Wednesday, 21 August , 2019

News.kozaninet.gr

Ενημέρωση χωρίς όρια

Archive for the ‘ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ’ Category

 

Το άλλοτε ηγετικό μέλος της Χ.Α. Αντώνης Ανδρουτσόπουλος, γνωστός με το ψευδώνυμο «Περίανδρος», ήταν για 4 χρόνια καταζητούμενος από τις ελληνικές αρχές, κατηγορούμενος για τη δολοφονική επίθεση εναντίον των φοιτητών Δημήτρη Κουσουρή και Ηλία Φωτιάδη και του τότε αδιόριστου εκπαιδευτικού Γιάννη Καραμπατσόλη. Η επίθεση είχε στόχο τον Δημήτρη Κουσουρή, μέλους τότε της συντονιστικής επιτροπής κατάληψης της Φιλοσοφικής και του Κ.Σ. της ΕΦΕΕ και στελέχους της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση. Στις 13 Σεπτεμβρίου 2005…

ο «Περίανδρος» παραδόθηκε στις αρχές. Στις 25 Σεπτεμβρίου 2006 ο «Περίανδρος» καταδικάστηκε ομόφωνα για τις τρεις απόπειρες ανθρωποκτονίας σε 21 χρόνια φυλάκισης χωρίς αναστολή. Στις 12 Μαρτίου 2009, αφού η υπόθεση πήγε στο Εφετείο και άλλαξε το κατηγορητήριο σε μία μόνο απόπειρα ανθρωποκτονίας, η ποινή του μειώθηκε στα 12 χρόνια. Μόνο που ο ίδιος ο «Περίανδρος» ουδέποτε παραδέχθηκε την ενοχή του. Αρνήθηκε να υποδείξει τους πραγματικούς δράστες της επίθεσης, υπηρετώντας πιστά τον προσωπικό του κώδικα τιμής.

10 χρόνια μετά, ο ίδιος, με επιστολή του έσπασε την σιωπή του και «καρφώνει» την Χρυσή Αυγή αλλά και τον πρόεδρό της, Νίκο Μιχαλολιάκο, για τις πρακτικές και τα ιδεώδη που υπηρετούν.

ΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ

Αγαπημένοι σύντροφοι Εθνικιστές. Παλαιοί συμμαχητές μου στον καλόν αγώνα και νεώτεροι, άξιοι, άγνωστοι σε μένα συναγωνιστές.

Ενάμισι έτος μετά την αποφυλάκισή μου, ύστερα από 12 έτη στυγερής πολεμικής του ανθελληνικού καθεστώτος σε βάρος μου, και υπό την πίεση αναρίθμητων ερωτήσεών σας, αποφασίζω και λύνω εν μέρει την σιωπή μου.

Οι ανηλεείς διώξεις εντός και εκτός Ελλάδος, η αναγκαστική αυτο-εξορία, η άδικη κάθειρξη, όλα τούτα μένουν πίσω κι εγώ ως δοκιμασμένος Έλλην προχωρώ. Μαζί τους μένει και η θυσία μου για τον πολιτικό φορέα στον οποίο απ’ το 1983 προσέφερα την νιότη μου με όλη μου την ψυχή, τα όποια μου χαρίσματα, την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ μου, το πνεύμα μου, και πάμπολλες φορές το αίμα μου καθώς λαβώθηκα κι αναστήθηκα χίλιες φορές κατά τον λυσσαλέο πόλεμο του συστήματος και των εχθρών μας.

Μαζί τους μένει και η αχαριστία των υπανθρώπων, που παριστάνουν κάποιους συντρόφους μας, αρκετοί απ’ τους οποίους παρουσιάζονται έως και σήμερα ως ηγετίσκοι και στελέχη του πατριωτισμού, ενώ δεν ήταν παρά αυτοί, που μ’ έβγαλαν απ’ την μέση το 1998, σε συνεργασία με το καθεστώς είτε εκείνοι που επωφελήθηκαν απ’ την αντρική σιωπή μου ώστε να πληρώσω για κάτι που δεν έκανα.

Είναι πασίγνωστο σε συγκεκριμένους πρώην και νυν Χρυσαυγίτες, που ουδέποτε εκλήθησαν απ’ τον ανακριτή για το … οτιδήποτε…και που τώρα ως φοβισμένες πουτάνες σιγούν, ότι υπήρξα ΑΘΩΟΣ και κατεδικάσθην για ανομήματα άλλων. Στο ερώτημα βεβαίως τι έπραξαν όλοι αυτοί για μένα, που βίωσα τρομακτικές απώλειες τα 12 αυτά έτη – ψυχικές, σωματικές, οικονομικές, προσωπικές, οικογενειακές, κοινωνικές και φυσικά πολιτικές – η απάντηση είναι μία: ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ.

Ανθρωπάκια συμπλεγματικά, δειλά και ανύπαρκτα, που κρύβονται πίσω από μια ιδέα τιτάνων, δεν έκαναν ποτέ ούτε μία ανοικτή συγκέντρωση για το δίκαιό μου, δεν απάντησαν σε κανέναν απ’ τους δεκάδες αλήτες δημοσιογράφους, που δίχως στοιχεία με συκοφαντούσαν, κάποια καραγκιοζάκια δεν ενεφανίσθησαν, ούτε σε μία απ΄ τις δίκες μου, δεν έβαψαν ούτε έναν τοίχο να διαμαρτυρηθούν και βεβαίως δεν είχαν το σθένος να ανοίξουν όχι ένα εχθρικό, αλλά ούτε καν το δικό τους ρουθούνι για να με υπερασπισθούν… Έφθασαν μάλιστα στο σημείο κάποια σκουπίδια να λέγουν τηλεοπτικώς σε όσους τους υπενθύμιζαν τον «κακό» Περίανδρο, ότι η Χρυσή Αυγή δεν ευθύνεται για όποιες εγκληματικές πράξεις των μελών της…! Την ίδια επίσης εποχή που ο Καρατζαφέρης δήλωνε στον αέρα σε προβεβλημένο δημοσιογράφο την επιθυμία και ευχή του «Να πιάσετε τον Περίανδρο και να του κόψετε το κεφάλι», στελέχη της Χ.Α που γνώριζαν από πρώτο χέρι την αθωότητά μου, συμμετείχαν στο ψηφοδέλτιο του ανωτέρω για τις Νομαρχιακές εκλογές με άνεση προδότη, ενώ σε σχετική μου αντίδραση ο ηθικός καθοδηγητής τους έσπευδε να υπερασπισθή τον πολιτικάντη!

Βεβαίως όλα αυτά και πολύ περισσότερα που θα αποκαλύψω στο μέλλον, έγιναν στο μακρινό παρελθόν. Είχα σκοπό πριν από την αποφυλάκισή μου μάλιστα, να τα αποσιωπήσω, διότι η Χ.Α. εκτός από τραγική είχε καταντήσει δια των ηγετών της κωμική κι ένοιωθα πια την ανάγκη να απομακρυνθώ από κάθε αναφορά σ’ αυτήν για να διασώσω την εθνικιστική μου αξιοπρέπεια αλλά και την προσωπική μου σοβαρότητα.

Έκτοτε όμως διεπίστωσα τα εξής προδοτικά και μέχρι τότε ανήκουστα: χρησιμοποιούσαν ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ρητορική… Υμνούσαν το αστικό κράτος και την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ… Τιμούσαν τους αναρχικούς και τον Λάμπρο ΦΟΥΝΤΑ που ‘καιγε την εθνική μας σημαία… Επιφανές στέλεχός της, που μάλιστα επολιτεύετο παλαιόθεν, προφυλακίστηκε με την αισχρή κατηγορία της ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΙΑΣ… Κατεδίκαζαν ενυπογράφως στην φίλη τους αστυνομία τους συντρόφους, που έκαιγαν την τουρκική σημαία… Χαριεντιζόντουσαν δημοσίως με επιδειξίες ΠΟΥΣΤΗΔΕΣ, που έχουν πρωτοστατήσει σε ανθελληνικές δραστηριότητες και κατά των οποίων προ ετών μας έλεγαν να βιαιοπραγήσουμε… Έγλειφαν εκ νέου τον Καρατζαφέρη για νέα πολιτική συνεργασία… Συνεργάζοντο πολιτικώς με κάποιον τον οποίον μέχρι και σήμερα αποκαλούν καταδότη και πληροφοριοδότη της ΚΥΠ, και το οποίον την περίοδο της συνεργασίας τους αποκαλούσαν ΑΡΧΗΓΟ… Απεδέχοντο την ανέγερση τζαμιού αν μείνουν στην χώρα λιγώτεροι μωαμεθανοί… Συνεργάζοντο εκλογικώς με στελέχη της Νέας Δημοκρατίας… Μα το σοβαρότερο: Διατηρούσαν μεταξύ τους (όπως και τώρα) εκείνους τους ΡΟΥΦΙΑΝΟΥΣ που κατέθεσαν το 1998 σε βάρος μου συκοφαντώντας με και στοχοποιώντας με για να κατασκευαστεί η ανύπαρκτη ενοχή μου…!

Συναγωνιστές,

Την ίδια ώρα που μια τέτοια, σύγχρονη Χ.Α. μετατρέπει τους Εθνικιστές σε Κρατιστές, σε αμόρφωτους χομπίστες ενός αστικού πατριωτισμού δίχως πρότυπα αγωνιστών εμπρός τους, που να τους εμπνέουν, εγώ δεν θα μπορούσα να παρατείνω την σιωπή μου.

Η πατρίδα δεν προδίδεται μόνον από τους Εφιάλτες αλλά και όταν οι πατριώτες αδιαφορούν για τους Εφιάλτες.

Τώρα, που οι ξένοι εγκληματίες καραδοκούν. Τώρα που οι αριστεροί τρομοκράτες εξοπλίζονται για τον 3ο γύρο του συμμοριτοπολέμου… και οι «ελεγχόμενοι» εθνικόφρονες τους παραδίδουν αμαχητί τα ματωμένα κάστρα των παλαιών, σαν μαριονέττες στο νέο θέατρο πολιτικών σκιών.

Ιδού: Δέχονται βόμβες, εμπρησμούς, ξυλοδαρμούς, μαχαιρώματα δίχως αντίδραση, αλλά ψοφοδεείς γαρ επιχειρηματολογούν περί πολιτικού κόστους. Σ’ εποχή καθολικής απαξιώσεως του κοινοβουλευτισμού οι πολιτικάντες της συμφοράς στην Χ.Α. – κάποιες αναλφάβητες καρικατούρες – επιδιώκουν παντοιοτρόπως να καταξιωθούν ως βουλευτές. Θαρρείς και η τραγική εμπρός μας εικόνα θα αλλάξη, εάν κάποιοι ακόμη καρπαζοεισπράκτορες ρουφιάνοι της ακροδεξιάς ενώσουν τα οπίσθιά τους μ΄ εκείνα των υπολοίπων στα έδρανα της Βουλής, όπου συνετελέσθησαν οι μεγαλύτερες εθνικές υποχωρήσεις στη νεωτέρα ελληνική ιστορία.

Αηδιασμένος απ’ την ανυπαρξία ιδεολογικού υποβάθρου, απ’ τον εκφυλισμό της πολιτικής στρατιωτικοποιήσεως των μαζών σε πολιτική της εκλογοθηρίας και απ΄ το έλλειμμα υψηλών στελεχών που εξ ίσου σιχάθηκαν και έφυγαν, διαχωρίζω επισήμως και ενυπογράφως την θέση μου. Δηλώνω παρά τις λαβωματιές μου και πάλι ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ, δημιουργός και πιστός της «παλαιάς» Χρυσής Αυγής, που δεν υπάρχει πια, της οποίας την συνοχή και την φήμη ως κίνημα έκτιζα δίνοντας, μαζί με λαμπρούς συντρόφους, ασύλληπτους αγώνες εδώ και 30 έτη, απ’ τα πεδία αγώνος των Αθηνών έως τις νησίδες των Ιμίων, όταν παραλλήλως κάποιοι γραφικοί έκλαιγαν στα γραφεία τους είτε εχαπακώνοντο με ψυχοφάρμακα στις οικίες τους είτε ερητόρευαν στα ξενοδοχεία περί των μαχών μου.

Ως εκ τούτου, και επειδή δεν προτίθεμαι να χαρίσω το έργο μου στους ασήμαντους που επί έτη το καπηλεύτηκαν, απαγορεύω και καταδικάζω κάθε χρήση του ονόματός μου προς πολιτικήν ωφέλειαν της «σύγχρονης», δημοκρατικής Χ.Α, η οποία πίσω απ’ τ’ αγνά μέλη της αποτελεί πολιτικό φιάσκο και την προσωποποίηση της παταγώδους αποτυχίας ενώσεως των εθνικιστών.

Τιμώ τους συναγωνιστές που επί μακρόν μου συμπαραστέκονται, τιμώ τους συνηγόρους μου που σε αντίξοες συνθήκες με υπεράσπισαν με αγάπη και αφιλοκέρδεια τόσον στις δικαστικές αίθουσες όσο και στα πειθαρχικά συμβούλια των φυλακών, τιμώ την οικογένειά μου που προτίμησε την συντριβή της παρά το να γίνω ρουφιάνος όπως οι «άλλοι», τιμώ αυτούς που βρέθηκαν κοντά μου στα δικαστήρια, μα και όλους όσοι από παντού με τιμούν το ίδιο, προπάντων όμως εκείνους που δίχως εκλογική υστεροβουλία δίνουν την μάχη τους και διακινδυνεύουν, όχι για να λάβουν χρήματα από κρατικές επιδοτήσεις, αλλά διότι αγαπούν την Ιδέα και την Θυσία. Ωστόσο ας γνωρίζουν άπαντες, εντός και εκτός, πως κάθε ανοχή, μετά από την αποκάλυψη, στο μέλλον θ΄αποδειχθή συνενοχή…

Αγαπημένοι σύντροφοι Εθνικιστές,Μέχρι τώρα, ελεύθερος και φυλακισμένος, έχυνα αδιάκοπα το ΑΙΜΑ μου βαστώντας ψηλά την ΤΙΜΗ μου και διασώζοντας την ΤΙΜΗ ενός ολόκληρου κινήματος. Τώρα όμως που η νομική μου υπόθεση θα κριθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο όπου προσφεύγω επιδιώκοντας την επανάληψη της δίκης εύχομαι οι ΑΤΙΜΟΙ ένοχοι να αποκαλυφθούν, κι όχι μόνον οι φυσικοί αλλά και οι ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ.

Η σκληρή Μοίρα που συντρόφευσε μέχρι τώρα την ζωή μου, μαζί και η Πίστη μου στην Ιδέα, που την διετήρησα ανόθευτη σε μύριες αντιξοότητες, μου χάρισαν τεράστια απόσταση απ’ τους ουτιδανούς ψευδοσυντρόφους, την οποία πια δεν μπορώ να καλύψω με πισωγυρίσματα στον θίασο των ΑΤΙΜΩΝ.

Αυτήν την Ιδέα του Γένους, που υπηρέτησαν ήρωες και μάρτυρες, δεν επιθυμώ να την μοιράζωμαι με τους κωμικούς φίλους των πούστηδων και τους ΡΟΥΦΙΑΝΟΥΣ.

Έτσι, προτιμώντας την γυμνή αλήθεια παρά τις δάφνες της θεατρικής υποδοχής, που μου επεφύλασσαν οι «προσκυνημένοι», καθιστώ σαφές ότι τα πομπώδη χειροκροτήματα είναι για τους άκαπνους.

Για τους τολμηρούς παραμένει το λιτό κλέος.

Τολμήστε κι εσείς! Για την Πατρίδα και τον Λαό!

ΑΙΜΑ – ΤΙΜΗ

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ

πηγή: gkaratheodoris

http://planet-greece.blogspot.com/

Από μια συζήτηση στο ιστολόγιο Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα που άνοιξε με αφορμή τον θάνατο του κομματικού αυτοκράτορα της Β. Κορέας.

Πέρα από τις ομάδες των αναρχικών, που από όσο ξέρω και πληροφορούμαι προσπαθούν να εφαρμόζουν δημοκρατία, με έναν εντελώς ατελή δυστυχώς τρόπο και με αρκετούς “ηγέτες”-μικρούς θεούς, τα κόμματα και οι οργανώσεις της αριστεράς, μέσα και έξω από το κοινοβούλιο, κάνουν ότι δεν άκουσαν αυτό που ζήτησε ο λαός: Πραγματική Δημοκρατία Τώρα.

Σαν τους κουφούς κάνουν τα κόμματα της αριστεράς. Προφανώς θα νομίζουν τον εαυτό τους δημοκράτη και θεωρούν οτι εξαιρούνται.

Ομως και στην αριστερά ΚΑΙ τα κόμματά τους ΚΑΙ τα σωματεία τους είναι οργανωμένα με έναν ΔΕΣΠΟΤΙΚΟ και ΑΠΟΛΥΤΑΡΧΙΚΟ πολιτικό τρόπο. Εκλέγονται οι ίδιοι και οι ίδιοι (το ΚΚΕ έχει 2 δεκαετίες την ίδια γραμματέα για παράδειγμα) στα όργανα, με ΚΑΛΠΗ φυσικά και θητεία μακράς διαρκείας, και ο κομματικός λαός δεν μπορεί να επηρρεάσει παρά ελάχιστα την πολιτική τους. Ουσιαστικά η “βάση” είναι απλός ακόλουθος και βαστάζος. Πολιτικά υποτελης.

Γιατί να γοητευθεί ο λαός από τέτοια οργανωτικά σχήματα; Από την ομορφιά των “αρχηγών” τους; Εντάξει, δεν έχουμε συγκροτήσει ακόμα την “πολιτική κοινωνία” που θέλει ο Καστοριάδης, αλλά πλέον ως λαός, δεν είμαστε και όσο μαλάκες ήμασταν στο παρελθόν. Είμαστε μεν πολιτικά καθυστερημένοι αλλά καταλάβαμε πια πως δημοκρατία ΔΕΝ έχουμε και γι’ αυτό ζητάμε και “Πραγματική Δημοκρατία Τώρα”. Μένει να το καταλάβει κι η αριστερά αυτό (Παπαρήγα και Τσίπρας τουλάχιστον), να οργανωθεί δημοκρατικά στο εσωτερικό της, ν’ αφήσει τα συγκεντρωτικά κόλπα, και μετά ας μας ξανάρθει…

Διότι όσο μένει έτσι η αριστερά, δεν πρόκειται να συγκινήσει πολλούς. Και αν καταφέρει ποτέ να πάρει με τα μυαλά αυτά και την εξουσία, θα μας οδηγήσει εκεί που οδηγήθηκαν και οι χώρες της ανατολικής ευρώπης. Στην απολυταρχία του γενικού γραμματέα. Σε έναν ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟ ΕΦΙΑΛΤΗ αλά Οργουελ δηλαδή.

Ας ΜΗΝ την χαϊδεύουμε την αριστερά λοιπόν, μόνο και μόνο επειδή μάχεται τον καπιταλισμό (που καλώς κάνει) και την οικονομική ανισότητα. Ο καπιταλισμός και η οικονομική ανισότητα είναι σύμπτωμα. Η ασθένεια είναι η πολιτική ανισότητα. Η ΔΕΣΠΟΤΙΚΗ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ.

Και το σύνθημα είναι: Δημοκρατία ή Βαρβαρότητα.

