Sunday, 20 August , 2017

News.kozaninet.gr

Ενημέρωση χωρίς όρια

Archive for the ‘ΙΣΤΟΡΙΑ’ Category

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΡΥΠΑΝΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΦΑΡΑΩ;

Posted by Συντ. Ομάδα On Ιανουάριος - 29 - 2014

isis-osiris2-smallhttp://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2014/01/isis-osiris2-small-300x286.jpg 300w" sizes="(max-width: 320px) 100vw, 320px" />

 

Δεν έχει σημασία αν οι ιερείς τού Οίκου τής Ζωής ξύριζαν τα κεφάλια τους και τα πασαλείβανε με λίπος χήνας, για να τονώσουν την προσοχή των πιστών στην σοφία τους. Τίποτα δεν είχε σημασία. Στη λεωφόρο Ραμσή Α΄ πουλούσαν γλυκίσματα με σουσάμι, μέλι και μύγες, μικρές κακοανατεθραμμένες, κούκλες με πράσινες περούκες, οι πεχλιβάνηδες από την Ανω Αίγυπτο κάναν επιδείξεις σπάζοντας αλυσίδες και οι γυναίκες τής αμαρτίας χαμογελούσαν στούς ναυτικούς, όταν καταλάβαιναν, ότι έχουν παράδες.
Κατά τα άλλα, η πόλη ήταν ήσυχη, πέρα μακριά στο ποτάμι ήταν χτισμένο το Φαραώ, γιατί φαραώ, δεν είναι τίτλος, που δίνεται σε άνθρωπο, αλλά σε παλάτι. Κι όποιος μένει στο Φαραώ είναι ο Φαραώ ο βασιλιάς. Από το Νείλο, κατέβαινε παχιά λάσπη, μαύρη και επειδή το μαύρο αιγυπτιακά το λένε κεμ, όλη την Αίγυπτο την λέγανε η χώρα τού Κεμ. Μαζί με τη λάσπη κατέβαιναν τα καράβια χοντροκομμένα γεμάτα φαγώσιμα ή άλλα εμπορεύματα και λέγανε, ότι απάνω στην κοιλάδα των βασιλέων, τα αγάλματα ήταν τόσο μεγάλα, που δεν μπορούσες να τα μετρήσεις ακόμα κι αν πάλευες ολόκληρη την ζωή σου. Οι σκλάβοι όμως, μπορούσαν, γι΄ αυτό και πέθαιναν νέοι.
Τα φοινικόδεντρα ήταν αραιά, οι άνθρωποι προτιμούσαν να σπέρνουν σιτάρι και λουλούδια τού ήλιου, που τα κάναν λάδι, για τούς χουρμάδες δεν ενδιαφερόταν κανείς.
Στη χώρα τού Κεμ ήσουν ευτυχής αν μπορούσες να φας μια φορά το μήνα κάποια παχιά χήνα, να πίνεις κάθε μέρα κείνη την γλιστερή μπύρα από κριθαρόζουμο και να πηγαίνεις να χαζεύεις στις προκυμαίες την ώρα που δέναν τα καράβια χωρίς να ανακατεύεσαι, γιατί οι ναύτες είχαν όλοι κοφτερά μαχαίρια από χαλκό και κάναν πολύ κέφι να στα χώσουν στην κοιλιά.
Και λοιπόν, όλα πήγαιναν κατά πώς ήθελε ο μεγάλος Άμμωνας, ο θεός ήλιος και ο Όσιρις και όλα τα αμέτρητα πνεύματα των ουρανών και τής γης, που τα λογαριάζουν πάνω – κάτω σε διακόσιες ενενήντα εννέα χιλιάδες. Βέβαια, μέσα σ΄ αυτούς τους θεούς, λογαριαζόντουσαν και εκείνοι που μέναν πέρα, στη Δυτική χώρα και κανόνιζαν τούς λογαριασμούς τους με τούς πεθαμένους.
Όμως, τη χώρα τού Κεμ, την ενδιέφερε η ζωή. Οι μικρές πριγκίπισσες με τα ξυρισμένα κεφάλια φορούσαν πάντα περούκες σε διάφορα χρώματα και γεννούσαν μούλους, που τους παρατάγανε μέσα σε μια καλαμένια βάρκα, να τους πάρει το ποτάμι. Όλοι ξέραν το μυστικό, αλλά κανείς δεν μαρτυρούσε ποτέ, γιατί τα μυστικά ήταν δηλητηριασμένα και αν τα ΄λεγες μπορούσες να πεθάνεις χωρίς να το καταλάβεις και χωρίς η μικρή πριγκίπισσα με τη χρωματιστή περούκα να ενδιαφερθεί κατά πού πήγε τη βαρκούλα της ο πατέρας Νείλος.
Την Αίγυπτο, ουσιαστικά, δεν την κυβερνούσαν μήτε οι Φαραώ, μήτε οι στρατιωτικοί, μήτε κανένας. Μόνο οι μεγάλοι παπάδες, με τα ξυρισμένα κεφάλια, πέντε τον αριθμό κάναν συμβούλια με τούς πλουσίους εμπόρους, που φέρνανε πραμάτεια από το Σουδάν μέχρι την έρημο τού Σινά και την πρόσω Ασία και αυτοί κανόνιζαν τα πάντα, τη ζωή και το θάνατο, το θεό και τη λατρεία και το πάχος τής χήνας. Α, ναι! Καμμιά φορά και των ψαριών, που ερχόντουσαν από το μέρος τής θάλασσας, στο δέλτα τού Νείλου.

