Tuesday, 23 May , 2017

News.kozaninet.gr

Ενημέρωση χωρίς όρια

Archive for the ‘ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ’ Category

Έχεις άραγε σκεφτεί ποτέ που κατατάσσεις τον εαυτό σου σχετικά με την έννοια του έθνους; Τι είσαι ακριβώς; εθνικιστής, διεθνιστής ή εθνομηδενιστής; Ακόμα, που ακριβώς κατατάσσεις όλους αυτούς που κόπτονται για το έθνος ή στρέφονται εναντίον του;
Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ, σύμφωνα με το βασικό ορισμό είναι  «η επίκληση της εθνικής ταυτότητας σαν βάση για μαζική κινητοποίηση και δράση». Με βάση αυτόν το ορισμό ο εθνικισμός διακρίνεται:

Α) Στον αμυντικό εθνικισμό…

(πραγματική προστασία του έθνους από εξωτερικές επιβουλές). Εδώ εντάσσεται κυρίως και ο πατριωτισμός, ο οποίος είναι η αγάπη προς την πατρίδα και το έθνος και η υπεράσπισή τους, χωρίς όμως μίσος προς άλλα έθνη.

Β) Στον επιθετικό εθνικισμό (σωβινισμό, ιμπεριαλισμό, αποικιοκρατία κ.λ.π.). Οι επιθετικοί εθνικιστές (συνήθως και ρατσιστές), στρατοκράτες ή οικονομικοί αποικιοκράτες, επικαλούνται το έθνος για επιθετικούς σκοπούς και πολλές φορές παριστάνουν τους αμυνόμενους εθνικιστές, στοχοποιώντας ένα άλλο έθνος (π.χ. εβραίων) ως επιτιθέμενο εναντίον του δικού τους έθνους.
Ο ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ είναι η άποψη εκείνη που δεν αρνείται μεν την ύπαρξη του έθνους, το θεωρεί όμως ως μια τεχνητή και ανεπιθύμητη κατασκευή που εμποδίζει τη διεθνή ειρήνη και τη διεθνή συνεργασία μεταξύ των λαών. Στους αγνούς διεθνιστές, συνήθως υπερισχύει ο πατριωτισμός, όταν το έθνος τους δεχθεί αναίτια επίθεση από άλλο έθνος. Σε αντίθετη περίπτωση είναι κρυπτόμενοι εθνομηδενιστές.
Ο ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ στέφεται άμεσα και επιθετικά εναντίον της ιδέας του έθνους.
Μπροστά στο πάθος τους και το μίσος εναντίον του δικού τους έθνους, που θεωρούν ότι τους πνίγει ψυχολογικά και ότι είναι εμπόδιο για τη διάλυση της ιδέας του έθνους γενικά, οι εθνομηδενιστές φτάνουν στο σημείο να γίνουν όργανα (χρηματοδοτούμενα ή μη) του επιθετικού εθνικισμού άλλων εθνών. Κάποιοι αρνούνται για παράδειγμα τη γενοκτονία των Ελλήνων, ενώ αναγνωρίζουν την γενοκτονία των Εβραίων κ.λ.π. Προπαγανδίζουν τις τούρκικες σφαγές ως επίθεση φιλίας κ.λ.π. Στρέφονται εναντίον του ελληνικού έθνους, ενώ στηρίζουν τον επιθετικό εθνικισμό των αμερικανών, των γερμανών, των τούρκων, των σκοπιανών, των αλβανών κ.λ.π.
Με βάση την πιο πάνω διάκριση,  σκέψου, αφενός που ακριβώς κατατάσσεις τον εαυτό σου, αφετέρου που κατατάσσεις όλους εκείνους που χρησιμοποιούν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο την έννοια του έθνους;

Η ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟΥ

Posted by Συντ. Ομάδα On Αύγουστος - 12 - 2013

Η εργασία που ακολουθεί γίνεται για πρώτη φορά, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Ο σκοπός της είναι να αναδείξει τις γνωστικές καταβολές του κομμουνιστικού μανιφέστους που γράφτηκε από τους Κ. Μαρξ και Φ.Ενγκελς.

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου        

το εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης
Πριν αρχίσουμε  αυτή την ανάλυση θέλουμε να επιστήσουμε την προσοχή του αναγνώστη σε  τρία  βασικά  σημεία :
Α. Τα κύρια χαρακτηριστικά της γνωστικής άποψης για την δομή των κοινωνιών ήταν τα ακόλουθα: Η απέχθεια των ιεραρχικών σχέσεων, δηλαδή η απόλυτη ισότητα μεταξύ των ανθρώπων, η κοινοκτημοσύνη(άρνηση της ιδιοκτησίας), το μίσος κατά της εκκλησίας, η κοινοκτημοσύνη των γυναικών(για παράδειγμα στα γραπτά του γνωστικού Επιφάνη), η αποστροφή για την οικογένεια και την τεκνοποιία.
Β.Το κομμουνιστικό μανιφέστο γράφτηκε το 1848, δηλαδή την περίοδο που το ρεύμα της εναντίωσης στην παράδοση ακολουθούσε το μοντέλο του διαφωτισμού και του επιστημονισμού, άρα δεν ήταν δυνατόν η αντιπρόταση στην παράδοση να ήταν ο αρχαίος γνωστικισμός  στην θρησκευτική του μορφή. Έπρεπε να διαμορφωθεί ένας υλιστικός-επιστημονικός γνωστικισμός, και αυτή ήταν η αποστολή των Μαρξ και Ένγκελς.
Γ. Η κύρια στρατηγική ή τέχνασμα των γνωστικών, ήταν να επικεντρώνονται στις αδυναμίες ενός κοινωνικού θεσμού, πχ της εκκλησίας  ή του γάμου, και πατώντας πάνω σε αυτές, να επιδιώκουν όχι την καλυτέρευση του συγκεκριμένου κοινωνικού θεσμού, αλλά  την κατάργηση του. Δηλαδή, εάν η δομή ενός σπιτιού έχει ατέλειες, δεν προσπαθούμε να τις βελτιώσουμε, αλλά καταστρέφουμε όλο το σπίτι. Αυτή είναι και η στρατηγική που ακολουθείται στο κομμουνιστικό μανιφέστο.

Δ. Η ανάλυση μας δεν θα γίνει γράφοντας εναντίον του κομμουνισμού, αλλά αντίθετα, θα εξηγήσουμε  πως θα έπρεπε να ήταν γραμμένο ένα κομμουνιστικό μανιφέστο, που δεν θα είχε γνωστικές καταβολές.

Έχοντας λοιπόν υπόψη μας αυτά τα τέσσερα σημεία, ας ξεκινήσουμε την ανάλυση μας:
Στο κομμουνιστικό μανιφέστο υπάρχει μία βασική διαπίστωση που σε γενικές γραμμές είναι σωστή: Σε όλη την ιστορία οι κοινωνίες αποτελούνταν από εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους. Πάνω σε αυτή την σωστή διαπίστωση, δομείται ένα λανθασμένο θεωρητικό οικοδόμημα. Στο πρώτο κεφάλαιο του Μανιφέστου, ο Μαρξ παραδέχεται τα εξής για την μεσαιωνική περίοδο: «….η αστική τάξη έπνιξε μέσα στο παγωμένο νερό του εγωιστικού υπολογισμού την ιερή ανατριχίλα της θρησκευτικής έκστασης, του ιπποτικού ενθουσιασμού…» Κατακρίνει δηλαδή την αστική τάξη γιατί αφάνισε το μεσαιωνικό πνεύμα. Όμως αμέσως πιο κάτω γράφει : «…Με δύο λόγια στην θέση της εκμετάλλευσης που ήταν σκεπασμένη με τις θρησκευτικές και πολιτικές αυταπάτες, έβαλε(η αστική τάξη) την ανοιχτή, την αδιάντροπη, την άμεση, τη κτηνώδη εκμετάλλευση.»Θεωρεί λοιπόν ότι αυτά που περιέγραψε προηγουμένως, δηλαδή η «ιερή ανατριχίλα της θρησκευτικής έκστασης» και το ιπποτικό πνεύμα είναι αυταπάτες . Ακριβώς εδώ βρίσκεται το πρώτο γνωστικό στοιχείο που εντοπίζουμε στο κομμουνιστικό μανιφέστο: Μία απέχθεια για την θρησκευτική λατρεία  αλλά και το ηρωικό ιπποτικό πνεύμα. Αν ο συγγραφέας του μανιφέστου δεν ήταν καταλυμένος από γνωστικές ιδέες, τότε θα είχε γράψει:  «Κρατάμε τις υψηλές αξίες της θρησκευτικής πίστης και των ιδεωδών του ιπποτισμού και απορρίπτουμε τα στοιχεία της εκμετάλλευσης που μπορεί να τις συνόδευαν». Αντίθετα αυτός εφαρμόζει  τη γνωστική τακτική που περιγράψαμε στην εισαγωγή: πατώντας πάνω στις ατέλειες ενός οικοδομήματος, βρίσκει την ευκαιρία  να απορρίψει όλο το οικοδόμημα.
Βίαιη κολλεκτιβοποίηση στην ΕΣΣΔ: παιδιά μαζεύουν πατάτες
Στο ίδιο κεφάλαιο , λίγο πιο κάτω, ο Μαρξ φανερώνει την απέχθεια του για τους αγρότες, γράφοντας: «…Η αστική τάξη υπόταξε την ύπαιθρο στην κυριαρχία της πόλης. Δημιούργησε τις μεγαλουπόλεις, αύξησε καταπληκτικά τον πληθυσμό στις πόλεις σε βάρος του αγροτικού πληθυσμού, κι έτσι λύτρωσε ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού από το αποβλάκωμα της αγροτικής ζωής.» Να επισημάνουμε ότι και ο Λένιν είχε την ίδια αντιπάθεια για τους αγρότες. Που οφείλεται άραγε αυτή η αντιπάθεια των περιπλανώμενων ιουδαίων στην αγροτική ζωή; Σε δύο λόγους: Πρώτον διότι οι αγρότες έχοντας έναν ισχυρότατο δεσμό με την γη τους, δεν είναι πρόσφοροι στα σχέδια κολεκτιβοποίησης , μαζικοποίησης και «κινητικότητας» των ανθρώπινων πληθυσμών. Η προσωπικότητα  του αγρότη ΄΄θωρακίζεται΄΄ από τα σύνορα της γης του. Ο δεύτερος και πιο σημαντικός λόγος, είναι ότι πάντοτε ο αγρότης θα βρίσκεται πιο κοντά από οποιοδήποτε άλλον, στο μεσαιωνικό πνεύμα. Η αγροτική ζωή συντηρεί και διεγείρει τα κοσμικά αρχέτυπα της αναγέννησης, της δημιουργίας, της κοσμικής αρμονίας, εν ολίγοις φανερώνει το χέρι του δημιουργού. Η αγροτική ζωή είναι από την φύση  της  εχθρός του γνωστικού  κοσμοπολιτισμού.
Και τώρα ερχόμαστε στην θεωρία της κατάργησης της ατομικής ιδιοκτησίας. Γράφει ο Μαρξ: «Μας έχουν κατηγορήσει εμάς τους κομμουνιστές πως τάχα θέλουμε να καταργήσουμε την ιδιοκτησία που αποχτήθηκε με προσωπικούς κόπους, την κερδισμένη με την ατομική εργασία, την ιδιοκτησία, που καθώς λένε, είναι τάχα η βάση κάθε προσωπικής ελευθερίας, ενέργειας και ανεξαρτησίας. Μιλάτε τάχα για  την ιδιοκτησία τη μικροαστική, τη μικροαγροτική, που προηγήθηκε από την αστική; αυτή την ιδιοκτησία δεν έχουμε ανάγκη να την καταργήσουμε, είναι κατηργημένη, την καταργεί κάθε μέρα η βιομηχανία.» Ωραίος  συλλογισμός! Δηλαδή επειδή ή μικρή ιδιοκτησία έχει καταργηθεί από την αστική τάξη και επειδή το προλεταριάτο μέσα στο αστικό σύστημα  δεν μπορεί να αποκτήσει ατομική ιδιοκτησία, καταργούμε εντελώς την ατομική ιδιοκτησία και… ησυχάζουμε. Το λογικό θα ήταν να υποστηρίξει ότι, εμείς οι κομμουνιστές όταν έλθουμε στην εξουσία θα δώσουμε την δυνατότητα σε όλους να έχουν μία μικρή ή μεσαία ιδιοκτησία. Γιατί λοιπόν αυτή η συνολική απόρριψη της ιδιοκτησίας; Θα το κατανοήσουμε εάν αντιληφθούμε ότι η ιδιοκτησία αποτελεί την »άγκυρα», την »φωλιά» του ανθρώπου μέσα στην υλική δημιουργία. Ακόμη και τα ζώα δεν έχουν κοινοκτημοσύνη στις φωλιές τους. Ο άνθρωπος που δεν έχει τίποτα, μοιάζει με πλοίο χωρίς άγκυρα, με δένδρο χωρίς ρίζες, είναι έρμαιο της θέλησης άλλων που μπορεί να τον μετακινούν πέρα δώθε. Η μικρή ιδιοκτησία, το σπίτι των προγονών μας, το εργαστήρι μας, το μαγαζί μας, είναι οι αναμνήσεις, είναι η προσωπική μας ιστορία, είναι η επέκταση της προσωπικότητας μας  μέσα στον υλικό κόσμο. Όμως ο γνωστικός δεν θέλει  μία »φωλιά» μέσα στον υλική δημιουργία διότι την μισεί, την αποστρέφεται, ο γνωστικός δεν θέλει να εκφράζεται η διαφορετικότητα των ανθρώπων, διότι μισεί την ποικιλομορφία της ύπαρξης.
Και τώρα ερχόμαστε σε μία από τις  πιο χαρακτηριστικές θεωρίες που φανερώνουν την γνωστική προέλευση των ιδεών του κομμουνιστικού μανιφέστου, την κοινοκτημοσύνη των γυναικών: Ο Μαρξ , με την δικαιολογία ότι  κάποιοι από τους αστούς απατούν τις γυναίκες  τους (λες και αυτό δεν συμβαίνει και στις τάξεις των προλετάριων) καθώς και στο ότι στην κοινωνία υπάρχει η πορνεία, προτείνει: Να αντικατασταθεί η  ανεπίσημη κοινοκτημοσύνη των γυναικών (δηλαδή το ότι κάποιοι αστοί ξελογιάζουν ο ένας την γυναίκα του άλλου) με  μία επίσημη κοινοκτημοσύνη των  γυναικών. Φυσικά  για να μπορέσει να δικαιολογήσει αυτή την θέση του, μεγαλοποιεί στο έπακρο το φαινόμενο της απιστίας  μεταξύ των συζύγων , λες και τον 19ο αιώνα όλοι οι σύζυγοι ήταν άπιστοι. Γελοιότητες. Πράγματι, είναι σαν κάποιος να διαβάζει τα κείμενα του γνωστικού Επιφάνη τον 2ο αιώνα μΧ,  ο οποίος παραπονιόταν γιατί : «….ο μίαν αγόμενος εχέτω, δυναμένων κοινωνείν απάντων, ώσπερ απέφηνε τα λοιπά των ζώων » δηλαδή: «αυτός που πείρε μία γυναίκα την διαφυλάττει, ενώ όλοι θα μπορούσαν να τις είχαν από κοινού, όπως δείχνουν ότι κάνουν τα άλλα ζώα.» [Σημείωση: Να μην συγχέονται τα περί κοινοκτημοσύνης κλπ στην πολιτεία του Πλάτωνα με τα αναγραφόμενα στο  κ. μανιφέστο, διότι ο Πλάτωνας δεν περιγράφει την κοινωνία μιας  πραγματικής  χώρας, αλλά σκιαγραφεί μία ιδεατή πολιτεία με στρατιωτικό-φιλοσοφική δομή. Διαφορετικό το πνεύμα και οι στόχοι.] Αντί λοιπόν ο Μαρξ να αγωνιστεί για μία κοινωνία στην οποία όλοι θα μετέχουν των υψηλών ηθικών αξιών, προτείνει την κοινοκτημοσύνη των γυναικών, πιστός στις γνωστικές καταβολές  του.
Φθάνουμε τώρα σε ένα άλλο γνωστικό ιδεολόγημα του μανιφέστου: Την κατάργηση των κοινωνικών τάξεων. Να επισημάνουμε ότι άλλοπράγμα είναι η κατάργηση των σχέσεων εκμετάλλευσης, και άλλο η κατάργηση των τάξεων, κάτι που αποτελεί μία τελείως αφύσικη και άρρωστη θέση. Παράδειγμα: είναι ποτέ δυνατόν ένας θυρωρός να αμείβεται το ίδιο με ένα ιατρό χειρούργο; Είναι επίσης ποτέ δυνατόν ο θυρωρός να έχει την ίδια κοινωνική αίγλη με τον ιατρό; Όχι βέβαια. Αυτοί λοιπόν δεν ανήκουν σε δύο φυσικά διαφορετικές τάξεις; Πως θα τις καταργήσουμε; Άλλη μία γνωστική ουτοπική ονειροπόληση του Μαρξ. Τελειώνουμε με την θεωρία της δικτατορίας του προλεταριάτου. Ο Μαρξ υποστηρίζει ότι όταν το προλεταριάτο αναχθεί σε κυρίαρχη τάξη, τότε θα επέλθει η δίκαιη κοινωνία. Ερώτημα: Ποιος μας το εγγυάται αυτό; Ο ίδιος Μαρξ γράφει ότι: « Οι ιδέες που κυριαρχούν σε μία εποχή είναι πάντα οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης». Άρα εάν γίνει κυρίαρχη τάξη το προλεταριάτο θα γίνουν κυρίαρχες και οι ιδέες του. Εδώ τίθενται τα εξής ερωτητικά: Α. Βασισμένο σε  ποια πνευματικά εφόδια το προλεταριάτο θα δημιουργήσει ιδέες; Β. Ποιος μας εξασφαλίζει ότι όταν αυτό θα γίνει κυρίαρχη τάξη δεν θα θελήσει να εκμεταλλευτεί τις άλλες τάξεις; Γ. Και αν το σύνολο της υπόλοιπης κοινωνίας δεν εγκρίνει τις ιδέες του προλεταριάτου;

Αυτά και άλλα πολλά ερωτηματικά προκύπτουν από την ανάγνωση του κομμουνιστικού μανιφέστου, που δεν είναι τίποτα άλλο από ένα καμουφλαρισμένο, με όρους της βιομηχανικής εποχής, νέο- γνωστικό κείμενο. Αυτό όμως που πρέπει να τονιστεί, είναι ότι ιουδαίος Μαρξ  ήταν πολύ ευφυής για μην γνωρίζει τις αντιφάσεις, το παράλογο και ανεφάρμοστο των θεωριών που έγραψε στο κομμουνιστικό μανιφέστο. Άρα σε τι αποσκοπούσαν όλες αυτές οι θεωρίες του; Είναι γνωστό ότι ο Κ. Μαρξ  είχε  ασπαστεί την  γνωστική χεγκελιανή θεωρία της θέσης- αντίθεσης -σύνθεσης. Θεωρώντας λοιπόν τον καπιταλισμό ως θέση και τον κομμουνισμό ως αντίθεση, δημιουργούσε μία σύγκρουση από την οποία θα προέκυπτε μία  νέα κοινωνική κατάσταση, δηλαδή κοινωνίες αποχριστιανοποιημένες και απομαγευμένες,  με κυρίαρχες τις ισοπεδωτικές, αντί-ιεραρχικές, φεμινιστικές ιδέες, και μία ισχυρή κρατική μηχανή που θα  έλεγχε τα πάντα. Λίγο- πολύ αυτό έγινε στο ανατολικό μπλογκ, ενώ στη δύση επικράτησε μία σύνθεση καπιταλισμού και αριστερόστροφου πολιτισμού. Το τελευταίο ζήτημα που ίσως   θέσει  ο αναγνώστης, ποιοι δηλαδή μύησαν τον Μαρξ στις κομμουνιστικές νέο-γνωστικές θεωρίες, έχει απαντηθεί στο άρθρο με τον τίτλο :ΟΙ ΚΟΚΚΙΝΟΙ ΡΑΒΒΙΝΟΙ.

http://theodotus.blogspot.gr/2013/08/blog-post.html#more

timthumb.phphttp://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2013/05/timthumb.php_-300x118.jpg 300w" sizes="(max-width: 361px) 100vw, 361px" />Αν δεν σου εξηγήσει έμπειρος αριστερός καθοδηγητής τι ακριβώς εννοεί το κόμμα του με την φράση “λαϊκή εξουσία” ή “αριστερή διακυβέρνηση” δεν θα καταλάβεις ποτέ γιατί όσο αυτοί οι σοφοί αριστεροί ηγέτες συνεχίζουν να διαμορφώνουν λαϊκές συνειδήσεις, η δημοκρατία θα αργήσει να χαράξει.

