγέλαστα» και έχει μείνει σε όποια στάση τον βρήκε το πρώτο σοκ, θεωρώντας πως αν κάνει έστω και μια κίνηση… έχασε!!
Τι άλλο να πούμε λοιπόν για την Ελλάδα του μνημονίου 1, 2, 3, 4 , 10 , 100… Την Ελλάδα της επέλασης του οικονομικού ράιχ και του υποταγμένου, ακίνητου λαού που απλά περιμένει.. ακίνητος σε όποια στάση ήταν μόλις οι σύμμαχοι είπαν την λέξη κλειδί «…κι αγέλαστα!»
Να περιγράψουμε πως το επόμενο διάστημα θα ασχοληθούμε με τα τελευταία τυπικά  εργατικά δικαιώματα που θα καταργηθούν? Να φωνάξουμε ξεσηκωθείτε καταργούν μισθούς, συμβάσεις, εργατικό δίκαιο? Μα ήδη χιλιάδες δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται, χωρίς ασφάλεια, χωρίς ωράριο, εκβιαζόμενοι με σκυμένο το κεφάλι, φοβισμένοι, καταθλιπτικοί, με μάτια αδειανά και κουράγιο διαλυμένο. Ενας ψιλοτσαμπουκάς  από αγανακτισμένα γεροντάκια όταν περνάει καμιά κάμερα από τη λαϊκή ή τις ουρές στο ΙΚΑ… ένα γαμοσταυρίδι στο τοίχο του σπιτιού,  στη καλύτερη περίπτωση φιλότιμοι πολίτες που βοηθάνε σε φιλανθρωπίες και  συσίτια για τους δυστυχισμένους..
Ενας λαός που ελπίζει στη φιλανθρωπία. Ενας λαός που μετατρέπεται σιγά σιγά σε ήρωα του Ντίκενς. Το αλητάκι της Ευρώπης το κατατρεγμένο με τα παλιωμένα ρούχα, το χέρι απλωμένο στη ζητηνιά  και τους κακούς που το βαράνε…
Να του δώσει ένα ψίχουλο δικαιοσύνης η Πολιτεία ή ένα ψίχουλο φαί ο γείτονας….
Οχι όλο αυτό το σκηνικό δεν αξίζει ούτε περιγραφή.  Μου προκαλεί αηδία.  Δεν αξίζει πλέον σχολιασμό, αγανάκτιση, θυμό ή κατανόηση.  Στο μετρό κάθε πρωί κοιτάζω έξω από το τζάμι το σκοτάδι, γιατί έχω την εντύπωση πως αν κοιτάξω όλα αυτά τα σβησμένα μάτια γύρω μου θα φρικάρω. Και δεν υπάρχει λόγος σοβαρός. Δεν είναι κακόμοιροι, δεν είναι αδικημένοι, δεν είναι φουκαριάρηδες.  Δεν χτυπήθηκαν από κάποια φυσική καταστροφή.  Συνήθισαν να ζουν στη μιζέρια. Είναι έτοιμοι να υπομείνουν ότι τους είναι γραμμένο.  Μοιρολάτρες. Σήμερα έχουμε φαί , αύριο θα δούμε. Χτες τρώγαμε χωρίς να υπολογίζουμε το αύριο. Αύριο δεν θα φάμε γιατί δεν υπολογίσαμε το χτες…
Ακίνητοι. Αγέλαστοι. Με τους διακόπτες κατεβασμένους.
Η Ελλάδα στην εντατική περιμένει ένα θαύμα.
Δυστυχώς όμως οι ανατροπές στην ιστορία, οι ξεσηκωμοί των δυστυχισμένων, η διεκδίκηση των ονείρων τους, δεν έγιναν ποτέ ούτε με ελεημοσύνες ούτε με θαύματα. Εγιναν με αγώνες.
Μ’ εκείνη τη φλόγα αξιοπρέπειας που δεν μπορεί να σβήσει καμιά φωτιά. Το ανάστημα που δεν λογαριάζει τυράννους και εκβιασμούς.  Οπως και στη καθημερινότητα, στους απλούς που χτυπιούνται από ένα σωρό βάσανα άλλοι σηκώνουν ανάστημα και παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους με όποιο κόστος, κι άλλοι σκύβουν το κεφάλι καμπούρηδες και ικέτες.
Πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσουμε τι από τα δύο είμαστε τελικά.  Και πολύ φοβάμαι πως είναι αργά.  Από ότι βλέπω ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, έμαθε να ζει χωρίς ανάστημα εδώ και πολλά χρόνια. Συνήθισε να είναι υποχείριο κάποιου. Είτε λεγόταν αφεντικό, είτε βουλευτής, είτε τραπεζίτης, είτε απλά ο εαυτός του. Εκτός από τα  τζιπ, τα ακίνητα και τα κινητά, το χρήμα και την αδιαφορία γιας τις πραγματικές αξίες της ζωής, οι περισσότεροι δεν έχουν μάθει τίποτα περισσότερο . Αυτά ονειρεύονται να έχουν ξανά και γι΄αυτά κλαίγονται.