Αν και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, ΔΕΝ περιμένω πολλά πράγματα από τα αριστερά κόμματα του ελληνικού κοινοβουλίου. Διότι έχουν εκτεθεί για πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα στην μόλυνση της ψευδούς δημοκρατίας του κοινοβουλευτισμού, έχουν συγχρωτιστεί με τα άλλα κόμματα και πρόσωπα, κι έχουν αναπνεύσει πολύ από τον μολυσμένο αέρα.

Πολύ μικρό καλάθι λοιπόν. Και για ΚΚΕ και για ΣΥΡΙΖΑ. Πολύ μικρό.

Για να μην πω πως έτσι που οι ηγεσίες των κομμάτων αυτών έχουν συνδέσει την τύχη τους με τον κοινοβουλευτισμό, μέσα και έξω από τα κόμματά τους, τα θεωρώ σαν το τελευταίο οχυρό του κοινοβουλευτικού καθεστώτος.

Αν ετίθετο διαμάχη (ή και τίποτε χειρότερο) μεταξύ δημοκρατίας και κοινοβουλευτισμού, τι πιστεύετε πως θα υπεράσπιζαν ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ; Την δημοκρατία;

Μα αν ήταν να υπερασπιστούν την δημοκρατία, τότε γιατί ακόμα εσωκομματικά λειτουργούν με κοινοβουλευτισμό;

Το ξαναλέω: τα κόμματα αυτά είναι βαρίδι για τον λαό πλέον. Είναι σύμμαχοι του κοινοβουλευτισμού. Οχι της δημοκρατίας. Και με τον κοινοβουλευτισμό ο καπιταλισμός είναι πρώτα φιλαράκια. Διότι ο κοινοβουλευτισμός ευνοεί την συσσώρευση πολιτικής εξουσίας και ο καπιταλισμός την συσσώρευση πλούτου. Και οι δυο δηλαδή εργάζονται για τις ανισότητες.

Θραξ Αναρμόδιος

http://wp.me/pPn6Y-bXh

http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/

 


Ευρηματικός, όπως πάντα, ο φίλος Στάθης…
Αλλά, η «αριστερά» που βρίσκεται; Απλώς θεατής στο έργο είναι;
«ποιος έχτισε τη Θήβα την εφτάπυλη;
Οι βασιλιάδες κουβαλούσαν τα αγκωνάρια;».
Χωρίς να κουβαλήσει πολλά αγκωνάρια η «αριστερά» θα φτάναμε εδώ;
Και το χειρότερο: θα παραμέναμε παθητικοί θεατές και «ηθικολόγοι» της «αστικής δημοκρατίας»;
Δεν μπορεί να τα ρίχνουμε όλα στα ανδρείκελα και να βγάζουμε έξω την ουρά μας…
Ούτε να ξεχνάμε ότι και αυτή η «αριστερά» «δίδαξε» τη «συναίνεση» της «έκτακτης ανάγκης»: Συγκυβέρνηση Τζανετάκη…

Στους «δικούς» μας ανθρώπους πρέπει να είμαστε πιο σκληροί από τους ταξικούς μας αντιπάλους: Αυτοί τη δουλειά τους κάνουν…

 

Η «αριστερά» στην Πράξη νομιμοποιεί το ευρω-χουντικό πραξικόπημα


Από πολύ παλιά έχουμε αναλύσει ότι η «ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ» σημαίνει ανοικτό πολιτικό πραξικόπημα.
Υπογραμμίζαμε συγκεκριμένα:
«Ένα από τα ψευδώνυμα της δικτατορίας των ισχυρών του χρήματος είναι η «συναίνεση».
Αυτή η μαγική λεξούλα κατέχει σήμερα την αποκλειστικότητα του εξουσιαστικού λόγου.
Όπως έχουμε αναλύσει σε άλλα άρθρα μας η «συναίνεση» είναι το ντροπαλό ψευδώνυμο της «έκτακτης ανάγκης».
Συναίνεση σημαίνει, αν θέλουμε να ακριβολογούμε, συμφωνία και επιστράτευση των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων πάνω σε ένα κοινό στόχο. Και σήμερα αυτός ο στόχος είναι συγκεκριμένος: Για να σωθεί και να επιβιώσει η Ελλάδα (δηλαδή, για να είμαστε ακριβολόγοι, για να διασωθούν τα κέρδη των μαφιών του χρήματος και για να επιτευχθεί η ολοκληρωτική λεηλασία της ελληνικής κοινωνίας) ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ «οικουμενική αποδοχή» και «συναίνεση».
Μπροστά σ’ αυτό το «έκτακτο» και «επείγον», η πολιτική και κομματική ανεξαρτησία – γιατί όχι και οι δημοκρατικές ελευθερίες- είναι πολυτέλεια…
Σήμερα είναι τόσο «έκτακτη» και «επείγουσα» η κατάσταση που οι «νταβάδες» (διεθνείς και εγχώριοι) και τα πολύχρωμα ανδρείκελά τους (κυβερνητικά, κομματικά, δημοσιογραφικά) δεν κρατάνε πλέον ούτε τα προσχήματα. Ούτε τα ντροπαλά ψευδώνυμα…».

 

http://resaltomag.blogspot.com/2011/12/blog-post_7012.html

 

 

Ποια συμμαχία;

Posted by Συντ. Ομάδα On Δεκέμβριος - 13 - 2011
Οσο το αστικό σύστημα δέχεται την πίεση της λαϊκής δυσαρέσκειας για την κυρίαρχη πολιτική και δημιουργούνται προϋποθέσεις ριζοσπαστικοποίησης της λαϊκής πάλης, τόσο αναβαθμίζεται ο ρόλος του οπορτουνισμού στον αποπροσανατολισμό του λαού, που αντικειμενικά υπηρετεί τη θωράκιση της αστικής πολιτικής και εξουσίας. Καθόλου τυχαία, ένας από τους θερμότερους υποστηριχτές της «κοινωνικής συνοχής», ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, αναφώνησε διά του επικεφαλής του ότι η πρόταση του ΚΚΕ για λαϊκή εξουσία «υπηρετείται με τη διάλυση της κοινωνίας», προσομοιώνοντας την προπαγάνδα του με αυτή των αστών, που συκοφαντούν το ΚΚΕ ότι επιδιώκει το χάος για να επιτευχθεί ο στρατηγικός του στόχος.
Οι οπορτουνιστές όλων σχεδόν των αποχρώσεων, προπαγανδίζουν εντατικά την εκλογική συμμαχία δυνάμεων που οι ίδιοι τοποθετούν στον «προοδευτικό» χώρο, καλλιεργώντας αυταπάτες στο λαό ότι ένα τέτοιο ετερόκλητο σχήμα, ακόμα και αν σχηματιστεί και πλειοψηφήσει στις εκλογές, θα ασκήσει φιλολαϊκή πολιτική. Το οξύμωρο είναι ότι μιλάει για ενότητα ένας χώρος ο οποίος, στις δέκα πολιτικές δυνάμεις που κατά καιρούς συσπειρώνει, υπάρχουν 15 διαφορετικές απόψεις. Είναι και αυτό ένα κριτήριο της αναξιοπιστίας και του καιροσκοπισμού του, που πρέπει να πάρει σοβαρά ο λαός. Στον ίδιο χώρο κινούνταν μέχρι πρόσφατα και η ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη, η οποία τώρα μιλάει ανοιχτά για εκλογική σύμπραξη με το ΠΑΣΟΚ, αν μετεκλογικά προκύψει ζήτημα ακυβερνησίας. Αν δηλαδή, μεγαλώσουν οι κλυδωνισμοί στην αστική διαχείριση. Αυτό το κόμμα, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ το είχε μέχρι πρόσφατα σαν τάση και συνιστώσα, ενώ τώρα το κατατάσσει στις υποψήφιες για την «προοδευτική» συγκυβέρνηση δυνάμεις.
Το ίδιο συμβαίνει και με άλλα στελέχη της σοσιαλδημοκρατίας, που βρίσκονται με το ένα πόδι έξω από το ΠΑΣΟΚ και για λογαριασμό του αστικού συστήματος λειτουργούν σαν ανάχωμα στη μαζική απαγκίστρωση λαϊκών συνειδήσεων από τη σοσιαλδημοκρατία. Ολοι αυτοί ξέρουν ότι η λύση για μια τέτοια κυβέρνηση που προπαγανδίζουν, τίποτα το καινούριο δεν πρόκειται να προσφέρει στο λαό, γιατί οι «αριστερές» δυνάμεις που λένε ότι θα συνεργαστούν για να τη σχηματίσουν, δεν έχουν στρατηγική σύγκρουσης με τα μονοπώλια και την εξουσία τους, που είναι όρος κλειδί για αλλαγές προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων. Αυτό φανερώνουν και οι προγραμματικοί της στόχοι, όπως η διαγραφή μέρους του χρέους, η κρατικοποίηση μερικών τραπεζών, η έκδοση ευρωομολόγων, η πολιτική ισχυροποίηση της ΕΕ, που μπορεί τάχα να την κάνει φιλολαϊκή.
Οι περισσότερες από αυτές τις προτάσεις έχουν κατατεθεί από μερίδες της πλουτοκρατίας -η πλειοψηφία τους μάλιστα από τις πλέον κυρίαρχες αστικές δυνάμεις- στο πλαίσιο του ανταγωνισμού για τον τρόπο διαχείρισης της κρίσης. Ο λαός έχει κάθε συμφέρον να απορρίψει μια εκλογίστικη συμμαχία που μπάζει τη διαχείριση από την πίσω πόρτα και γι’ αυτό αντικειμενικά θα αξιοποιηθεί από το αστικό σύστημα για να πάρει ανάσες απέναντι στη λαϊκή πίεση. Διέξοδος για τους εργαζόμενους και το λαό είναι να ακυρώσουν με τη συμμαχία και την πάλη τους κάθε ελιγμό του αστικού συστήματος, στην προσπάθεια να περάσει μέτρα που έχει ανάγκη το κεφάλαιο και για να ισχυροποιήσει την εξουσία του. Γι’ αυτή τη συμμαχία παλεύει το ΚΚΕ, για να μπουν εμπόδια στα χειρότερα που έρχονται, να ανοίξει τώρα ο δρόμος για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, με λαϊκή εξουσία και οικονομία.
Περικλής ΚΟΥΡΜΟΥΛΗΣ

http://www1.rizospastis.gr/


«Το να κρύβεις από τις μάζες την ανάγκη ενός απελπισμένου,
αιματηρού, εξοντωτικού πολέμου, που είναι άμεσο
καθήκον της μελλοντικής εξέγερσης,
σημαίνει να ξεγελάς και τον εαυτό σου και το λαό»

(Λένιν: «Διδάγματα από την εξέγερση της Μόσχας»)

Οι δυνάμεις της πλανητικής ληστοσυμμορίας και πιο συγκεκριμένα της ευρω-χουντικής δικτατορίας με τα εγχώρια κομματικά τους ανδρείκελα έχουν κηρύξει, εδώ και πολύ καιρό, έναν από τους πιο άγριους και εξοντωτικούς πολέμους εναντίον του ελληνικού λαού και της χώρας…
Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο τέτοιας μοχθηρής και κτηνώδους λεηλασίας του ελληνικού λαού, τέτοιας εν ψυχρώ εκτέλεσης της ελληνικής κοινωνίας και τέτοιας δικτατορικής αυθάδειας των ανδρεικέλων δωσίλογων…

Η απληστία της λεηλασίας, της αποτέφρωσης και της ισοπέδωσης των πάντων, μέρα με την ημέρα, γιγαντώνεται και παίρνει μορφές κανιβαλιστικής παράκρουσης.

Γιγαντώνεται και πολλαπλασιάζεται, σε ρυθμούς γεωμετρικής προόδου, και η λαϊκή ΟΡΓΗ.

Αυτό που λείπει για να μετεξελιχτεί η λαϊκή ΟΡΓΗ σε γιγάντιο κύμα λαϊκής εξέγερσης είναι ο σπινθήρας, ο πολιτικός καταλύτης…

Αν υπήρχαν αυθεντικές αριστερές οργανώσεις (ο επαναστατικός πολιτικός παράγοντας) η ευρω-χούντα των μαφιών του χρήματος και τα κομματικά τους ανδρείκελα θα είχαν σαρωθεί και θα είχε ανοίξει διάπλατα ο δρόμος για την οικονομική και εθνική μας απελευθέρωση και για την οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας…

Η ολοκληρωτική απουσία αυτού του επαναστατικού «πολιτικού σπινθήρα» καθιστά τα πράγματα πολύ πιο δύσκολα, τα ΚΑΘΥΣΤΕΡΕΙ…

Τα καθυστερεί, αλλά δεν τα ΚΑΤΑΡΓΕΙ. Η λαϊκή ΕΞΕΓΕΡΣΗ είναι ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗ.

Αυτή καθορίζεται από την κτηνωδία της ευρω-φασιστικής χούντας και των πολιτικών της γενίτσαρων, κτηνωδία που γιγαντώνεται καθημερινά, λόγω της αλματώδους κατάρρευσης και αποσύνθεσης του συστήματός τους…

Η λαϊκή ΟΡΓΗ γρήγορα θα εκραγεί και θα εκραγεί τυφλά: Αναπόφευκτο και αυτό…

Ήδη τα ανδρείκελα και των τριών κομμάτων της κατοχικής κυβέρνησης δεν τολμούν να ξεμυτίσουν. Όταν και όπου ξεμυτίσουν ο λαός τους μαζεύει με τις πέτρες…

Όλα τα μηνύματα από κάθε γωνιά της Ελλάδας δείχνουν ότι η ΟΡΓΗ του λαού φουσκώνει και τα εκρηκτικά υλικά συσσωρεύονται πιεστικά: Ένας απρόβλεπτος παράγοντας θα αποτελέσει το σπινθήρα έκρηξης του λαϊκού ηφαιστείου…

Μέσα, λοιπόν, σε τέτοιες συνθήκης λαϊκής εξέγερσης ξεγυμνώνονται ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ και οι ηγεσίες των δήθεν αριστερών κομμάτων και κομματιδίων…

ΟΧΙ μόνο αποκρύβουν από τα λαό το αναπόφευκτο της σύγκρουσης, ΟΧΙ μόνο τον παροπλίζουν πολιτικά και οργανωτικά, αλλά τον εμπαίζουν κοροϊδευτικά και τον εξαπατούν

Φαίνεται ότι ο Λένιν έγραψε τα παραπάνω για κάτι τέτοιους «αριστερούς» απατεώνες…

Οι «αριστερές» ηγεσίες, σε μια τέτοια κατάσταση όπου η λαϊκή ΕΞΕΓΕΡΣΗ είναι προ των πυλών, συναγελάζονται και «συνωστίζονται» στα έδρανα της κατοχικής Βουλής και στις «επαφές» με τον πρωθυπουργό της ευρω-κατοχής!!!!

Χθες συναγελάζονταν με τον άλλο πρωθυπουργό ανδρείκελο (ΓΑΠ) και με τους άλλους «αρχηγούς» ανδρείκελα γύρω από το τραπέζι του Προέδρου-μαριονέτα…

Η Ελλάδα στενάζει σπαρακτικά κάτω από τη δικτατορική μπότα των ευρω-ληστών, ο λαός βογγά αφόρητα από τα απανωτά και καθημερινά χαράτσια της στραταρχικής αυθάδειας των ανδρεικέλων, η χώρα ισοπεδώνεται και λεηλατείται και οι ηγεσίες του ΚΚΕ και του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, συμμετέχουν, σαν νομοταγή μαθητούδια, στο κοινοβουλευτικό πάρτι της κατοχής και κερδοσκοπούν εκλογικά: Τέτοια ξετσίπωτη προδοσία του λαού…

Εμπορεύονται εκλογικά την ΟΡΓΗ του και κάνουν ό,τι μπορούν για να μη γίνει η ΟΡΓΗ λαϊκή ΕΞΕΓΕΡΣΗ…

Σε συνθήκες γενικευμένης λαϊκής ΟΡΓΗΣ, σε συνθήκες λαϊκής ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ (αυτή τίθεται ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ), οι ηγεσίες του ΚΚΕ και του ΣΥΝ «διεκδικούν» μεγαλύτερη πίτα εκλογική, εξαπατώντας κυνικά και παροπλίζοντας ΠΟΛΙΤΙΚΑ και ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΑ το λαό που δεν έχει ΚΑΜΙΑ άλλη ΔΙΕΞΟΔΟ, παρά μόνο την ΕΞΕΓΕΡΣΗ…

Δεν υπάρχει και εδώ ιστορικό προηγούμενο τέτοιας «αριστερής» ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ και τέτοιου ξεπουλήματος του λαού…

Στο βωμό του εκλογικού κρετινισμού και του κατοχικού ψηφοδελτίου οι ηγεσίες της «αριστεράς» ξεχνούν και το αλφάβητο των αριστερών κινημάτων: Τον αγώνα στο δρόμο και τον πολιτικό και οργανωτικό εξοπλισμό της κοχλάζουσας λαϊκής ΟΡΓΗΣ…

Οι ηγεσίες αυτές είναι μέχρι το μεδούλι ενσωματωμένες στο καθεστώς, ανεξάρτητα αν στα λόγια το καταδικάζουν: Τα ωραία λόγια είναι ανέξοδα και «μετοχές» στο καθεστωτικό χρηματιστήριο…

Νομίζω ότι είναι απαραίτητος ένας μικρός απολογισμός για το τι «παίχτηκε» στη χώρα και στο κίνημα, από τη στιγμή της ανακοίνωσης του Δημοψηφίσματος από τον Παπανδρέου και τα όσα διαδραματίστηκαν τις επόμενες ώρες και μέρες, ως συνέπεια αυτής της ανακοίνωσης.

Σύμπασα η αστική τάξη της χώρας μέσω των ΜΜΕ και των κομμάτων της, τάχθηκε ενάντια στο Δημοψήφισμα το οποίο, υποτίθεται, «θα δίχαζε το λαό» ενώ στην πραγματικότητα θα δίχαζε την αστική τάξη και τα κόμματά της από το λαό. Το μισό ΠΑΣΟΚ, ολόκληρη η Ν.Δ, ο ΛΑΟΣ, η ΔΗΣΥ, τάχθηκαν μετά βδελυγμίαςενάντια στο δημοψήφισμα.