Γενικά, η χώρα τού Κεμ, ήταν μια ευτυχισμένη χώρα, κανείς δεν είχε να ζηλέψει τίποτε από τον άλλον, εκείνοι που πέθαιναν γινόντουσαν μούμιες, φτηνές με ποτάσσα, όπως λέει ο Ηρόδοτος ή πανάκριβες με πολλά υλικά, που μέναν 134 μέρες στον Οίκο τού Θανάτου, για να αποκτήσουν την αθανασία.

Πότε – πότε, ένας Φαραώ, τρελαινόταν από τον ήλιο και την ζέστη και τότε φανταζότανε, ότι αυτός είναι ο μεγάλος άρχοντας τής χώρας τού Κεμ. Οι μεγάλοι ιερείς ανησυχούσαν. Μετά γελούσαν. Μετά φώναζαν τον ιδιαίτερο γιατρό τού ηγεμόνα, που τον λέγανε «τρυπανιστή των βασιλικών κρανίων» και τού δίνανε εντολή.

– Ο μεγάλος Φαραώ μας, σάμπως δεν είναι καλά τώρα τελευταία. Ο δαίμονας Σετ σάμπως πήγε και χώθηκε στο μυαλό του και τού έκανε μεγάλη ζημιά, πρέπει, οπωσδήποτε, να βγει από κει μέσα ο δαίμονας Σετ και να ξαναβρεί τη γαλήνη ο πολυχρονεμένος μας άρχοντας.

Τότε, ο βασιλικός τρυπανιστής, κοίμιζε το μεγάλο βασιλιά με παπαρουνόζουμο και άνοιγε το κρανίο του, έντρομος ο δαίμονας Σετ, έβγαινε έξω και ο χειρουργός έβαζε στη θέση των κοκάλων, που είχε βγάλει μια χρυσή πλάκα. Ο Φαραώ ζούσε τρεις μέρες, υπάρχουν μάλιστα και παραδείγματα, που κατάφερνε να ζήσει και οκτώ. Ύστερα πήγαινε πέρα στην Δυτική χώρα, να ανταμώσει τούς προγόνους του, τού φτιάναν μια βάρκα μεγαλόπρεπη χρωματιστή, μέσα σ΄ αυτή την βάρκα βάζαν τη σαρκοφάγο του και όλα όσα χρειάζεται ένας μεγάλος Φαραώ να συντηρηθεί τρία χρόνια και τον άφηναν.

Σε τρία χρόνια ο Φαραώ ξαναγύριζε στη γη με άλλη μορφή μισοάνθρωπος – μισοτσακάλι ή μισοάνθρωπος – μισογεράκι, αλλά κανείς δεν τον έβλεπε, γιατί απαγορεύεται στους θνητούς να βλέπουν τα πνεύματα. Ο μόνος, που θα μπορούσε να τον δει, ήταν ο τρυπάνιστής των βασιλικών κρανίων, αλλά συνέβαινε πάντα μέσα στα τρία χρόνια να ΄χει πάει κι αυτός στη Δυτική χώρα και έτσι δεν μιλούσε κανείς για τον Φαραώ που πέθανε.