Υποτίθεται οτι οι ηγεσίες των αριστερών κομμάτων έχουν σύνδεση με τον λαό και ακούνε τον παλμό του. Δεν υπάρχουν βέβαια σοβαροί λόγοι για να πιστεύει κανείς σε αυτόν τον μύθο. Κι αυτό όχι φυσικά γιατί η κ. Παπαρήγα στις τελευταίας εκλογές είπε εκείνο το αμίμητο “ο λαός να αλλάξει την ψήφο του”. Αλλά διότι είναι ολοφάνερο πως αυτοί οι σοφοί αριστεροί ηγέτες εκείνο που στ’ αλήθεια επιδιώκουν είναι να χειραγωγούν τον λαό. Να τον οδηγούν από το χεράκι εκεί που θέλουν. Σαν μικρό παιδί.

Γι’ αυτό και τα σωματεία είναι κομματικά παραρτήματα. Γι’ αυτό και κάθε αυθόρμητη λαϊκή πολιτική κίνηση που δεν βρίσκεται υπό τον απόλυτο έλεγχό τους, στολίζεται με διάφορα κοσμητικά επίθετα και κατασυκοφαντείται. Αφού βέβαια πρώτα αποτύχουν οι προσπάθειές τους για έλεγχο και καπέλωμα.

Δυστυχώς αρκετές “αυτόνομες” οργανώσεις-κινήσεις σήμερα, και πιο δυστυχώς, οι πιο πολλές “λαϊκές συνελεύσεις” είναι υπόδουλες στον ΣΥΡΙΖΑ.

Κάπως έτσι εννοούν και την δημοκρατία και την περίφημη “λαϊκή εξουσία” αυτές οι σοφές αριστερές ηγεσίες. Είδαμε εξάλλου τι συμπεριφορά είχαν οι περίφημες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ στις πλατείες. Καθώς και ο, σε μεγάλο βαθμό, φιλικά προς τον ΣΥΡΙΖΑ διακείμενος, αναρχικός-αντιεξουσιαστικός “χώρος”.

[Διαθέτει εξάλλου ο ΣΥΡΙΖΑ και αναρχικό βουλευτή, κατά δήλωση του ιδίου του βουλευτή. Είμαστε τόσο τυχεροί που έχουμε μέχρι και αναρχικό βουλευτή στο κοινοβούλιό μας. (Είμαστε ακόμα πιο τυχεροί κι απ’ αυτό. Διαθέτουμε μη-αριστερό κόμμα με αριστερή ηγεσία. Ποιος την τύχη μας!)]

Για το ΚΚΕ δημοκρατία είναι η υπακοή στην κομματική ηγεσία. Για τον ΣΥΡΙΖΑ δημοκρατία είναι να παριστάνουν οι συνιστώσες του στις πλατείες των αμεσοδημοκράτη. Ωστε με αυτή την “κάλυψη και παραλλαγή” να ακυρωθεί η προσπάθεια του λαού για αυτόνομη πολιτική συγκρότηση. Μια και κάτι τέτοιο μπορεί να αποτελέσει σοβαρό εμπόδιο στον δρόμο της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, και κάθε ηγεσίας, προς την εξουσία. Για τον αναρχικό “χώρο” δημοκρατία είναι να μπορεί να ψηφίζει στις συνελεύσεις ο κάθε περαστικός που έβγαλε βόλτα την γυναίκα του και τα παιδάκια του.

Δεν είναι εύκολο να βγάλει ασφαλές συμπέρασμα κανείς αν οι σοφές αριστερές ηγεσίες γνωρίζουν πράγματι τι είναι και τι ΔΕΝ είναι δημοκρατία. Αποκαλούν πάντως δημοκρατία το σημερινό πολίτευμα και αυτό φυσικά και είναι ένα τεράστιο πολιτικό όνειδος. Διότι με το να χαρακτηρίζουν την σημερινή κοινοβουλευτική ολιγαρχία ως δημοκρατία, το μόνο που πετυχαίνουν, είναι η στήριξη αυτής της ολιγαρχίας και το μη-ξεσκέπασμά της στα μάτια του λαού.

Στις αυτόνομες λαϊκές κινήσεις που προσπαθούν να αφυπνίσουν τον λαό και να τον διαφωτίσουν σχετικά με το τι είναι δημοκρατία, ώστε η κοινωνία μας να συγκροτήσει δήμο (με την αρχαία ελληνική έννοια) ο οποίος δήμος θα απαιτήσει να είναι αυτός αυτοπροσώπως ο φορέας της εξουσίας και όχι ο καρπαζοεισπράκτορας της υπόθεσης, οι σοφές αριστερές ηγεσίες του απαντούν πως “είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε”. Δηλαδή το πολίτευμα δεν τους ενοχλεί. Μόνο τον καπιταλισμό βρίσκουν …ενοχλητικό.

Κι έτσι συνεχίζουν να υπάρχουν αριστεροί και (κάποιοι) δεξιοί πολίτες. Και όσο υπάρχουν δεξιοί και αριστεροί πολίτες, θα υπάρχουν κόμματα. Κοινοβουλευτικά κόμματα. Δηλαδή ολιγαρχικά κόμματα (όλα τα κόμματα είναι ολιγαρχικά μια και θέλουν η πολιτική εξουσία να ασκείται από κάποια λίγα στελέχη τους και όχι από όλους μας). Οσο υπάρχουν δεξιοί και αριστεροί πολίτες δεν θα υπάρχει δημοκρατία.

Δημοκρατία θα αρχίσει να υπάρχει όταν θα αρχίσουν να υπάρχουν πολίτες που θα έχουν ταυτόχρονα και αριστερές και δεξιές και αναρχικές και οτι άλλο απόψεις, γνώμες και ιδέες. Ανάκατα. Τις οποίες θα αλλάζουν και θα ξανα-αλλάζουν όταν θα πείθονται από τον πολιτικό διάλογο πως έτσι πρέπει να κάνουν.

Δημοκρατία θα αρχίσει να υπάρχει όταν θα πάψουμε να έχουμε πολίτες ενταγμένους “άπαξ και δια παντός” σε μία παράταξη. Δημοκρατία θα αρχίσει να υπάρχει όταν θα αρχίσουμε να έχουμε αυτόνομους πολιτικά και πνευματικά πολίτες. Και όχι πολιτικά και πνευματικά υποτελείς.

Θραξ Αναρμόδιος

http://aienaristeyein.com/2013/05/19/1-84/

—————————————————————————–
1.Μυθομανια: η ειδοποιος διαφορα του ανθρωπου απο τα αλλα ειδη.
Τα ζωα ζουν στον πραγματικο κοσμο. Οι ανθρωποι κατασκευαζουν
μυθους και ζουν βασει αυτων, συγκροτουν κοινωνιες και πολιτισμους
με κυριο μεσο τους μυθους. Οσο μεγαλυτερος ο αριθμος των ανθρωπων
που ασπαζονται μιαν αντιληψη, τοσο πιο πιθανο να προκειται για φενακη.
Κοινωνια: μια ομαδα ανθρωπων που τους ενωνει η πιστη
σε συγκεκριμενους κοινους μυθους, πιστη που φαινομενικα την εχουν
αναγκη οσο και την τροφη και το οξυγονο.
Η κοινωνικη κατασταση πραγματων, οι κοινωνικες σχεσεις,
καλυπτονται απο ενα παραπετασμα μυθων και ψευδους.
[Κατα κανονα μυθων σαδομαζοχιστικων, που καθαγιαζουν την κυριαρχια και την υποταγη.]
Να ξεσκισουμε αυτο το παραπετασμα. Μονη επιλογη ζωης του ατομου
που θελει να διατηρησει την αυτοεκτιμηση του, ειναι η συνειδητη απομυθοποιηση•
να διαλυει μεθοδικα την απατη και την αυταπατη.
2.Κατα την κρατουσα αντιληψη ειμαστε μια δημοκρατικη κοινωνια
ελευθερων πολιτων,ισων εναντι του νομου.
Στη θλιβερη πραγματικοτητα είμαστε εμπορεύματα
. Τα αφεντικα μας πουλανε και μας αγοραζουν, σωρευοντας πλουτο και δυναμη.
Ειμαστε κοτοπουλα ορνιθοτροφειου, με δικαιωμα να εκλεγουμε τους επιστατες μας.
Κρατουσα θρησκεια δεν ειναι η χριστιανικη, απο την οποια εχει απομεινει μονο το κελυφος.
Το εμπορευμα ειναι η νέα θρησκεία του αναπτυγμενου κοσμου, κι εχει εδραιωθει βαθμιαια
εδω και πολλες δεκαετιες.
Ιερατείο της ειναι οι πολιτικοι, οι καπιταλιστες και οι γραφειοκρατες. Θεολογοι
και ιεροκηρυκες της, οι καθεστωτικοι διανοουμενοι, οι δημοσιογραφοι, οι τεχνοκρατες,
οι διαφημιστες και οι σταρς. Τελετουργικο της ειναι η καταναλωση.
Πιστευω της ειναι η απεριοριστη αναπτυξη, και η αγορα ειναι ο ναος της.

[Οι ανθρωποι, τα ζωντανα πλασματα, η φυση, δεν ειναι αυταξιες, ειναι εργαλεια και πρωτες υλες.
Τα παντα υπαρχουν για να πουληθουν και να αγοραστουν, να ρευστοποιηθουν,
να μετουσιωθουν σε Αγιο Πνευμα, δηλ σε Χρημα. Ο,τι ειναι υπαρκτο (αλλα ακομη και φαντασματα),
προοριζεται να συνθλιβει μεσα στην τεραστια μηχανη του κιμα, που απο την αλλη ακρη
της βγαζει καταχωρησεις στα κεντρα ψηφιακων δεδομενων των τραπεζων.
Ο προσαρμοσμενος θεωρει σκοπο της ζωης του να υπηρετει αυτη τη μηχανη,
και θεωρει αυτη τη σταση ‘‘ορθολογικη’’.
]Ολοι μας, οι πιστοι του εμπορευματος, πουλαμε τη ζωντανη μας δραστηριοτητα.
Πουλιομαστε ως εμπορευματα στα αφεντικα μας για καποια χρηματικη αμοιβη.
Αποκτουμε ετσι τη Θεια Χαρη,καλουμενη Αγοραστικη Δυναμη,
και συμμετεχουμε στο τελετουργικο της Καταναλωσης.
Νοημα της υπαρξης μας ειναι η αυξηση τη αγοραστικης μας δυναμης,
για να καταναλωνουμε αλλα εμπορευματα σε απεριοριστες ποσοτητες.
3.Το καπιταλιστικο συστημα, η εμπορευματικη δημοκρατια,
δεν επιβαλλεται με τη βια στην κοινωνια απο την αρχουσα ταξη.
[Η καθεστωτικη προπαγανδα και οι εμμισθοι ψευτες των ΜΜΕ δεν εξαπατουν κανενα.
Προσφερουν υλικο σε οποιον θελει να εξαπατησει τον εαυτο του και να προσαρμοστει.]
Ο μεσος ανθρωπος υποστηριζει ενεργα και αναπαραγει αυτο το
συστημα, δηλαδη τις σχεσεις κυριαρχιας,ανταγωνισμου κι εκμεταλλευσης.
Αποδεχεται να τον χρησιμοποιουν οι αρχοντες σαν εμπορευμα,
μισθωμενο εργαλειο παραγωγης • ως ανταλλαγμα κερδιζει τη δυνατοτητα
να καταναλωνει άλλα εμπορευματα.
Ο κομφορμιστης κερδιζει κι αλλο θλιβερο ‘‘πλεονεκτημα”: τη δυνατοτητα να γινει
και ο ιδιος μικροαφεντικο,να χρησιμοποιει ο ιδιος τους πιο αδυνατους σαν εμπορευματα,
σαν αψυχα μηχανηματα που παραγουν άλλα εμπορευματα.
Η υποκρισια ειναι το κυριο στοιχειο των διαπροσωπικων σχεσεων
υπο τον πολιτισμο της Ιεραρχιας και του Εμπορευματος.
Χρησιμοποιουμε ο ενας τον αλλο μεσω της εξαπατησης και του καταναγκασμου.
Δεν ενδιαφερομαστε τοσο να σχετιστουμε με ανθρωπους, αλλα σχετιζομαστε με
πραγματα, με εμπορευματα πολυτελειας, υποκαταστατα αυτοεκτιμησης.
Κι εφοσον δε δισταζουμε να κανιβαλιζουμε ο ενας τον αλλο, ειναι
αναμενομενο να μεταχειριζομαστε αναλογως τη φυση.

http://isotita.files.wordpress.com/

Τι κάνουμε τώρα; (4) ― Όχι στην παγκοσμιοποίηση!!!

Posted by Συντ. Ομάδα On Απρίλιος - 29 - 2013

 
Του Τάκη Φωτόπουλου
Χαρακτηριστικό του καθαρά αποπροσανατολιστικού ρόλου που αντικειμενικά παίζει σήμερα ένα μεγάλο τμήμα της Μαρξιστικής Αριστεράς (συνήθως Τροτσκιστικών τάσεων, αλλά όχι μόνο!) είναι ότι μη έχοντας καμιά αντίληψη του νέου συστημικού φαινομένου που αποτελεί η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, και της αποκεντρωμένης άτυπης Υπερεθνικής ελίτ που την διαχειρίζεται, καταφεύγει στα…

Μαρξιστικά κιτάπια του 19ου αιώνα για να καταλήξει ότι ο δρόμος για την αυτοχειραφέτηση των εργαζομένων και τον σοσιαλισμό περνά μέσα από την παγκοσμιοποίηση!

 
Έτσι, επιστρέφουμε στην παρωχημένη ιδέα της “Προόδου” και στην υιοθέτηση αντιδραστικών στην ουσία τους θέσεων, όπως ότι η αποικιοκρατία έπαιζε προοδευτικό ρόλο, σαν “αναγκαίο” κακό στην ίδια πορεία για τη σοσιαλιστική κοινωνία! Περιττό να αναφέρω ότι παρόμοιες απόψεις (όπως και οι αντίστοιχες των Νέγκρι και Χαρντ) αγκαλιάζονται από τα διεθνή ΜΜΕ που παίζουν σήμερα τον ρόλο των ιδεολογικών οργάνων της παγκοσμιοποίησης. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν πολλοί από τους ίδιους “αριστερούς” που αγκαλιάζουν την παγκοσμιοποίηση υιοθέτησαν χθες τη σφαγή του λαού  της Λιβύης από την υπερεθνική ελίτ, και σήμερα της Συρίας, με το να υποστηρίζουν τους Νατοϊκούς “επαναστάτες” που, αφού αρχίσουν τις σφαγές, στη συνέχεια καλούν  το ΝΑΤΟ για να τις ολοκληρώσει!
 
Έτσι, όλοι αυτοί δεν βλέπουν ότι η υπερεθνική ελίτ ασκεί τον άτυπο έλεγχό της μέσα από υπερεθνικούς θεσμούς, όπως η ΕΕ, ο ΠΟΕ, το ΝΑΤΟ κ.λπ., και ότι τα εθνικά κράτη που είναι ενσωματωμένα στην παγκοσμιοποίηση παίζουν απλά ρόλο εκτελεστικό των αποφάσεων των υπερεθνικών οργάνων (βλ. Ελλάδα). Ούτε βλέπουν, επομένως, ότι μόνο μέσα από την αποδέσμευση από την παγκοσμιοποίηση και τους θεσμούς της μπορεί ένας λαός να αυτοχειραφετηθεί σήμερα. Αντίθετα μιλούν για αγώνα μέσα στα όργανα αυτά που δήθεν θα ενώσει τους εργαζόμενους σε κοινό αγώνα κατά του κεφαλαίου. Και αυτό δεν αφορά βέβαια μόνο αυτούς που δεν τολμούν ούτε καν να θέσουν θέμα εξόδου από την ΕΕ, αλλά και αυτούς που άμεσα ή έμμεσα υποστηρίζουν την παγκοσμιοποίηση. Είτε το λένε φανερά, είτε το εννοούν όταν δεν  βάζουν θέμα αποδέσμευσης από τους θεσμούς της.
 
Φυσικά, η αποδέσμευση από τους υπερεθνικούς θεσμούς δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσον για μια φιλολαϊκή παραγωγική  αναδιάρθρωση. Όμως, εάν δεχθούμε ότι το βασικό πρόβλημα σήμερα για τα λαϊκά στρώματα που αντιμετωπίζουν οικονομική καταστροφή είναι η αποδιάρθρωση της παραγωγικής δομής, και ότι μια φιλολαϊκή παραγωγική αναδιάρθρωση προϋποθέτει την οικονομική αυτοδυναμία, προφανώς, αυτή δεν είναι δυνατή ούτε μέσα στην ΕΕ, αλλά ούτε και μέσα στην διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς, την οποία πολλοί «αριστεροί» την παίρνουν δεδομένη. Από αυτή τη μεριά τουλάχιστον το ΚΚΕ είναι συνεπές όταν επίσης βλέπει ότι παρόμοια αναδιάρθρωση προϋποθέτει την οικονομική αυτοδυναμία έξω από τους θεσμούς  της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Το θέμα όμως που μπαίνει είναι εάν η αυτοδυναμία προϋποθέτει τη κατάκτηση της λαϊκής εξουσίας με την έννοια της αντικαπιταλιστικής επανάστασης (που με δεδομένη την έλλειψη των υποκειμενικών συνθηκών παραπέμπει στις καλένδες), ή εάν αρκεί η απεξάρτηση από την παγκοσμιοποίηση.
 
Αποτελεί, επομένως ασυνέπεια, αλλά και αποπροσανατολισμό να υποστηρίζεται από κάποιους «αριστερούς» ότι θα μπορούσε να υπάρξει μια «καλή» καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση που θα επέτρεπε παρόμοια ριζική αναδιάρθρωση, έστω και μέσα στους υπερεθνικούς θεσμούς που δημιούργησε η υπερεθνική ελίτ. Είναι, δηλαδή, φανερό ότι χρειάζεται ριζική αλλαγή του αναπτυξιακού προσανατολισμού: από την εξωστρέφεια και την ενσωμάτωση στην παγκοσμιοποίηση, που μας οδήγησαν στη σημερινή καταστροφή,  στην οικονομική αυτοδυναμία.
 