Δυστυχώς σε ρόλο κομπάρσου βρέθηκε η Αριστερά η οποία σύρθηκε πίσω απ το πολιτικό κατεστημένο και απέρριψε ή υποβάθμισε το δημοψήφισμα. Σίγουρα όμως δεν κατάλαβε – δεν αξιοποίησε – τη θαυμάσια ευκαιρία που παρουσιάστηκε μπροστά της, ευκαιρία που της πρόσφερε ευρισκόμενος υπό το κράτος πανικού ο Παπανδρέου ο οποίος τα έπαιξε όλα για όλα, σε μια ζαριά. Ο εκβιασμός του Παπανδρέου ήταν σαφέστατος προς τα κόμματα του κεφαλαίου: εφόσον και εσείς είστε με αυτά που εγώ κάνω και υπογράφω, σταματήστε τις αντιπολιτευτικές κορόνες και πάρτε τώρα σαφή θέση για να μην πάω σε Δημοψήφισμα στο οποίο και ανοιχτά θα πάρετε θέση και θα παιχτούν τα πάντα. Η κίνηση αυτή του Παπανδρέου έφερε σε δεινή θέση το Σαμαρά και τη ΝΔ, διότι τους χάλασε την ήρεμη πορεία πλεύσης προς την εξουσία. Έφερε όμως σε δεινή θέση και την Αριστερά.
Η Αριστερά, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική, απέδειξε ότι πολιτεύεται με τη λογική, «μεροδούλι-μεροφάι» και φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για επαναστατική επαγρύπνηση και αξιοποίηση κάθε ρωγμής, κάθε δυνατότητας, κάθε αστοχίας και επιπολαιότητας του αντιπάλου. Αυτή η αφασία με την οποία η αριστερά αντιμετώπισε τα πράγματα, ήταν εγκληματική και αποδεικνύει ότι το κίνημα δεν έχει επαναστατική ηγεσία, πράγμα που αποτελεί σοβαρή προϋπόθεση για το ξέσπασμα και τη νίκη της επανάστασης.
Τα κόμματα του κεφαλαίου κατάλαβαν τον κίνδυνο και είχαν κάθε λόγο να στραφούν ενάντια στον Παπανδρέου και στο Δημοψήφισμα, να παλέψουν με κάθε τρόπο, κυριολεκτικά με νύχια και με δόντια, για να παρθεί πίσω η απόφαση, να ματαιωθεί το δημοψήφισμα, πράγμα που τελικά έγινε.
Τα κόμματα της Αριστεράς, στην καλύτερη περίπτωση, κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου και δεν αντιλήφθηκαν την ανέλπιστη ευκαιρία που δινόταν, να περάσει στα χέρια του λαού η απόφαση για το μέλλον της χώρας και να φύγει απ τα χέρια, απ τα στενά όρια, του αστικού κοινοβουλίου. Οι οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς με τη σειρά τους, ενώ ως βασικό τους μέλημα είχαν και εξακολουθούν να έχουν, την κάθοδό τους στις εκλογές, απαρνιούνται σε κάθε ευκαιρία οποιαδήποτε δυνατότητα κοινοβουλευτικής παρέμβασης, στερούνται επαναστατικής κοινοβουλευτικής ταχτικής, φάσκουν με την κάθοδό τους στις εκλογές και αντιφάσκουν αρνούμενες την κοινοβουλευτική παρέμβαση.
Υπάρχει όμως και η άλλη παράμετρος, την οποία εμείς ασπαζόμαστε, για την άρνηση με την οποία υποδέχθηκαν την πρόταση για δημοψήφισμα οι δυνάμεις της Αριστεράς, κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων). Η διαδικασία αυτή, του Δημοψηφίσματος, έβαζε εκ των πραγμάτων το ερώτημα της πολιτικής προοπτικής της χώρας, ερώτημα από το οποίο δεν θα μπορούσαν πια να αποδράσουν, αλλά θα έπρεπε να το απαντήσουν συγκεκριμένα για το τι θα ακολουθούσε με την υπερίσχυση του «όχι». Τα αμείλικτα ερωτήματα που θα έμπαιναν για το τι θα κάνουμε αν φύγουμε απ το ευρώ και την ΕΕ, πως θα επιβιώσουμε, τι θα τρώμε, που και πώς θα δουλεύουμε και θα πληρωνόμαστε, που θα στηριχθούμε κλπ, θα έπρεπε να απαντηθούν συγκεκριμένα και υπεύθυνα χωρίς υπεκφυγές και παραπομπές σε κάποιο παραδεισένιο μέλλον. Έπρεπε να απαντηθούν στον παρόντα χρόνο. Αυτή τη σοβαρή ευθύνη θέλησαν να αποφύγουν τα κόμματα της Αριστεράς και απέρριψαν το Δημοψήφισμα
Μάλιστα, οι δυνάμεις που ζήταγαν δημοψήφισμα κάθε τρεις και λίγο ή δημοψήφισμα για το Μάαστριχτ, αρνήθηκαν να σηκώσουν το γάντι της πρόκλησης Παπανδρέου, αρνήθηκαν να βαθύνουν το ρήγμα ανάμεσα στο πολιτικό σύστημα και τις λαϊκές μάζες, αρνήθηκαν το δημοψήφισμα και το δικαίωμα στο λαό να αποφασίσει για το μέλλον του. Η Αριστερά φυγομάχησε, γιατί αναπόφευκτα η τοποθέτηση υπέρ του ΟΧΙ θα έπρεπε να συνδυαστεί με μια συγκεκριμένη πολιτική προοπτική, με εναλλακτική πρόταση εξουσίας από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού, εξέλιξη που θα άνοιγε εκ των πραγμάτων το ζήτημα της εξουσίας. Με τον τρόπο της, η Αριστερά έκανε πλάτες σε δυνάμεις του συστήματος (και λοιδορείται τώρα απ αυτές) για να μη γίνει το δημοψήφισμα, για να μη δοθεί η δυνατότητα στο λαό να καθορίσει, με θεσμικό έστω τρόπο, τις πολιτικές εξελίξεις, αποδεικνύοντας ότι ο ρόλος της περιορίζεται σε αυτόν της Κασσάνδρας, της κοινωνικής διαμαρτυρίας, της αντιπολίτευσης.
Σοβαρές εργατικές και λαϊκές δυνάμεις που βρίσκονται στην επιρροή αυτής της Αριστεράς και δίνουν μάχες καθημερινά, σπαταλούνται σε ένα διαρκή, αγώνα για τον αγώνα, σε ένα κίνημα για το κίνημα. Οι Μαρξ και Λένιν, θα είχαν κάθε λόγο να είναι απογοητευμένοι βλέποντας αυτή την αριστερά, που ενώ αυτοί «έσπειραν δράκους», «φύτρωσαν ψύλλοι».
Εάν υπήρχε επαναστατικό κόμμα με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, θα αντιλαμβανόταν αμέσως και θα αξιοποιούσε μια τέτοια θαυμάσια ευκαιρία, θα υιοθετούσε την πρόταση για δημοψήφισμα, αλλά δεν θα σταματούσε μόνο εκεί: βλέποντας ότι ο Παπανδρέου κινδύνευε να μην πάρει ψήφο εμπιστοσύνης απ την κοινοβουλευτική του ομάδα και να πέσει, με κίνδυνο να ματαιωθεί το δημοψήφισμα, θα τον καλούσε στη βουλή για ψήφο εμπιστοσύνης εξαγγέλλοντας δημόσια την πρόθεσή του να του δώσει ψήφο ανοχής-ψήφο εμπιστοσύνης μέχρι τη μέρα του δημοψηφίσματος, με μοναδικό όρο να μην πάρει νέα μέτρα έως τότε και να υπάρξει ικανός χρόνος για τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος (30-40 μέρες).
Παίρνοντας αυτή την πρωτοβουλία, το επαναστατικό κόμμα της εργατικής τάξης, θα διατράνωνε την πίστη του στο λαϊκό παράγοντα και τη δυσπιστία του στο αστικό κοινοβούλιο, θα δρομολογούσε εξελίξεις σε σχέση με την οικοδόμηση στην πράξη κοινωνικού και πολιτικού μετώπου εξουσίας, θα ξεσκέπαζε όλους τους υποκριτές, θα έφερνε ή θα διατηρούσε το λαϊκό παράγοντα στο προσκήνιο και αν ο Παπανδρέου έκανε πίσω θα εξευτελίζονταν πλήρως, και το επαναστατικό κόμμα θα είχε κάθε λόγο να καλέσει σε παλλαϊκό ξεσηκωμό για να περάσει στο λαϊκό παράγοντα η απόφαση για το μέλλον του. Μέσα στη μάχη του «όχι» θα ανέβαινε το επίπεδο συνείδησης της εργατικής τάξης, θα έμπαιναν, σε κάθε περίπτωση, σοβαρές παρακαταθήκες για το άμεσο μέλλον στην περίπτωση υπερίσχυσης του «ναι».
Αυτό έπρεπε να κάνει ένα κόμμα πραγματικά κομμουνιστικό, ένα επαναστατικό κόμμα ή μια ομάδα κομμουνιστών βουλευτών, τις κρίσιμες μέρες στη 1-3/11, έχοντας επίγνωση των συνθηκών στις οποίες βρισκόμαστε, έχοντας επίγνωση ότι βρισκόμαστε ήδη σε επαναστατική κατάσταση, σύμφωνα με τα Λενινιστικά κριτήρια.
Αντίθετα με ότι θα έκανε ένα επαναστατικό κόμμα, η κοινοβουλευτική Αριστερά σύρθηκε πίσω απ τις εξελίξεις, δεν πήρε καμιά πρωτοβουλία, φώναζε εν χορό με τη Δεξιά και την Ακροδεξιά «εκλογές-όχι δημοψήφισμα». Η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, παρόλο που δεν μπορούσε να επιδράσει άμεσα στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες λόγω έλλειψης εκπροσώπησης, απέρριψε και αυτή το δημοψήφισμα, δίνοντας, εκτός των άλλων κάλυψη και άλλοθι στην κοινοβουλευτική αριστερά και διαπαιδαγωγώντας τα μέλη της ανάλογα: να συμμετέχουν στις εκλογές αλλά να μην αναλαμβάνουν καμιά πρωτοβουλία, να μην αρπάζουν καμιά ευκαιρία που θα φέρει το λαό, την εργατική τάξη, το κίνημα, σε καλύτερη θέση– ένα βήμα πιο μπροστά, να μην αξιοποιούν κάθε αδυναμία, κάθε ρωγμή στις γραμμές του αντιπάλου, κάθε καθυστέρηση, ολιγωρία του ή σύγχυση, κάθε «επιπόλαια» ή «ανεύθυνη» κίνησή του. Η αριστερά αρνήθηκε να αξιοποιήσει την « κρίση της πολιτικής της κυρίαρχης τάξης που δημιουργεί ρωγμή, απ’ όπου εισχωρεί η δυσαρέσκεια και ο αναβρασμός των καταπιεζομένων τάξεων».
Τη ρωγμή αυτή η αστική τάξη τη σκέπασε προσωρινά και πρόχειρα.

Δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι ότι η Αριστερά έβγαλε τα σωστά συμπεράσματα από αυτή την υπόθεση. Δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι ότι πήρε κάποιο μάθημα. Είμαστε απολύτως βέβαιοι όμως, ότι πρόκειται για μεγάλο πάθημα. Η κατάληξη αυτού του παθήματος, η έλλειψη πρωτοβουλίας απ την αριστερά, διευκόλυνε την πρωτοβουλία των αστικών δυνάμεων, επέδρασε αρνητικά στο κίνημα και το μετέτρεψε από ενεργό παράγοντα σε παθητικό θεατή που παρακολουθούσε απ τις τηλεοράσεις, μαζί με την Αριστερά, ποιόν θα επιλέξει για πρωθυπουργό η κοινοβουλευτική χούντα της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ.

 

http://listonplace.blogspot.com/2011/11/blog-post_6390.html


Όταν ακούς τον Καρατζαφέρη να μιλά για «μπέσα» και «φιλότιμο» γελάς…
Γελάς και με τις ταχυδακτυλουργίες των ανδρεικέλων, καθώς και με τους «ηρωισμούς» των ποικίλων τυχοδιωκτών και καριεριστών: Ο Σαμαράς που βρήκε τη «φόρμουλα» να ρίξει στα μαλακά την «ανταρσία» του Καμμένου, ο Καστανίδης που «δίνει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, αλλά όχι στους ακροδεξιούς της κυβέρνησης(!!!) Και στα «παλικάρια» (Καμμένος και Κατσούρας) που καταψήφισαν…
Το καθεστωτικό τοπίο καταρρέει με πάταγο, τα σκάφη των κομμάτων βυθίζονται και οι «στασιαστές» πληθαίνουν για να διασωθούν και να διεκδικήσουν μια θέση στον αυριανό καθεστωτικό ήλιο: Γνωστό, συνηθισμένο και πολλές φορές παιγμένο αυτό το θέατρο των πολιτικών σκακιστών και απατεώνων, μέσα στην ελληνική ιστορία…

Το κακό βρίσκεται άλλού: Είναι πολλοί οι ανιστόρητοι οι οποίοι μέσα στη μαύρη απελπισία τους ελπίζουν σε εκλογικούς εμπόρους και θεατρίνους.

Ούτε το πρόσφατο ιστορικό παράδειγμα του Καρατζαφέρη τους προβληματίζει. Μήπως ξέχασαν τις «πατριωτικές τορπίλες» που εκτόξευε στο άμεσο παρελθόν ο «ήρωας»;

Γρήγορα θα προσγειωθούν και με τους νέους «πατριωτικούς» εμπόρους-«ήρωες»…

Με όλες, λοιπόν, τις παραπάνω «ηρωικές» παραστάσεις και την υποκριτική ταχυδακτυλουργία και τα καραγκιοζιλίκια των ιπποκόμων της καπιταλιστικής κακουργίας γελάνε οι πολιτικά ψύχραιμοι και νοήμονες.

Καταλαβαίνουμε και το γιατί τα ΜΜΕ, όλες αυτές τις καραμπινάτες ανοησίες και ταχυδακτυλουργίες τις παίρνουν στα σοβαρά και τις προβάλλουν με υπερβάλλοντα ζήλο: Η ανοησία σήμερα πουλιέται ακριβά…

Αυτό που μας θλίβει αβάσταχτα εμάς και μας απελπίζει (θα λέγαμε), δεν είναι τα καραγκιοζιλίκια των πολιτικών ιπποκόμων των διεθνών αποικιοκρατών και μαφιόζων του χρήματος: Αυτοί, σαν μαϊμούδες, καταναλώνουν καμώματα για να συγκαλύψουν τη δουλική τους υποταγή στους ευρω-δικτάτορες, στους τραπεζίτες και τοκογλύφους και για να εξαπατήσουν τους καταναλωτές…

Το δικό μας «μαράζι» είναι η ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ προδοσία της «αριστεράς»: Η ολοκληρωτική μετάλλαξή της σε «σωσίβιο» διάσωσης του καθεστώτος και του πολιτικού του «υπόκοσμου»…

Δεν θέλουμε να ζούμε με αυταπάτες, ούτε να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, πολύ περισσότερο να προσλαμβάνουμε τις επιθυμίες μας ως πραγματικότητα.

Αυτή η «αριστερά» αποτελεί πλέον θεμελιακό αγκωνάρι του κατοχικού καθεστώτος και της νεοταξικής δικτατορίας που ζούμε.

Δεν είναι δυνατόν να έχει οποιαδήποτε σχέση αυτή η «αριστερά» με τις ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ αγωνιστικές ΙΔΕΕΣ, ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ και παραδόσεις, με την ΙΣΤΟΡΙΑ των λαϊκών κινημάτων, με τις αγωνίες και τα οράματα του ελληνικού λαού…

ΟΥΤΕ καν με τις ιδέες και την ΠΡΑΚΤΙΚΗ των παλιών ρεφορμιστικών κινημάτων…

Εδώ ο κόσμος καίγεται, η Ελλάδα πυρπολείται ανελέητα από τους διεθνείς «μαφιόζους» της κερδοσκοπίας και τοκογλυφίας, βρίσκεται υπό την κτηνώδη κατοχή τους, το ένα κοινοβουλευτικό πραξικόπημα διαδέχεται το άλλο, η Βουλή επικυρώνει με τα κόμματα-ανδρείκελα τα πραξικοπήματα και αυτή η «αριστερά» νομιμοποιεί τα πάντα: Κάθεται στη Βουλή και αγορεύει!!!!!!

Αυτή η «αριστερά» το μόνο που κάνει είναι να εμπορεύεται, σαν τον πιο ελεεινό κερδοσκόπο έμπορο, ΕΚΛΟΓΙΚΑ την καταστροφή της χώρας και τον ευρω-χουντισμό…

Το μόνο που την ενδιαφέρει και για το μόνο που αγωνίζεται είναι να αυξήσει τα εκλογικά της ποσοστά και να αλλάξει τους εκλογικούς συσχετισμούς, έτσι ώστε να συμμετέχει πιο καθοριστικά στο παιχνίδι των καθεστωτικών διαπλοκών και αυριανών πολιτικών ανακατατάξεων…

Εδώ ζούμε κάτω από τη φρίκη του νεοταξικού φασισμού, του ολοκληρωτισμού της χρηματιστηριακής βαρβαρότητας και αποτέφρωσης της Ελλάδας και η «αριστερά», ΑΝΤΙ να ξεσηκώσει και τις πέτρες, ΑΝΤΙ να είναι κάθε μέρα στο ΔΡΟΜΟ, δίνοντας Πολιτική και Οργάνωση στην κοχλάζουσα λαϊκή ΟΡΓΗ, ρητορεύει στην κατοχική Βουλή για να αυξήσει τα ψηφοδέλτιά της!!!!!

Οι παλιότεροι θα θυμούνται ότι στα βασιλικά πραξικοπήματα του 1965-67 ο λαός ήταν κάθε μέρα στους δρόμους και έδινε ηρωικές μάχες με τις δυνάμεις του καθεστώτος: Τότε δεν είχε ενσωματωθεί ακόμα ολοκληρωτικά η «αριστερά», δεν είχε ακόμα διαλύσει την εργατική τάξη και τις οργανώσεις της, έδινε τις ρεφορμιστικές, έστω, μάχες της…

Σήμερα αυτή η παλιά ρεφορμιστική αριστερά έχει μεταλλαχτεί σε ακρογωνιαίο λίθο του νεοταξικού καθεστώτος, έχει ισοπεδώσει και διαλύσει κάθε οργανωτικό εργατικό και λαϊκό ιμάντα και αγωνίζεται απεγνωσμένα να μην ΞΕΧΥΘΕΙ στους δρόμους και να μην ΟΡΓΑΝΩΘΕΙ η γενικευμένη και εκρηκτική λαϊκή ΟΡΓΗ…

Αυτή η «αριστερά» δεν τολμάει ούτε στο δρόμο να κατεβεί μαχητικά και συγκρουσιακά, παρά το γεγονός ότι ΟΛΟΣ ο ελληνικός λαός βρίσκεται με το όπλο παρά πόδας…

Απλώς ρητορεύει στην κατοχική Βουλή και παρέχει το τεκμήριο και το άλλοθι στα ευρω-πραξικοπήματα των τραπεζιτών και των τοκογλύφων…

Αυτή είναι η ιστορική μας τραγωδία και ΟΧΙ τα δόλια παιχνίδια και οι ταχυδακτυλουργίες των καθεστωτικών ανδρεικέλων που καταρρέουν…

Δίχως μια αυθεντική ΑΡΙΣΤΕΡΑ και αγωνιστικό, επαναστατικό ΟΡΑΜΑ, δίχως ΑΓΩΝΕΣ στο δρόμο και όχι αγώνες ψηφοδελτίου δεν μπορούμε να βγούμε από το φαύλο κύκλο του νεοταξικού φασισμού και των πολύχρωμων εκλογικών του εμπόρων…

Σοφιστικές θρηνωδίες: Παραισθησιογόνα της σκέψης

Posted by Συντ. Ομάδα On Οκτώβριος - 27 - 2011


Έχουμε πολλές φορές υπογραμμίσει ότι με τις αφαιρέσεις συγχωρούνται οι αμαρτίες. Με το να μιλάμε γενικά και αφηρημένα δεν αερολογούμε απλώς, αλλά συγκαλύπτουμε και την ουσία των πραγμάτων, καθώς και τις δικές μας αμαρτίες …
Το χειρότερο: συμβάλλουμε στη δολοφονία της σκέψης, της διαλεκτικής λογικής, αλλά και της τυπικής. Οι γενικές αφαιρέσεις και οι ηθικές θρηνωδίες είναι παραισθησιογόνα του μυαλού, νάρκωσης και αδράνειας της σκέψης, συνακόλουθα και της αγωνιστικής δράσης…
Μια τέτοια ηθική αφαίρεση (ναρκωτικό σόφισμα) συμπυκνώνεται στην εξής λεκτική ρητορεία: «Το μοναδικό όπλο είναι ο ενωμένος Λαός»!