Τότε λοιπόν, ο Αμένουβις έτυχε να έχει διαφορετική γνώμη με τούς πέντε μεγάλους ιερείς και τούς μεγάλους εμπόρους για την τιμή τού σταριού και είπε θυμωμένα:
– Τις τιμές από δω και πέρα θα τις κανονίζω εγώ, να τρώει ο κοσμάκης μπόλικο στάρι και να πλουτίσει η χώρα τού Κεμ.
Κανένας, ούτε από τους ιερείς, ούτε από τους εμπόρους, φέραν αντίρρηση. Όταν φύγανε, ήταν τυλιγμένοι οι ιερείς στούς μακριούς λινούς μανδύες τους και οι έμποροι είχαν τούς βαστάζους να κρατάν τα φορεία τους. Όμως όλοι πήγαν με τα πόδια, το φεγγάρι έλαμπε από ψηλά και πολύ πριν φτάσουν στις Θήβες με τα μεγάλα πάρκα, σταμάτησαν, άλλοι δήθεν προς σωματική τους ανάγκη, άλλοι δήθεν να ξεκουραστούν και είπαν σιγά:
– Ποιος είναι ο τρυπανιστής τού Φαραώ;
Μετά τα μεσάνυχτα, δυο παράξενοι ιερείς, τελείως ασήμαντοι, μπήκαν στο σπίτι τού τρυπανιστή και τού δώσανε ένα πάπυρο τυλιγμένο. Ο τρυπανιστής τον διάβασε, έγινε κίτρινος, και μετά έπεσε στα γόνατα.
– Αφού αυτή είναι η θέληση τού μεγάλου Άμμωνα.
Στα σπίτια τα Φαραώ γινόντουσαν μεγάλες γιορτές και ο ίδιος ο Αμένουβις διασκέδαζε να ταΐζει τα παπάκια στις μαρμάρινες γούβες, όταν αισθάνθηκε ένα πόνο εδώ πίσω στο σβέρκο. Όλοι ανησυχήσανε.
– Τι έπαθε το αξιολάτρευτο πρόσωπο σας;
Καλέσανε τον τρυπανιστή των κρανίων, που κι αυτός πήρε το πράμα πολύ σοβαρά.

Ο διάδοχος δεν ήταν γιος τού Φαραώ. Ήταν ανηψιός του. Οι μεγάλοι ιερείς τον καλέσανε στον Οίκο τής Ζωής και τού εξήγησαν, ότι ο άνθρωπος είναι φθαρτός ακόμα και αν είναι Φαραώ και ότι πρέπει να κρατάει σταθερές τις τιμές τού σταριού.

Έξι μέρες μετά την εγχείρηση ο μεγάλος Αμένουβις, μπήκε στην βάρκα για την Δυτική χώρα, γίνανε μεγάλες παράτες, όλες οι γυναίκες φόρεσαν πορτοκαλιές περούκες, που είναι το χρώμα του πένθους και ο στρατός κρατούσε τα ακόντια με την μύτη στο χώμα. Αυτό βάστηξε ένα πρωινό. Το ίδιο βράδυ οι νέες γυναίκες φορέσανε πάλι πράσινες και γαλάζιες περούκες, οι γριές μαζεύτηκαν στο σπίτι τής πέτρας, που βρισκόταν στο βάθος των Φαραωνικών κήπων και κει πέρα περίμεναν, πότε θα υποχωρήσει το πάτωμα ξαφνικά κάτω από τα πόδια τους, για να βρεθούν μέσα στο νερό με τούς κροκοδείλους.

Ξέρανε πολλά.

Ο Ακναμών ήταν ακόμα παιδί, όταν ανέβηκε στο θρόνο με τα σκαλιστά γεράκια και τού δώσανε να κρατάει τα σύμβολα τής βασιλείας του. Και έλεγε πάντα, μάλιστα, στούς ιερείς και τούς δυνατούς κι όλοι τον εκτιμούσαν και τον αγαπούσαν, αλλά η χώρα τού Κεμ αυτή την εποχή δεν ήταν πια μια χώρα με πολεμική δύναμη. Ένα σωρό ράτσες, που μιλάνε την Αραμαϊκή γλώσσα, λιγουρεύαν τα πλούτη και τα χρυσάφια της.