Αυτοδυναμία όμως δεν σημαίνει, όπως υποστηρίζει η παλαιολιθική Μαρξιστική “Αριστερά” διαστρεβλώνοντας την έννοια, επιστροφή στην εθνική οικονομία και το εθνικό κράτος με τη σημερινή μορφή τους. Πραγματική εθνική οικονομία σημαίνει τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας  από τα λαϊκά στρώματα που αποτελούν τη πλειοψηφία του λαού, και όχι από μια τάξη ή μια ελίτ. Ούτε σημαίνει βέβαια απομονωτισμό, αλλά ένα νέο πραγματικό διεθνισμό που μπορεί να κτιστεί μόνο έξω από την διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς. Αυτό επιβάλλει να αρχίσουμε από κάτω, δηλαδή, από την κάθε χώρα χωριστά και από ενώσεις χωρών που επιδιώκουν την αυτοδυναμία τους. Είναι, επομένως, αποπροσανατολιστικά παραμύθια σήμερα (αν δεν είναι εκ του πονηρού) τα περί κοινού ταξικού αγώνα (ακόμη και μέσα στην ΕΕ!) για τη σοσιαλιστική αλλαγή, όταν το εργατικό κίνημα, που έχει καταρρεύσει από καιρό στη Δύση, δεν είχε τη δύναμη ούτε μια μονοήμερη γενική πολιτική απεργία σε πανευρωπαϊκό επίπεδο να οργανώσει μπροστά στην πιο γενικευμένη ιστορικά επίθεση του κεφαλαίου …
 
Συμπερασματικά, η ίδρυση αυτοδύναμων οικονομιών αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για να γίνει δυνατή η ανάπτυξη του αγώνα για μια νέα μορφή κοινωνίας. Ούτε μια σοσιαλιστική οικονομία, ούτε μια οικονομική δημοκρατία, είναι δυνατές σήμερα σε μια χώρα που δεν έχει αποκτήσει την οικονομική αυτοδυναμία της και την απεξάρτησή της από την διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς. Θα επανέλθω όμως με πρόταση για τη στρατηγική αυτή και τις γεωπολιτικές επιπτώσεις της.

Πηγή:  inclusivedemocracy.org

http://hassapis-peter.blogspot.gr/2013/04/4.html

ÊÊÅ  ÐÅÑÉÓÓÏÓhttp://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2013/04/2008061306006_120396356-300x208.jpg 300w, http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2013/04/2008061306006_120396356-1024x711.jpg 1024w" sizes="(max-width: 289px) 100vw, 289px" />
Άρθρο απάντηση σε δύο πολύ καλούς κομουνιστές φίλους
Του καθηγητή οικονομικών Λιότσιου Σ.Βασίλη

Ωραία όλα αυτά φίλοι Γιάννη και Δημήτρη. Εγώ όμως δεν μίλησα για τους αγωνιστές του ΚΚΕ που όντως παλεύουν. Μίλησα για την ηγετική ομάδα και θα σας πω ένα δυο παραδείγματα, ύποπτα και χαρακτηριστικά, κατά τη γνώμη μου.
Ξεκινάω ,είμαι στο δρόμο για την κάλπη, να ψηφίσω ΚΚΕ και ακούω την Αλέκα να δηλώνει στο MEGA : «…τα δύο μεγάλα κόμματα θα υπερισχύσουν και θα κάνουν κυβέρνηση άσχετα με τις διαφωνίες τους .Ο λαός πρέπει να μην τους πιστέψει…» . «Ο λαός πρέπει να έρθει σε μας ,όχι εμείς σε αυτόν» και …τέτοια. Αυτές οι δηλώσεις τώρα, είναι τι ; Διαλογισμός, κρίση ειλικρίνειας, ή σπάσιμο του ηθικού των ψηφοφόρων, που σα να τους λέει ότι, ό,τι  και να κάνετε, αυτοί οι δύο θα βγουν και μάλιστα θα κάνουν κυβέρνηση ; Δεν επηρεάζουν, εμμέσως πλην σαφώς, οι δηλώσεις τέτοιου τύπου το εκλογικό αποτέλεσμα, και υπέρ ποιού;
Αντί να μας καλεί να ψηφίσουμε ΚΚΕ για σίγουρη νίκη (μην αρχίσω τον Καζαντζάκη τώρα…) μας κόβει τα φτερά και προδικάζει το μέλλον ; Και οι δηλώσεις αυτές, είναι σίγουρα προϊόν μόνο… ρητορικής ένδειας ή έχουν …άλλο σκοπό ; Δεν υπάρχει κάποιος μέσα εκεί στο ΚΚΕ που να έχει υγιή έστω αμφιβολία ; Όλοι μας έχουμε προδοθεί τα μάλα και πέσαμε από τα σύννεφα, όταν διαπιστώσαμε πως υπήρχαν εν υπνώσει πράκτορες των ξένων τραπεζιτών, υπέρ άνω κάθε υποψίας, σε ΟΛΟΥΣ τους πολιτικούς χώρους και όχι μόνο ! Εσείς πως έχετε τέτοια βεβαιότητα ; Είστε τόσο σίγουροι πως μέσα στο κόμμα δεν υπάρχον …τέτοια ; Ηγετικές (αόρατες) ομάδες , επιρροές κλπ ; Στην ιστορία του κομουνισμού και του ΚΚΕ ειδικά ,δεν υπάρχουν τέτοια παραδείγματα, ή είστε σίγουροι ότι δεν πρόκειται να ξανασυμβούν και συμβαίνουν μόνο …στους άλλους ;
Οι δηλώσεις βέβαια της γραμματέως – κατά μερικούς – είναι ξεκάθαρο ότι κρυπτογραφούσαν επανάσταση, αλλά γιατί δεν το έλεγε σαφώς ; Τι έχει να χάσει το ΚΚΕ, στο βαθμό που η κατάσταση είναι σοβαρότατη και αφορά εισβολή και κατοχή της χώρας με τη βοήθεια ελληνόφωνων πρακτόρων που παρουσιάζονται ως έλληνες πολιτικοί; Γιατί δε βγήκε ΠΟΤΕ το ΚΚΕ να κατονομάσει ακραιφνώς την κατάσταση ως όφειλε ; Τι «χλιαρές» απαντήσεις είναι αυτές στις κατοχικές ενέργειες της κυβέρνησης ; Τι είναι αυτά τα …ξύλινα περί καπιταλισμού, πολυεθνικών και τέτοια ; Αυτή είναι η εκτίμηση του ΚΚΕ για την κατάσταση ; Πιστεύει δηλαδή ότι έχουμε κάτι τόσο… ήπιο ; Εσείς σαν μέλη του κόμματος πιστεύετε ότι έχουμε κάτι πιο ήπιο από εισβολή και κατοχή ; Δηλαδή επισήμως το ΚΚΕ πιστεύει ότι εδώ έχουμε απλά τη γνωστή «προσπάθεια των μονοπωλίων για …αύξηση των κερδών τους » ; Αν ναι, να το πει ξεκάθαρα στο λαό και να μην συμπεριφέρεται παράδοξα. Στους δρόμους – όπου είστε εσείς – αγώνας, αντίσταση, κάλεσμα για «ανατροπή» και μέσα στο κ(υ)νοβούλιο σοβαροφάνεια, «συμμετοχή» και αποδοχή των κανόνων της προδοτικής αντισυνταγματικής δημοκρατίας, άρα νομιμοποίησή της .
Το ΚΚΕ κύριοι ,πρώτο έπρεπε να προτείνει  στα άλλα κόμματα να αποχωρήσουν  από τη βουλή ώστε να προκαλέσει την άμεση κατάρρευσή τους ! Το επιχείρημα ότι «θα συνεχίσουν μόνοι τους» δεν μπορεί να είναι σοβαρό, γιατί ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΟΥΝ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ! Δε θα σταθούν έτσι. Χρειάζονται τη δήθεν αντιπολίτευση για να «νομιμοποιούνται» (και συνταγματικά) στην εξουσία, δεν το καταλαβαίνετε αυτό ; Και αυτή τη βυσσοδομία της άρχουσας ελίτ που είναι μεταμφιεσμένη σε δήθεν «πλουραλισμό κομμάτων», ενώ  όλα είναι στο ίδιο κόλπο εξουσίας , την υποψιάζομαι και την «καταλαβαίνω» ! Από τα άλλα (δήθεν) κόμματα όμως, όχι από το ΚΚΕ .
Η γλώσσα του ΚΚΕ κύριοι, έπρεπε – κατά την άποψή μου –  να είναι γλώσσα ΕΑΜ.  Σκληρή, επαναστατική, ανατρεπτική και ξεκάθαρη ως προς τη στοχοποίηση και αποκάλυψη του εχθρού. Πράκτορες εισβολείς να τους ανεβάζει, δωσίλογους να τους κατεβάζει για να συμπαρασύρει το λαό. Όμως, όχι μόνο δεν το κάνει αυτό, αλλά και …υποβιβάζει το κακούργημα σε… πταίσμα ,παρουσιάζοντάς τους εμμέσως πλην σαφώς, ως απλούς… οπαδούς του καπιταλιστικού συστήματος που πιστεύουν ότι με τα μονοπώλια θα προέλθει …ανάπτυξη. Κανένας λόγος για προδοσία, για ξεπούλημα για δωσιλογισμό από τα χείλη της Αλέκας. Και κυρίως καμιά νύξη σε ονόματα. «Δεν έχουν σημασία τα ονόματα λέει αλλά οι πολιτικές» ! Καμιά προειδοποίηση για καταμερισμό ευθυνών, πράγμα που αποτελεί βασικό αίτημα του λαού, σα να μας λέει ότι δεν πρόκειται ποτέ μα ποτέ να κυβερνήσει, οπότε δεν υπάρχει θέμα τιμωρίας των ενόχων. (Άραγε, η θέληση του λαού, είναι τελικά μπούσουλας για το ΚΚΕ ή αναφέρεται σε …άλλο λαό, ιδεατό 😉 Όλα με «κοινοβουλευτικές διαδικασίες»… ποιος ; Το κόμμα που προτάσσει ότι ο κομουνισμός δεν έρχεται με εκλογές, αλλά με επανάσταση (!?) Άλλαξε μήπως αυτό το σύνθημα και δεν το ξέρω ;
Αμ αυτό πάλι με την συνέντευξη στον πρετεντέρη ; Μοναδική ευκαιρία να τον ξεμπροστιάσει στα μάτια του λαού και να αποκαλύψει το ρόλο, τον δικό του και του καναλιού στην προπαγάνδα των τραπεζιτών και έτσι να την αποδυναμώσει, όχι μόνο χάθηκε ,αλλά και εξελίχθηκε σε ύποπτο ρεσιτάλ αθώωσης και νομιμοποίησής της ,όταν με απολογητικό ύφος (!?) απαντούσε στις ερωτήσεις του τύπου : «…γιατί όμως οι έλληνες πολίτες, αποδέχονται το ευρώ και πιστεύουν πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος ;».
Αντί να του πει : αυτά τα λες εσύ και οι στημένες δημοσκοπήσεις σας, αυτή συμμετείχε κανονικά στην κουβέντα ως να ήταν αληθινές ! Με τη συμμετοχή σ΄αυτή τη συζήτηση  δεν επισημοποιεί τα «ευρήματα» των δημοσκοπήσεων ; Πιστεύει τελικά η ηγεσία του ΚΚΕ ότι έχουμε κατευθυνόμενη προπαγάνδα από το MEGA ή όχι ; Και αν έχουμε από ποιους εκπορεύεται και με ποια μέσα ; Γιατί δεν την κατονομάζει και αντίθετα τη νομιμοποιεί αποδεχόμενη τις προσκλήσεις του πρετεντέρη ; «Μα εκεί, λέει, πρέπει να πάει για να ακουστούν οι θέσεις του κόμματος…» Ε τώρα ισχύει το marketing ! Όταν όμως σας ρωτάω γιατί δεν ξεσηκώνει το λαό, γιατί του κόβει τα φτερά με ηττοπαθείς δηλώσεις, απαντάτε ότι το ΚΚΕ δεν κάνει εκλογικό marketing και λέει την αλήθεια στο λαό ανεξάρτητα από εκλογικά οφέλη (?!)…
Η  δική μου πολιτική άποψη περιγράφει μια κοινωνία όπου : το κράτος θα εκδίδει δικό του άτοκο νόμισμα συνδεδεμένο με το ΑΕΠ και θα ελέγχει ΑΠΟΛΥΤΑ την κυκλοφορία του χρήματος (δε νοούνται ιδιωτικές τράπεζες) . Ο ιδιωτικός τομέας (αρχικά γιατί μετά από λόγο θα εξαφανιστεί εκ των πραγμάτων) θα είναι κάτω από τη επίβλεψη του κράτους. Κανένας δεν θα πληρώνεται από ιδιώτες αλλά από το κράτος. Στο επίκεντρο της παραγωγικής διαδικασίας θα βρίσκεται το σχολείο, το οποίο, θα επιστρέφει στην κοινωνία τεχνολογία μέσα σε ένα πολιτικό σύστημα πραγματικά άμεσης δημοκρατίας ασκούμενης από το λαό.
Σε τι διαφέρει αυτό από τον καλώς εννοούμενο κομουνισμό ; Γιατί όμως πρέπει να ονομαστεί «κομουνιστικό» και έτσι να προκαλέσει «αντιστάσεις» και «φιλίες» ; Δεν καταλάβαμε μετά από τόσα χρόνια γήινης ιστορίας , ότι αυτά επινοήθηκαν για να διαχωρίζουν τις κοινωνίες ; Γιατί η απαλλαγή από τους τραπεζίτες – που είναι το κυρίαρχο γήινο και πανανθρώπινο ζήτημα σήμερα – πρέπει να είναι «κομουνιστική» ή «καπιταλιστική» και να μην είναι …απλά ανθρώπινη ; Γιατί η πολιτικοποίηση με …σημεία του ορίζοντα να είναι υποχρεωτική ; Όταν ο Θουκυδίδης μιλούσε για «πολιτική» λέτε να εννοούσε κάτι αριστερό ή δεξιό ;
Και τελικά, έχει ξεκαθαρίσει το ΚΚΕ ποιον λαό περιγράφει και σε ποιον αναφέρεται ; Αυτός είναι ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ο λαός, μας αρέσει δε μας αρέσει ! Τον θέλουμε ; Θέλουμε τα …»θέλω» του και τις αδυναμίες του, ή περιμένουμε, μόνος του , χρωματισμένος σώνει και καλά , να κάνει επανάσταση ,κάπως (χωρίς να τον οργίζουμε) και μετά να έρθει στην Αλέκα μας για τα …περαιτέρω ;

Έχοντας μόνο το καλό  του τόπου και των φτωχών ανθρώπων στο μυαλό μου, ο φίλος σας (το ξέρετε αυτό είμαι σίγουρος) Βασίλης .

“ΠΑΣΟΚ”, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ: μια δύσκολη εξίσωση