Δεν υπάρχει κόμμα της ελληνικής ιστορίας που να μην έχει πλειοδοτήσει δημαγωγικά πάνω σε αυτό το ρητορικό σόφισμα…

Ωστόσο και εδώ τα πρωτεία τα έχει η «αριστερά». Η «αριστερά» σε όλες τις εκδοχές της και τις αποχρώσεις της έχει χρησιμοποιήσει και χρησιμοποιεί και σήμερα κατά κόρον αυτή την ηθική πολιτική ρητορεία, σε βαθμό κατάχρησης και σε μια πλουσιότατη πληθωρική γλωσσική ποικιλία.

Όποιος έχει στοιχειώδη γνώση της ελληνικής πολιτικής ιστορίας θα διαπιστώσει ότι αυτό το σλόγκαν («Το μοναδικό όπλο είναι ο ενωμένος Λαός»!) το τραγουδούν σε κάθε εποχή υστερικά όλα τα χρώματα της «αριστερής» ίριδας, ιδιαίτερα ο Ανδρέας Παπανδρέου και οι επίγονοι σε πολλές παραλλαγές…

Από αυτή την ελκυστικότατη ηθική αφαίρεση γεννιούνται νέα σοφίσματα: Θρήνοι και άφθονα δάκρυα για την «πολυδιάσπαση», τις «διαιρέσεις», τις «διχόνοιες» την ανικανότητα «ενότητας της αριστεράς» και πολλά άλλα…

Όπως αναλύσαμε στο άρθρο «Το ιστορικό μας δράμα: Η συντριβή της σκέψης» (ΕΔΩ: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=6050),
τα πληθωρικά γλωσσικά τεχνάσματα στον πολιτικό λόγο είναι σοφίσματα απάτης: Δεν στοχεύουν στη γνώση και στην πειθώ, στην ενότητα και δράση του λαού, αλλά στην πολιτική του ύπνωση και χειραγώγηση, στην εκλογική εμπορία και στο καναλιζάρισμα στους αγωγούς της κάλπης, εξ ορισμού καθεστωτικούς και πολιτικά διασπαστικούς της «ενότητας του λαού»…

Η γλώσσα της εξουσίας είναι η γλώσσα των αφαιρέσεων και των σοφισμάτων. Ο κύριος στόχος αυτής της καθεστωτικής γλώσσας είναι η ασάφεια, η σύγχυση, η καταστροφή της επικοινωνίας και η παγίδευση του λαού σε λέξεις-αξίες: Λέξεις με τεράστιο αξιολογικό βάρος, όπως είναι η «δημοκρατία», ο «σοσιαλισμός», ο «πατριωτισμός», η «εθνική ομοψυχία», τα «κοινωνικά κινήματα» και «αριστερά ρεύματα», η «Ενότητα», ο «Ενωμένος Λαός» κ.λπ…

Σήμερα, λοιπόν, γίνεται πάλι κυρίαρχο «αριστερό» κλισέ: «Το μοναδικό όπλο είναι ο ενωμένος Λαός»!

Το είπε και ο Μίκης!!!

Βεβαίως το λένε ΟΛΟΙ: Το ΚΚΕ, ο ΣΥΝ και κάθε ένας που είναι ή λέει ότι είναι Αριστερός.

Ανακαλύπτουμε ΟΛΟΙ πάλι την Αμερική: Μια Γενική αλήθεια (απόφθεγμα) διατυπωμένη από την εποχή των αστικών Επαναστάσεων, ένα «αξίωμα» παραδεκτό από τους πάντες και με ποικίλες παραλλαγές: «Κυρίαρχος είναι ο λαός», «όλες οι εξουσίας πηγάζουν από το λαό» κ.λπ, κ.λπ…

Αυτή η αφαίρεση, όπως αντιλαμβάνεται κανείς με δύο δράμια πολιτικό μυαλό, δεν λέει ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα: Είναι ένα «όπλο» νανουριστικής δημαγωγίας, ΣΥΓΚΑΛΥΨΗΣ των συγκεκριμένων ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ όρων και παραγόντων που διαιρούν το λαό, καθώς και των συγκεκριμένων ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ευθυνών και αμαρτημάτων των δυνάμεων εκείνων που μιλούν πιο δυνατά για «Το μοναδικό όπλο είναι ο ενωμένος Λαός»!

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό τα απόφθεγμα κινείται μέσα στα στενά και τυπικά πλαίσια της καθεστωτικής «δημοκρατίας».

Αν είχε, έστω και ελάχιστα, μπολιαστεί από τη Θεωρία και την Πράξη των Αγωνιστικών Λαϊκών Κινημάτων, της πραγματικής ΕΝΟΤΗΤΑΣ του λαού, το «αξίωμα» θα διατυπωνόταν διαφορετικά: «Το μοναδικό όπλο είναι ο ΕΝΩΜΕΝΟΣ Λαός στο ΔΡΟΜΟ και ο ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΣ στα δικά του όργανα ΑΓΩΝΑ: Ο ΑΥΤΟ-ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΣ ΛΑΟΣ»!

ΟΛΟΙ, συνεπώς, που δημοκοπούν πάνω στην ενότητα του λαού αντικρίζουν αυτή την ΕΝΟΤΗΤΑ:

α) ΕΚΛΟΓΙΚΑ.

β) Στη βάση του εαυτού τους: Θα ενωθεί ο Λαός όταν ΕΝΩΘΕΙ γύρω από το κόμμα τους ή γύρω από ένα ηγετικό κέντρο ή ηγέτη-είδωλο: Το Μίκη στην προκειμένη περίπτωση.

Η πολυδιάσπαση και ο τεμαχισμός θα εκλείψουν από τη στιγμή που υπάρξουν συμφωνίες ΚΟΡΥΦΗΣ και ΜΕΤΩΠΑ εκλογικά μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων που μιλάνε στο όνομα του Λαού: Των δυνάμεων δηλαδή εκείνων που τορπιλίζουν κάθε ΕΝΩΤΙΚΗ πρωτοβουλία στην ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ πράξη του ΙΔΙΟΥ του λαού, έχουν κατεδαφίσει κάθε προϋπόθεση κινήματος, συνακόλουθα και κάθε εναλλακτική ΠΡΟΤΑΣΗ εξουσίας του εργατικού και λαϊκού κινήματος, τον έχουν διαιρέσει και οδηγήσει στη σημερινή κατάσταση…

Η ΕΝΟΤΗΤΑ δηλαδή του λαού θα επιτευχθεί από τις δυνάμεις που αγωνίστηκαν όλα αυτά τα χρόνια ΕΝΑΝΤΙΟΝ του λαού και συνέβαλαν, ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΑ, στον παροπλισμό του και στη διάλυσή του, υιοθετώντας και προωθώντας όλες τις στρατηγικές επιλογές της Νέας Τάξης: Από τα «ανοικτά σύνορα», τη λαθρομεταναστευτική εισβολή και κατοχή, τη διάλυση (πολιτικά και οργανωτικά) της εργατικής τάξης, την πολυπολιτισμική ισοπέδωση της εθνικής μας συνοχής και υπόστασης κ.λπ, ΜΕΧΡΙ την ΠΟΛΙΤΙΚΗ νομιμοποίηση των εγκλημάτων της κυβέρνησης των ανδρεικέλων και τη χρόνια στήριξη της ΕΕ και του Ευρώ: Το «όπλο» της λεηλασίας και της πτώχευσης του ελληνικού λαού και της ελληνικής κοινωνίας…

Οι δυνάμεις δηλαδή της ΔΙΑΛΥΣΗΣ του λαού και τα «άλλοθι» των νεοταξικών εγκλημάτων θα ΕΝΩΣΟΥΝ το λαό μέσα από ένα ΜΕΤΩΠΟ εκλογικής εναλλαγής του καθεστωτικού κυβερνητισμού!!!!

Σχετικά κείμενα:

α) Εκλογικοί δονκιχωτισμοί περί «ενότητας της αριστεράς»

β). Μερικά αλφαβητικά ζητήματα περί συμμαχιών

Βρίσκονται ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=4863

Ιστορική υπόμνηση:

Το 1989 επετεύχθη η πολυπόθητη εκλογική «Πολιτική Ενότητα» της «αριστεράς», που με τόσους θρήνους και δάκρυα θέλουν κάποιοι και σήμερα!!!!

Τα αποτελέσματα δεν ήταν μόνο ολέθρια, αλλά οδήγησαν πιο βαθιά στην καθεστωτική ενσωμάτωση και στην προδοσία…

Γύρω από το πώς οικοδομείται η ΕΝΟΤΗΤΑ του λαού προκειμένου να αποκτήσει σάρκα και οστά το απόφθεγμα, «Το μοναδικό όπλο είναι ο ενωμένος Λαός», αν και έχουμε γράψει πληθώρα κειμένων, θα επανέλθουμε σε επόμενο άρθρο μας…

http://resaltomag.blogspot.com/2011/10/blog-post_26.html

 

Η «αριστερά» έστρωσε το δρόμο στο σημερινό εφιάλτη!

Posted by Συντ. Ομάδα On Οκτώβριος - 17 - 2011


Οι ιστορικοί ηγέτες του σοσιαλισμού είχαν υπογραμμίσει επανειλημμένα ότι η οπισθοδρόμηση στη βαρβαρότητα είναι η άλλη εναλλακτική προοπτική στο σοσιαλισμό.

Η μεγαλοφυής σκέψη του Λένιν είχε συλλάβει και συγκεκριμενοποιήσει τον εφιάλτη αυτό της οπισθοδρόμησης. Γράφει το 1916 («Για την μπροσούρα του Γιούνιους»):

«Αν το προλεταριάτο της Ευρώπης γινόταν ανίσχυρο για καμιά εικοσαριά χρόνια, αν ο σημερινός πόλεμος τελείωνε με νίκες σαν τις ναπολεόντειες και με την υποδούλωση μιας σειράς βιώσιμων εθνικών κρατών, αν ο ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός (Ιαπωνικός και αμερικανικός κατά πρώτο λόγο) διατηρούνταν επίσης καμιά εικοσαριά χρόνια χωρίς να περάσει στο σοσιαλισμό, λογουχάρη ύστερα από έναν ιαπωνοαμερικανικό πόλεμο, τότε θα ήταν δυνατός ένας μεγάλος εθνικός πόλεμος στην Ευρώπη. Αυτό θα σήμαινε γύρισμα της Ευρώπης προς τα πίσω για αρκετές δεκαετίες. Αυτός είναι απίθανο. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΑΔΥΝΑΤΟ (η υπογράμμιση δική μας), γιατί είναι αντιδιαλεκτικό, αντιεπιστημονικό και θεωρητικά όχι σωστό να φαντάζεται κανείς ότι η παγκόσμια Ιστορία τραβάει ομαλά και κανονικά προς τα μπρος, χωρίς να κάνει κάποτε ΓΙΓΑΝΤΙΑ άλματα προς τα πίσω».

Αυτό το «απίθανο», αλλά όχι «αδύνατο» είναι σήμερα πραγματικότητα: Θα ξαναχύσουν οι λαοί το αίμα τους σε «εθνικούς πολέμους», για την εθνική τους απελευθέρωση.

Στη χώρα μας αυτό είναι άμεσα και δραματικά ορατό: Τα ανδρείκελα του διεθνούς ιμπεριαλισμού και των πλανητικών μηχανισμών (Νέα Τάξη) έχουν οδηγήσει τη χώρα σε ολοκληρωτική κατοχή: Οικονομική, ιδεολογική, πολιτική και αρχίζει να επελαύνει και η στρατιωτική κατοχή…

Η Ελλάδα έχει γυρίζει εκατό χρόνια πίσω σε συνθήκες αποικιοκρατίας: Συνθήκες αποικιοκρατίας και μηχανισμοί προτεκτοράτου…

Οι Εθνικοί Πόλεμοι που πρόβλεψε ο Λένιν μπαίνουν ξανά στην ημερησία διάταξη. Οι εθνικό-απελευθερωτικοί αγώνες θα αποτελέσουν ξανά την αιχμή των νέων Λαϊκών Κινημάτων…

Φυσικά σε μια νέα κοινωνική και πολιτική διάσταση. Εθνικές αστικές τάξεις δεν μπορεί να υπάρξουν σήμερα, συνακόλουθα δεν μπορεί ο στρατηγικός στόχος αυτών των εθνικό-απελευθερωτικών κινημάτων να είναι η καπιταλιστική ολοκλήρωση, μια ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ στον «εθνικό καπιταλισμό»: Αυτή η εποχή έχει περάσει ανεπιστρεπτί…

Στις σημερινές συνθήκες της πλανητικής ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης (Νέα Τάξη), παρακμής και κατάρρευσης του διεθνούς καπιταλισμού, το «εθνικό- απελευθερωτικό» συνδέεται ΕΥΘΕΩΣ με την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση μια άλλης κοινωνίας: της σοσιαλιστικής (θα μιλήσουμε αναλυτικά σε άλλα μας κείμενα).

Εδώ, απλώς, θα αναφερθούμε στις δυνάμεις εκείνες που επέτρεψαν, έστρωσαν το έδαφος, ακόμα και συμμετείχαν ενεργά σε αυτήν την εφιαλτική οπισθοδρόμηση: Στα «ΓΙΓΑΝΤΙΑ άλματα προς τα πίσω».

Δεν μπορούμε να τα βάζουμε, για δημαγωγική κατανάλωση, με το ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο, τους πολιτικούς εκπροσώπους του, τα ιερατεία του και τα ανδρείκελά του: Αυτοί τη δουλειά τους κάνανε και τα συμφέροντά τους προωθούσαν.

Αυτοί οδηγούν, από την ίδια τη λογική του συστήματος που υπηρετούν, τις κοινωνίες στη λεηλασία, την καταστροφή και τη βαρβαρότητα…

Οι δυνάμεις που ευθύνονται για τη σημερινό εφιάλτη που ζούμε είναι οι δυνάμεις που μιλούσαν στο όνομα της εργατικής τάξης και του λαού, οι δυνάμεις που σφετερίστηκαν την ιστορία των λαϊκών αγώνων, οι δυνάμεις που και σήμερα ακόμα (που έχουν μεταλλαχτεί) μιλούν στο όνομα της Αριστεράς.

Αυτή η «αριστερά» του σήμερα, απλώς, καταναλώνει διαπιστώσεις, καταγγελίες και ωραία λόγια, αλλά ΠΡΑΚΤΙΚΑ γυρίζει γύρω από τα ίδια και τα ίδια, γύρω από τον καθεστωτικό εκλογικό τροχό…

Αυτή η «αριστερά» απλώς περιγράφει με ηθικολογικά σημειωματάρια παρατηρήσεων το σημερινό ζόφο, δίχως να είναι ικανή να πάρει ΟΥΤΕ μια πρωτοβουλία Ενιαίο-Μετωπικής δράσης, ακόμα και πάνω στα φεουδαρχικά χαράτσια των ληστών και των ανδρεικέλων τους…

Αυτή η «αριστερά» είναι που συνέβαλε στα μέγιστα στο δικτατορικό, ιμπεριαλιστικό οδοστρωτήρα που ισοπέδωσε τη χώρα μας και ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΕ την κυβέρνηση των ανδρεικέλων και τα «συμβόλαια θανάτου» που εκτέλεσε και εκτελεί…

Αντί να οργανώσει την κοχλάζουζα και συσσωρευμένη λαϊκή ΟΡΓΗ σε ένα μαζικό κίνημα Ενιαίο-Μετωπικών Επιτροπών Αγώνα, σε Εργατικές και Συνοικιακές Επιτροπές Αγώνα, σε Απεργιακές φρουρές και άλλα όργανα λαϊκής εξουσίας, αυτή η «αριστερά» συμμετέχει στο θέατρο της κατοχικής βουλής (πολιτική νομιμοποίηση των εγκλημάτων) και σπέρνει θανάσιμες εκλογικές αυταπάτες για την «αλλαγή» της κατάστασης μέσω εκλογών!!!!

ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ενεργά (ΠΡΑΚΤΙΚΑ) στο έγκλημα και από την άλλη στηλιτεύει και αφορίζει στα λόγια (δημοκοπία) το έγκλημα, δηλαδή εκ του ασφαλούς, από τη θέση των ανέξοδων ρητορειών!!!!

Και το χειρότερο: Όταν εμφανίζονται κάποια δυναμικά κινηματικά έμβρυα αγώνα ΣΙΩΠΟΥΝ ΣΚΑΝΔΑΛΩΔΩΣ ή τα συμβουλεύουν να έχουν σεβασμό στη «νομιμότητα» της καθεστωτικής αυθάδειας, αν δεν τα αφορίζουν…

Δεν θα φτάναμε ΠΟΤΕ εδώ, στη σημερινή αποικιοκρατική, εφιαλτική κατάσταση, αν δεν έβαζε πλάτες αυτή η «αριστερά»: Ιδεολογικές πλάτες, πολιτικές πλάτες και «τρομοκρατικές» πλάτες:

α). Αυτή η «αριστερά» δεν έφερε τη διάλυση (πολιτική και οργανωτική) της εργατικές τάξης και της ταξικής συνείδησης με τις χρόνιες και διαρκείς ευλογίες στα «ανοικτά σύνορα»: Τις εισβολές των αλλοδαπών στρατιών;

Αυτή η «αριστερά» δεν ευλόγησε και δεν προώθησε την αντικατάσταση των Ελλήνων εργατών (από τους πλέον πολιτικά πρωτοπόρους εργάτες του κόσμου), με τους τριτοκοσμικούς και ταξικά πρωτόγονους αλλοδαπούς δούλους;

Αυτή η «αριστερά» δεν βάπτιζε τους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς των εισαγόμενων αλλοδαπών (τα θανατηφόρα «όπλα» του κεφαλαίου), σαν «ταξικά μας αδέλφια»;

Αυτή η «αριστερά» δεν είναι που πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων τις ιστορικές προειδοποιήσεις του Μαρξ-Ένγκελς:

• Ότι οι μεταναστευτικοί νόμοι είναι τα μανιφέστα των εργοστασιαρχών…

• Ότι ο σκοπός της εισαγωγής ξένων εργατών είναι η διατήρηση της δουλείας και η ακύρωση όλων των διεκδικήσεων των ντόπιων εργατών για μισθούς και συνθήκες εργασίας…

• Ότι ο μετανάστης ανταγωνίζεται τον ντόπιο εργάτη και σιγά σιγά υποβιβάζει το μεροκάματο στο δικό του επίπεδο. Ότι αποτελεί το πιο αποτελεσματικό όπλο του κεφαλαίου…

• Ότι η μετανάστευση διαιρεί την εργατική τάξη της χώρας υποδοχής σε τόσα εχθρικά στρατόπεδα όσες και οι εθνοφυλετικές ομάδες διότι η κάθε μία καταλαβαίνει μόνο τον εαυτό της.