Οι παπάδες και οι έμποροι ανησυχούσαν, γιατί, όταν γίνεται άνωμαλία, πάντα εκείνοι που έχουν την δύναμη τη χάνουν, οι άλλοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα. Έτσι κι αλλιώς οι φορατζήδες θα ΄ρθουν με το μαστίγιο με τις εννιά ουρές να εισπράξουν τα χρωστούμενα.

Και λοιπόν, ο Ακναμών που ήταν νέος, αλλά είχε λίγο μυαλό στο κεφάλι του, κάλεσε τούς δυνατούς, παπάδες και εμπόρους και τούς μίλησε έτσι:
– Πρέπει να αποθηκεύσουμε πολύ στάρι, μήπως ο πόλεμος αφήσει τον κόσμο νηστικό. Κι άμα ο κόσμος πεθάνει, ποιος θα πόλεμήσει για το στάρι μας; Και πρέπει ακόμα, απάνω στα μεταλλεία τής Αιγύπτου να βιάσουμε τούς σκλάβους να βγάλουν πολύ μετάλλευμα, για να φτιάξουμε όπλα και άρματα, έτσι που να μπορέσουμε να αντισταθούμε στους Βαβυλώνιους και τούς Χετταίους.
Όλα αυτά ήταν σοφά, αλλά ούτε οι παπάδες το παραδεχόντουσαν, γιατί ο μεγάλος Αμμων δεν θ΄ άφηνε ποτέ απροστάτευτη τη χώρα τού Κεμ, ούτε οι έμποροι, γιατί το στάρι, ανάβει στις αποθήκες. Και δεν είπανε τίποτα, και την νύχτα δυο ιερείς πέμπτου βαθμού πήγαν στο σπίτι τού τρυπανιστή των βασιλικών κρανίων.

Βέβαια, ο Ακναμών δεν έζησε πολύ και στη θέση του μπήκε ένα παιδάκι τριών ετών, που δεν ήξερε ούτε από στάρι, ούτε από μέταλλα.

Τα άλλα, για πολέμους, για νίκες, για ήττες και για καινούριους Φαραώ, τα γράφει η Ιστορία…

Νίκος Τσιφόρος

[Απόσπασμα από το βιβλίο
τού Νίκου Τσιφόρου: «Άνθρωποι κι ανθρωπάκια».]

 

http://oti-nane-b.blogspot.gr/

 

 

 

 

 