Posted by Συντ. Ομάδα On Ιούλιος - 7 - 2012

http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2012/07/syriza-to-pasok.jpg 315w" sizes="(max-width: 300px) 100vw, 300px" />Τρεις εισαγωγικές παρατηρήσεις: θέτω σε εισαγωγικά τον όρο “ΠΑΣΟΚ” διότι αυτό που φέρεται σήμερα ως ΠΑΣΟΚ δεν είναι παρά μια καρικατούρα ΚΟΔΗΣΟ, ένα κόμμα Βενιζέλου και των πολύ κοντινών του φίλων. Δεύτερον ασχολούμαι με αυτό το μόρφωμα αφενός γιατί με αφορά ως πολίτη, αφετέρου γιατί δρα στο όνομα και στην ιστορία ενός κόμματος που κάθε άλλο παρά απορρίπτω, ειδικά ως προς συγκεκριμένες φάσεις του. Τρίτον, το τι συμβαίνει στον ευρύτερο χώρο του ΠΑΣΟΚ, συμπεριλαμβανομένου του όντως ΠΑΣΟΚ και του δήθεν ΠΑΣΟΚ, μας αφορά όλους, καθώς το δεύτερο αποτελεί τον κύριο εταίρο της μημονιακής παλινόρθωσης.
Στη συνδιάσκεψη του κόμματος Βενιζέλου μπορεί να δει κανείς ένα ορόσημο της ανάγλυφης παρακμής και κυρίως της πολιτικής ανωμαλίας. Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται εδώ και τρία χρόνια σε καθεστώς εσωτερικής πολιτικής ανωμαλίας, που πηγάζει από την κρίση πολιτικής και την κρίση ηγεσίας. Η κρίση πολιτικής έχει να κάνει με το ότι εφήρμοσε τη στρατηγική του υπαρκτού νεοφιλελευθερισμού και των απανωτών μνημονίων απέναντι στο ιδεολογικό του πλαίσιο- έστω με την όποια αλλοτρίωση είχε υποστεί- και απένβαντι στις συλλογικές του αποφάσεις. Πρέπει εδώ να επισημάνουμε ότι ακόμα και εκείνες οι -τελευταίες συλλογικές σε κομματικό επίπεδο- αποφάσεις της προ του 2009 περιόδου, που τσαλαβουτούσαν σε έναν επιφανειακό κεϋνσιανισμό αντί ενός στέρεου σοσιαλιστικού προγράμματος δεν είχαν καμιά σχέση με τη βαρβαρότητα που ακολούθησε, με συλλογική ευθύνη της τότε ηγετικής ομάδας Παπανδρέου- Βενιζέλου.
Η κρίση αυτή στο ΠΑΣΟΚ όχι μόνο δεν αντιμετωπίστηκε αλλά εντάθηκε. Γιατί; διότι η ηγεσία έπνιξε κάθε δημοκρατική, πολιτική διαδικασία, γνωρίζοντας ότι ασκούσε μειοψηφική πολιτική. Έτσι αποστέωσε πολιτικά το ΠΑΣΟΚ και του αφαίρεσε το εσωτερικό πολιτικό διακύβευμα. Επέβαλε στη χώρα και στο κόμμα μια διαλυτική πολιτική.
Η δεύτερη πτυχή της κρίσης είναι η κρίση ηγεσίας, που συνδέεται με την πρώτη. Στο ΠΑΣΟΚ ασκήθηκε μια εξωφρενικά αρχηγοκεντρική πολιτική ήδη από την περίοδο Γιώργου Παπανδρέου που έστρωσε το δρόμο στον πλήρη εκχυδαϊσμό της εσωτερικής διαδικασίας με την πραξικοπηματική επιβολή Βενιζέλου. Ο άνθρωπος που επέβαλε τη μοναδική του υποψηφιότητα, λόγω του φόβου του ότι θα ηττάτο από συγκεκριμένο αντίπαλο, με επιλεκτική και στρεβλή δήθεν ακραιφνή τήρηση του καταστατικού, διέλυσε αντικαταστατικά όλα τα κομματικά όργανα και επανατοποθέτησε αυθαίρετα ένα ιστορικό κόμμα ή έστω το φάντασμά του, στο χώρο της δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας. Σε ένα ιδεολογικό χώρο που -ευτυχώς τότε- η γέννηση του ΠΑΣΟΚ συνέτεινε να τεθεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας όπου και ανήκει. Η ηγεσία Βενιζέλου είναι μια προσπάθεια παλινόρθωσης κομμάτων και ιδεολογιών που ηττήθηκαν ήδη στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, καθότι αποτέλεσαν ιστορικά προσπάθειες του κατεστημένου να χαλιναγωγήσουν το λαϊκό ριζοσπαστισμό και προοδευτισμό. Αυτές τις προσπάθειες που τότε ηττήθηκαν, τώρα, με κέλυφος το όνομα ΠΑΣΟΚ, η ηγετική ομάδα του “ΠΑΣΟΚ” και οι πάτρωνές τους προσπαθούν να τις καταστήσουν κόμμα- υποστηρικτό πυλώνα κάθε συντηρητικής ή και αντιδραστικής κυβερνητικής λύσης. Μια χρήσιμη “τσόντα”- κατά Βενιζέλο- κάθε συμμαχίας προθύμων του νεοφιλελευθερισμού. Ο προσωπικός στόχος Βενιζέλου είναι πιθανότατα πάνω σε κάποια αναμπουμπούλα να κερδίσει έστω για λίγο την πρωθυπουργία. Για τη μικρή και ελεγχόμενη από το Βενιζέλο γραφειοκρατία είναι να διατηρήσει τις προσβάσεις της στον κρατικό μηχανισμό. Θα επιβιώσει μεσομακροπρόθεσμα αυτό το εγχείρημα; πιθανότατα όχι. Αλλά έτσι κι αλλιώς ο σχεδιασμός είναι βραχυπρόθεσμος. Το μεγάλο όργιο κερδοσκοπίας του κατεστημένου θα υλοποιηθεί άμεσα, ώστε αργότερα η όποια προοδευτική λύση να είναι υπονομευμένη εξαρχής ως προς τα εργαλεία που θα διαθέτει.
Απέναντι σε αυτήν την προοπτική οι δυνάμεις του σοσιαλιστικού χώρου, ασχέτως της τωρινής κομματικής τους ένταξης οφείλουν να αντιδράσουν: όχι μόνο για λόγους ιστορικούς, που θα ήταν αρκετοί από μόνοι τους. Αλλά διότι η καπηλεία ενός ιστορικού κόμματος συντείνει στη σύγχυση, στις ύποπτες μεθοδεύσεις και κυρίως υποστηρίζει στους βραχυπρόθεσμους στόχους του κατεστημένου.
Είναι λοιπόν κρίσιμη η ευθεία αντιπαράθεση με την ηγεσία και την πολιτική της κρίσης και της ανωμαλίας που ασκείται στο όνομα του ΠΑΣΟΚ και πηγάζει από το “ΠΑΣΟΚ”. Ο σοσιαλιστικός χώρος ή αν προτιμά κανείς έναν πιο σχηματικό λόγο, το όντως ΠΑΣΟΚ, οι χιλιάδες αγωνιστών στους κοινωνικούς χώρους που δεν αλλοτριώθηκαν ούτε διεφθάρησαν πρέπει να απέχουν και να καταγγείλουν τις φιέστες που ετοιμάζει η ηγεσία Βενιζέλου. Να προχωρήσουν στην άμεση οργάνωση μιας πολιτικής συνδιάσκεψης σοσιαλιστών, με τέσσερα βασικά ζητήματα: α) συλλογικός αυτοπροσδιορισμός του σοσιαλιστικού χώρου. Τι σημαίνει σοσιαλιστικό κόμμα στην περίοδο της κρίσης. β) Ποιο είναι το ΠΑΣΟΚ. Γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν είναι η κλίκα Βενιζέλου και νεοφιλελεύθερων αλλά οι χιλιάδες των μελών και τα εκατομμύρια των πολιτών που κατακρήμνισαν τα ποσοστά από το 44% στο 12%- 13%. Το όνομα ΠΑΣΟΚ, η ιστορική του πορεία με όλα τα επιτεύγματα και τις ήττες, η 3η Σεπτέμβρη, η εθνική- λαϊκή ενότητα δεν ανήκουν σε αυτές τις χρεωκοπημένες ηγετικές ομάδες, που δεν κατανοούν ούτε φυσικά συμμερίζονται τα παραπάνω νοήματα και τις αξίες. γ) Η οργάνωση ενιαίου αντιπολιτευτικού μετώπου, με τις δυνάμεις της αριστεράς και φυσικά του ΣΥΡΙΖΑ στο επίπεδο της βάσης και της κορυφής. Πτυχή της πολιτικής κρίσης του ΠΑΣΟΚ είναι στο όνομά του να εκφέρεται ένας βαθιά αντιδραστικός, αντιαριστερός λόγος που συχνά δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα παραληρήματα του Άδωνι Γεωργιάδη και των λοιπών. Ο λαός αποφάσισε ότι ο ευρύτερος αριστερός χώρος δε μονοπωλείται από κανένα κόμμα αλλά ότι έχει περισσότερο και λιγότερο ενισχυμένες δυνάμεις. Κανείς δε δικαιούται να το παραγνωρίζει αυτό. δ) Η σύνθεση του νέου, μεγάλου σοσιαλιστικού/ αριστερού κινήματος/ κόμματος/ παράταξης. Δε νοείται σε μια ιστορική φάση μετασχηματισμών ο οποιοσδήποτε να λειτουργεί σεχταριστικά, μίζερα και παραγοντίστικα.
Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να προσέξει: η ανασύνθεσή του, η μετεξέλιξή του ή πολύ περισσότερο ο πρωταγωνιστικός του ρόλος στη γέννηση ενός νέου ισχυρού κόμματος δε θα επιτευχθεί βιώσιμα και στρατηγικά με μεθόδους και διαδικασίες που κινούνται από πάνω προς τα κάτω. Αυτές μπορεί να φαίνονται γρήγορες και αποτελεσματικές τώρα στην πλημμυρίδα, όπου δύσκολα εντοπίζονται οι παθογένειες, οι παραγοντισμοί, οι διευθετήσεις. Αλλά το μυαλό πρέπει να είναι πάντα και στην άμπωτη. Εκεί αν δεν έχεις κοινωνικό κίνημα, ισχυρή παρουσία σε κάθε μαζικό χώρο, αδιαμεσολάβητη σχέση με τις πρωτοπόρες δυνάμεις, πλούσιες εφεδρείες δε θα αντέξεις και θα ενταχθείς στον κύκλο των “καμμένων” μέσα στις πολλές στροφές της κρίσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ ορθώς και γενναία θέτει το ζήτημα της μετεξέλιξής του.
Πρέπει όμως να κινηθεί κυρίως στη βάση, από κάτω προς τα πάνω. Αυτό που χρειάζεται η χώρα, άρα και ο ΣΥΡΙΖΑ εφόσον θέλει να παίξει το ρόλο της πρωτοπορίας δεν είναι τόσο μακρόσυρτες προσυνεδριακές διαδικασίες, που είναι εξ ορισμού κατά βάση εσωστρεφείς. Είναι να αξιοποιήσει τη δυναμική του για να προσκαλέσει τώρα, συνδικάτα, νεολαίους ανένταχτους ή ενταγμένους σε όποιες προοδευτικές κινήσεις, ακόμα και σε άλλες πολιτικές νεολαίες, προοδευτικές φοιτητικές παρατάξεις και κινήσεις, επιστήμονες, κομματικά στελέχη που έχουν πάρει διαζύγιο από αντιδραστικές και συντηρητικές πολιτικές, κοινωνικά κινήματα που διαμορφώνονται και όποιους άλλους, για τη συγκρότηση του ενιαίου αντιπολιτευτικού μετώπου επιβίωσης, αλληλεγγύης, προστασίας του δημοσίου πλούτου, ανατροπής της μνημονιακής παλινόρθωσης και επεξεργασίας της εναλλακτικής στρατηγικής για την ανασυγκρότηση και την έξοδο από την κρίση. Να θέσει όλες τις κομματικές του δυνάμεις σε αυτήν την κατεύθυνση, να καλέσει στη δημιουργία όχι νέων κομματικών οργανώσεων- μόνο ή κυρίως- αλλά κατά βάση τοπικών, περιφερειακών και εθνικής επιτροπής του του ενιαίου αντιπολιτευτικού μετώπου.
Εκεί θα επιτευχθεί η σύνθεση των δυνάμεων. Στους κοινούς αγώνες αδιαμεσολάβητα, αβίαστα και ακηδεμόνευτα. Εκεί οι δυνάμεις θα πολλαπλασιαστούν και θα μετουσιωθούν σε ένα νέο μεγάλο λαϊκό κίνημα. Έτσι, ομαλά και αβίαστα ένα νέο σοσιαλιστικό, αριστερό κόμμα μπορεί να γεννηθεί, με βαθιές, στέρες ρίζες στο λαό.
Η εξίσωση ίσως να φαίνεται δύσκολη. Είναι όμως απαραίτητο να επιτευχθεί. Και άμεσα.
Θέμης Τζήμας

http://www.harta.gr/?p=370

Τι είδους αντιπολίτευση;

Posted by Συντ. Ομάδα On Ιούνιος - 26 - 2012

http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2012/06/634757721663197870634757720822183437ED0BAAD049C635_600_400_-15330597701.jpg 320w" sizes="(max-width: 300px) 100vw, 300px" />Είδαμε λοιπόν τι είδους κυβέρνηση έχουμε: είναι μια κυβέρνηση “μνημονιακής”, νεοφιλελεύθερης και δεξιάς, συντηρητικής παλινόρθωσης. Είδαμε επίσης επιστρατευμένες οι βασικές και προφανείς εφεδρείες του κατεστημένου: το κόμμα Βενιζέλου που εξασφάλισε μια συναισθηματική ψήφο καπηλευόμενο- και ευτελίζοντας περαιτέρω- το όνομα ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ που αποπειράται να ανασυνθέσει τη δεξιά σοσιαλδημοκρατία. Κεντρικός πυρήνας μια ΝΔ που θυμίζει ΕΡΕ και δεξιά λατινοαμερικανικού τύπου.
Η κυβέρνηση που συγκροτήθηκε θα εντείνει την αντινομία μεταξύ απόρριψης από την πλειοψηφία του λαού της “μνημονιακής” πολιτικής και κυβερνητικής άσκησής της. Επομένως την κρίση αντιπροσώπευσης άρα και δημοκρατίας. Είναι κυβέρνηση άρνησης της 6ης Μάη.
Η κυβέρνηση πιθανότατα δε θα μακροημερεύσει. Αν τα πράγματα εξελιχθούν όπως φαίνονται βάσει της κοινωνικό- οικονομικής κατάστασης, των εσωτερικών της συσχετισμών και της προγραμματικής της διακήρυξης, σύντομα θα αρχίσει να κλυδωνίζεται.
Ωστόσο, οι εξελίξεις δε θα εξελιχθούν ευθύγραμμα, όπως ορισμένοι ελπίζουν. Δε θα “πέσει” απλά η παρούσα κυβέρνηση, ώστε να ανέλθει μια κυβέρνηση με κορμό την αριστερά. Η όποια νέα κυβέρνηση δε θα βρει την κατάσταση εκεί που βρισκόταν στις 6 Μάη.
Πρώτον, το κατεστημένο της χώρας, όπως και οι πάτρωνές του θα δώσει σκληρή μάχη για να συντηρήσει τη λύση που επέλεξε, με εσωτερικές αλλαγές αν χρειαστεί- πχ. αλλαγή πρωθυπουργού και κυβέρνησης. Δεύτερον θα προσπαθήσει να βρει νέες εφεδρείες, μέσα από δυνάμεις που τώρα εμφανίζονται ως “αντί- συστημικές”, βλ. Χρυσή Αυγή και με σύμπηξη πρόσκαιρων σχηματισμών συντηρητικού χαρακτήρα, ασχέτως ονομασίας και ρητορικής. Τρίτον θα προωθήσει στο βαθμό που θα αντιμετωπίσει εντεινόμενες λαϊκές αντιδράσεις, τη στρατηγική της έντασης. Τέταρτον, στο χρονικό διάστημα της κυριαρχίας της η κυβέρνηση θα υλοποιήσει συγκεκριμένους στόχους, που συνθέτουν την ουσία της μνημονιακής πολιτικής: ξεπούλημα του δημοσίου πλούτου, περαιτέρω εσωτερική υποτίμηση με έμφαση στον ιδιωτικό τομέα, συρρίκνωση του κοινωνικού, κοινωφελούς τομέα. Ο στόχος θα είναι η ολοκλήρωση της στρατηγικής της “ανατολικοευρωπαιοποίησης” σε θεσμικό, κοινωνικό και οικονομικό πεδίο.
Όποιοι νομίζουν ότι απέναντι στη δεδομένη κυβέρνηση, σε τέτοιο οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο και με τη γνωστή παρεμβατικότητα του ξένου παράγοντα, μια “συνηθισμένη” αντιπολίτευση, του ώριμου φρούτου, των κοινοβουλευτικών ρητορικών εξάρσεων, των επιμέρους, κατετμημένων κινητοποιήσεων και της προγραμματικής ασάφειας, θα αποδώσει, πλανώνται. Μια “συνηθισμένη” αντιπολίτευση πολύ πιθανά θα οδηγήσει σε αδύναμη κοινωνικά κυβέρνηση των δυνάμεων της αριστεράς ή με πυρήνα την αριστερά.
Είναι χρήσιμο να δούμε τι συνέβη τα τελευταία τρία χρόνια στο κοινωινκό- κινηματικό επίπεδο. Δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι αναπτύχθηκε ένα ευρύ λαϊκό κίνημα. Αντίθετα δόθηκαν κυρίως μάχες οπισθοφυλακής και υποχώρησης ή χρησιμοποιήθηκαν ατύπως μέθοδοι “παθητικής αντίδρασης”. Οι κινητοποιήσεις παρά τον πρωτοφανή όγκο τους έμειναν αποσπασματικές, χωρίς διάρκεια, ουσιαστική μαχητικότητα και συνεκτικό πολιτικό πρόταγμα. Εν τέλει, οι κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου έπεσαν από το συνδυασμό εσωτερικών αντιθέσεων και βουβής ή μη κινηματικά εκδηλούμενης με διάρκεια, λαϊκής οργής. Αυτό που φάνηκε στις 6 Μάη ήταν μια τιμωρητική διάθεση, σε αντιμνημονιακό πλαίσιο, χωρίς όμως επαρκή πολιτική ωριμότητα, εξ ου και φτάσαμε στην “πύρρειο παλινόρθωση” των μνημονιακών δυνάμεων στις 17 Ιούνη.
Οι λόγοι για την ανεπάρκεια του λαϊκού κινήματος είναι αντικειμενικοί και υποκειμενικοί. Οι αντικειμενικοί λόγοι σχετίζονται με τα εκτεταμένα μικροαστικά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, το σοκ από την ξαφνική επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου, τη ραγδαία αύξηση της ανεργίας και της επισφαλούς εργασίας. Οι υποκειμενικοί λόγοι έχουν να κάνουν με την ανυπαρξία ισχυρού πολιτικού και συνδικαλιστικού υποκειμένου. Δεν υπήρξε πολιτικός φορέας που να μπορεί εκφράσει κεντρικά, να δώσει ομπρέλα κάλυψης, προοπτική και να συντείνει στην επίτευξη εσωτερικής πολιτικής συνοχής στις όποιες διεκδικήσεις. Το ΠΑΣΟΚ ξαφνικά βρέθηκε στην άλλη όχθη από τα κοινωνικά στρώματα που προνομιακά εξέφραζε κατά τη μεταπολίτευση είτε ως συλλογικό υποκείμενο είτε δια των στελεχών του. Τα κόμματα της αριστεράς βρέθηκαν ανέτοιμα να καλύψουν το κενό που άφησε πίσω του η απαξίωση του ΠΑΣΟΚ. Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ “έπεσαν θύματα” της μακρόχρονης υποχώρησης του ρόλου τους, της γραφειοκρατικοποίησής τους και εν τέλει της παρακμής τους. Ο πνευματικός κόσμος της χώρας φάνηκε απολύτως κατώτερος των περιστάσεων και πρωτοστάτησε μαζί με το μιντιακό κατεστημένο στον αποπροσανατολισμό του λαού.
Κατά συνέπεια, το κρίσιμο στοιχείο σήμερα για τις όντως δημοκρατικές, προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις- σοσιαλιστικές, κομμουνιστογενείς, ανανεωτικές- είναι τι είδους αντιπολίτευση θα ασκήσουν και με ποιο όχημα.
Η αντιπολίτευση πρέπει να έχει χαρακτήρα κινηματικό, υποστηρικτικό για τα δοκιμαζόμενα στρώματα και προγραμματικό- στρατηγικό.
Κινηματικό υπό την έννοια ότι θα χρειαστεί η ανασύνταξη του συμπαγούς λαϊκού κινήματος, αντί αποσπασματικών κινητοποιήσεων, λούμπεν, προβοκατόρικων συμπεριφορών της “σπασμένης βιτρίνας” και πρόσκαιρων δράσεων, τύπου αγανακτισμένων. Δεδομένης της ανεργίας, της επισφαλούς εργασίας, της “ύπνωσης” στον ακαδημαϊκό χώρο, της ενεργοποίησης του παρακράτους μέσα από τη Χρυσή Αυγή, της προπαγάνδας από τα ΜΜΕ και της τρομοκρατίας, η ανασύνταξη του λαϊκού κινήματος δε θα είναι εύκολη υπόθεση. Σημαντική επίδραση θα έχει και το γεγονός της ύπαρξης ή μη πολιτικού φορέα που θα δώσει “καλυψη” και κυβερνητική προοπτική σε ένα τέτοιο κίνημα.
Το λαϊκό κίνημα πρέπει να λάβει χαρακτήρα υπεράσπισης του δημοσίου χώρου και δημοσίου πλούτου, της δημοκρατίας, αυτοοργάνωσης και αυτοδιαχείρισης εκεί που έμπρακτα οι υπάρχουσες σχέσεις παραγωγής αποτυγχάνουν να λειτουργήσουν τα μέσα παραγωγής, τουλάχιστον με τρόπο επωφελή για τον κόσμο της εργασίας, αλληλεγγύης και επιβίωσης. Άρα πρέπει να διακλαδώνεται σε κάθε μαζικό χώρο: χώρους δουλειάς, πανεπιστήμια, σχολεία, γειτονιές. Πρέπει να συνθέτει τις κινητοποιήσεις, να έχει διάρκεια, ευελιξία, φαντασία και μαχητικότητα στις δράσεις του. Να διαθέτει ουσιαστικές πολιτικές ικανότητες, ώστε αντιπολιτευόμενο μια στρατηγική να χτίζει και να περιγράφει έμπρακτα την εναλλακτική στρατηγική, μέσω της αυτοδιαχείρισης και του συνεταιρισμού παραγωγικών δυνάμεων. Να φέρει μαζί κοινωνικά στρώματα και ομάδες που μέχρι σήμερα παραμένουν αποστασιοποιημένες: εργαζομένους, ανέργους, φοιτητές, μαθητές, συνταξιούχους, αυτοδιοίκηση, διανοουμένους αλλά και ελευθεροεπαγγελματίες, αγρότες, μικρούςκ αι μεσαίους επιχειρηματίες που προλεταριοποιούνται κλπ. Να συγκρουστεί με τις δυνάμεις της εκτροπής και του εκφασισμού με όρους διανοητικούς και κινηματικούς, ώστε να τις περιορίσει και να τις εξαφανίσει. Να καταδείξει ότι η υπεράσπιση του δημοσίου πλούτου, του ελέγχου των στρατηγικής σημασίας τομέων της εθνικής οικονομίας από το δημόσιο τομέα δεν αποτελεί αίτημα μόνο συνικαλιστικών οργανώσεων αλλά λαϊκή διεκδίκηση, προκειμένου να υφίστανται εργαλεία αναπτυξιακών πολιτικών για την παραγωγική ανασυγκρότηση. Εδώ μάλιστα θα δοθεί η μάχη της “απενεχοποίησης” του συνδικαλιστικού αγώνα. Να μπορέσει να χτυπηθεί έμπρακτα με την τρομοκρατία της ανεργίας και της αυθαιρεσίας, υπερβαίνοντας τις αγκυλώσεις της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, με την παρουσία του σε κάθε χώρο δουλειάς, ακόμα στη συντριπτική πλειοψηφία των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων. Άλλοτε μαζί με μικροϊδιοκτήτες- εργοδότες που όντως αγωνίζονται να κρατήσουν ζωντανές τις επιχειρήσεις τους και άλλοτε, εκεί που χρειάζεται μαχητικά απέναντί τους. Να ενισχύσει νέες καταναλωτικές συμπεριφορές και πρότυπα, με συνειδητοποίηση της ανάγκης να στηριχθεί η ελληνική παραγωγή. Να ζωντανέψει το φοιτητικό, μαθητικό και εν γένει νεολαιίστικο κίνημα, να συμπεριλάβει τους ανέργους και τους συνταξιούχους, δυο κατηγορίες παραγκωνισμένες μέχρι σήμερα ως προς την έκφρασή τους. Να παράξει νέα ρεύματα τέχνης και πολιτισμού. Να συνδεθεί με τα προοδευτικά κινήματα στη Μ. Αναντολή, στην Ευρώπη και διεθνώς, θέτοντας τα κοινά προτάγματα, όπως και τον ελληνικό λαό στην προμετωπίδα των διεργασιών για αλλαγή πορείας διεθνώς.
Να δώσει τη μάχη της αλληλεγγύης και της επιβίωσης για όλους. Να πείσει με τη δράση του σε κοινωνικό και όχι φιλανθρωπικό επίπεδο ότι ο προγραμματικός λόγος για προοδευτική στρατηγική εξόδου από την κρίση, για δημοκρατία, ανασυγκρότηση, δικαιοσύνη και σοσιαλισμό μετουσιώνεται σε αλληλεγγύη και έμπρακτη στήριξη, στο βαθμό του εφικτού φυσικά, όπως ακριβώς το ΕΑΜ κέρδισε όχι μόνο τη μάχη του βουνού αλλά έδωσε τα διαπιστευτήριά του και με τις προσπάθειες επιβίωσης στις πόλεις. Αυτή η εκστρατεία θα περάσει από ευρύτατες σε φαντασία και διακλάδωση τοπικές, περιφερειακές και εθνικού επιπέδου πρωτοβουλίες.
“Πάνω” σε μια τέτοιου είδους κινηματική διαδικασία πρέπει να χτιστεί η προγραμματική αντιπολίτευση, με πυλώνες τη διατύπωση ηγεμονικού λόγου και στέρεας αντίθεσης στον κυβερνητικό λόγο. Η προγραμματική αντιπολίτευση πρέπει κυρίως να πετύχει ηγεμονική στοχοθεσία. Δε θα είναι εύκολο με δεδομένη τη στάση των ΜΜΕ και τη λογική πρωτοβουλία κινήσεων που αναλαμβάνει η κάθε κυβέρνηση, τουλάχιστον μέχρι ενός σημείου. Πρέπει η αντιπολίτευση να επιλέξει εκείνα τα ζητήματα αιχμής, που θα τη θέσουν “επικεφαλής” του δημοσίου διαλόγου, δίδοντας έμφαση όχι μόνο στην κριτική επί της κυβερνητικής πολιτικής αλλά και στους βασικούς άξονες πολιτικής που απαιτούνται για την έξοδο από την κρίση. Παράλληλα πρέπει να δομήσει την αντίθεσή της, δηλαδή την αξιόπιστη αποδόμηση των συντηρητικών θέσεων της κυβέρνησης.
Η αντιπολίτευση όμως πρέπει επιπρόσθετα να ορίσει και να περιγράψει το νέο στρατηγικό στόχο, για τη μετά την κρίση Ελλάδα. Έτσι θα καταφέρει να διεγείρει και να κινητοποιήσει κρίσιμα κοινωνικά στρώματα που θέλουν να δουν μια πολιτική δύναμη να καταφέρνει να “κοιτάξει” πέρα από τη σημερινή κατάσταση, να την περιγράψει και να πείσει ότι μπορεί να την υλοποιήσει. Θα καταφέρει να υπερβεί τις απόπειρες πόλωσης και να ενώσει.
Μια τέτοια αντιπολίτευση θα πρέπει να επιλέξειν με ποιο όχημα θα δράσει. Πρέπει να αντιληφθούμε την ποιοτική διαφορά μεταξύ δικομματισμού, που ανήκει στην προηγούμενη ιστορική φάση και διπολισμού που χαρακτηρίζει τη σημερινή: το γεγονός ότι το μπλοκ δυνάμεων του κατεστημένου δομείται με πυρήνα ένα κόμμα, που μάλιστα δεν είναι σταθερό- ΝΔ σήμερα- και με συμμαχίες γύρω από αυτό καταδεικνύει πώς θα δομηθεί και ο άλλος πόλος, του λαϊκού, προοδευτικού μπλοκ δυνάμεων. Ο πυρήνας θα είναι το πιο ισχυρό κόμμα- σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ- χωρίς φυσικά η ισχύς του όποιου τέτοιου κόμματος να βρίσκεται έξω από τις προκλήσεις που θέτει μια δύσκολη μεταβατική περίοδος. Θα απαιτηθούν όμως ευρύτερες συμμαχίες και συνθέσεις. Πρέπει κατά συνέπεια να δομηθεί ένα μπλοκ δυνάμεων τόσο για την άσκηση των αντιπολιτευτικών καθηκόντων, όσο και την εκπόνηση και υλοποίηση του εναλλακτικού κυβερνητικού προγράμματος. Ένα μέτωπο αλληλεγγύης, δημοκρατίας, δικαιοσύνης και ανασυγκρότησης της χώρας είναι απαραίτητο να συντεθεί, ως χώρος εντός του οποίου θα έλθει με ομαλό και δημιουργικό τρόπο, από κάτω προς τα πάνω, η πρόσμιξη ρευμάτων που μέχρι σήμερα βρίσκονται σε σαφή απόσταση.
Τα παραπάνω δεν μπορεί παρά να είναι ενδεικτικά: η ίδια η πορεία των πραγμάτων θα θέσει καθήκοντα σε κάθε πλευρά. Ωστόσο πρέπει οι δυνάμεις που φιλοδοξούν να εκφράσουν τον εναλλακτικό, πραγματικό δρόμο εξόδου από την κρίση υπέρ του λαού να σκεφθούν και να δράσουν άμεσα, με ακρίβεια. Όσοι νομίζουν άλλωστε ότι έχουν μπροστά τους ένα μακρύ, “ελληνικό” καλοκαίρι κάνουν λάθος. Οι εξελίξεις θα είναι πιο γρήγορες από όσο φαντάζονται. Τώρα και στο πεδίο θα δώσουν η αριστερά και ο προοδευτικός κόσμος τα διαπιστευτήρια της επάρκειάς τους.
Θέμης Τζήμας