• Ότι με αυτό το «όπλο» της εισαγωγής ξένων εργατών κατασκευάζονται απεργοσπαστικοί μηχανισμοί και «γεμίζουν» οι αποθήκες των ανέργων, καθεστώς που οδηγεί τους εργάτες στην κατάσταση δουλοπάροικου…

Αυτή Η «αριστερά» πέταξε στον κάλαθο και της αποφάσεις της Α΄ Διεθνούς Ένωσης Εργατών με τις οποίες καταδίκαζε αυτές τις «μεταναστευτικές» μεθοδεύσεις των βιομηχάνων και έστελνε πίσω τους ξένους εργάτες στις χώρες τους…

Αν όλα αυτά ίσχυαν στην εποχή του Μαρξ που ο καπιταλισμός βρισκόταν ακόμα στην ανθοφορία της ολοκλήρωσής του και η μετανάστευση είχε σε κάποιες περιπτώσεις και προοδευτικό χαρακτήρα, αντιλαμβάνεται κανείς πόσο καταστροφική είναι ΣΗΜΕΡΑ η εισαγωγή ξένων εργατών, ιδιαίτερα τριτοκοσμικών, για την εργατική τάξη και τις κατακτήσεις της.

Αυτό πλέον δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε. Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ εδώ στη χώρα μας έχει πάρει δραματικές διαστάσεις…

Και ακόμα αυτή η «αριστερά» ευλογεί τα «ταξικά μας αδέλφια»: το εργαλείο της ολοκληρωτικής άλωσης της εργατικής τάξης και της ελληνικής κοινωνίας…

β). Αυτή η «αριστερά» δεν σφυρηλάτησε τις τρομοκρατικές ιδεολογικές και πολιτικές αλυσίδες του «αντιεθνικισμού» και «αντιρατσισμού»;

Και παρήγαγε όλα τα ιδεολογήματα του χρηματιστηριακού «διεθνισμού»: Αυτά της πολυπολιτισμικότητας, των «ιδιαιτεροτήτων», των «μειονοτήτων» κ.λπ;

Αυτή η «αριστερά» δεν κυριαρχεί στις παραγωγικές, καθεστωτικές εστίες αυτών των «ιδεολογημάτων»: Στην εκπαίδευση και στη διανόηση, στα ΜΜΕ;

γ). Αυτή η «αριστερά» δεν ήταν που πρωτοστάτησε εναντίον κάθε εθνικής συλλογικότητας, εναντίον κάθε εθνικού συμβόλου, εναντίον κάθε εθνικής μνήμης και ταυτότητας, εναντίον ακόμα και της ιστορίας μας;

ΣΥΝΕΒΑΛΕ αποφασιστικά στον ιδεολογικό και πολιτικό αποχρωματισμό της εθνικής συνείδησης, κτύπησε ανελέητα τους εθνικούς ιστούς της ελληνικής κοινωνίας και τώρα οι πολιτικάντηδες αυτής της «αριστεράς» θρηνούν για την εθνική μας κατοχή…

Αγωνίστηκαν όλοι αυτοί για την ελληνική ιθαγένεια των αλλοδαπών και ξένων μαφιών των διεθνών μηχανισμών του χρήματος και για όλα τα ιδεολογήματά τους και τώρα κλαψουρίζουν για τη δικτατορία του ΔΝΤ και του νέου Τσολάκογλου.

Η κυβέρνηση των ανδρεικέλων απλώς εκτελεί ψυχρά και μαφιόζικα ΑΥΤΑ για τα οποία αγωνίστηκε αυτή η «αριστερά» χρόνια και χρόνια…

Ο «αγώνας» αυτής της «αριστεράς» είναι που δικαιώθηκε. Με ακριβό, βεβαίως, αντίτιμο: Την αποικιοκρατικοποίηση της χώρας μας.

Σήμερα με στρουθοκαμηλισμούς και με νερόβραστες ηθικολογικές φλυαρίες επιχειρεί αυτή η «αριστερά» να διασωθεί η ίδια από τον αφανισμό της, να εξαπατήσει εκ νέου τον ελληνικό λαό με παρδαλά εκλογικά μέτωπα, να σώσει τον καπιταλισμό που καταρρέει και να αναπαλαιώσει τους καθεστωτικούς του μηχανισμούς…

Η διέξοδος είναι ΜΟΝΟ η πραγματική Αριστερά η οποία μπορεί να ανασυγκροτηθεί ΜΟΝΟ με την ανάπτυξη, οργάνωση και ΑΥΤΟ-Οργάνωση των μαζικών αγωνιστικών κινημάτων: Των ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ της ΕΞΟΥΣΙΑΣ του δρόμου και όχι των «κινημάτων» του εκλογικού δρόμου: Αυτός εξ ορισμού είναι καθεστωτικός…

http://resaltomag.blogspot.com/2011/10/blog-post_7170.html

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ ΚΑΙ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ

Posted by Συντ. Ομάδα On Οκτώβριος - 14 - 2011

http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2011/10/901AB38A855CBB504DC6241F869461E9.jpg 324w" sizes="(max-width: 300px) 100vw, 300px" />

Του Μιχάλη Χαραλαμπίδη
Η ιστορία της μεταπολίτευσης έδειξε ότι οι Έλληνες δεν ξέρουν να Κυβερνούν ούτε να Κυβερνώνται. Επομένως αυτό το φιλμ της κυβέρνησης Χολιγουντιανού τώρα τύπου και την διαβαζόμενη με κόπο σήμερα ρητορεία του, το έχουμε ξαναδεί.

Ως γνωστόν από την δεκαετία του 80’ προσπάθησα να διδάξω ως θεωρία και ως προσωπικό παράδειγμα το πώς Κυβερνάται μια Χώρα. Έγραψα μάλιστα και ένα βιβλίο με αυτόν τον τίτλο. Η ιστορία μου έδωσε δίκαιο. Δεν είχα δυστυχώς συνομιλητές. Τους προειδοποίησα ακόμη και πριν τις εκλογές του 81’. Αυτοί όμως είχαν την βουλιμία, την νεύρωση, την στέρηση με τα υπουργικά κουστούμια και τις Φώτο. Ειδικά οι συνομήλικοι μου. Αυτά συμβαίνουν συνήθως σε υποανάπτυκτα περιβάλλοντα. Πρόκειται για ένα ψώνιο. Με αυτόν τον τρόπο ανακυκλώθηκαν επί δεκαετίες από Υπουργικό κουστούμι σε κουστούμι, όπως στις πασαρέλες, παράγοντας ακυβερνησία παρά διακυβέρνηση, κρατισμό, διαφθορά, σπατάλη, διόγκωση του χρέους.

Έσπασαν όλα τα ρεκόρ. Δεν άφησαν ούτε ένα που δεν κατέρριψαν.

Τελικά μετέβαλαν τον Ελληνικό λαό σε Σίσυφο που αγωνίζεται δεκαετίες τώρα να ανεβάσει την πέτρα του χρέους αλλά αυτή κατρακυλά. Μιλώ στο νέο μου βιβλίο* για τον Σίσυφο επαναφέροντας γνώμες που ανέπτυξα αρχές της δεκαετίας του 80’. Όταν άρχισε το δράμα του Σίσυφου.

Παρατηρώντας κάτω από αυτό το πρίσμα την Κυβέρνηση δεν διακρίνει κανείς το νέο, την επάρκεια, την ικανότητα, μια άλλη πολιτική ηθική. Έχουμε επανάληψη, ανακύκλωση για να χρησιμοποιήσουμε μια οικολογική λέξη αιωνόβιων πλέον κουστουμιών, όπως περίπου στην παλιά Κίνα. Το παράδειγμα σε αυτό έδωσε εδώ και δεκαετίες, ως φανατικός ζηλωτής ο αρχηγός του ΚΚΚΑΣΟΡ Γ. Παπανδρέου. Αυτή είναι η αλήθεια και η αλήθεια δεν παραχαράζεται στις δημοκρατίες. Μόνο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα όπως παρατηρείται και στα μέρη μας τους τελευταίους καιρούς.

Έχουμε μια συνάθροιση ανεπαρκειών, του παλιού, του υπόλογου για το πρόσφατο παρελθόν, συν τις νέες στρατολογήσεις και προσηλυτισμούς που στερούνται των χαρακτηριστικών της αυθεντικότητας και της αθωότητας του νέου. Αυτήν την κατηγορία περιγράφω στο νέο μου βιβλίο. Έχει ενδιαφέρον και για τις Πανεπιστημιακές σχολές.

Η αναζήτηση «οικολόγου» είναι για να συμπληρωθεί το Look όχι η ουσία. Μπορεί να ονομασθεί ο εκφυλισμός της οικολογίας. Αυτή η επιχείρηση ως γνωστόν επαναλήφθηκε στο παρελθόν. Ήταν αναμενόμενο να διαφωνώ με τις δαιμονοποιήσεις, τις ανθρωποθυσίες για να ντυθεί το εναπομείναν πρώτο παλιό, καινούργιο, νέο και άφθαρτο. Τις θεωρώ κανιβαλισμό και όχι χαρακτηριστικό μιας πολιτικής κοινωνίας.

Αν δούμε και άλλους συμβολισμούς, την σημειολογία της σύνθεσης των προσώπων, των πράξεων, των αληθινών ταυτοτήτων τους, αναδεικνύονται πολλά αρνητικά και προσβολές της αξιοπρέπειας μας. Ένα χαρακτηριστικό είναι η υπερβολική υποκρισία, η θρασύτητα, ο εμπαιγμός, το ψέμα.

Πολύ πρακτικά όμως αναδεικνύεται το εξής ερώτημα; Ποιο είναι το πολιτικό, μορφωτικό, γνωστικό, τεχνοκρατικό βιογραφικό αυτών των ανθρώπων; Η εμπειρία λέει ότι αυτό που ξέρουν να κάνουν είναι να κατέχουν το κράτος, να παρκάρουν στην κυβέρνηση, να δανείζονται και να διορίζουν. Όχι να κυβερνούν.

Είναι οι πρώτοι στην Ευρώπη σε αυτό. Είναι πλέον πολύ γνωστό. Κρίθηκαν ήδη πολλές φορές και απέτυχαν. Αποτελούν πλέον μια κυβέρνηση της κάστας.

Βεβαίως η διανοητική κλοπή και η ολοκληρωτικού τύπου χρήση, προπαγάνδιση με ξύλινες λέξεις και συλλαβισμούς της διανοητικής και πολιτικής παραγωγής άλλων και ειδικά της δικής μου, δεν αποτελεί εφόδιο, πόρο διακυβέρνησης. Πρόκειται για την αυτοσυντήρηση μιας νομενκλατούρας, της κάστας, του λόμπυ όπως γράφω στο βιβλίο.

Η χώρα όμως αρχές του 21ου αιώνα το 2009 δεν μπορεί να διαιωνίζει το δράμα του Σίσυφου. Ούτε εναλλασσόμενοι διαδοχικά στου κασίδη το κεφάλι, να μαθαίνουν διάφοροι μπαρμπέρηδες.

Σε μια ιστορική περίοδο που οι συνθήκες ήταν και είναι πολύ ευνοϊκές για τον Ελληνισμό. Από το 1985 υποστηρίζω ότι μπήκαμε στην ευτοπία. Αντιμετωπίστηκα για αυτά με απόψεις, μεθόδους πεζοδρομίου και όχι μόνον.

Πιστεύω ότι δεν έχουμε άλλα περιθώρια ανακύκλωσης της ανεπάρκειας, της παρακμής, του εμπαιγμού, της κακιστοκρατίας. Είμαστε εκτός παραμέτρων σε όλους τους τομείς με ευθύνη αυτού, με όνομα και επίθετο, παλιού και ανίκανου πολιτικού προσωπικού που αποτελεί όχι μόνο τον μεγάλο ασθενή της χώρας αλλά τον σύγχρονο Γόρδιο Δεσμό της. Οι Πολίτες αρχίζουν να εντοπίζουν την αιτία του κακού παρ’ όλες τις συνθήκες ολοκληρωτισμού.

Τα τελευταία χρόνια αποδείχθηκε ότι η χώρα στερείται Πολιτικών οικονομικών, Πνευματικών Ελίτ. Είναι όμως πλέον η στιγμή αυτών που οφείλουν να στέκονται ως διευθύνουσες ομάδες της χώρας, να σκεφθούν με αίσθημα ευθύνης ιστορικές πρωτοβουλίες άλλων διαστάσεων και επιπέδων. Μέχρι σήμερα δεν έδειξαν ένα παρόμοιο αίσθημα. Αυτή μπορεί να πάρει την μορφή της συγκρότησης μιας κυβέρνησης ειδικών, με τεχνοκράτη Πρωθυπουργό που θα έχει την υποστήριξη όλων των πτερύγων της Βουλής και την συγκατάθεση των Πολιτών.

Ένα πράγμα παραδείγματος χάριν που θα κάνει αυτή η κυβέρνηση, εκτός των άλλων μαθημάτων Διακυβέρνησης, είναι μια ολοκληρωμένη πολιτική για την ναυτιλία. Η ναυτιλία ειδικά σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης είναι η ΩΚΕΑΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ.

Τους μίλησα για αυτό στην Χίο. Ένα στάσιμο, γραφειοκρατικό, ανεπαρκές μυαλό, η κυβέρνηση της ανεπάρκειας στερείται αυτής της λέξης, της οπτικής.

Το δεύτερο πεδίο αφορά την επιστροφή της πολιτικής ως ιδέες, ως αξίες και όχι ως αντιαξίες, ως εκπαίδευση και όχι ως αντιεκπαίδευση, ως αλήθεια και όχι ψέμα, ως πολιτικό κίνημα και όχι λόμπυ και κάστα. Ως σχέδιο και όχι εκφυλισμό της έννοιας του σχεδίου, της προοπτικής που χρόνια επεδίωξα να εισαγάγω.

Αυτό σημαίνει πρωτοβουλίες για την δημιουργία ενός αυθεντικά, νέου μεγάλου Δημοκρατικού Κόμματος. Οι συνομιλητές και οι συμπρωταγωνιστές του βρίσκονται πλέον παντού. Η δημιουργία του είναι αίτημα της περιόδου, των αναγκών και των Εθνικών οριζόντων μας.

Η ανακυκλωνόμενη σύγχυση εμποδίζει την χώρα και τους Έλληνες να συγχρονισθούν με την ιστορία που αυτή την φορά είναι με το μέρος μας.

 

http://polis-agora.blogspot.com/

Οι Μύθοι για το χρέος

Posted by Συντ. Ομάδα On Σεπτέμβριος - 28 - 2011


Επαναλαμβάνουμε: Το βιβλίο του Νίκου Μπογιόπουλου, «Είναι ο Καπιταλισμός, Ηλίθιε», πρέπει να το διαβάσουν ΟΛΟΙ: Δίνει το μίτο για να μην χαθείς μέσα στο λαβύρινθο της καπιταλιστικής μυθολογίας…
Εδώ θα δώσουμε πολύ περιληπτικά το πρώτο κεφάλαιο, του δεύτερου μέρους: «Τι είναι το χρέος».
Γύρω από το χρέος έχει αναπτυχθεί μια αχαλίνωτη τρομοκρατική μυθολογία, συνθετικά ψεύδη ασύστολα και νεροποντές σύγχυσης όχι μόνο από την κυβέρνηση, αλλά από όλα τα καθεστωτικά κόμματα και τις προπαγανδιστικές πόρνες του καθεστώτος (ΜΜΕ).
Θα αρχίσουμε με ένα απόσπασμα του Μαρξ από το κεφάλαιο. Ολόκληρο το σχετικό κείμενο παρατίθεται από τον Μπογιόπουλο στο δεύτερο κεφάλαιο του δευτέρου μέρους, με τον τίτλο: «Το χρέος τους είναι ο πλούτος που μας ανήκει»:

«Το δημόσιο χρέος, δηλαδή το ξεπούλημα του κράτους -αδιάφορο αν είναι απολυταρχικό, συνταγματικό η δημοκρατικό κράτος- βάζει τη σφραγίδα του στην κεφαλαιοκρατική εποχή. Το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού είναι το δημόσιο χρέος τους (…). Το δημόσιο χρέος γίνεται το credo (πιστεύω) του κεφαλαίου. Και από τη στιγμή που εμφανίζεται η χρέωση του δημοσίου, τη θέση του αμαρτήματος ενάντια στο άγιο πνεύμα, για το οποίο δεν υπάρχει άφεση, την παίρνει η καταπάτηση της πίστης απέναντι στο δημόσιο χρέος.
Το δημόσιο χρέος γίνεται ένας από τους πιο δραστικούς μοχλούς της πρωταρχικής συσσώρευσης. Σαν σε μαγικό ραβδί προικίζει το μη παραγωγικό χρήμα με παραγωγική δύναμη και το μετατρέπει έτσι σε κεφάλαιο, χωρίς νάναι υποχρεωμένο να εκτεθεί στους κόπους και στους κινδύνους που είναι αχώριστοι από τη βιομηχανική μα ακόμα κι από την τοκογλυφική τοποθέτηση. Οι πιστωτές του δημοσίου στην πραγματικότητα δεν δίνουν τίποτα, γιατί το ποσό που δανείζουν μετατρέπεται σε κρατικά ευκολομεταβιβάσιμα χρεώγραφα που στα χέρια τους εξακολουθούν να λειτουργούν όπως θα λειτουργούσαν αν ήταν ισόποσο μετρητό χρήμα…».

Η Ελλάδα, όπως έχουμε υπογραμμίσει επανειλημμένα, χρησιμοποιήθηκε από τις διεθνείς μαφίες του χρήματος, σαν Ιφιγένεια και πιλοτικό πρόγραμμα.

Ανάλογη ήταν και οι διεθνής προπαγάνδα.

Γράφει επ’ αυτού ο Μπογιόπουλος:

«Απείρως σημαντικότερο από το φαινόμενο γερμανικά περιοδικά να κυκλοφορούν με πρωτοσέλιδο φωτομοντάζ παρουσιάζοντας την Αφροδίτη της Μήλου να απευθύνεται με ανασηκωμένο το μεσαίο δάκτυλο στους Έλληνες, υπήρξε το φαινόμενο της δακτυλοδεικτούμενης –ανά τον κόσμο- Ελλάδας: Από τη Γερμανία μέχρι την Ιαπωνία κι από τη Γαλλία μέχρι την Ουγκάντα, όποια κυβέρνηση θέλησε να εφορμήσει κατά των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, όποιο κράτος προέβη σε φοροεπιδρομές, σε ιδιωτικοποιήσεις, σε μειώσεις μισθών και κοινωνικών παροχών δεν παρέλειπε να προσθέτει στην προπαγάνδα του το επιχείρημα ότι, αν δεν ληφθούν μέτρα λιτότητας, τότε η «χώρα θα χρεοκοπήσει, όπως η Ελλάδα»…».

Στο εσωτερικό της χώρας η προπαγάνδα περί του χρέους πήρε παραληρηματικές, τρομοκρατικές διαστάσεις γύρω από το σλόγκαν: «Δεν υπάρχουν λεφτά» και ως εκ τούτου για να σωθεί η χώρα και να αρχίσει η «ανάπτυξη» πρέπει να λεηλατηθεί αγρίως ο ελληνικός λαός, να κατεδαφιστούν τα πάντα και να ξεπουληθούν τα πάντα…

Εδώ το χρέος υψώθηκε σε δαιμονική απειλή και περιτυλίχτηκε με πλήθος μύθων και δόλιων παρασιωπήσεων.