Οι ανιστόρητοι νεοέλληνες δεν γνωρίζουν εκτός πολλών σημαντικών για την επιβίωση τους, ούτε και τα γεγονότα του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα. Όμως ξέρουν τα σκυλάδικα, να βγάζουν τα προσωπικά τους στην φόρα σε όλα τα κοινωνικά δίκτυα και να χειρίζονται το iPhone! Αναλύω παρακάτω με την βοήθεια των εφημερίδων, (όλα αυτά που διαβάζεις έχουν δημοσιευτεί στον έντυπο τύπο αλλά και στον ηλεκτρονικό, αλλά δεν κουνήθηκε φύλλο) το γιατί δεν πρόκειται να πάρουμε ποτέ τις Γερμανικές αποζημιώσεις.
Το ποσόν που μας χρωστάει η Γερμανία φθάνει με τον μέσο τόκο στο 1 τρισεκατομμύριο σήμερα !!!… Οι νεοέλληνες σήμερα θεωρούν «εθνάρχη» έναν άνθρωπο για τον οποίο δεν γνωρίζουν τίποτα. Ούτε πως έγινε βουλευτής προπολεμικά, ούτε για τις βόλτες στην Ομόνοια, ούτε τι έγινε με την θητεία του, ούτε για την παρέα με ώριμες κυρίες του Κολωνακίου σε παλαιό ξενοδοχείο, ούτε για τον Ευταξία, ούτε για την άριστη σχέση του με τις «Μυστικές Εταιρείες» και τους Αμερικανούς, ούτε τι έκανε στην κατοχή, ούτε για τον ρολογά, ούτε για τους Βούλγαρους, ούτε για το Άστορ, ούτε για του τι σήμαινε η βαθειά τομή στο σύνταγμα, ούτε για το Τριαντάφυλλο. Διάβασε Οι «μυστικές Εταιρίες» και ο Καποδίστριας
Το 1959, η κυβέρνηση Κ. Καραμανλή υποχρεώθηκε από τη «δημοκρατική» Γερμανία να κλείσει-αναστείλει τη λειτουργία του Ελληνικού Γραφείου Εγκληματιών Πολέμου (με προϊστάμενο τον εισαγγελέα Ι. Τούσση) και να στείλει τους 800 φακέλους στη «Δικαιοσύνη» της τότε Δυτικής Ομοσπονδιακής Γερμανίας, με την υπόσχεση ότι θα ασκήσουν οι ίδιοι δίωξη στους ομοεθνείς τους, επειδή είναι, τώρα πια,. «δημοκράτες»! Παράλληλα, η κυβέρνηση Καραμανλή υποχρεώθηκε να αμνηστεύσει και να στείλει, τον σε 25 χρόνια κάθειρξη καταδικασμένο Μαξ Μέρτεν (για τις δολοφονίες και τη ληστεία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης) στη Γερμανία, για να εκτίσει την ποινή του εκεί!
Η συνέχεια ήταν η «δημοκρατική» Γερμανία να τους απαλλάξει όλους (!) με βουλεύματα, με το ατράνταχτο νομικό επιχείρημα ότι όλα τα εγκλήματα (και το ξεκοίλιασμα εγκύων γυναικών) αποτελούσαν νόμιμα «στρατιωτικά αντίποινα» για τη δράση «ανταρτών» (όπως και το χιτλερικό διάταγμα για 50 εκτελέσεις Ελλήνων για κάθε Γερμανό που σκοτώθηκε από αντιστασιακούς!).
Ο καταδικασμένος (1958) από Ελληνικό Δικαστήριο Εγκληματιών Πολέμου (Στρατοδικείο) Μαξ Μέρτεν αφέθηκε ελεύθερος και απελάθηκε στην πατρίδα του, για να πάρει στη συνέχεια αποζημίωση και σύνταξη από το γερμανικό κράτος «για την άδικη μεταχείριση του στην Ελλάδα»! Πέθανε «πλήρης ημερών» το 1972 (!), αφού προηγουμένως είχε απαλλαχθεί και αυτός για τη δράση του στην Ελλάδα με βούλευμα, παρά την υπόσχεση της Γερμανίας ότι θα τον δίκαζε και θα τον φυλάκιζε .
Για να καταλάβουμε το τι σημαίνει να κλείνει από το 1959 (!) το Ελληνικό Γραφείο Εγκληματιών Πολέμου και να σταματά η δίωξη Γερμανών στην Ελλάδα, θα πρέπει να το συγκρίνουμε με το γεγονός ότι μέχρι σήμερα, 68 χρόνια μετά την έναρξη του Β΄ Π. Π., λειτουργούν ακόμα τα αντίστοιχα γραφεία στις ΗΠΑ, Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία, Αυστραλία και τη Γερμανία, και όποτε εντοπίσουν κάποιον, ενεργό τότε Ναζί, τον δικάζουν, έστω και εάν είναι σήμερα ένα χούφταλο των 90 -100 χρονών, διότι, σύμφωνα με τις διακηρύξεις του ΟΗΕ, τα «Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας» δεν παραγράφονται!