http://www.harta.gr/?p=359

 

http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2012/05/95522-agrotes4.jpg 535w" sizes="(max-width: 300px) 100vw, 300px" />Αγαπητέ σύντροφε,
σε ένα σοσιαλιστικό, δημοκρατικό και προοδευτικό κόμμα, κομματικός “πατριωτισμός” δεν είναι ο οπαδισμός. Δεν υπάρχει τίποτε το “ηθικό” και “αγνό” στο να τρέχεις πίσω από μια φανέλα χωρίς να νοιάζεσαι για το περιεχόμενο. Δεν είναι ιδεαλισμός- χώρια που για ένα σοσιαλιστή ο ιδεαλισμός είναι κατηγορία και όχι τίτλος τιμής. Πρόκειται είτε για ανοησία, στην οποία παρασύρει κανείς και άλλους, είτε για φτηνό καιροσκοπισμό, προκειμένου να μένει κανείς προσδεδεμένος σε ένα εξουσιαστικό άρμα. Προσωπικά θεωρώ την ανοησία πιο επικίνδυνη από τον καιροσκοπισμό.
Δεν είναι ο αρχηγοκεντρισμός, το να ψάχνει κανείς δηλαδή κάποιον άλλον, με θεοποιημένες ικανότητες, προκειμένου αυτός να κάνει τη “δουλειά” αντί για εσένα. Δεν είναι ο ετεροπροσδιορισμός.
Δεν είναι η εκχώρηση της πολιτικής σου ταυτότητας, ώστε να ακολουθεί την κομματική σου στράτευση, αντί για το αντίστροφο. Αν υπήρξε κάποιος για παράδειγμα, πρώτα ΠΑΣΟΚ και μετά σοσιαλιστής, αντί πρώτα σοσιαλιστής και εξαιτίας αυτού ΠΑΣΟΚ, πιθανότατα δεν ήταν ποτέ τίποτα από τα δύο, παρά μόνο ίσως ρηχά, λόγω μόδας, συνήθειας ή συμφέροντος.
Δεν είναι να σωπαίνεις ή να ψιθυρίζεις όταν το κόμμα σου ασκεί πολιτικές ήττας, εις βάρος του λαού, όταν αυτοαναιρείται και διαλύεται.
Δεν είναι να είσαι αρεστός, σοβαροφανής και πάντα στρογγυλεμένος, ειδικά στη φάση της μεγάλης κρίσης. Τα παραπάνω δεν είναι παρά “ατιμία” με την αρχαιοαθηναϊκή έννοια του όρου.
Δεν είναι η καριερίστικη προσήλωση στο να είσαι κάπου, κάτι, ούτε και το να έλκεσαι από αυτούς τους τύπους.
Δεν είναι να κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις ότι όλα αλλάζουν, να υποκρίνεσαι με ύφος χιλίων καρδιναλίων ότι γνωρίζεις, προκειμένου να κρύψεις τις αμφιβολίες που σε κατακλύζουν.
Δεν είναι να σχετικοποιείς τις έννοιες ή να αποδέχεσαι τη σχετικοποίησή τους, με αποτέλεσμα να γίνεσαι πυλώνας υποστήριξης του κατεστημένου, προκειμένου αυτό να χειραγωγεί ευκολότερα το λαό, δια της σύγχυσης. Να ασκεί για παράδειγμα το κόμμα σου δεξιά πολιτική κι εσύ να απαντάς “να δούμε τι θα πεί σήμερα δεξιά και τι αριστερά”. Να υπεκφεύγεις και να διαστρέφεις, να στρεψοδικείς και να διεξάγεις αντί- γκραμσιανή συζήτηση, πιάνοντας το ευτελέστερο επιχείρημα, την πιο αδύνατη στιγμή του αντιπάλου.
Δεν είναι να απολυτοποιείς την αλήθεια σου. Η αλήθεια είναι σχετική. Από την άλλη, η πραγματικότητα, τουλάχιστον έτσι όπως την αντιλαμβάνεται ο μέσος όρος σε τρέχουσα κλίμακα, είναι αντικειμενική.
Δεν είναι ο βολονταρισμός που συγκρούεται με την πραγματικότητα για χάρη του κόμματος, δηλαδή στην πραγματικότητα για χάρη μιας κάστας, για να είσαι αρεστός στον “αρχηγό” και στους φίλους του.
Δεν είναι να βάζεις αυτό που αντιλαμβάνεσαι ως “καλό” του κόμματος πάνω από το καλό της χώρας και του λαού.
Δεν είναι να αποδέχεσαι την αργή παρακμή του κόμματος ή τα ξαφνικά πραξικοπήματα στο εσωτερικό του, αμίλητος, ελπίζοντας ότι θα κλείσεις μια καλύτερη συμφωνία.
Δεν είναι να αποφεύγεις την αυτοκριτική, κριτικάροντας όλους τους άλλους, επειδή “έκαναν τα ίδια” με σένα. Δεν έκαναν όλοι τα ίδια. Υπήρξαν κάποιοι που στάθηκαν με μεγαλύτερη συνέπεια από σένα.
Πολύ περισσότερο, κομματικός πατριωτισμός σε ένα σοσιαλιστικό, δημοκρατικό και προοδευτικό κόμμα δεν είναι η ηλιθιότητα: να είσαι βέβαιος πως στο τέλος ό,τι και αν κάνεις, ό,τι και αν υποστηρίξεις, ό,τι και αν νομιμοποιήσεις να πράξει το κόμμα σου και εσύ ο ίδιος, ο κόσμος θα τρέξει πίσω του και πίσω σου. Μπορεί απλά να τρέχει για να σε πετροβολήσει και τότε δε δικαιούται κανείς να παριστάνει τον έκπληκτο για την “αγένεια” του όχλου.
Η άλλη όψη αυτού του νομίσματος είναι ο οπορτουνισμός σύντροφε. Από βάρκα, σε βάρκα, με οδηγό “να είσαι κάπου κάτι”. Όχι να παίρνεις πολιτική θέση για να μιλήσεις, να επισημάνεις, να διαφωνήσεις αλλά για να την παζαρέψεις.
Είναι οπορτουνισμός να μαζεύεις ψήφους τη μια μέρα για τη μια πολιτική και την άλλη για την αντίθετή της.
Είναι οπορτουνισμός να τα βλέπεις όλα προσωποκεντρικά, με βάση το δικό σου πρόσωπο.
Είναι χυδαίος οπορτουνισμός να αντιλαμβάνεσαι την πολιτική σαν τζογάρισμα και να αγωνιάς που θα ποντάρεις. Επιπλέον είναι και αυτό βλακώδες. Θα χάσεις. Θα ποντάρεις κάποια στιγμή λάθος- μοιραία- και τότε δε θα σε λυπηθεί κανείς. Πηδώντας από βάρκα σε βάρκα, ειδικά εν μέσω θαλασσοταραχής, το μόνο που διασφαλίζεις είναι ότι θα πέσεις στα κύμματα.
Αλλά και μέσα στο ίδιο κόμμα είναι οπορτουνισμός να εκθειάζεις σε κάθε ιστορική φάση και κάποιον άλλον , να “ξεχνάς” ποιος ήσουν, τι έκανες και με ποιον.
Εν προκειμένω, μιας και μιλούμε για το ΠΑΣΟΚ, πόσοι και πόσοι δεν ήταν φανατικοί Ανδρεϊκοί και αυριανιστές το ’80, σνομπ εκσυγχρονιστές το ’90, κοσμοπολίτες παπανδρεϊκοί το 2004 και ένθερμοι “βενιζελικοί” τώρα- μερικοί ίσως και “ανανεωτές αριστεροί” στη Δημοκρατική Αριστερά ή και επίδοξοι “ριζοσπάστες αριστεροί” στο ΣΥΡΙΖΑ. Δικαιολόγησαν κάθε πολιτική επιλογή, στοιχιζόμενοι πάντα πίσω από πρόσωπα, μόνο και μόνο για να κανιβαλίσουν λίγο αργότερα τις προσωπικότητες εκείνων που έγλυφαν λίγο πιο πριν.
Οπορτουνισμός όμως είναι και η αποδοχή της κολακείας, να φιμώνεις τη διαφωνία και να θωπεύεις διάφορα “χαριτωμένα” μηδενικά, που συνωθούνται έξω από την πόρτα σου, για να αρπάξουν κανένα κοκκαλάκι εξουσίας.
Οπορτουνισμός είναι να διώχνεις την πολιτική από τη μέση και να εισάγεις τη βιολογία, την ηλικία, το χαμόγελο, τους “άφθαρτους”, πριν την ώρα τους πολιτικά γηρασμένους.
Οπορτουνισμός είναι να κατηγορείς τους άλλους για όσα εσύ σηματοδοτείς και κεφαλαιοποιείς, όλα αυτά χάρη στα οποία έγινες αυτό που -νομίζεις ότι- είσαι.
Ο κομματικός ψευτοπατριωτισμός και ο οπορτουνισμός είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: της διαβρωτικής αλλοτρίωσης που διαλύει και απαξιώνει ένα κόμμα- και όχι μόνο.
Ευθύνες για την απαξίωση μπορεί να έχουμε όλοι. Αλλά όχι του ίδιου βαθμού. Όσο και αν το θες σύντροφε δεν είμαστε ούτε ήμασταν όλοι το ίδιο. Άλλοι μιλήσαν έγκαιρα και άλλοι κρυφτήκανε. Άλλοι υπέγραψαν και άλλοι όχι. Άλλοι χειροκρότησαν και άλλοι όχι.
Σύντροφέ μου, δεν έχω κανένα πρόβλημα να σου δηλώσω λοιπόν, ότι επειδή είμαι σοσιαλιστής εντάχθηκα στο ΠΑΣΟΚ. Εξακολουθώ να θεωρώ ότι η χώρα, σήμερα περισσότερο από ποτέ μάλιστα χρειάζεται τη μεγάλη, δημοκρατική, σοσιαλιστική και πατριωτική παράταξη. Αν θα λέγεται και ΠΑΣΟΚ ή κάτι παρόμοιο, ακόμα καλύτερα για εμένα.
Αλλά αυτό που ήταν το ΠΑΣΟΚ δε συμμετείχε στις εκλογές της 6ης Μαϊου, ούτε και θα συμμετέχει στις εκλογές της 17ης Ιουνίου. Γνωρίζεις καλά σύντροφε, ότι εδώ και 3 χρόνια δεν υπήρξε ούτε μια διαδικασία πολιτικής, δημοκρατικής συναπόφασης για τα μείζονα ζητήματα. Ούτε μια διαδικασία κριτικής και αυτοκριτικής. Δεν υπάρχει καν πρόγραμμα που να κατατέθηκε και να αποφασίστηκε σε όργανα, έστω και υποτυπωδώς. Δεν υπάρχει οργάνωση ΠΑΣΟΚ. Δεν υπήρξε δημοκρατική διαδικασία ποτέ και πουθενά, ούτε επί της προηγούμενης ηγεσίας, ειδικά μετά τις εκλογές του 2009, ούτε και με τη σημερινή. Ό,τι ήταν το ΠΑΣΟΚ, ό,τι προοδευτικό σηματοδότησε ξηλώθηκε με βία από όσους κυβέρνησαν στο όνομά του, απαξιώνοντάς το.
Αλλά και αυτά ακόμα είναι δευτερεύοντα: το μείζον είναι με ποια πολιτική θεωρείς ότι η χώρα θα βγει από την κρίση. Προσωπικά εκτιμώ ότι η μνημονιακή στρατηγική του υπαρκτού νεοφιλελευθερισμού, αυτή με την οποία ταυτίστηκαν οι ηγεσίες της ΝΔ και του φερομένου ως ΠΑΣΟΚ, αυτή που με προσχηματικές παραλλαγές υποστηρίζουν ακόμα και σήμερα, δε θα βγάλει τη χώρα από την κρίση. Εκτιμώ από την άλλη ότι χρειάζεται μια προοδευτική στρατηγική εξόδου από την κρίση, στη σκιαγράφηση της οποίας με άλλα κείμενα προσπάθησα να συμμετάσχω. Μία στρατηγική που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε και σοσιαλιστική, δημοκρατική, πατριωτική.
Θα προτιμούσα κύριος πόλος υλοποίησής της να είναι το ΠΑΣΟΚ. Αλλά όπως σου είπα εκτιμώ ότι το ΠΑΣΟΚ δε συμμετέχει σε αυτές τις εκλογές. Αυτό είναι μια ήττα μας αλλά να το συζητήσουμε σε κάποιο άλλο κείμενο.
Και επειδή η ιστορία δεν μπορεί να περιμένει κανέναν, επειδή αυτοπροσδιορίζομαι ως σοσιαλιστής και ως – όντως- ΠΑΣΟΚ, όχι ως φερόμενο ΠΑΣΟΚ, υποστηρίζω την αριστερά.
Συντροφικά,
Θέμης Τζήμας
ΥΓ. Το β’ ενικό πρόσωπο είναι φυσικά σχηματικό και όχι αποτέλεσμα επιθετικότητας.

 

http://www.harta.gr/?p=341

Εκλογές & Κίνημα

Posted by Συντ. Ομάδα On Μάιος - 22 - 2012

 

Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα, θα ήταν παράνομες. Κάτι άλλο άλλαζε και αλλάζει τα πράγματα. Οι συσχετισμοί δύναμης, που αποτυπώνονται μέσα στην κοινωνία αλλά και σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, δεν είναι αποτέλεσμα λογομαχιών στα έδρανα της Βουλής αλλά άμεση συνέπεια της δράσης ή της απουσίας των μαζικών κοινωνικών κινημάτων. Στο μέτρο που οι καταπιεζόμενοι οργανώνονται και αντιστέκονται απέναντι στο σύστημα κυριαρχίας από όλο και καλύτερες θέσεις, η πλάστιγγα του κοινωνικού ανταγωνισμού τίθεται υπό διαρκή επαναδιαπραγμάτευση. Στο μέτρο που ολόκληρα κοινωνικά κομμάτια αμφισβητούν έμπρακτα τις σχέσεις ιεραρχίας και εκμετάλλευσης του καπιταλισμού και γεννούν νέους τρόπους ζωής μέσα από την άμεση δράση, ένας ριζοσπαστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας γίνεται όλο και πιο ορατός. Σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι οι εκλογές που αλλάζουν τις ζωές μας αλλά εμείς οι ίδιοι από τη στιγμή που παίρνουμε τα πράγματα στα χέρια μας.

Οι εκλογές όμως δεν παύουν να αποτελούν μία πολιτική διαδικασία, που αποτυπώνει τους συσχετισμούς δύναμης σε μία δεδομένη χρονική στιγμή.