Ο Μπογιόπουλος τους κατεδαφίζει ανελέητα.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ:

Καταρρίπτει το μύθο ότι το χρέος οφείλεται στους «κακούς» και «σπάταλους» Έλληνες, στα «γονιδιακά προβλήματα της ελληνικής φυλής».

«Αν ήταν έτσι, τότε μεγαλύτερο από των Ελλήνων είναι το «γονιδιακό πρόβλημα» των Γερμανών: την ίδια περίοδο που στην Ελλάδα το συνολικό χρέος ήταν 550 δις. δολάρια, στη Γερμανία ήταν 5… τρισεκατομμύρια…».

«Το “γονίδιο” των Βρετανών συνεπάγεται συνολικό εξωτερικό χρέος 9 τρισεκατομμύρια…».

«Στις ΗΠΑ το συνολικό χρέος έφτασε στο β’ εξάμηνο του 2010 τα 14 τρισεκατομμύρια…».

Για όλα αυτά, τα δύο κυβερνητικά κόμματα και οι δορυφόροι τους, καθώς και οι γενίτσαροι της «ενημέρωσης» δεν έβγαζαν μιλιά, τα παρασιωπούσαν σκανδαλωδώς.

Εδώ ταυτόχρονα καταρρίπτονται και όλοι εκείνοι οι μύθοι περί σπάταλου κοινωνικού κράτους, περί κακής διαχείρισης των εκάστοτε κυβερνήσεων κ.λπ.

Όλα αυτά, βεβαίως αναλύονται διεξοδικά και τεκμηριώνονται συγκεκριμένα στο βιβλίο, «Είναι Καπιταλισμός, Ηλίθιε».

Ένα άλλο ζήτημα που θέτει στο συγκεκριμένο κεφάλαιο για το χρέος, ο Μπογιόπουλος, είναι η δόλια παρασιώπηση πάνω στο τι είναι αυτό το χρέος και πώς προέκυψε, δηλαδή η σκόπιμη παρασιώπηση των πραγματικών αιτίων του χρέους.

Απλώς θα συνοψίσουμε τα συμπεράσματά του, γύρω από τις αιτίες του χρέους. Αυτό οφείλεται:

1). «Στις παροχές, με τη μορφή κινήτρων, χαρισματικών ρυθμίσεων, πακτωλού ενισχύεσων και φοροαπαλλαγών, προς το μεγάλο κεφάλαιο».

2). «Στο κόστος της ενσωματωμένης Ελλάδας στην ΕΕ, που συνοδεύτηκε από τη συρρίκνωση της βιομηχανικής παραγωγής, την υπονόμευση της αγροτικής παραγωγής, τη μεταφορά κεφαλαίων στις εξωτερικές αγορές».

3). «Στις ολέθριες συνέπειες της λεγόμενης «απελευθέρωσης της αγοράς» και στην κούρσα του ανταγωνισμού της εγχώριας με τη διεθνή ολιγαρχία που τροφοδοτήθηκε με κρατικό χρήμα και δάνεια που επιβάρυναν το δημόσιο τομέα».

4). «Στις στρατιωτικές δαπάνες για επιθετικούς ιμπεριαλιστικούς σκοπούς» (ΝΑΤΟ, ΕΕ).

5). «Στο κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων»

6). «Στη συνδυασμένη πολιτική υπονόμευσης και διαφθοράς των κρατικών επιχειρήσεων. Υπονόμευση: α) μέσω της λειτουργίας τους προς όφελος των καπιταλιστών. β) μέσω της απευθείας παράδοσής τους στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Γ). μέσω της χρησιμοποίησής από τον κρατικό μηχανισμό ως κομματικό φέουδο…».

Και καταλήγει ο Μπογιόπουλος:

«Συνεπώς: Το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα είναι ο λογαριασμός που φορτώθηκε στον ελληνικό λαό από μια πολιτική που με ταξική συνέπεια μετάγγισε τον παραγόμενο πλούτο στα ταμεία των πολυεθνικών, των μονοπωλίων, των εφοπλιστών, των μεγαλοεπιχειρηματιών και των παρασίτων που ευδοκιμούν στην Αυλή της πλουτοκρατίας».

Και ο πλέον αδαής διαβάζοντας το βιβλίο του Νίκου Μπογιόπουλου φωτίζεται και αρχίζει να αντιλαμβάνεται το γιατί μας στέλνουν σήμερα στον τάφο, ποιοι μας δολοφονούν, ποιοι εκτελούν τις εντολές τους, καθώς και τα θηριώδη ψεύδη τους…

Αντιλαμβάνεται ακόμα και τούτο το σημαντικό: Ότι δεν μπορεί να περιμένει κανείς καμία σωτηρία από αυτούς που μας ληστεύουν με τέτοια κτηνώδη απληστία, από αυτούς που δολοφονούν, με τέτοια εγκληματική πώρωση, τη χώρα μας, καθώς και από τα πολιτικά τους όργανα και τους θεσμούς τους.

Η σωτηρία κάθε κοινωνίας βρίσκεται στα χέρια του λαού της: Στη δική του οργανωμένη δύναμη και στους δικούς του κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, στις δικές του δομές εξουσίας…

http://resaltomag.blogspot.com/2011/09/blog-post_9558.html

 

Ο Χρόνης Μίσσιος γεννήθηκε στη Καβάλα, από γονείς καπνεργάτες. Έζησε τα πρώτα του χρόνια στα Ποταμούδια, μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες, εργάτες και παράνομους κομμουνιστές κυνηγημένους από τη δικτατορία του Μεταξά. Η οικογένεια του καταφεύγει στη Θεσσαλονίκη, όπου Χρόνης δουλεύει σαν μικροπωλητής.

Με την απελευθέρωση επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη. Οργανώνεται στο Δημοκρατικό στρατό πόλεων, και στα 17 του το 1947, συλλαμβάνεται, βασανίζεται άγρια, και καταδικάζεται σε θάνατο. Έζησε εννιά μήνες περιμένοντας κάθε πρωί να τον εκτελέσουν. Το 1953 αποφυλακίζεται, παρουσιάζεται στο στρατό και στέλνεται στο Μακρονήσι, αργότερα στον Αη-Στράτη, ώς το 1962 που διαλύθηκε το στρατόπεδο. Από τότε, δουλεύει ως στέλεχος της Ε.Δ.Α. Η δικτατορία του ’67 τον βρίσκει μέλος της πενταμελούς γραμματείας της Δ.Ν. Λαμπράκη. Περνάει στη παρανομία και μαζί με άλλα στελέχη ιδρύουν το Π.Α.Μ. Το Νοέμβριο του 1967 συλλαμβάνεται και καταδικάζεται από το στρατοδικείο σε δεκαοχτώ χρόνια φυλακή. Και πάλι Αβέρωφ, Κέρκυρα, Κορυδαλλός, ως την αμνηστία, τον Αύγουστο του 1973.


Σε συνέντευξή του που παραχώρησε στο Car & Driver δήλωσε πως: «η ζωή είναι ένα δώρο που μάς δίνεται άπαξ. Εχει ημερομηνία λήξεως. Και έχουμε το δικαίωμα να τη χαρούμε, να την μοιραστούμε, να δημιουργήσουμε»……
.
Παρακάτω παραθέτουμε αποσπάσματα της συνέντευξης:
«Πιστεύαμε, κάποιοι ρομαντικοί, τότε ότι μπορούσαμε να φτιάξουμε κάτι όμορφο, κάτι ιδιαίτερο, αλλά όπως έχει πει ο Δαντών: «τα βήματα της ανθρωπότητας είναι οι ταφόπλακες των ρομαντικών». Ήμαστε, θαρρώ, η τελευταία γενιά των Μοϊκανών, των ρομαντικών. Είχαμε έναν μύθο, πιστεύαμε μια ιδεολογία, για αυτή θυσιάζαμε και τη ζωή μας ακόμα. Για μια καλύτερη ανθρωπότητα, για μια ομορφότερη κοινωνία, όλα τα γνωστά. Ε! αποδείχτηκε ότι το όραμα της ιδανικής κοινωνίας που παλεύαμε δεν ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί, διότι η συνείδηση των ανθρώπων, κι όταν λέω συνείδηση εννοώ παιδεία, βαθιά παιδεία, δεν ήταν στο επίπεδο του πολιτισμού που έπρεπε να δημιουργήσει. Έτσι ξανακαβάλησε η εξουσία και με όλα τα προσχήματα, νόμιμα, ή παράνομα εγκαθίδρυσε ένα καινούργιο καθεστώς, χειρότερο από εκείνο που προϋπήρχε. Αυτό σε παγκόσμιο επίπεδο. Από την Οκτωβριανή επανάσταση, το Βιετναμ, την Κούβα, παντού…», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Και συνεχίζει αναφέροντας πως «οι μόνοι από τους επαναστάτες οραματιστές που διέσωσαν την αθωότητα τους είναι εκείνοι που σκοτώθηκαν νωρίς. Από τον Χριστό, τον Γκεβάρα, τον Βελουχιώτη, τον Μπελογιάννη, και τόσους άλλους…»
Δεν χάθηκε, δεν υπήρξε ευκαιρία, το ’44. Εδώ πάνω έχει ένα ταβερνάκι. Το είχε ένας γέροντας, ο μακαρίτης πια ο Μπάρμπα – Βασίλης. Καθόμαστε μια μέρα και κουβεντιάζαμε. Εγώ αντάρτης, εκείνος στον εθνικό στρατό. Ήταν πολυβολητής. Εκεί που τα πίναμε και τα λέγαμε, αναρωτιόταν τι παραλογισμό ζήσαμε. Γυρνάω και του λέω: «Βασίλη καλά που κράταγες το πολυβόλο σου γερά, γιατί αν είχαμε κερδίσει εμείς θα καταστρέφαμε την Ελλάδα». Έτσι είναι τα πράγματα. Το επίπεδο της καθοδήγησης και του λαού ήταν τέτοιο, που δεν μπορούσε να στηρίξει ένα καινούργιο πολιτισμό, πέρα από το γεγονός ότι οι συνθήκες ήταν τέτοιες, που τι θα γινόμαστε; Μια Βουλγαρία, μια Αλβανία, κάτι τέτοιο…»
«Μετά τον εμφύλιο η δεξιά κράτησε όλους τους νόμους. Τον 509, το τρίτο ψήφισμα και πίεζε έως εξοντώσεως την αριστερά. Ανεξάρτητη δικαιοσύνη και κολοκύθια στο πάτερο. Άσε τις καταδίκες μου στα στρατοδικεία. Στις εξορίες όμως, μας στέλνανε αφού περνούσαμε -υποτίθεται, διότι δεν μας πήγαιναν ποτέ- από επιτροπές εφετών. Εκεί λοιπόν έγραφαν: «επί εν εισέτι έτος διότι κρίνεται επικίνδυνος δια την δημοσίαν τάξιν». Οι επιτροπές αυτές αποτελούνταν από δικαστές, όχι από στρατοδίκες. Πως στέλνεις ρε μαλάκα έναν άνθρωπο στην εξορία που ούτε καν τον γνωρίζεις; Κάθε χρόνο; Επί δέκα συνεχή χρόνια; Χωρίς να τον έχεις συναντήσει, να τον έχεις συζητήσει ούτε μια φορά;…»
Όταν επέστρεψα από ένα ταξίδι στη Σοβιετική Ένωση, το ’64, αφού είχα πάρει με χίλια ζόρια διαβατήριο, με ρώτησε η Ρηνιώ, πως είναι τα πράγματα. Ήμουν απογοητευμένος με αυτά που είχα αντικρίσει και της είπα. «Άσε, αλλά εμείς που ήμαστε Μεσογειακός λαός, θα σενιάρουμε έναν κομουνισμό, άλλο πράγμα.» Δεν τα πίστευα, αλλά τι να κάνω, τι να πω; Που να πάω; Το κόμμα και η πάλη μου για τον κομμουνισμό ήταν η ζωή μου η ίδια. Είναι εύκολο να αρνηθείς τη ζωή σου; Σήμερα ας πούμε, μια χαρά παλιοί σύντροφοι, είναι ακόμα στο κόμμα. Πώς να αρνηθούν τη ζωή τους;…»
«Όταν μετά την δικτατορία αποφυλακίστηκα, δούλευα σε μια επιχείρηση. Κάποιος με ζητούσε επίμονα. Τον κοιτώ, με κοιτά ήταν ένας από τους βασανιστές μου στην ασφάλεια «Τι συμβαίνει; Πως από εδώ.» ρωτώ. «Ρε συ Χρόνη να, ..ντρέπομαι κιόλας, αλλά έχω ένα γιο, και δεν έχει δουλειά. Μήπως μπορείς να με βοηθήσεις;». Πιάσαμε την κουβέντα. Μετά πήγαμε στη «Σμαρώ», ένα ουζερί στην Καισαριανή, τα ήπιαμε και κλαίγαμε και οι δυο. Κοίτα να δεις. Όταν είσαι επαναστάτης και μάλιστα ρομαντικός, για να μπορέσεις να επιβιώσεις μέσα από αυτή τη κρεατομηχανή που σε περνά η εξουσία, πρέπει να φυλάξεις τον πολιτισμό και την αξιοπρέπειά σου σαν το ακριβότερο άρωμα. Να μην πέσεις στο επίπεδό τους. Μόνον αυτό σε σώζει σαν άνθρωπο. Αυτό είναι που σε κάνει άνθρωπο μέσα σε αυτή τη σύγκρουση. Αυτός είναι ο πολιτισμός. Αν βγαίναμε από τα πηγάδια που μας είχαν ρίξει, φορτωμένοι με χειροβομβίδες και μαχαίρια θα ήμαστε μια από τα ίδια…»
Στη φυλακή με τους συγκρατούμενους μου λέγαμε, σαν παιχνίδι, τι δουλειά θα κάναμε στο μέλλον. «Χρονάρα εσύ τι θα κάνεις;» ρωτούσαν. «Ενωματάρχης στην ασφάλεια», απαντούσα. Κι αυτοί νόμιζαν ότι έτσι, εγώ θα έπαιρνα την εκδίκησή μου. Αλλά δεν το έλεγα με αυτό το σκοπό. Ήθελα να παρηγορώ τις μανάδες για τα παιδιά τους, που ήταν μέσα. Φανταζόμουνα τι τράβαγε η μάνα μου, που μου έφερνε κάθε μέρα καθαρά ρούχα για να παίρνει τα ματωμένα, ώστε να καταλαβαίνει κάθε πότε με βασανίζουν…»
«Το θέμα είναι να κερδίσεις τους ανθρώπους. Δεν μπορείς να σώσεις τους ανθρώπους αν δεν θέλουν οι ίδιοι να σωθούν. Εμείς οι κομμουνιστές το κάναμε αυτό. Ντε και καλά να τους σώσουμε. Άμα ο άλλος δεν γουστάρει, δεν νοιώθει ότι πρέπει να σωθεί, πως θα τον υποχρεώσεις…»;
«Ο Αντρέας, ως μέγας δημαγωγός, πήρε όλη τη γκάμα των συνθημάτων της αριστεράς, τα υιοθέτησε, τα απαξίωσε μέσα από την εξουσία του και η αριστερά έψαχνε να βρει την προίκα της. Σαν να μην έφτανε αυτό, μας κληρονόμησε και το σόι του…»
«Τότε, εμείς οι ρομαντικοί είχαμε μια ιδεολογία, ένα όραμα, ένα όνειρο, είχαμε βέβαια και έναν αντίπαλο απέναντί μας. Το σύστημα ασκούσε τη βία στο σώμα μας. Μας φυλάκιζε, μας βασάνιζε, μας τουφέκιζε. Σήμερα το σύστημα ασκεί τη βία του στον εγκέφαλο. Τους κάνει λοβοτομή. Είναι πολύ δύσκολο σήμερα να διαμορφώσει συνείδηση ο άνθρωπος. Ζει σε έναν ψεύτικο κόσμο, μια ψεύτικη ζωή. Υπάρχει καταναλωτισμός, διαφήμηση, τηλεόραση. Από τις δικές μας γενιές αφαίρεσαν την ποιότητα ζωής. Από τις σημερινές γενιές τους αφαιρούν την ίδια τη ζωή. Ο νέος άνθρωπος τι μέλλον έχει σε αυτή τη χώρα; Ακούει καθημερινά νούμερα, μνημόνια, χρεοκοπίες και τα ρέστα. Είναι δημοκρατία να έχουν συμβεί όλα αυτά τα τραγικά μετά την μεταπολίτευση, να έχει οδηγηθεί η χώρα σε υποδούλωση, σε εθνική υποτέλεια, τόσα σκάνδαλα, μίζες και να μην έχει πάει ένας άνθρωπος φυλακή; Ένας να μην έχει ζητήσει συγνώμη; Ένας ρε! Ποια δικαιοσύνη; Ποια δημοκρατία; Επειδή έφαγε ο Πάγκαλος ένα γιαούρτι στη μούρη θίγουμε τους θεσμούς; Αν υπήρχε μια ευνομούμενη δημοκρατία έπρεπε να παραπεμφθούν για δωσιλογισμό, όσοι άσκησαν εξουσία. Ζούμε μια τραγωδία με ηθοποιούς μαριονέτες. Όσο για το παρελθόν άστο να κοιμάται. Το σύστημα έχει τέτοια δύναμη ώστε σβήνει τα χνάρια της ιστορίας. Είναι τρομακτικό…»
«Να γυρίσουμε στα χωριά μας, να ξαναδεθούμε με τη γη…»
«Ενώ το πολιτικό σύστημα μας έχει φέρει σε αυτό σημείο, μόλις συμβαίνει μια παρεκτροπή, μια προπηλάκιση ενός βουλευτή, αμέσως τίθεται θέμα θεσμών της Δημοκρατίας. Προσωπικά είμαι εναντίον αυτών των μεθόδων, αλλά αν έχεις έναν ολόκληρο λαό αγανακτισμένο κάποιος είναι και παρορμητικός. Αυτό σημαίνει ότι θίγονται οι θεσμοί; Και ποιοι είναι αυτοί; Κάθε τέσσερα χρόνια να πουλάς την ψήφο σου στον υποψήφιο ή στο κόμμα με την προσδοκία να βρεις μια θέση στην κοινωνία, μια εργασία, εσύ ή το παιδί σου; Αυτή είναι η Δημοκρατία; Το δικαίωμα στην εργασία, σε μια αξιοπρεπή ζωή, στην ασφάλεια, στην ευτυχία, το δικαίωμα στο να εξασφαλίσεις το μέλλον των παιδιών σου δεν είναι δημοκρατικό δικαίωμα και είναι το παζάρι που γίνεται κάθε 4 χρόνια; Πρέπει να αντιληφθούμε ότι η ζωή είναι ένα δώρο που μας δίνεται άπαξ και έχει ημερομηνία λήξεως και έχουμε το δικαίωμα να τη χαρούμε να την μοιραστούμε, να δημιουργήσουμε. Ε! το γεγονός ότι το σύστημα μας εμποδίζει τα κάνουμε όλα αυτά και μας οδηγεί στην κατάθλιψη, στην μιζέρια, στην ανεργία, στην ανασφάλεια, με συγχωρείτε αλλά αυτό δεν είναι δημοκρατία…»
Για αυτό θεωρώ σημαντικό γεγονός ότι οι άνθρωποι βγήκαν στις πλατείες. Να κοιταχτούν, να ψαχτούν, να συναντήσουν τα όνειρά τους, να αλλάξουν κάποιες κουβέντες, να βγουν από τις μάντρες των κομμάτων. Το αυθόρμητο είναι δημιουργία. Και βέβαια όλοι οι ηγήτορες των κομμάτων αναρωτήθηκαν, πως γίνεται αυτό χωρίς αυτούς, χωρίς καθοδήγηση;…»
«Το σύστημα από χρόνια τώρα, κυριαρχεί τόσο πολύ, ώστε έχει υποχρεώσει τους ανθρώπους να το αναπαράγουν συνεχώς. Και το πρόβλημα αυτή τη στιγμή δεν είναι απλώς και μόνον η διεύρυνση των θεσμικών ορίων της ελευθερίας μέσα στην κοινωνία. Το πρόβλημα είναι η απελευθέρωση του ανθρώπου. Εκεί είναι η δυσκολία διότι οι άνθρωποι έχουν μεταλλαχτεί και είναι πολύ δύσκολο να ξαναβρούν τον εαυτό τους, την οντότητά τους…»