Το κακό είναι πως όταν αυτά που νοιώθεις ότι σου λείπουν είναι ένα μάτσο παλιοσίδερα, ένα μάτσο παλιόρουχα, μια χούφτα μπιχλιμπίδια…  δεν θα επαναστατήσεις για να τα έχεις. Θα μηχανευτεί το μυαλό τρόπους να τα αποκτήσει ξανά. Θα κάνεις πιάτσα, θα γίνεις νταβατζής, θα κλέψεις, θα σκοτώσεις, θα πουλήσεις τη ψυχή σου στο διάβολο  ή θα γυρνάς ζητιανεύοντας αλλά μέχρι εκεί. Για να μείνεις καθαρός και να απαιτήσεις ανώτερα ιδανικά, για να θυσιαστείς γι΄αυτά,…. πρέπει και να ξέρεις ποια είναι….

 

http://vasiliskos2.blogspot.com/

ΤΑ ΕΝ ΑΠΟΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
9-Ιούλ-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΤΑ ΕΝ ΑΠΟΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Αντώνης Κανάκης: για το δημοψήφισμα της Κυριακής: «Αυτή είναι η ήττα. Αυτή είναι η πραγματική χρεοκοπία»

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
4-Ιούλ-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αντώνης Κανάκης: για το δημοψήφισμα της Κυριακής: «Αυτή είναι η ήττα. Αυτή είναι η πραγματική χρεοκοπία»

Προσοχή! Το ευρώ αποτελεί μέρος πολυσυσκευασίας. Δεν κυκλοφορεί ξεχωριστά!

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
15-Ιούν-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Προσοχή! Το ευρώ αποτελεί μέρος πολυσυσκευασίας. Δεν κυκλοφορεί ξεχωριστά!

Καζάκης:Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΛΕΕΙ ΣΚΟΠΙΜΩΣ ΨΕΜΜΑΤΑ!

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
29-Ιαν-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Καζάκης:Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΛΕΕΙ ΣΚΟΠΙΜΩΣ ΨΕΜΜΑΤΑ!

Μήπως… υποτίθεται…;

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
20-Νοέ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μήπως… υποτίθεται…;

Η Ελλάδα στον γκρεμό: Πώς φτάσαμε ως εδώ….

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
30-Οκτ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η Ελλάδα στον γκρεμό: Πώς φτάσαμε ως εδώ….

Ραχήλ Μακρή: Οι ΑΝΕΛ έχουν ύποπτη στάση (βίντεο)

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
8-Οκτ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ραχήλ Μακρή: Οι ΑΝΕΛ έχουν ύποπτη στάση (βίντεο)

Βίντεο με την ψηφοφορία στην Επιτροπή Δικαιοσύνης της Βουλής, στις 12.9.2013

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
13-Σεπ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Βίντεο με την ψηφοφορία στην Επιτροπή Δικαιοσύνης της Βουλής, στις 12.9.2013

    Διαφημιζόμενοι


Add new tag CIA Cinema Facebook Αφγανιστάν Βαλκάνια Γερμανία Γεωργία Γκουαντάναμο Γκρουέφσκι ΕΛΛΑΔΑ Επαναστατικός Αγώνας Ευρωπαϊκή Ένωση Ευρώπη ΗΠΑ Ηνωμένες Πολιτείες Ιράκ Ιράν Ισραήλ Κοζάνη Κοσσυφοπέδιο Κύπρος Μακεδονία Μπαράκ Ομπάμα Μόσχα ΝΑΤΟ Νέα Τάξη Νέα τάξη Πραγμάτων Οικολόγων Πράσινων Ομπάμα Ουάσιγκτον Ουκρανία Παγκοσμιοποίηση Πακιστάν Ρωσία Σινεμά Σκόπια Ταλιμπάν Τελευτέα Νέα Τουρκία Χίλαρι Κλίντον γρίπη των χοίρων επίθεση λαθρομετανάστες τρομοκράτες. Higilight (5.782)
Home (28)
Slide (343)
Video (523)
ΑΙΓΑΙΟ (60)
ΑΙΣΧΟΣ (112)
άρθρα και κείμενά μας (19)
Βαλκάνια (98)
Γράφουν… (2.361)
ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ (70)
Διεθνή Νέα (546)
Δικαστικά (112)
ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ (1.048)
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ (262)
ΕΛΛΑΔΑ (454)
Ενδιαφέροντα (542)
Επικαιρότητα (692)
Ευρωπαϊκά Νέα (193)
ΗΠΑ (69)
ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ (25)
ΘΡΑΚΗ (11)
ΘΡΗΣΚΕΙΑ (44)
ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ (245)
ΙΣΤΟΡΙΑ (144)
Κοζάνη-Τοπικά Νέα (106)
Κυπριακό (154)
Μακεδονικό (91)
Νέα Τάξη (552)
Ντοκιμαντέρ (21)
Οικονομία (1.183)
Ομογένεια (14)
Πολιτική (2.167)
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ (102)
προβοκάτσιες (53)
Ρωσία (27)
Σκοπιανό (29)
ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ (139)
ΤΟΥΡΚΙΑ (85)
υγεία (28)
Ψυχαγωγία (62)

WP Cumulus Flash tag cloud by Roy Tanck requires Flash Player 9 or better.