Και οι πρόσφατες εκλογές χωρίς αμφιβολία ανέτρεψαν, τουλάχιστον ως προς τη μορφή του, ολόκληρο το πολιτικό οικοδόμημα της μεταπολίτευσης. Μία μονόπλευρη οικονομιστική ανάλυση του αποτελέσματος των εκλογών θα μπορούσε να ανάγει τις αιτίες της ανατροπής αποκλειστικά και μόνο στην οικονομική κρίση. Σε μία καθαρή ματιά από τη σκοπιά των “από κάτω” του κοινωνικού ανταγωνισμού η εκλογική αυτή ανατροπή δεν είναι παρά η αποτύπωση των καινούργιων συσχετισμών δύναμης, που κατάφεραν να δημιουργήσουν τα μαζικά κοινωνικά κινήματα από τον Δεκέμβρη του 2008 και έπειτα. Δεν είναι λοιπόν ο αδύναμος οργανωτικά ΣΥΡΙΖΑ ή οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του Facebook, που δημιούργησαν το ρεύμα φυγής από τα κόμματα εξουσίας και συγκρότησαν όρους ανατροπής του πολιτικού συστήματος. Είναι το φοιτητικό κίνημα του άρθρου 16, που έδωσε μία ολόκληρη γενιά αγωνιστών μέσα από τα πανεπιστήμια. Είναι η ρωγμή του Δεκέμβρη του ’08, που απονομιμοποίησε πλήρως το σύστημα εξουσίας και το κατέστησε γυμνό μπροστά στην κοινωνία. Είναι τα παλλιροϊκά κύματα της εξέγερσης αυτής που από τότε και έπειτα δονούν συθέμελα τα δίκτυα εξουσίας της μεταπολίτευσης. Είναι το κίνημα των πλατειών, που επανακατέλαβε και επανανοηματοδότησε τον δημόσιο χώρο, στέλνοντας πανκοινωνικό μήνυμα χειραφέτησης και δίψας για άμεση δημοκρατία κόντρα σε κράτος/κεφάλαιο. Είναι η πλημμυρίδα των λαϊκών συνελεύσεων, των ελεύθερων κοινωνικών χώρων, της επανάστασης στην καθημερινή ζωή, που αποτελεί το αντίπαλο δέος στην κυριαρχία. Επειδή ακριβώς η κατάσταση έχει έτσι, για πρώτη φορά οι τελευταίες εκλογές δεν στάθηκαν όπλο ικανό για τη νομιμοποίηση των κυρίαρχων επιλογών και την παθητικοποίηση των ανθρώπων. Αντίθετα, απονομιμοποίησαν περαιτέρω το σύστημα και θα λειτουργήσουν ελάχιστα στην κατεύθυνση της ανάσχεσης των κινημάτων.

Έχουμε καιρό τώρα διαλέξει μεριά. Είμαστε ανεπιστρεπτί με τα μαζικά κινήματα, που παλεύουν για την κοινωνική απελευθέρωση. Με την κατάργηση της ταυτοτικής ιδεολογίας καθώς και των λογικών της πρωτοπορίας και της ανάθεσης μπορούμε να διαχύσουμε τα κινήματά μας σε όλη την κοινωνία. Χτίζοντας κοινότητες και δομές/δικτυώσεις αγώνα μπορούμε να δημιουργήσουμε το μέλλον. Κατανοώντας τη θέση μας στον κοινωνικό ανταγωνισμό και την ευθύνη που αυτή συνεπάγεται μπορούμε να ωριμάσουμε μέσα από τους αγώνες και να φέρουμε την ανατροπή. Έτσι, θα πρέπει να επανατοποθετήσουμε απέναντί μας το δίλημμα εκλογές ή κίνημα στη σωστή του βάση : μία ζωή ετεροκαθορισμός και υπό κυριαρχία ή άνοιγμα εναλλακτικού δρόμου για όλη την κοινωνία.

http://inlovewithlife.wordpress.com/

 

Πράγματι το να κρύβεις τα ονόματα για να μην αποκτούν εικόνα, υπόσταση και αιχμή οι καταστάσεις που πονάνε όπως η χθεσινή, είναι μια τακτικήπου γνωρίζει καλά η επίσημη προπαγάνδα. Αλλο να λες αυτοκτόνησε κάποιος ηλικιωμένος κι  άλλο να λες χάθηκε ο συνταξιούχος Δημήτρης Χριστουλας που έμενε σε μια γειτονιά στους Αμπελόκηπους και είχε ζωή οικογένεια και παιδιά.
Δημήτρης Χριστούλας λοιπόν, κάτοικος Αμπελοκήπων, φαρμακοποιός που δεν άντεξε την εξαθλίωση, άφησε ένα σημείωμα που ευχόταν να κρεμαστούν στο Σύνταγμα αυτοί που φταίνε και αυτοπυροβολήθηκε κολλημένος σε ένα χοντρό δέντρο μια Τετάρτη πρωί σαν αλήτης στο κέντρο της πλατείας.
Μόνο που υπάρχουν κι άλλα που πρέπει να πούμε με τ’ όνομά τους.
Ακούω από χθες γλοιώδεις, ύποπτες και υποκριτικές δηλώσεις, περί «ευθυνών του πολιτικού συστήματος» γενικά, αλλά και γραφικές και αφελείς τοποθετήσεις και βρισιές σα μούτζες για «τους 300 πουλημένους» κι άλλα τέτοια. Ακόμα και στην πλατεία χθες έτυχα πάνω σε μια κατάθεση στεφανιού από κάποια ομάδα «ακτιβιστών» που μιλούσε την ίδια γλώσσα λέγοντας φλογερά λόγια εναντίον αυτών που «στρογγυλοκάθονται στα κόκκινα βελούδινα καθίσματα της Βουλής» και άλλα γλαφυρά και ανούσια για να μην πώ πάλι ύποπτα. Και για το «έγκλημα» και το φταίχτη κουβέντα. Σηκώθηκα κι έφυγα. Απογοήτευση…αφού το λιγότερο που μπορείς να πεις είναι οτι όταν φταίνε «όλοι» ως γνωστό δε φταίει κανενας και κανένας δεν πληρώνει.
Εκτός από τον Δημήτρη Χριστούλα που χάθηκε λοιπόν έχει και ο φταίχτης όνομα και πρεπει κάποια στιγμή να τολμήσουν όλοι όσοι παριστάνουν τους αντιστασιακούς να το πούν. Ποιό είναι επιτέλους το περιβόητο «πολιτικό συστημα»; Οι «300»; Όλοι; Και φυσικά κανείς άλλος… Κανένα τραπεζικό σύστημα, κανένα επιχειρηματικό συμφέρον, κανενα σύστημα πραγματικής εξουσίας.
Μα  τι φασιστικής έμπνευσης αηδία είναι αυτή;
Πως δέχονται καλοπροαίρετοι άνθρωποι να επαναλαμβάνουν σαν παπαγαλάκια τα ναζιστικού τύπου στερεότυπα που πουλάνε με το κιλό σε λαμπερές συσκευασίες η κουστουμαρισμένη προπαγάνδα και τα καθεστωτικά ΜΜΕ που προσπαθούν να σώσουν  το σύστημα και να μας γυρίσουν σε άλλες φρικτές εποχες για λογαριασμό των αφεντικών τους; Και πως ανέχονται αριστεροί, προοδευτικοί και αναρχικοί που χθες φώναζαν «πόλεμος στον πόλεμο των αφεντικών» να τους ακούνε δίπλα τους και να μη βάζουν τα πράγματα στη θέση τους;
Το πολιτικό σύστημα λέγεται κα-πι-τα-λι-σμός κι όποιος το κρύβει ας αναλάβει τις ευθύνες του.
Ας σταματήσουν να κρύβονται επι τελους πίσω από γενικολογίες για τη Δικαιοσύνη, την Αξιοπρέπεια, τη Δημοκρατία κλπ κι ας μιλήσουν όλοι ανοιχτά ξεχωρίζοντας τη θέση τους από τον επικίνδυνο αχταρμά και το φασιστικό συρφετό. Αυτές τις γενικολογίες έλεγε και ο Χιτλερ στο μεσοπόλεμο για να εξαπατήσει τους εξαθλιωμένους Γερμανούς και είδαμε τι έγινε όταν κατάφερε να γίνει ελπίδα για τους απελπισμένους επειδή δεν μπήκε τότε σαν πρωτος στοχος η αποκάλυψή του.
Ας σταματήσουν οι Αριστεροί κάθε είδους να κρύβουν το όραμά τους και να μιλάνε ως γενικά αντιστασιακοί και αντιμνημονιακοί χωρίς συγκεκριμένο στόχο μόνο και μόνο για να γίνουμε πολλοί.
Αυτό που σκότωσε το Δημήτρη Χριστούλα χθες ήταν ο σαπισμένος καπιταλισμός σε κρίση που δε θα διστάσει να παρασύρει στο βάραθρο όποιον βρεί μπροστά του προκειμένου να σωθεί. Κι η σωτηρία δε λέγεται δικαιοσύνη ή δημοκρατία γενικά. Λέγεται σοσιαλισμός και είναι το πέρασμα της πραγματικής εξουσίας στα χέρια του λαού και των εργαζόμενων, είναι το όραμα και ο στόχος για έναν άλλο διαφορετικό κόσμο όπου όλοι θα δουλεύουν και θα μοιράζονται δίκαια κι απλά τον πλούτο που παράγουν.
Ακουγα το πρωί την κ.Γιανακά του ΠΑΣΟΚ που έλεγε πως δεν είναι δυνατόν να καταθέσουν τα όπλα και να αφήσουν τη χωρα στα χέρια «των ακραίων και των σκοτεινων δυνάμεων», κι οτι δεν υπάρχει άλλο μοντέλο! Αίσχος! Σαν να άκουγα τη ρητορεία της Χούντας χωρίς την  παραμικρή υπερβολή.
Αυτοί που κατσικώθηκαν στο σβέρκο μας και μας ρουφάνε το αίμα για λογαριασμό των αφεντικών τους δε βάζουνε ποτέ μυαλό.
Ας τους φράξουμε το δρόμο λοιπόν. Δε φτάνει η οργή και η αηδία για να μας ενώσει. Ας μιλήσουμε πραγματικά με ονόματα προτείνοντας το δικό μας δρόμο και το δικό μας όραμα για εναν καλύτερο κόσμο. Για το σοσιαλισμό.
Ας κλείσουμε με πράξεις τα στόματα αυτών που λένε πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος και πως η Αριστερά δεν προτείνει τίποτα.
Υπάρχει ζωή μετά τον καπιταλισμό. Και είναι χίλιες φορές καλύτερη.

http://giorgossarris.blogspot.com/

ΠΡΟΣ «ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ» ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ!

Posted by Συντ. Ομάδα On Φεβρουάριος - 17 - 2012

http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2012/02/head_in_sand_wide.jpg 330w" sizes="(max-width: 300px) 100vw, 300px" />

ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΥΣΑ Η ΑΝΑΓΚΗ ΕΠΑΝΑΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ!

Το πλήγμα που εδέχθη η κυβέρνηση του Λ. Παπαδήμου και το τρικομματικό μπλοκ (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ , ΛΑΟΣ) από τη λαοθάλασσα της Κυριακής και τη μεταμεσονύχτια ψηφοφορία στη Βουλή, υπήρξε κάτι παραπάνω από βαρύ. Μπορεί, μάλιστα, και να αποδειχθεί η χαριστική βολή για το κυρίαρχο αστικό μπλοκ, τουλάχιστον, με τη μορφή που το γνωρίσαμε ως σήμερα!

Από το πρωί της Δευτέρας, μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, η κυβέρνηση και μαζί της τα τρία κόμματα που τη στηρίζουν, αφού »αναγκάστηκαν» να κάνουν, ταυτόχρονα και τα τρία, τις πιο μαζικές διαγραφές βουλευτών στην ελληνική πολιτική ιστορία, γνωρίζουν καταστάσεις όλο και βαθύτερης κρίσης, που αρχίζει και αγγίζει τα όρια της αποσύνθεσης!

ΑΝΑΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΣΚΗΝΙΚΟΥ

Η κυβέρνηση του Λ. Παπαδήμου βρίσκεται στα πρόθυρα αποδιοργάνωσης, αν όχι και κατάρρευσης!

Η κυβέρνηση αυτή, μετά την απώλεια της κοινοβουλευτικής αυτοδυναμίας από το ΠΑΣΟΚ αλλά και τη δραματική συρρίκνωση της ΚΟ της ΝΔ, μαζί με την «κωλοτούμπα» του ΛΑΟΣ, βρίσκεται κυριολεκτικά στον αέρα.

Ο Λ. Παπαδήμος και η κυβέρνησή του, όχι μόνο δεν διαθέτουν λαϊκό έρεισμα αλλά κάθονται πάνω σε μια ρευστή , αποδιοργανωμένη, ασυντόνιστη, κοινοβουλευτική βάση, ενώ στηρίζονται σε δύο κόμματα με προβληματικό μέλλον. Ό,τι χειρότερο για την ίδια, ενόψει ιδιαίτερα τραγικών επιλογών!

Αυτό, πλέον, το έχουν αντιληφθεί ακόμα και στην Ε.Ε., όπου αμφισβητούν ανοικτά πλέον την πολιτική ικανότητα και βιωσιμότητα αυτής της κυβέρνησης, ενώ σκέπτονται με τρόμο το μετεκλογικό τοπίο!

Αυτές οι αποσυνθετικές διεργασίες στις πέραν της Αριστεράς πολιτικές δυνάμεις, μπορεί γρήγορα να αναδιατάξουν το σκηνικό και στην Κεντροδεξιά και στην Κεντροαριστερά!

Είναι πιθανόν, γρήγορα, να αναδειχθούν νέες πολιτικές δυνάμεις «αντιμνημονιακού» προσανατολισμού και στον κεντροδεξιό και ιδιαίτερα στον κεντροαριστερό χώρο, με πυρήνα βουλευτές που διαγράφηκαν!

Οι 22 διαγραμμένοι-ες από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, μπορεί να καταστούν, όλοι ή ορισμένοι, η βάση ή ο πυρήνας για τη συγκρότηση «αντιμνημονιακού» πολιτικού κόμματος, στο βαθμό που δεν θα θελήσουν ή δεν θα μπορούν να συμμετάσχουν στις διαδικασίες του ΠΑΣΟΚ για εκλογή νέας ηγεσίας (ίσως και μετά την εκλογή της τελευταίας!)

Είναι προφανές, όμως, ότι ένα αντιμνημονιακό πολιτικό μόρφωμα, είτε από τον κεντροδεξιό χώρο είτε -και κυρίως- από τους διαγραφέντες του ΠΑΣΟΚ, που  θα συγκροτήσει ένα εύκολο, επιφανειακό και δημαγωγικό αντιμνημονιακό λόγο, μπορεί να καταστεί ανάχωμα στη ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνικής βάσης αλλά και δεν μπορεί να συνεισφέρει σε καμία θετική διέξοδο και προοπτική!

ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Στο φως αυτών των διεργασιών φαίνεται εναργέστερα οτι για την Αριστερά είναι άκρως λαθεμένη στρατηγική αυτή που επιδιώκει απλώς να διαμορφώσει ένα εν γένει «αντιμνημονιακό» μέτωπο.

Η Iskra έχει επανειλημμένα τονίσει ότι το »αντιμνημόνιο» δεν μπορεί να είναι αφετηριακή κατεύθυνση, δεν συνιστά από μόνο του ούτε πρόγραμμα ούτε στρατηγική, ούτε καν υποδεικνύει προσανατολισμό!

Έχουμε πει επανειλημμένα ότι κάτω από μια αντιμνημονιακή ρητορική μπορεί να καλυφθούν κάθε λογής ετερόκλητες πολιτικές δυνάμεις και επιλογές , οι οποίες κατά τεκμήριο δεν είναι καθόλου αποτελεσματικές ούτε καν στην ακύρωση των μνημονίων.

Ένας ρηχός, επιφανειακός και δημαγωγικός αντιμνημονιακός ή και αντινεοφιλελεύθερος λόγος δεν είναι καθόλου ικανός να αμφισβητήσει το μνημόνιο και το νεοφιλελευθερισμό και πολύ περισσότερο να ανοίξει νέους προοδευτικούς και σοσιαλιστικούς δρόμους στη χώρα.

Η Αριστερά, -η οποία δύο και πάνω χρόνια έχει εναποθέσει την πολιτική της προοπτική σε κάθε λογής «πλατιά» αντιμνημονιακά μέτωπα, τα οποία, σε πείσμα της πραγματικότητας, ξεκινούν από ένα ανακόλουθο και χωρίς αντίκρυσμα ετερογενές άθροισμα δυνάμεων, που αρχίζει από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και το ΚΚΕ, περνάει μέσα από τη ΔΗΜΑΡ και φτάνει μέχρι τους λεγόμενους «διαφωνούντες» του ΠΑΣΟΚ- διατρέχει κινδύνους από μια αναδιάταξη του σκηνικού στο χώρο του ΠΑΣΟΚ αλλά και της Κεντροδεξιάς , με την εμφάνιση «αντιμνημονιακών» σχημάτων.

Η ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Έστω και τώρα, η Αριστερά στο σύνολό της οφείλει να ανασυνταχθεί ταχύτατα, να ανοίξει δρόμους συνεργασίας και συμπαράταξης και κυρίως να προτάξει ως θεμελιώδεις κρίκους κεντρικά μεγάλα αφετηριακά αιτήματα που θα ακυρώνουν τρόικα και μνημόνια, θα απαντούν στην αστική κινδυνολογία και θα ανοίγουν νέους προοδευτικούς ορίζοντες.

Και αυτά τα εναλλακτικά αιτήματα η Iskra τα αναδεικνύει εξαρχής, ενώ η αξία και η επικαιρότητά τους επιβεβαιώνονται διαρκώς.

Αυτά είναι η στάση πληρωμών επί του χρέους και η έξοδος από την ευρωζώνη, στο πλαίσιο γενικής σύγκρουσης με την Ε.Ε.

Χωρίς την πρόταξη αυτών των στόχων δεν μπορεί να ακυρωθούν τρόικα και μνημόνια και να δημιουργηθούν προϋποθέσεις ενός νέου προοδευτικού και σοσιαλιστικού προγράμματος.

Αντίθετα, με την παρασιώπησή τους αφήνεται ανοικτό το πεδίο, όπως γίνεται τώρα, για μια αδίστακτη τρομοκράτηση του λαού από τις κυρίαρχες δυνάμεις, με προμετωπίδες την «άτακτη» χρεοκοπία και την επιστροφή στη «δραχμή».

Ήρθε η ώρα για μεγάλες ανατοποθετήσεις στην Αριστερά! Δεν είμαστε στο και πέντε. Πέφτουμε ήδη στον γκρεμό και κατρακυλάμε στην άβυσσο!

 

http://www.iskra.gr/

Η ΑΧΙΛΛΕΙΟΣ ΠΤΕΡΝΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ!

Posted by Συντ. Ομάδα On Φεβρουάριος - 2 - 2012

 

http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2012/02/revolutionary_red_star_.jpg 568w" sizes="(max-width: 281px) 100vw, 281px" />

Η Αριστερά δε μπορεί να περιμένει μεγάλες θετικές (όχι τυφλές!) ενωτικές λαϊκές κινητοποιήσεις ανατροπής της σημερινής άθλιας κατάστασης, όσο αποφεύγει η ίδια να απαντήσει, ευθέως και πειστικά, στην τρομοκρατία των κυρίαρχων κύκλων περί «πτώχευσης» της χώρας και εξόδου από το ευρώ.

 

Ο λόγος είναι απλός: είναι πολύ δύσκολο να ξεσηκωθεί ένα μεγάλο οργανωμένο ΠΟΛΙΤΙΚΟ εργατικό – λαϊκό κίνημα για την απαλλαγή από την τρόικα, τα μνημόνια και τις κυβερνήσεις που τα υπηρετούν, όσο αυτά που συνεπάγεται αυτή η απαλλαγή: η στάση πληρωμών επί του χρέους (πτώχευση με πρωτοβουλία του δανειζόμενου) και η έξοδος από το ευρώ, θεωρούνται από το λαό, εξαιτίας της βρώμικης αστικής προπαγάνδας, ως τα απόλυτα κακά που ισοδυναμούν με «επίγεια κόλαση»!

ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΥΡΩ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΟΪΚΑ!