«…Όταν ακούω για το πόσο πλούσιο κράτος ήμαστε, επειδή ανακαλύψαμε τα πετρέλαια στο Αιγαίο και στο Ιόνιο με πιάνει κατάθλιψη. Θα τα καταστρέψουμε, όλα. Θα γίνουμε μια αποικία των πολυεθνικών του πετρελαίου. Φαντάζεσαι τις πλωτές δεξαμενές άντλησης στο Αιγαίο και τα βαπόρια να πηγαινοέρχονται;…»
«…Ακόμα και οι ακτιβιστές οικολόγοι οι οποίοι αναμφισβήτητα κάνουν μια σοβαρή δουλειά για να διαμορφωθεί μια οικολογική συνείδηση, δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι ο πλανήτης μας έχει δύο περιβάλλοντα. Το φυσικό και το κοινωνικό. Το πρόβλημα είναι ότι το κοινωνικό ασκεί τέτοια καταστροφική πίεση στο φυσικό ώστε για να το προστατεύσουμε πρέπει να κάνουμε ανατροπές στο κοινωνικό. Για αυτό η οικολογία είναι επαναστατική. Ο άνθρωπος πρέπει να καταλάβει, ότι το περιβάλλον είναι το σπίτι του..».
«Η διαφήμιση έχει τρελάνει τους ανθρώπους. Συνέχεια παράγει καινούργια προϊόντα, τα οποία προσπαθεί να πλασάρει. Η διαφήμιση έχει εκπορνεύσει μέχρι και τα πιτσιρίκια. Τα βάζουν εκεί να διαφημίζουν γαριδάκια ή οτιδήποτε με κινήσεις «αρτίστας». Σκουπίδια. Καταναλώνουμε τους πόρους του πλανήτη με τέτοια ταχύτητα και ασυδοσία που δεν ξέρουμε τι θα γίνει αύριο. Τα φυσικά αγαθά, το νερό, ο αέρας, ο ήλιος καταστρέφονται. Και τούτοι οι κερατάδες, οι πολιτικοί βγαίνουν με στην τηλεόραση και μας κουνούν και το δάκτυλο…»
Ζούμε μια άσχημη εποχή. Εμείς, συγκρουόμασταν, δίναμε μάχη χαρακωμάτων, παλεύαμε. Σήμερα κλέβουν τη ζωή των παιδιών, των ανθρώπων. Σήμερα με ποιόν να παλέψεις; Ούτε αφεντικό δεν έχεις. Πολυεθνική εταιρεία σου λέει. Τέτοιοι είναι οι μηχανισμοί. Ψεύτικο χρήμα, πλαστικό. Γύρω σου δεν υπάρχει μια αξία για να στηριχτείς. Τι είναι αυτό; Κοινωνία; Πολιτισμός;…»
Το χίπικο κίνημα ήταν η τελευταία εξέγερση του ανθρώπου. Γιατί ήταν τόσο σημαντικό; Διότι είχε αντιληφθεί ότι τα πανεπιστήμια μετατρέπονταν σε στρατόπεδα τεχνοκρατικής γνώσης που θα παρήγαγαν, όπως παράγουν, ηλιθίους υψηλής τεχνολογίας. Έτσι ξεκίνησε η αμφισβήτηση όλου του συστήματος. Μαζί με τον πόλεμο του Βιετ – ναμ γεννήθηκε μια δυναμική που αμφισβητούσε πλέον τα πάντα. Για να το διαλύσουν έριξαν με τους τόνους τα χημικά ναρκωτικά. Δυστυχώς το σύστημα είναι τόσο ισχυρό που το έκανε μόδα. Εδώ έκανε μόδα και τη φιγούρα του Γκεβάρα, τον χιπισμό θα άφηνε;…»
Στην Καβάλα πήγα για τελευταία φορά πριν λίγα χρόνια. Με πονάει πολύ. Δεν έβρισκα το δρόμο του σπιτιού που γεννήθηκα. Την έχουν καταστρέψει. Πολυκατοικίες τέρατα…»
Τι να κάνουμε; Να ξαναφτιάξουμε την πατρίδα μας. Να ξαναεποικίσουμε τη γη μας. Να ξαναστήσουμε τη γεωργία μας. Έχουμε μια χώρα παράδεισο. Παράγουμε τα πάντα και τόσο εκλεκτά. Να γυρίσουμε στα χωριά μας, να ξαναδεθούμε με τη γη. Να πάνε στο διάολο και οι δανειστές και τα χρέη μας. Τι θα κάνουν; Θα μας στείλουν τους πεζοναύτες; Θα υποφέρουμε, αλλά θα υποφέρουμε για μας και ό,τι δημιουργήσουμε θα είναι δικό μας πια…»
«Αφού η γενιά μου δεν κατάφερε να αλλάξει τον κόσμο, τουλάχιστον να μην αφήσω τον κόσμο να με αλλάξει, κι αυτό είναι ύψιστη πολιτική θέση κατά την άποψή μου»
πηγή: Car & driver                      Πολιτική Επιθεώρηση

http://ostria-gr.blogspot.com/

Η χώρα έχει ανάγκη να συγκροτηθεί ο τρίτος πόλος

Posted by Συντ. Ομάδα On Σεπτέμβριος - 14 - 2011

http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2011/09/rob.htm-150x150.jpg 150w" sizes="(max-width: 300px) 100vw, 300px" />

Οι ίδιοι υπουργοί επί Ανδρέα, οι ίδιοι επί Σημίτη, 
οι ίδιοι και σήμερα.
 του  Νίκου Κοτζιά,

Ο Ρόμπερτ Μίχελς το
1907 έκανε μια από τις καλύτερες αναλύσεις του 20ου αιώνα για τους θεσμούς της νεωτερικότητας, όπως είναι τα κόμματα και τα συνδικάτα. Έδειξε ότι στους μεγάλους μαζικούς οργανισμούς υπάρχει η κυρίαρχη τάση, εκείνος την χαρακτήρισε μάλιστα ως σιδερένιο νόμο, άπαξ και μια ηγετική ομάδα σταθεροποιήσει τη θέση της ως επικεφαλής ενός θεσμού να μην την εγκαταλείπει, παρά μόνο μετά από καταστροφές. Έδειξε, επίσης, ότι αυτές οι ηγετικές ομάδες αναπαράγονται στην κορυφή της πυραμίδας και εν τέλει δεν επιτρέπουν να λειτουργεί η δημοκρατία στο εσωτερικό του μαζικού οργανισμού του οποίου ηγούνται. Δηλαδή ότι, σε τελική ανάλυση, στα μεγάλα κόμματα εγκαθίσταται ένα είδος ολιγαρχίας η οποία τα ελέγχει. Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα όταν αναλαμβάνουν αυξημένες ευθύνες, όπως όταν κυβερνούν. Παρά τις όποιες κριτικές παρατηρήσεις που θα μπορούσε κανείς να κάνει στην ανάλυση του Ρ.Μίχελς, σε βασικές γραμμές η ιστορία των επιβεβαίωσε και τον δικαίωσε. Δεν έχει παρά να εξετάσει κανείς με βάση τον «σιδερένιο νόμο της ολιγαρχίας» το πώς λειτουργούν και αναπαράγονται οι ηγεσίες στα δύο μεγάλα ελληνικά κόμματα καθώς και την εσωτερική ζωή τους και θα διαπιστώσει άμεσα το αληθές των λόγων του Ρ.Μίχελς.

Ασφαλιστική δικλίδα η εσωκομματική δημοκρατία
Υπάρχει μια ασφαλιστική δικλείδα που επιτρέπει την αποτροπή του σιδερένιου νόμου;
Θα υποστήριζα ναι, αλλά η εφαρμογή της παρουσιάζει πάντα δυσκολίες, ενώ στην Ελλάδα είναι ουσιαστικά απούσα. Ποια είναι αυτή;
Η εσωκομματική δημοκρατία. …
Είναι χαρακτηριστικό ότι σήμερα που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει μετακινηθεί σε άγρια νεοφιλελεύθερα συνταγολόγια δεν υπάρχει κανείς θεσμός στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ που να μπορεί να ελέγξει και να υποχρεώσει την κυβέρνηση να διορθώσει την πολιτική της. Άπαξ και η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ βρέθηκε καβάλα στην κυβέρνηση, δεν νιώθει καμιά δέσμευση απέναντι στον κόσμο, στη φυσιογνωμία, το πρόγραμμα και το καταστατικό του κινήματος.
Διαγράφει, μάλιστα, βουλευτές, οι οποίοι υπερασπίζονται τα θεμελιακά δεσμευτικά κείμενα των συνεδρίων. Τα μέλη αυτής της κυβέρνησης, ευτυχώς όχι όλα, ανταγωνίζεται ποιος θα επιδείξει τη μεγαλύτερη σκληρότητα απέναντι στην νεολαία και τους εργαζόμενους.
Ποιος θα καταργήσει πρώτος δημοκρατικά δικαιώματα – κοινωνικές κατακτήσεις.
Πετά ο γάιδαρος της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, να καταργηθεί φωνάζουν αυτοί που έχουν κάνει σκουπιδόχαρτο το Σύνταγμα, αλλά εγκαλούν τους πολίτες αν αμφισβητήσουν τους νόμους που κατασκευάζουν κυβέρνηση-ΣΕΒ-τραπεζίτες-τρόικα και αντιστρατεύονται το Σύνταγμα. Και αναρωτιέμαι υπάρχουν κάποιοι πιο μόνιμοι στο δημόσιο χώρο από εκείνους τους υπουργούς που αναγγέλλουν την κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων;
Οι οποίοι επιδιώκουν, δηλαδή την κατάργηση της εγγύησης ότι το δημόσιο δεν θα είναι πλήρως έρμαιο των ορέξεων της διαπλοκής και των ηγεσιών των κομμάτων;
Ας ψάξει κάποιος πότε μπήκαν στην δημόσια σφαίρα της πολιτικής εκείνοι οι πολιτικοί που φωνάζουν για την μονιμότητα των δημοσίων και θα διαπιστώσει ότι αν ήταν δημόσιοι υπάλληλοι θα είχαν συνταξιοδοτηθεί από καιρό.Πετάνε οι εργασιακές σχέσεις ρωτάνε κάποιοι άλλοι;
Τις πετάμε απαντούν αυτοί που θεωρούν ως σύγχρονο ότι τσακίζει τον κόσμο της εργασίας.
Πετάνε τα δικαιώματα της νεολαίας;
Ποια νεολαία, μας απαντάνε εκείνοι για τους οποίους το κύριο είναι τα ασανσέρ στα κτίρια και τα κότερα της διαπλοκής. Πετά η κυριαρχία της χώρας ρωτάνε οι φορείς του Νέου Ραγιαδισμού;
Ναι απαντάνε και για αυτό μας εγκαλούν να πετάξουμε στον κάλαθο των αχρήστων αξίες και αρχές. Είναι εκείνοι οι οποίοι δεν διαθέτουν ίχνος αναστολής απέναντι στις ανάσες του λαού. Είναι οι μικρό-Ρέιγκαν και τα κακέκτυπα της Θάτσερ.

Άλλη πολιτική στην αντιπολίτευση – άλλη ως κυβέρνηση
Το ερώτημα είναι σαφές και απλό: Υπάρχει δυνατότητα να συμμαζευτεί αυτό το ιστορικό αίσχος για σοσιαλδημοκρατικό –σοσιαλιστικό κόμμα;
Ίσως αν εδώ και τώρα γινόταν ένα δημοκρατικό συνέδριο του κόμματος. Ένα συνέδριο όπως το προβλέπει το καταστατικό του κινήματος. Αλλά αυτό δεν θα γίνει όσο θα κυβερνά αυτή η ολιγαρχική παρέα που είναι επαγγελματίες υπουργοί. Υπουργοί που μετακινούνται από ένα υπουργείο στο άλλο, χωρίς όραμα. Δεν χρειάζονται οράματα και στρατηγικές αφού το μόνο που κάνουν είναι διαχείριση σε συνεννόηση με τις κοινωνικές παρέες τους. Βρήκαν μέσα από την πολιτική, εξουσία, ισχύ, κοινωνικές διασυνδέσεις. Ανακάλυψαν τον επαρχιακό κοσμοπολιτισμό. Έτσι στο μεταανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ ο ριζοσπαστικός λόγος είναι για τις εποχές της αντιπολίτευσης και η εξυπηρέτηση της διαπλοκής για την εποχή των κυβερνήσεων. Αυτή η ψαλίδα οφείλεται στον σιδηρού νόμου της ολιγαρχίας.
Οι ίδιοι υπουργοί επί Ανδρέα, οι ίδιοι επί Σημίτη, οι ίδιοι και σήμερα.
Η ουσία είναι μία. Στα κόμματα δεν λειτουργεί η δημοκρατία. Δεν υπάρχει ισορροπία ισχύος ανάμεσα στα διαφορετικά κέντρα. Δεν υπάρχει έλεγχος. Και αν κάτι τέτοιο προβλέπεται από το καταστατικό ενός κόμματος παραβιάζεται με την ίδια ευκολία που παραβιάζεται το Σύνταγμα.
Τι είναι το πρώτο μπροστά στο δεύτερο!
Να το θυμούνται όσοι επιθυμούν να έχουν αυταπάτες.
Αλλά και οι πελατειακές σχέσεις που έχουν ανάγει ως αντίπαλο οι μνημονιακοί της κυβέρνησης (και τις οποίες αναπαράγουν μέσω της κομπίνας με τις ΜΚΟ και τις νέες δυνατότητες ως προς τις μετατάξεις) δεν παράγονται εξαιτίας του υπάρχοντος εκλογικού νόμου;
Και γιατί δεν φέρνει επιτέλους η κυβέρνηση τον εκλογικό νόμο αλά Γερμανία που είχε προαναγγείλλει, αλλά με τις σταθερές της απλής αναλογικής που ισχύει στη Γερμανία;
Ένας νόμος που, όμως, προκειμένου να λειτουργήσει πραγματικά δημοκρατικά, απαιτεί και προϋποθέτει την πιο ουσιαστική εσωκομματική δημοκρατία.
Να εκλέγονται, δηλαδή, από τις αντίστοιχες οργανώσεις (τέρμα τα μοναρχικά προνόμια των ηγετών) και να δεσμεύονται σε πολιτικές. Και για να είναι όλα πιο σίγουρα να υπάρχει η δυνατότητα ανάκλησης, τόσο από τις κομματικές (ως προς τις κομματικές ιδιότητες) όσο και από τις λαϊκές συνελεύσεις. Αυτές οι εγγυήσεις δεν είναι ασφαλώς απόλυτες, αλλά είναι ένα στοιχειώδες βήμα δημοκρατίας.

Όρια και ιστορία
Αναρωτιέται κανείς, που είναι το όριο που θέτει ο καθένας στον εαυτό του και μετά από αυτό δεν θέλει τα πολλά με τους στυλοβάτες της καταστροφής της χώρας;
Τα αντιμνημονιακά στελέχη του ΠΑΣΟΚ ποια θεωρούν ως κόκκινη γραμμή παραμονής τους σ’ αυτό;
Την κατάργηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων στα ΑΕΙ;
Τον πλουτισμό των λίγων με μια τροπολογία δύο λέξεων στη βουλή που συνοδεύει τα Μνημόνια και τα Μεσοπρόθεσμα;
Πόσα και τι αντέχει ακόμα η πλάτη τους;
Δεν μιλώ για εκείνους τους πολιτικούς εξ επαγγέλματος που το ζήτημα του μνημονίου είναι απλά ένα εργαλείο στη μια μάχη μηχανισμών στην οποία οι μεν ελπίζουν «Ως αντιμνημονιακοί» να κερδίσουν τη μάχη των σταυρών και οι δε που εκφράζουν στο ΠΑΣΟΚ το Κόμμα του Μνημονίου τους ψήφους αυτών των σταυρών;
Μιλώ για εκείνους που όταν είναι να πάρουν μέτρα σε βάρος των ισχυρών αποδέχονται τη θεωρία ότι υπάρχουν άλλοι δρόμοι. Οι άλλοι δρόμοι που έχουν στη διάβα τους μόνο τους εργαζόμενους και συνταξιούχους πολίτες. Ο άλλος δρόμος αναδιανομής υπέρ των λίγων ως αναγκαστικός μονόδρομος ενάντια στους πολλούς. 
Μήπως το ΠΑΣΟΚ είναι σήμερα η Ένωση Κέντρου που δεν είχε πια λόγο ύπαρξης μετά την ταύτισή της με την δεξιά και την κεντροδεξιά;
Μήπως απουσιάζει από όλους μας η τόλμη να δούμε την αλήθεια κατάματα και να ακολουθήσουμε τις δύσκολες επιταγές της κοινωνίας και της ιστορίας;
Ή μήπως, όπως πιστεύω, ενώ οι δυνάμεις που έφυγαν από την Ένωση Κέντρου είχαν ιδεολογικές και προγραμματικές επεξεργασίες, το ΠΑΣΟΚ επειδή είχε αποϊδεολογικοποιηθεί βαθύτατα, ακόμα και οι κριτικές φωνές στο εσωτερικό του απλά επαναλαμβάνουν τα χθεσινά, αλλά ανεπαρκή στη μάχη ενάντια στα δεξιά;
Και αναρωτιέμαι με τους αντιμνημονιακούς που είναι μέσα στο ΠΑΣΟΚ, τι θα κάνουν στις επικείμενες εκλογές;
θα βοηθήσουν ένα θεμελιακό συστατικό του Κόμματος του Μνημονίου να κερδίσει τις εκλογές;
θα αντιστρατευτούν το κόμμα στο οποίο ανήκουν στο όνομα της αντιμνημονιακής ορθής γραμμής τους; θα οδηγηθούν σε αποχή;
Αποχή που τον μόνο που βοηθά τελικά είναι τον δικομματισμό και τον υποβιβασμό του πολιτικού συστήματος όπως εκείνο των ΗΠΑ;
Η απάντησή μου είναι μία και μόνη: ήρθε η ώρα να φτιαχτεί στη χώρα ένας τρίτος πόλος.
Ο πόλος ενάντια στα μνημόνια και τα μεσοπρόθεσμα προγράμματα. Ενάντια στον νέο ραγιαδισμό και το Κόμμα του Μνημονίου.
Ένας πόλος ανοικτός στο μέλλον, στον δημοκρατισμό και στην αξιοπρέπεια που στηρίζεται σε αξίες και αρχές. Χωρίς αποκλεισμούς στο όνομα του χθες, υποταγμένο στις ανάγκες που γεννά το δύσκολο σήμερα για το αύριο.

http://stoxasmos-politikh.blogspot.com/

ΣΕ «ΑΦΑΣΙΑ» Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ;

http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2011/09/red_flag_waving_4_wide.jpg 397w" sizes="(max-width: 300px) 100vw, 300px" />Η ΧΩΡΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ!

Η χώρα έχει παραδοθεί στις πιο αδίστακτες και τυφλές δυνάμεις του ληστρικού και βρώμικου ιμπεριαλιστικού κατεστημένου, τις οποίες αντιπροσωπεύει η ΕΕ -πρώτα απ’ όλα ο Γερμανογαλλικός άξονας- και κυρίως στα δίχτυα του χρηματιστικού κεφαλαίου.

Η κυρίαρχη πολιτική και οικονομική τάξη της χώρας έχει αγκιστρωθεί πλήρως στις επιλογές λεηλασίας και κατεδάφισης της τρόϊκας, παρόλον ότι γνωρίζει -και δεν μπορεί να μην γνωρίζει- την επερχόμενη καταστροφή.

Αυτή την ώρα όλοι βλέπουν την παταγώδη αποτυχία και το πλήρες αδιέξοδο των μνημονιακών προγραμμάτων.

Το βλέπει η τρόικα, το βλέπει η κυβέρνηση, τη γνωρίζει το οικονομικό επιτελείο, την έχουν αντιληφθεί πλήρως οι συναινούντες μνημονιακοί πολιτικοί εταίροι, ΛΑΟΣ και ΝΔ, με την τελευταία να διεκδικεί, στην ουσία, ένα χειρότερο και σκληρότερο μνημόνιο.

Κι όμως, παρότι βλέπουν τη μνημονιακή κατάρρευση, η τρόικα θέτει νέους όρους, ζητά σκληρότερη εφαρμογή των παλιών και απαιτεί νέα μέτρα, ενώ η κυβέρνηση, αφού έκανε τη «δύσκολη» υποχωρεί και υπαναχωρεί, προσφέροντας «γη και ύδωρ»!

Γιατί παίζεται στην πλάτη της χώρας αυτό το βρώμικο πολιτικό και οικονομικό θέατρο του «παραλόγου»

Παίζεται, πρώτον, γιατί η κοινωνική και εργασιακή κατεδάφιση συμφέρει τους πάντες στο κυρίαρχο κεφαλαιακό στερέωμα. Η Ελλάδα γίνεται το πειραματόζωο για την «αναγκαία» κινεζοποίηση των εργασιακών και κοινωνικών σχέσεων σε όλη την Ε.Ε.

Παίζεται, επίσης, γιατί έτσι όλοι αγοράζουν χρόνο, πριν επέλθει το μοιραίο.

Αγοράζει χρόνο το βρώμικο γαλλογερμανικό πολιτικό κατεστημένο για να μεταφέρει το ελληνικό χρέος από τις τράπεζες στα κράτη και για να βελτιώσει, υποτίθεται, την κατάσταση στην ευρωζώνη ώστε να «στεγανοποιηθεί» (ματαίως) η ελεγχόμενη ελληνική χρεοκοπία.

Αγοράζει χρόνο, επίσης, η εκποιημένη εγχώρια πολιτική και οικονομική ελίτ, γιατί θεωρεί ότι η ίδια δεν έχει κανένα μέλλον μακριά από τον εναγκαλισμό της τρόικας, ενώ οποιαδήποτε «λύση» κι αν δοθεί μέσω της τρόικας, όσο καταστροφική κι αν είναι για τη χώρα και το λαό, θα είναι για τις ελίτ το «μικρότερο κακό»!

Αυτή η «καταστροφή» όμως, που προετοιμαζόταν για τα επόμενα, μετά το 2013, χρόνια, σε κάθε περίπτωση επισπεύδεται.

Η χώρα, ήδη, βρίσκεται όχι ένα βήμα πριν το χείλος του γκρεμού αλλά ήδη κατρακυλάει σε αυτόν.

Το φάσμα της ελεγχόμενης, κηδεμονευόμενης ή και ανεξέλεγκτης ελληνικής χρεοκοπίας και της συνακόλουθης άτακτης διάλυσης της ευρωζώνης, βρίσκεται, περίπου, επί θύραις!

Η επερχόμενη ύφεση στην Ε.Ε. και η μνημειώδης μνημονιακή αποτυχία στην Ελλάδα, επισπεύδουν ιλιγγιωδώς τις πλέον καταστροφικές εξελίξεις ιδιαίτερα για τη χώρα μας.

Το σημερινό ελληνικό αστικό πολιτικό κατεστημένο, κατά πάσα πιθανότητα, θα έχει τη χειρότερη τύχη και το χειρότερο ρόλο στην νεοελληνική ιστορία.

Δυστυχώς, όμως, και οι δυνάμεις της Αριστεράς μοιάζουν να τελούν κάτω από καθεστώς ιδιόμορφης «αφασίας»!

Οι περισσότερες δεν είδαν την κρίση να έρχεται!

Όταν ήρθε, τη θεωρούσαν απλώς άλλοθι και πρόσχημα για την επίθεση του κεφαλαίου!

Όταν η κρίση κάλπαζε, «ξόρκιζαν» τη χρεοκοπία και δεν αντιλαμβάνονταν το βάθος της!

Τώρα δεν καταλαβαίνουν την απόλυτη ιστορική κρισιμότητα των στιγμών και τη βέβαιη επερχόμενη καταστροφή.

Πολλές αριστερές δυνάμεις παραπέμπουν την απάντηση στα κρίσιμα διακυβεύματα σε μια μελλοντική «λαϊκή εξουσία» (πως θα έρθει χωρίς τα μεγάλα επίκαιρα μέτωπα;) και άλλες την ξαποστέλνουν στις καλένδες των λεγόμενων «ευρωπαϊκών» (μη) λύσεων.

Δεν είμαστε στο παρά πέντε, αλλά στο και πέντε!

Στο χώρο της Αριστεράς χρειάζεται ευθύνη, αλλαγή προσανατολισμών και μια μεγάλη αριστερή πρωτοβουλία.

Μια αριστερή πρωτοβουλία που θα προωθεί τη συμπαράταξη της Αριστεράς στη βάση ενός εναλλακτικού, φερέγγυου, ριζοσπαστικού προγράμματος.

Προγραμματικές αφετηρίες μιας εναλλακτικής ριζοσπαστικής πορείας μπορεί και πρέπει να είναι:

–  Η στάση πληρωμών επί του χρέους, με επιδίωξη τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του

–  Η έξοδος από το ευρώ και η άμεση σύγκρουση με τις πιο ακραίες αγοραίες εκδοχές της Ε.Ε.

–  Η ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους για τις πιο ευάλωτες κοινωνικές κατηγορίες.

–  Η εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των τραπεζών

–  Η ανασυγκρότηση του δημοσίου, για ένα νέο σύγχρονο, αποδοτικό ρόλο του

–  Η εθνικοποίηση-ανασυγκρότηση στρατηγικών οικονομικών κλάδων και επιχειρήσεων

–  Μια μεγάλη δίκαιη αναδιανομή του πλούτου

 

http://www.iskra.gr/

Οι «προστάτες» της εργατιάς απολύουν…

Posted by Συντ. Ομάδα On Σεπτέμβριος - 7 - 2011

Όταν η αριστερά απολύει ή δεν πληρώνει, δεν τρέχει και δεν ακούγεται τίποτα…

Απολύσεις έγιναν στον 90,2, με τους εργαζομένους να προβαίνουν σε κινητοποιήσεις, τις οποίες ουδείς καλύπτει… ΚΑΝΕΝΑΣ! Για να μην προσβάλλουν την «προοδευτική» συντρόφισσα Αλέκα Παπαρήγα. Τη Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου το απόγευμα, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση έξω από τον 90,2, στην πίσω πλευρά του μεγάλου κτιρίου, της έδρας του ΚΚΕ, στην οδό Κηφισού, κάτω από τη Λεωφόρο Ηρακλείου, με πρωτοβουλία της Ένωσης Τεχνικών Ιδιωτικής Τηλεόρασης Αττικής (ΕΤΙΤΑ) και των απολυμένων του 90,2. Ακούσατε τίποτα, έπαιξε το θέμα σε κάποιο δελτίο; Όχι. Διαβάστε τι λένε οι ίδιοι οι απολυμένοι: «Η πάλη που δίνουμε για την αξιοπρέπειά μας και για τη δουλειά των συναδέλφων μας και ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία στον 90,2, είναι νομίζουμε κομμάτι της ευρύτερης πάλης όλων των εργαζομένων (ειδικά τώρα μες στην κρίση) για να μη μας διαλύουνε τις ζωές μας, για να υπερασπιστούμε το ψωμί και τα δικαιώματά μας». Αλλά αυτά, είναι «ψιλά γράμματα» για τους συντρόφους του ΚΚΕ. Για την ιστορία: από τον Δεκέμβριο του 2010, το ΚΚΕ έχει απολύσει 90,2 ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΑ FM – 90,2 ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ, 21 άτομα. Πάμε όμως παρακάτω.
Στην καθ’ όλα «αριστερή» και «προοδευτική» εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», οι εργαζόμενοι είναι απλήρωτοι δύο μήνες. Στη συνέλευσή τους που πραγματοποιήθηκε χθες, αποφάσισαν ομόφωνα να προχωρήσουν σε κατάθεση ασφαλιστικών μέτρων με στόχο την καταβολή των δεδουλευμένων τους, να εξουσιοδοτήσουν τα συνδικαλιστικά τους σωματεία να προχωρήσουν σε καταγγελία στην Επιθεώρηση Εργασίας για τους συναδέλφους που αμείβονται με ΔΠΥ και τους υπαλλήλους, που ενώ έχουν προσληφθεί με υπαλληλική σχέση πληρώνονται ως εργάτες. Επίσης αποφάσισαν με συντριπτική πλειοψηφία, να ζητήσουν απο την διοίκηση να σταματήσει τις συναινετικές απολύσεις, να ζητήσουν απο την διεύθυνση της «Ε» να δημοσιευθούν τα παραπάνω στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας.
«Συναινετικές απολύσεις»; Τι είναι αυτά σύντροφοι της αριστεράς; Μιλάτε σοβαρά; ΝΤΡΟΠΗ. Δεν έχουμε παρά να αναφωνήσουμε, «μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά, πέσανε πάνω στην εργατιά…». Εντελώς!

 

http://elkosmos.gr/

Επιστολή παραίτησης (της Νάνσυ Πανταζή) από μέλος ΠΑΣΟΚ…

Posted by Συντ. Ομάδα On Σεπτέμβριος - 5 - 2011


Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
απλά μέλη του Κινήματος του ΠΑΣΟΚ και συνοδοιπόροι στους αγώνες και στις διεκδικήσεις, σας αποστέλλω αυτήν την επιστολή παραίτησης ως ένδειξη σεβασμού στο πρόσωπό σας, διότι είστε οι μόνοι νομιμοποιημένοι αποδέκτες (τόσο κομματικοί, όσο και και στη συνείδησή μου).
Σήμερα, 3 Σεπτέμβρη 2011, 37 χρόνια μετά την ιστορική ιδρυτική διακήρυξη του κινήματος αποχωρώ και παραιτούμαι από μέλος του ΠΑΣΟΚ. Επιλέγω να απευθυνθώ σε εσάς και μόνο, επειδή θεωρώ ότι τα όργανα του ΠΑΣΟΚ δεν έχουν πλέον καμία κομματική νομιμοποίηση για δύο λόγους: 1. τη μη διεξαγωγή Συνεδρίου και εκλογή νέων οργάνων, όπως ορίζει το καταστατικό (έχει λήξει η θητεία τους), 2. Τη συναίνεση στη νεοφιλελεύθερη κυβερνητική πολιτική, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις αρχές του Κινήματος και τη μη λήψη των αναγκαίων πειθαρχικών διαδικασιών που…
προβλέπονται βάση καταστατικού.
Παραιτούμαι μετά από δύο χρόνια διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ εξαντλώντας όλα τα χρονικά περιθώρια που έδωσα με την πίστη και την ελπίδα ότι αυτή η κυβέρνηση θα προσπερνούσε την αρχική μνημονιακή πολιτική της και θα τιμούσε τις ιδεολογικές και πολιτικές καταβολές της, καθώς και τις δεσμεύσεις της απέναντι στον Ελληνικό λαό και στο Κίνημα. Πίστευα ότι μέσα από το Κίνημα θα μπορούσαμε να δώσουμε τη μάχη της ανατροπής και όφειλα να παραμείνω, διαχωρίζοντας τις πρακτικές και πολιτικές της Κυβέρνησης από το κόμμα. Σήμερα, αντιλαμβάνομαι ότι το ΠΑΣΟΚ είναι η κυβέρνηση και δεν υπάρχει διαχωρισμός, διότι το ΠΑΣΟΚ σαν κίνημα δεν μπορεί να εγγυηθεί την πιο βασική αρχή του: «Εθνική Ανεξαρτησία – Λαϊκή Κυριαρχία».
Παραιτούμαι διότι δεν θέλω να παραμείνω συνένοχη σε μία πολιτική που, όχι μόνο έρχεται σε αντίθεση με τα ιδεολογικά και πολιτικά πιστεύω μου, αλλά αναγνωρίζοντας ότι το ΠΑΣΟΚ σήμερα δεν υφίσταται ως Κίνημα όταν μέσα από την κυβερνητική πολιτική έχει χάσει τον ιδεολογικό προσανατολισμό του και έχει μετατραπεί σε ένα νεοφιλελεύθερο κόμμα χρησιμοποιώντας κατασταλτικές μεθόδους απέναντι στον Ελληνικό λαό.
ΑΡΝΟΥΜΑΙ να συναινώ σε ένα έγκλημα που συντελείται τόσο προς τον Ελληνικό λαό όσο και προς το Κίνημα.
ΑΡΝΟΥΜΑΙ να συνεχίσω να εθελοτυφλώ ότι πράττω το πολιτικό καθήκον μου, μέσα από καταγγελτικές ανακοινώσεις ή εκφράζοντας την αντίθεση μου.
ΑΡΝΟΥΜΑΙ να είμαι συνένοχη…!!!
Από σήμερα, θα δίνω τις μάχες μου στους δρόμους για την ανατροπή αυτής της κυβέρνησης υπερασπιζόμενη την ιστορική μνήμη του Κινήματος και σεβόμενη εσάς τους συντρόφους μου που δεν συναινείτε, ακόμα και εάν έχετε επιλέξει να παραμείνετε.

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς,
Αθανασία (Νάνσυ) Πανταζή

http://press-gr.blogspot.com/2011/09/blog-post_3758.html

ΤΑ ΕΝ ΑΠΟΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
9-Ιούλ-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΤΑ ΕΝ ΑΠΟΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Αντώνης Κανάκης: για το δημοψήφισμα της Κυριακής: «Αυτή είναι η ήττα. Αυτή είναι η πραγματική χρεοκοπία»

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
4-Ιούλ-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αντώνης Κανάκης: για το δημοψήφισμα της Κυριακής: «Αυτή είναι η ήττα. Αυτή είναι η πραγματική χρεοκοπία»

Προσοχή! Το ευρώ αποτελεί μέρος πολυσυσκευασίας. Δεν κυκλοφορεί ξεχωριστά!

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
15-Ιούν-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Προσοχή! Το ευρώ αποτελεί μέρος πολυσυσκευασίας. Δεν κυκλοφορεί ξεχωριστά!

Καζάκης:Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΛΕΕΙ ΣΚΟΠΙΜΩΣ ΨΕΜΜΑΤΑ!

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
29-Ιαν-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Καζάκης:Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΛΕΕΙ ΣΚΟΠΙΜΩΣ ΨΕΜΜΑΤΑ!

Μήπως… υποτίθεται…;

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
20-Νοέ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μήπως… υποτίθεται…;

Η Ελλάδα στον γκρεμό: Πώς φτάσαμε ως εδώ….

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
30-Οκτ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η Ελλάδα στον γκρεμό: Πώς φτάσαμε ως εδώ….

Ραχήλ Μακρή: Οι ΑΝΕΛ έχουν ύποπτη στάση (βίντεο)

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
8-Οκτ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ραχήλ Μακρή: Οι ΑΝΕΛ έχουν ύποπτη στάση (βίντεο)

Βίντεο με την ψηφοφορία στην Επιτροπή Δικαιοσύνης της Βουλής, στις 12.9.2013

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
13-Σεπ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Βίντεο με την ψηφοφορία στην Επιτροπή Δικαιοσύνης της Βουλής, στις 12.9.2013

    Διαφημιζόμενοι


Add new tag CIA Cinema Facebook Αφγανιστάν Βαλκάνια Γερμανία Γεωργία Γκουαντάναμο Γκρουέφσκι ΕΛΛΑΔΑ Επαναστατικός Αγώνας Ευρωπαϊκή Ένωση Ευρώπη ΗΠΑ Ηνωμένες Πολιτείες Ιράκ Ιράν Ισραήλ Κοζάνη Κοσσυφοπέδιο Κύπρος Μακεδονία Μπαράκ Ομπάμα Μόσχα ΝΑΤΟ Νέα Τάξη Νέα τάξη Πραγμάτων Οικολόγων Πράσινων Ομπάμα Ουάσιγκτον Ουκρανία Παγκοσμιοποίηση Πακιστάν Ρωσία Σινεμά Σκόπια Ταλιμπάν Τελευτέα Νέα Τουρκία Χίλαρι Κλίντον γρίπη των χοίρων επίθεση λαθρομετανάστες τρομοκράτες. Higilight (5.782)
Home (28)
Slide (343)
Video (523)
ΑΙΓΑΙΟ (60)
ΑΙΣΧΟΣ (112)
άρθρα και κείμενά μας (19)
Βαλκάνια (98)
Γράφουν… (2.361)
ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ (70)
Διεθνή Νέα (546)
Δικαστικά (112)
ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ (1.048)
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ (262)
ΕΛΛΑΔΑ (454)
Ενδιαφέροντα (542)
Επικαιρότητα (692)
Ευρωπαϊκά Νέα (193)
ΗΠΑ (69)
ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ (25)
ΘΡΑΚΗ (11)
ΘΡΗΣΚΕΙΑ (44)
ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ (245)
ΙΣΤΟΡΙΑ (144)
Κοζάνη-Τοπικά Νέα (106)
Κυπριακό (154)
Μακεδονικό (91)
Νέα Τάξη (552)
Ντοκιμαντέρ (21)
Οικονομία (1.183)
Ομογένεια (14)
Πολιτική (2.167)
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ (102)
προβοκάτσιες (53)
Ρωσία (27)
Σκοπιανό (29)
ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ (139)
ΤΟΥΡΚΙΑ (85)
υγεία (28)
Ψυχαγωγία (62)

WP Cumulus Flash tag cloud by Roy Tanck requires Flash Player 9 or better.