Δεν αντιλαμβάνονται οι δυνάμεις της Αριστεράς, πρώτα απ’ όλα ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, ότι έπρεπε να είχαν αναλάβει μια μεγάλη εκστρατεία, «πάμπλουτη» σε επιχειρήματα, για να πείσουν ότι η στάση πληρωμών στο χρέος και η έξοδος από το ευρώ, στο πλαίσιο γενικότερης σύγκρουσης με την ΕΕ, δεν συνιστούν «κόλαση»;

Δεν αντιλαμβάνονται ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ ότι στάση πληρωμών στο χρέος και έξοδος από το ευρώ αποτελούν μοναδική εκκίνηση για μια βιώσιμη διέξοδο απέναντι στην τρόικα και τα μνημόνια, αναντικατάστατα αφετηριακά αιτήματα στο σήμερα για ένα μεγάλο πολιτικό κίνημα ανατροπής και πρωταρχικά μέτρα υλοποίησης αύριο από μια κυβέρνηση της Αριστεράς, που επιδιώκει να εφαρμόσει ένα προοδευτικό πρόγραμμα ανασυγκρότησης με σοσιαλιστική προοπτική;

Δεν αντιλαμβάνονται αυτοί που όφειλαν να είναι πρωτοπόροι ότι χωρίς τη στάση πληρωμών στο χρέος και την έξοδο από το ευρώ, η ομηρία από την τρόικα και τα μνημόνια είναι ολοκληρωτική και ταπεινωτική;

Ότι, χωρίς τη διακοπή αποπληρωμής του χρέους και έξοδο από το ευρώ, ο αγώνας κατά της τρόικας και των μνημονίων γίνεται κενό γράμμα και κούφιο περιτύλιγμα, αφού η τρόικα επισείει φοβικά τον «μπαμπούλα» της διακοπής των δόσεων και της χρηματοδότησης, αν δεν γίνουν δεκτοί οι όροι της, πράγμα που ισοδυναμεί, κατά τους κυρίαρχους κύκλους, με καταστροφή τρισχειρότερη από το κακό των μνημονίων;

Ποιος θα απαντήσει σε όλα αυτά;

Ποιοι θα πουν ευθέως ότι δεν θέλουμε ούτε ένα ευρώ από την τρόικα, γιατί είναι θηλιά στο λαιμό μας;

Ποιοι θα τονίσουν ότι η στάση πληρωμών στο χρέος (διακοπή αποπληρωμής χρέους), που θα προκύψει υποχρεωτικά, μετά την άρνηση της τροϊκανής χρηματοδότησης, είναι χίλιες φορές προτιμότερη από τη σημερινή τροϊκανή λεηλασία;

Ποιοι θα διατρανώσουν ότι η στάση πληρωμών συνδέεται άρρηκτα με την άλλη όψη της εξόδου από το ευρώ, η οποία είναι, έτσι κι αλλιώς, αναγκαία, προκειμένου να χρηματοδοτηθεί και να σταθεί στα πόδια της η ελληνική οικονομία για προοδευτική διέξοδο;

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΤΑΣΗΣ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΕΠΙ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Πέρασαν περίπου δύο χρόνια με τρόικα και μνημόνια!

Δεν βλέπουν ακόμα αυτές τις αλήθειες οι αριστερές δυνάμεις; Δεν τις βλέπει ο ΣΥΡΙΖΑ; Δεν τις βλέπει το ΚΚΕ;

Έχουν την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να φύγουν τρόικα και μνημόνια και να συνεχίσει η χώρα, χωρίς τροϊκανή χρηματοδότηση, να αποπληρώνει το χρέος;

Δεν καταλαβαίνουν ότι η στάση πληρωμών επί του χρέους είναι υποχρεωτική επιλογή, εφόσον φύγουν τρόικα και μνημόνια;

Δεν καταλαβαίνουν ότι η στάση πληρωμών είναι – πέραν από δίκαιη – και αναγκαστική, για να ανασάνει από το βραχνά τρόικας και μνημονίων ο τόπος;

Δεν καταλαβαίνουν ότι η στάση πληρωμών στο χρέος σημαίνει πτώχευση; Πτώχευση με πρωτοβουλία του δανειζόμενου; Γιατί το κρύβει αυτό η Αριστερά; Θεωρεί ότι θα αποφύγει «τα δύσκολα»; Ξεχνάει, όμως, ότι αν προσπαθεί να αποφύγει το αυτονόητο, το υπενθυμίζει ο αντίπαλος και μάλιστα, το εκμεταλλεύεται κατά το χειρότερο τρόπο, για να φοβίζει και να παραλύει το λαό!

Δεν κατανοούν επομένως ότι δεν είναι δυνατόν να κινδυνολογεί και η Αριστερά με την πτώχευση γενικώς;

Δεν κατανοούν ότι πρέπει να γίνει διάκριση ανάμεσα στην πτώχευση με πρωτοβουλία του δανειζόμενου και σε αυτήν που ανεξέλεγκτα ή «συντεταγμένα» επιβάλλουν οι δανειστές για να λεηλατήσουν ακόμα περισσότερο;

Δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι πρέπει να προασπίσουν ευθέως και με επιχειρήματα την πτώχευση με πρωτοβουλία του δανειζόμενου και συγκεκριμένα την κίνηση μιας αριστερής κυβέρνησης στη χώρα που θα κάνει στάση πληρωμών στο χρέος, για να εφαρμόσει ένα προοδευτικό πρόγραμμα σοσιαλιστικής προοπτικής;

Η ΠΡΟΤΑΞΗ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΑΠΟΠΛΗΡΩΜΗΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Δεν αντιλαμβάνονται ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, με άλλους όρους ο καθένας, ότι πρέπει να προτάξουν το αίτημα της στάσης πληρωμών στο χρέος, ως προϋπόθεση εφαρμογής άλλων ριζοσπαστικών μετασχηματισμών;

Δεν καταλαβαίνουν ότι δεν μπορούν να υπάρξουν προοδευτικοί και σοσιαλιστικοί μετασχηματισμοί αν δεν ξεκαθαρίσει η μη πληρωμή του χρέους;

Δεν συνειδητοποιούν ότι, αν δεν απαλλαγεί η χώρα από το βραχνά του χρέους, δεν μπορεί να κάνει ούτε ένα βήμα για προοδευτικές αλλαγές, στήριξη των λαϊκών εισοδημάτων και της ανάπτυξης;

Επομένως, δεν μπορούν να «χωνέψουν» ότι δεν γίνεται να μιλάνε για αλλαγές προς το καλύτερο, αν δεν απαντήσουν στην απεριόριστη κινδυνολογία των κυρίαρχων πως η μη αποπληρωμή του χρέους οδηγεί τη χώρα απευθείας «στα τάρταρα», ανεξαρτήτως των άλλων πολιτικών επιλογών;

Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ

Πέραν αυτού, όμως, υπάρχει η έξοδος από το ευρώ!

ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι η στάση πληρωμών στο χρέος οδηγεί αναγκαστικά στην έξοδο, τουλάχιστον, από το ευρώ, αν όχι και σε συνολική ρήξη ή έξοδο από την ΕΕ;

Μπορεί η Ελλάδα να μην αποπληρώνει τα δάνεια της τρόικας, δηλαδή και τα δάνεια των κρατών – μελών της ευρωζώνης, μαζί και τα ελληνικά ομόλογα που διακρατεί η ΕΚΤ και να συνεχίζει να παραμένει εντός του ευρώ;

Θα σταματήσει η χώρα να πληρώνει το χρέος στις ελληνικές τράπεζες, χωρίς να τις ανακεφαλαιοποιήσει;

Ποιος θα δανείσει χρήματα για την ανακεφαλαιοποίηση τους;

Μήπως η ευρωζώνη, που η χώρα μας θα έχει διακόψει την αποπληρωμή του χρέους στα κράτη μέλη της;

ΑΣΤΕΙΕΥΟΜΑΣΤΕ;

Αστειευόμαστε ότι η ΕΚΤ θα συνεχίσει να δανειοδοτεί, σε αυτή την περίπτωση, τις ελληνικές τράπεζες με 1%; Η ΕΚΤ σε αυτή την κατάσταση δεν θα δίνει ούτε ένα ευρώ στην Ελλάδα – αντίθετα θα την έχει στο στόχαστρο!

Η ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

Η μόνη λύση σε αυτές τις συνθήκες είναι η άμεση εθνικοποίηση των τραπεζών και η ανακεφαλαιοποίηση τους από το Δημόσιο, μέσα από μια νέα Κεντρική Τράπεζα, που θα προκύψει από την προώθηση ενός νέου εθνικού νομίσματος.

ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ συνιστούν φαιδρότητες και στρεψοδικίες.

Άλλωστε, η συγκρότηση εθνικού νομίσματος επιβάλλεται επιπλεόν και ως όρος διεξόδου από την κρίση, διότι ένα εθνικό νόμισμα είναι το μόνο εργαλείο, μέσω μιας Κεντρικής Τράπεζας ύπο εθνικό έλεγχο, για τη χρηματοδότηση της χώρας προς μια προοδευτική παραγωγική επανεκκίνηση της.

ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΕ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΚΚΕ

Κι όμως, ο μεν ΣΥΡΙΖΑ δεν προτείνει στο δημόσιο λόγο του τη στάση πληρωμών (την παρακάμπτει με πολλούς τρόπους), το δε ΚΚΕ παραπέμπει τη στάση πληρωμών, ως διαγραφή χρέους, στη «λαϊκή εξουσία»!

Ασφαλώς, η στάση πληρωμών πρέπει να συνδεθεί με ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα και μια ριζοσπαστική εξουσία, αλλά όχι για να κρυφτεί ως αίτημα και ως ανάγκη πίσω από αυτά.

Αντίθετα, η στάση πληρωμών πρέπει να προταχθεί ως προϋπόθεση υλοποίησης ενός προοδευτικού και σοσιαλιστικού προγράμματος, αλλά και ως απαραίτητο αίτημα για ένα λαϊκό κίνημα ανατροπής και την κατάκτηση κυβέρνησης και εξουσίας!

Διότι δεν μπορεί να υπάρξουν ριζοσπαστικές και λαϊκές εξουσίες, αν δεν προταχθεί το αίτημα της στάσης πληρωμών στο χρέος και αν δεν επιχειρηματολογηθεί ότι αυτή η στάση πληρωμών συνιστά βιώσιμη εναλλακτική προοπτική και λύση και δεν αποτελεί καταστροφή και κόλαση, όπως διατείνονται οι κυρίαρχοι.

Την ίδια ώρα, επίσης, ο ΣΥΡΙΖΑ (η πλειοψηφία του) ούτε κουβέντα δεν θέλει να ακούσει για έξοδο από το ευρώ και πολύ περισσότερο για την ενδεχόμενη έξοδο από την ΕΕ, ενώ το ΚΚΕ θεωρεί, περίπου αποπροσανατολιστικό το δίλημμα «ευρώ ή εθνικό νόμισμα», ενώ συνδέει και την έξοδο από την ΕΕ με τη «λαϊκή εξουσία»!

Μπορεί, όμως, να υπάρξει αποδέσμευση από την ΕΕ με παραμονή στο ευρώ;

Και δεν αντιλαμβάνεται το ΚΚΕ πως, ότι και να λέει για αποδέσμευση από την ΕΕ, οι κυρίαρχοι θα κινδυνολογούν κυρίως με την έξοδο από το ευρώ;

Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ!

Γιατί; Γιατί θεωρούν την έξοδο αυτή το, δήθεν, αδύνατο σημείο για την Αριστερά και κυρίως, γιατί αν βγει η Ελλάδα από το ευρώ, που είναι το πρώτο αναγκαστικό βήμα που θα κάνει για να αντιμετωπίσει το χρέος και να προωθήσει προοδευτικές αλλαγές, τίθενται σε κίνδυνο, όχι μόνο η ευρωζώνη, αλλά και η ίδια η ύπαρξη της ΕΕ!

Με δύο λόγια, αν δε σπάσει η «τρομοκρατία» γύρω από την πτώχευση της στάσης πληρωμών και την έξοδο από το ευρώ, τότε δε μπορεί να αναπτυχθεί ένα γιγάντιο κίνημα ανατροπής, γιατί θα φοβίζει, πολύ περισσότερο από το μνημόνιο, η προοπτική πτώχευσης και εξόδου από την ευρωζώνη.

Μια Αριστερά, που θέλει να αποφύγει τα αιτήματα της στάσης πληρωμών στο χρέος και της εξόδου από το ευρώ, αντί να τα κάνει σημαίες, μιμείται τη στρουθοκάμηλο!

Διότι, όσο η Αριστερά επιμένει να μη βάζει το δάχτυλο «επί τον τύπον των ήλων» ή να νομίζει ότι θα κάνει αντιμνημονιακό αγώνα εντός της ευρωζώνης και χωρίς να προτάσσει τη διακοπή αποπληρωμής του χρέους, τότε αυτή η Αριστερά είναι εκτός τόπου και χρόνου!

Μεγάλο κίνημα δεν μπορεί να αναπτυχθεί, χωρίς τα μεγάλα αιτήματα που μπορούν να ανατρέψουν τη σημερινή κατάσταση.

Εύκολες λύσεις και εύκολες απαντήσεις δεν υπάρχουν!

ΙΔΟΥ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!

Ή πιο μετριοπαθώς, ένα από τα ΘΕΜΕΛΙΩΔΗ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ στο χώρο της Αριστεράς!

Μπορούν να αντιμετωπιστούν άμεσα;

Μπορούμε όλοι οι αριστεροί να συμβάλλουμε σε αυτό;

Το σίγουρο είναι ότι χρόνος δεν υπάρχει! Ή είναι πολύ λίγος!

 

ΥΓ: Ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί να αποσαφηνίσει θεμελιώδη χαρακτηριστικά της πολιτικής του, όπως αυτά που αναφέρθηκαν, επιχειρεί συνεργασίες με το χώρο των «διαφωνούντων» από το ΠΑΣΟΚ, οι οποίες, με τον τρόπο και το περιεχόμενο που γίνονται, μάλλον θα «θολώσουν» (αντί να διευκρινίσουν) περισσότερο τις πολιτικές επιλογές του στα ως άνω θέματα!

http://www.iskra.gr/

 

 

Παρελθόν και Μέλλον*

Του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Χωρίς μνήμη του πολιτικού παρελθόντος δεν μπορείς να έχεις, δεν μπορείς να οικοδομήσεις την μνήμη, την μουσική, την πολιτική μουσική του μέλλοντος, το σχέδιο.

Τα παλιά κόμματα μη – κόμματα, ουσιαστικά συρρικνωμένες γραφειοκρατίες της Αθήνας μη – Αθήνας αποφεύγουν την συζήτηση για το παρελθόν. Όπως «ο διάβολος το λιβάνι». Στερούνται βεβαίως ως συνήθως ιδεών για το μέλλον. Παρ’ όλο που πληρώνονται από το Κράτος, από τους πολίτες να παράγουν ιδέες, για την λειτουργία και την πρόοδο του συστήματος – Χώρα, του συστήματος – Ελλάδα.

Οι ευθύνες για την σημερινή κατάσταση ανήκουν στα κόμματα που κατέλαβαν την κεντρική Κυβέρνηση. Στην PEPSI και την COLA όπως τους αποκαλώ. Ανήκουν όμως εξίσου και στα άλλα κόμματα. Το άλλοθι των αποκαλούμενων προοδευτικών αριστερών κ.λ.π κομμάτων ότι δεν ευθύνονται γιατί δεν κυβέρνησαν είναι μια ακόμα απόδειξη της διανοητικής και μορφωτικής στειρότητας αυτών των ομάδων αλλά και του αδιόρθωτου του χαρακτήρα τους. Αυτό το αγωνιώδες άλλοθι έχει πολλές πλευρές. Το έχω αναλύσει παλαιόθεν. Δεν διδάσκονται και αυτοί από το παρελθόν τους.

Μια συζήτηση με όρους ορθού λόγου, όχι παραμυθίασης και φλυαρίας – καφενοκουβέντα – αποδεικνύει ότι αυτά τα κομματικά μορφώματα δεξιά και αριστερά ήταν καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση στις παθολογίες τους.

Μνημονιακοί π.χ. ήταν όλοι τους. Επί χρόνια δούλευαν για αυτό. Ο υιός έδωσε το τελικό κτύπημα όπως και ένα από τα αρχικά κτυπήματα.

Έχουμε κρίση του πολιτικού συστήματος γιατί δεν υπάρχουν πολιτικά κόμματα. «Δεν έχουμε κόμματα» όπως έλεγε ο Μακρυγιάννης. Τη μεταπολιτευτική διαδρομή που οδήγησε στο τέλος των κομμάτων, τις στιγμές του θανάτου τις αναλύω στο βιβλίο «Από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο ΚΚΚΑΣΟΡ».

Ποιο είναι το μέλλον; ποιοι είναι οι δρόμοι, τα πεδία της Αναγέννησης της πολιτικής στην χώρα;

Το πρώτο πεδίο είναι αυτό των ιδεών, της παιδείας, των λέξεων.

Χωρίς μορφωτική και ηθική αλλαγή, επανάσταση δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική Αναγέννηση. Το παλιό πολιτικό, ξύλινο μάλιστα, λεξιλόγιο είναι κακή αρχαιολογία. Απαιτούνται νέες λέξεις, ένα νέο λεξιλόγιο που δεν το διακρίνει κανείς σήμερα σε συνθήκες διανοητικής ερήμου ή μεταβολής της πολιτικής σε λογιστική, κακά μαθηματικά.

Το αίτημα ήταν η εμφάνιση στο πολιτικό προσκήνιο νέων πρωταγωνιστών που θα είναι σε ένα ανταγωνισμό με τα κομματικά υπολείμματα, ερείπια της μεταπολίτευσης. Τα συντηρούμενα από την τηλεκρατία και τον δημόσιο προϋπολογισμό.

Αυτό μας εμπόδισαν, με εμπόδισαν να κάνω το 2000. Ο χώρος αυτός ήταν ο μόνος που νομιμοποιούνταν ιστορικά, πολιτικά να το κάνει. Αυτό λέει η Επιστήμη. Η χώρα πληρώνει αυτήν την αντιδημοκρατική απαγόρευση του 2000. Θύμιζε το 1961. Ορισμένοι το ομολογούν στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους.

Το αίτημα όμως αυτό είναι σήμερα στην ημερήσια διάταξη. Η ιστορία και οι ανάγκες της χώρας θέτουν το ζήτημα της δημιουργίας ενός μεγάλου ιστορικού τύπου νέου Δημοκρατικού Κόμματος. Θα οικοδομείται σε νέα πεδία ιδεών, λέξεων, παιδείας, σχεδίων, υποκειμένων. Κυρίως στις νέες γενιές. Αυτές που οι παλιές τις αφήνουν αντιπαραδείγματα, αρνητικές κληρονομιές. Κυρίως τις αφήνουν πολύ ψέμα για το ποιος φταίει. Μίλησα στους Φοιτητές του Ρεθύμνου για αυτό. Ο νέος κύκλος ανήκει στους νέους ανθρώπους. Νέους στις ιδέες, στις προσδοκίες ζωής αλλά προ πάντων στο ήθος.

Τι θα κάνει οικοδομούμενο ένα νέο μεγάλο κίνημα Ελλήνων Δημοκρατών, ένα νέο Δημοκρατικό Κόμμα; Θα επικαιροποιήση χωρίς φονταμενταλισμούς ότι καλό υπάρχει στην σύγχρονη πολιτική μας παράδοση. Κυρίως όμως θα δημιουργήσει, θα παράγει μια νέα. Οι σύγχρονοι μετασχηματισμοί απαιτούν νέα διανοητική και πολιτική παραγωγή. Ιδιαίτερα σε μια χώρα που κυριαρχείται από τους Φονταμενταλισμούς της δεξιάς και της αριστεράς. Που επί δεκαετίες είναι στραμμένη στο παρελθόν και όχι προς το μέλλον (Ακόμη είναι στο Γράμμο και το Βίτσι). Όταν μάλιστα Ελληνική σκέψη και φονταμενταλισμός είναι έννοιες ασύμβατες.

Θα επαναφέρω αυτό που πίστευα και για το οποίο αγωνίσθηκα όλες αυτές τις δεκαετίες και η ιστορία μου έδωσε δίκαιο. Δεν υπολόγισα όπως έπρεπε τους εφιάλτες που ήταν εντός. Πιστεύω ότι παρ’ όλη την σημερινή συγκυρία οι ιστορικές, γεωοικονομικές, γεωπολιτικές συνθήκες είναι τόσο ευνοϊκές για εμάς που μας επιτρέπουν στον νέο ιστορικό κύκλο όχι μόνο να φθάσουμε τις καλύτερες στιγμές της ιστορίας μας αλλά και να τις υπερβούμε. Άλλοι θα σας έλεγαν είναι δύσκολο. Εγώ σας δηλώνω κατηγορηματικά ότι είναι πολύ εύκολο.

Αυτές οι συνθήκες παραμένουν και ενισχύονται όχι μόνον στις Εθνικές αλλά και τις Παγκόσμιες δυναμικές τους. Ιδιαίτερα σήμερα που οι πεφωτισμένοι άνθρωποι όχι μόνον στην Ευρώπη αλλά και σε όλον τον Πλανήτη αναζητούν στην Ελληνική κληρονομιά τα εφόδια της ύπαρξης και απελευθέρωσης των σύγχρονων ανθρώπων. Όπου ο άνθρωπος δεν θα είναι όργανο, μέσο, δούλος ούτε του κράτους, ούτε και της αγοράς. Ιδιαίτερα με την μορφή του χρηματιστικού απανθρωπισμού.

Ποτέ ως τόπος, όσο εδώ στην Ελλάδα, μη – Ελλάδα και ποτέ ως χρόνος τις τελευταίες δεκαετίες αυτή η κληρονομιά δεν συκοφαντήθηκε κατά έναν παρά φύσιν τρόπο. Αυτό ήταν έργο, αυτό το έργο ανέλαβαν, ολοκληρωτικού, φασιστικού τύπου ομάδες, «δεξιές και αριστερές». Κρατικές και παρακρατικές, εκ των έχω και έξωθεν τροφοδοτούμενες.

Ακαλλιέργητες θα έλεγε ο Ησίοδος. Έτσι εκτός των άλλων ερημοποιήθηκε η Ελληνική ύπαιθρος. Δέστε, μάλλον μελετήστε το βιβλίο μου ΑΓΡΟΦΙΛΙΑ.

* Από την ομιλία του στην Κυπαρισσία.

Polisagora.blogspot.com Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Στις Ηγεσίες της Αριστεράς.

Posted by Συντ. Ομάδα On Ιανουάριος - 18 - 2012

 


Ο Νεοφιλελευθερισμός έχει εξαπολύσει μία πρωτοφανούς έκτασης
και αγριότητας επίθεση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο…
Εξαθλιώνει Ανθρώπους και Υποτάσσει Χώρες.
Προστατεύει/προωθεί συμφέροντα τοκογλύφων,
πλουτοκρατών και πολιτικών.
Ισοπεδώνει Θεσμούς, Εθνικά και Κοινωνικά Δικαιώματα.
Αξιοποιεί τους Πρόθυμους.
Στην Ελλάδα τα αστικά κόμματα συνασπίστηκαν.
Συμφώνησαν στην υλοποίηση του Σχεδίου Εξαθλίωσης/Υποταγής,
υποκρινόμενοι τους Σωτήρες. 
Και η Αριστερά;;
Κρύβεται;; Απέχει;; Υπνώττει;;
Περιπλανάται ή πλανάται;;
Δύο χρόνια τώρα περιορίζεται σε «κλειστού»/περιορισμένου 
χαρακτήρα πράξεις Αντίστασης ή μεμονωμένες/ωριαίες 
ηρωϊκές εφόδους.
Σε γνωστές/γενικευμένες καταγγελίες και σε προτάσεις/λύσεις…
μελλοντικής εφαρμογής.
Χωρίς διάθεση αφορισμού ή διατύπωσης ενός φίρδην-μίγδην απλού 
καταγγελτικού λόγου…φοβάμαι πως τα όσα λαμβάνουν χώρα 
στην Αριστερά είναι…απλές οδοντόκρεμες.
Περιχαρακώνουν στρατούς και οπαδούς…αποθαρρύνουν και 
απογοητεύουν το Λαό…«βολεύουν» τους Αλλους.
Σήμερα πια, φτάσαμε στο σημείο που, οποιαδήποτε επίκληση 
των ιδεολογικοπολιτικών διαφορών…η αναφορά σε «αδυναμίες» 
ή «δυστοκίες» ή «ανικανότητα»  ως λόγων/αιτίων 
ξεχωριστής Δράσης…λειτουργούν σε όφελος 
των «σωτήρων» και των Σχεδίων τους.
Τα οποιαδήποτε προσχήματα, ακόμα και τα πραγματικά/υπαρκτά 
προβλήματα…ευνοούν αντικειμενικά πλέον τη Βαρβαρότητα.
  Η Εξαθλίωση και η Υποταγή μπορεί να αποτελούν…φυσιολογικό
και αναμενόμενο στάδιο του κυρίαρχου Νεοφιλελευθερισμού...αλλά
ΟΧΙ και ΠΡΟΣΤΑΔΙΟ ή προαπαιτούμενο του Σοσιαλισμού!!
  Σήμερα δεν μπορείς να προτάσσεις το Σοσιαλισμό 
σε έναν Υποδουλωμένο/Εξαθλιωμένο Λαό, σε μια Κατακτημένη Χώρα.
Πρώτα αντιμετωπίζεις τον Κατακτητή.
 Σήμερα δεν χρειαζόμαστε αριστερές/σοσιαλιστικές δυνάμεις 
που αναλώνονται σε αψιμαχίες προς τον Ταξικό Εχθρό και σε 
αλληλοκατηγορίες περί του Οράματος και του Δρόμου προς αυτό.
Δεν χρειαζόμαστε «επί μέρους» δυνάμεις. Διασκορπισμένες.
 Σήμερα χρειαζόμαστε αυτές οι Δυνάμεις να τεθούν επικεφαλής ενός
Ισχυρού/Δυναμικού/Αποτελεσματικού Μπλοκ Αντιμνημονιακών
Δυνάμεων…άμεση και μοναδική απάντηση 
στη Βαρβαρότητα και την Καταστροφή.
Αντιμνημονιακές Δυνάμεις που σήμερα βρίσκονται 
στην Κοινωνία…σκόρπιες, αδρανείς, απογοητευμένες, ναρκωμένες, 
ακόμα και επαναπαυμένες σε…καναπέδες.

Ο Σοσιαλισμός αφορά Ανθρώπους. Οχι Φυτά ή Ερείπια.
Προηγείται,όμως, η Απελευθέρωση!!
Το Αμεσο και Ζωτικό.

(Αυτή είναι η γνώμη μου. Σύντομη. Σίγουρα Ατελής. 
Ισως Ρομαντική…Ισως Ελπιδοφόρα ).

Η αποτυχία της αριστεράς και 4 νέες ιδεολογίες

Posted by Συντ. Ομάδα On Ιανουάριος - 11 - 2012

 

“Οι γέροι πεθαίνουν και οι νέοι δεν μπορούν να γεννηθούν: στην μεσοβασιλεία, θα εκδηλωθεί μια τεράστια ποικιλία από νοσηρά συμπτώματα”. Αυτή η φράση από τα Γράμματα από την φυλακή του Ιταλού κομμουνιστή Antonio Gramsci, ήταν από τις αγαπημένες των Μαρξιστών φοιτητών, όταν πήγαινα στο πανεπιστήμιο στην δεκαετία του 1980. Τότε, μου φαινόταν σαν δυσοίωνη ανοησία. Σήμερα όμως, στην εποχή της ιδεολογικής σύγχισης, η παρατήρηση του Gramsci μου φαίνεται ότι δεν στερείται λογικής.

Οι «καθιερωμένες» βεβαιότητες για τον αδιάκοπο καλπασμό των αγορών, καταρρέουν. Όμως καμία νέα θεωρία δεν έχει καθιερώσει “ιδεολογική ηγεμονία”, για να χρησιμοποιήσω και πάλι τον Gramsci. Ωστόσο υπάρχουν κάποιες ιδέες που κερδίζουν έδαφος. Οι τέσσερις πιο δυνατές τάσεις που αναδεικνύονται κατά την άποψη μου, εντοπίζονται ως εξής: αριστερός λαϊκισμός, σοσιαλδημοκρατικός Κεϋνσιανισμός, φιλελεύθερος Χαγιεκιανισμός και αντικαπιταλιστικός σοσιαλισμός.

Κάθε μια από αυτές τις νέες τάσεις είναι αντίδραση στις κυρίαρχες απόψεις του 1978-2008.Τότε, παρά τις ονομαστικές αποκλίσεις ανάμεσα στους κομμουνιστές της Κίνας, τους καπιταλιστές στην Νέα Υόρκη και την «απαλή» αριστερά στην Ευρώπη, τα πεδία στα οποία υπήρχε συμφωνία ήταν περισσότερα από τα πεδία διαφωνίας. Οι πολιτικοί ηγέτες από όλο τον κόσμο μιλούσαν στην ίδια γλώσσα για την προώθηση του ελεύθερου εμπορίου και την παγκοσμιοποίηση. Η αυξανόμενη ανισότητα θεωρείτο το απαραίτητο τίμημα για την ταχύτερη ανάπτυξη. Ο Deng Xiaoping δήλωσε «Είναι μεγαλειώδες το να πλουτίζεις» και ο Ronald Reagan ή η Margaret Thatcher δεν θα μπορούσαν να το θέσουν καλύτερα.

Στην μετά-κρίσης Ευρώπης, ωστόσο, ο δεξιός λαϊκισμός ενισχύεται –από το Κόμμα της Ελευθερίας της Ολλανδίας και το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας μέχρι την Λίγκα του Βορρά της Ιταλίας. Οι λαϊκιστές είναι κατά της παγκοσμιοποίησης, κατά της ΕΕ και κατά των μεταναστών. Η εχθρότητα προς το Ισλάμ συνδέει την λαϊκή δεξιά της Ευρώπης με το λαϊκιστικό κίνημα Tea Party στις ΗΠΑ.

Υπάρχουν κάποιες υπερκαλύψεις ανάμεσα στους λαϊκιστές και τους φιλελεύθερους Χαγιεκιανιστές, αλλά οι εμμονές των δύο τάσεων είναι διαφορετικές. Στις ΗΠΑ ο Ron Paul, ο “αντικομφορμιστής” των Ρεπουμπλικανών, κουβαλάει την σημαία του φιλελευθερισμού. Ο ίδιος θυμάται με νοσταλγία που δείπνησε με τον ίδιο τον Friedrich Hayek και που παρακολούθησε την εμπνευσμένη αποκήρυξη του σοσιαλισμού του Ludwig von Mises, ενός άλλου οικονομολόγου της αυστριακής σχολής. Ετσι εξηγείται και το σχόλιο του κ. Paul μετά την ψηφοφορία στην Αϊόβα: «Περιμένω την ημέρα που όλοι θα πούμε ότι είμαστε πλέον Αυστριακοί.»

Η θέση των φιλελευθέρων είναι ασυνήθιστη γιατί διατρανώνουν ότι την τρέχουσα κρίση δεν την προκάλεσε ο υπερβολικός καπιταλισμός, αλλά η υπερβολική κρατική παρέμβαση.Κατά την αυστριακή σχολή, η κεϋνσιακή «θεραπεία» στην κρίση του καπιταλισμού είναι χειρότερη από την ασθένεια.

Ο κ. Paul είναι ο διασημότερος θιασώτης της αμερικανικής άποψης ότι οι ΗΠΑ πλήττονται από ένα υπερβολικά ισχυρό κράτος. Η πίεση για συρρίκνωση της κυβέρνησης σε επίπεδα 18ου αιώνα δεν είναι τόσο διαδεδομένη στην Ευρώπη. Αλλά οι καχυποψίες του κ. Paul ότι οι κεντρικές τράπεζες απειλούν να αποσταθεροποιήσουν το εθνικό νόμισμα, απηχούν ηχηρά στην Γερμανία, όπου η χαγιεκιανική δεξιά τρομοκρατείται με τις κινήσεις της ΕΚΤ και τις διασώσεις τραπεζών.

Στην δύση, οι μεγαλύτεροι πολέμιοι των Χαγιεκιανιστών είναι οι Κεϋνσιανιστές σοσιαλδημοκράτες. Η πίστη τους ότι οι δαπάνες με έλλειμμα είναι το κλειδί για την τόνωση της οικονομίας, συχνά συνοδεύεται με την πρόταση για πιο ενεργό και ακριβό κράτος. Στην Ευρώπη, όπου δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για κρατικές δαπάνες, οι σοσιαλδημοκράτες ζητούν πολύ αυστηρότερη ρύθμιση της «υψηλής οικονομίας», ανανέωση της βιομηχανικής πολιτικής και πάταξη της ανισότητας.

Αν και οι προσπάθειες να φορέσει ο Barack Obama την ταμπέλα του «σοσιαλιστή» είναι ανόητες, θα ήταν δίκαιο να τον χαρακτηρίσουμε σοσιαλδημοκράτη. Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν απορρίπτει τον καπιταλισμό, αλλά θέλει να τον «απαλύνει» με ένα πιο ενεργό κράτος το οποίο υπόσχεται καθολική περίθαλψη και επαναδιανομή των φορολογικών βαρών. Το γεγονός ότι η ανισότητα αποτελεί παγκόσμια ανησυχία από την Κίνα μέχρι την Χιλή και από την Ινδία μέχρι την Αίγυπτο, δείχνει ότι πρόκειται για μια ακόμη τάση που παγκοσμιοποιείται.

Η αποτυχία της «καθαρής» αριστεράς να αξιοποιήσει την οικονομική κρίση, καταδεικνύει το πόσο βαθιά απαξίωσε τον κομμουνισμό η κατάρρευση του σοβιετικού συστήματος. Όμως η μαζική ανεργία στην Ευρώπη ίσως τελικά παράγει τις κατάλληλες συνθήκες για την ανανέωση του αντικαπιταλιστικού κινήματος. Τα δύο κόμματα της άκρας αριστεράς στην Ελλάδα λαμβάνουν στις δημοσκοπήσεις 18% των ψήφων, αυτή την περίοδο. Οι διάφορες ομάδες που διαμαρτύρονται υπό την ομπρέλα του κινήματος Occupy Wall Street περιέχουν ορισμένους αυθεντικούς σοσιαλιστές. Στην Κίνα υπάρχει ένα ισχυρό κίνημα «νέας αριστεράς» που αναπολεί τον Μαοϊσμό.

Τα γεγονότα θα καθορίσουν το πώς θα δημιουργήσουν αυτές οι ιδεολογικές τάσεις το ύφος της νέας εποχής. Οι περισσότεροι άνθρωποι θα νοιώσουν πολύ μπερδεμένοι τόσο λόγω προσωπικών καταστάσεων όσο και λόγω των ειδήσεων.

Υπό κανονικές συνθήκες μάλλον θα συντασσόμουν με την σοσιαλδημοκρατική τάση. Τα Tea Party δεν μου αρέσουν. Όμως, περνάω το σαββατοκύριακό μου διαβάζοντας στις εφημερίδες για τα τρομερά ποσά που δίνονται στις διασώσεις τραπεζών και κρατών στην Ευρώπη. Μετά γυρνάω την σελίδα και διαβάζω τα αιτήματα για προστατευτισμό και ρυθμίσεις στην Ε.Ε. Για να ξεφύγω, πάω στον κινηματογράφο και βλέπω την «Σιδηρά Κυρία», την νέα ταινία για την Margaret Thatcher. Και βγαίνω από την αίθουσα νοιώθοντας περίεργα Αυστριακός.

 

The Financial Times

http://www.euro2day.gr/

http://www.antinews.gr/

ΤΑ ΕΝ ΑΠΟΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
9-Ιούλ-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΤΑ ΕΝ ΑΠΟΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Αντώνης Κανάκης: για το δημοψήφισμα της Κυριακής: «Αυτή είναι η ήττα. Αυτή είναι η πραγματική χρεοκοπία»

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
4-Ιούλ-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αντώνης Κανάκης: για το δημοψήφισμα της Κυριακής: «Αυτή είναι η ήττα. Αυτή είναι η πραγματική χρεοκοπία»

Προσοχή! Το ευρώ αποτελεί μέρος πολυσυσκευασίας. Δεν κυκλοφορεί ξεχωριστά!

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
15-Ιούν-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Προσοχή! Το ευρώ αποτελεί μέρος πολυσυσκευασίας. Δεν κυκλοφορεί ξεχωριστά!

Καζάκης:Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΛΕΕΙ ΣΚΟΠΙΜΩΣ ΨΕΜΜΑΤΑ!

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
29-Ιαν-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Καζάκης:Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΛΕΕΙ ΣΚΟΠΙΜΩΣ ΨΕΜΜΑΤΑ!

Μήπως… υποτίθεται…;

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
20-Νοέ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μήπως… υποτίθεται…;

Η Ελλάδα στον γκρεμό: Πώς φτάσαμε ως εδώ….

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
30-Οκτ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η Ελλάδα στον γκρεμό: Πώς φτάσαμε ως εδώ….

Ραχήλ Μακρή: Οι ΑΝΕΛ έχουν ύποπτη στάση (βίντεο)

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
8-Οκτ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ραχήλ Μακρή: Οι ΑΝΕΛ έχουν ύποπτη στάση (βίντεο)

Βίντεο με την ψηφοφορία στην Επιτροπή Δικαιοσύνης της Βουλής, στις 12.9.2013

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
13-Σεπ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Βίντεο με την ψηφοφορία στην Επιτροπή Δικαιοσύνης της Βουλής, στις 12.9.2013

    Διαφημιζόμενοι


Add new tag CIA Cinema Facebook Αφγανιστάν Βαλκάνια Γερμανία Γεωργία Γκουαντάναμο Γκρουέφσκι ΕΛΛΑΔΑ Επαναστατικός Αγώνας Ευρωπαϊκή Ένωση Ευρώπη ΗΠΑ Ηνωμένες Πολιτείες Ιράκ Ιράν Ισραήλ Κοζάνη Κοσσυφοπέδιο Κύπρος Μακεδονία Μπαράκ Ομπάμα Μόσχα ΝΑΤΟ Νέα Τάξη Νέα τάξη Πραγμάτων Οικολόγων Πράσινων Ομπάμα Ουάσιγκτον Ουκρανία Παγκοσμιοποίηση Πακιστάν Ρωσία Σινεμά Σκόπια Ταλιμπάν Τελευτέα Νέα Τουρκία Χίλαρι Κλίντον γρίπη των χοίρων επίθεση λαθρομετανάστες τρομοκράτες. Higilight (5.782)
Home (28)
Slide (343)
Video (523)
ΑΙΓΑΙΟ (60)
ΑΙΣΧΟΣ (112)
άρθρα και κείμενά μας (19)
Βαλκάνια (98)
Γράφουν… (2.361)
ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ (70)
Διεθνή Νέα (546)
Δικαστικά (112)
ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ (1.048)
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ (262)
ΕΛΛΑΔΑ (454)
Ενδιαφέροντα (542)
Επικαιρότητα (692)
Ευρωπαϊκά Νέα (193)
ΗΠΑ (69)
ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ (25)
ΘΡΑΚΗ (11)
ΘΡΗΣΚΕΙΑ (44)
ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ (245)
ΙΣΤΟΡΙΑ (144)
Κοζάνη-Τοπικά Νέα (106)
Κυπριακό (154)
Μακεδονικό (91)
Νέα Τάξη (552)
Ντοκιμαντέρ (21)
Οικονομία (1.183)
Ομογένεια (14)
Πολιτική (2.167)
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ (102)
προβοκάτσιες (53)
Ρωσία (27)
Σκοπιανό (29)
ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ (139)
ΤΟΥΡΚΙΑ (85)
υγεία (28)
Ψυχαγωγία (62)

WP Cumulus Flash tag cloud by Roy Tanck requires Flash Player 9 or better.