Μεταξύ άλλων, έχουν γραφτεί στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο τα εξής: Σε νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης που κατατέθηκε στη Βουλή, με ειδική ρύθμιση καταργείται διάταξη νόμου του 1959, που προέβλεπε την αναστολή διώξεων Γερμανών εγκληματιών πολέμου. Πρόκειται για συστημένο προς τον Αλόις Μπρούνερ, τον αποκαλούμενο «χασάπη της Θεσσαλονίκης», ο οποίος τουλάχιστον μέχρι τη δεκαετία του ’90 ζούσε στη Συρία. […] Η σημερινή τροπολογία δίνει το πράσινο φως στο Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο να ζητήσει πλέον την έκδοσή του, ή τουλάχιστον να γίνει η δίκη του, έστω και. κατόπιν εορτής. […] Παρά τις εκκλήσεις του ΚΙΣ στους εκάστοτε υπουργούς Δικαιοσύνης, εξακολουθεί να ισχύει ο νόμος του 1959 βάσει του οποίου γλίτωσε την καταδίκη και απελάθηκε. ασφαλής ο διαβόητος Μαξ Μέρτεν. Είχε συλληφθεί στην Ελλάδα το 1957 και καταδικάστηκε το 1959 σε 25 έτη.
Ωστόσο μετά από έντονες πιέσεις και οικονομικούς εκβιασμούς της εύρωστης Δυτικής Γερμανίας η τότε ελληνική κυβέρνηση υπέκυψε και παραιτήθηκε από την ποινική δίωξη. Απέλασε τον Μέρντεν και τροποποίησε τη νομοθεσία, ώστε να «αναστέλλεται αυτοδικαίως πάσα δίωξη Γερμανών υπηκόων φερομένων ως εγκληματιών πολέμου», για να δικαστούν στη Γερμανία. Σύντομα αποδείχθηκε ότι τελικά δεν δικάστηκε ούτε ένας για εγκλήματα που έγιναν στην Ελλάδα.
Η αόριστη αναφορά σε μια κάποια «ελληνική κυβέρνηση» είναι ίσως λίγο ατυχής καθώς η περίπτωση του Μέρτεν συγκλόνισε τότε την πολιτική σκηνή και οδήγησε σε χρόνιες αντιπαραθέσεις, που ο αντίλαλός τους μέχρι σήμερα δεν έχει καταλαγιάσει εντελώς. Η κάποια «ελληνική κυβέρνηση» ήταν η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή (ΕΡΕ) της 11η Μαΐου 1958, που βγήκε χάρη σε ένα εντελώς άνισο (και υπαγορευμένο από τα Ανάκτορα και τις ευλογίες των Αμερικανών) πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα αλλά και την τρομοκρατία των παρακρατικών ομάδων στην επαρχία εναντίον των αριστερών της ΕΔΑ (του Γιάννη Πασαλίδη) που βγήκε δεύτερο κόμμα με 24,43% έναντι 41,17% της ΕΡΕ και 20,68% των Φιλελεύθερων (των Γ. Παπανδρέου και Σ. Βενιζέλου) και άλλων μικρότερων κομμάτων.

Τον Σεπτέμβριο του 1958 ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Αβέρωφ ταξιδεύουν για επίσημη επίσκεψη στην Δυτική Γερμανία. Επιδιώκουν να εξασφαλίσουν πιστώσεις για έργα υποδομής και βιομηχανικές επενδύσεις καθώς και τη μεσολάβηση του καγκελάριου Αντενάουερ για την επίλυση του Κυπριακού. Εξασφαλίζουν 200 εκατομμύρια μάρκα με επιτόκιο 6% (κάτι μας θυμίζουν αυτά τα υψηλά επιτόκια.) και τη διείσδυση του γερμανικού κεφαλαίου (SIEMENS πχ) στην ελληνική αγορά, όχι όμως χωρίς ανταλλάγματα.
Ζήτησαν την παύση κάθε δίωξης εναντίον των ναζί εγκληματιών καθώς πολλά πρώην μέλη τους βρίσκονται τώρα σε κορυφαίες θέσεις της πολιτικής και των επιχειρήσεων. Αλλά κυρίως, για να αποφυλακιστεί ο συλληφθείς πριν ένα χρόνο (1957) Μαξ Μέρτεν που είχε έρθει στην Ελλάδα για «επιχειρηματικούς λόγους». Κατά ορισμένες πηγές, ο Μαξ Μέρτεν ήρθε για να ανασύρει το κρυμμένο θησαυρό του από τις ληστευμένες περιουσίες των Εβραίων της Θεσσαλονίκης όταν ήταν διοικητής Βορείου Ελλάδας στην Κατοχή.
Τελικά, μετά από έντονες αντεγκλήσεις, το νομοσχέδιο «περί αναστολής διώξεως εγκληματιών πολέμου» ψηφίζεται από την κυβερνητική πλειοψηφία (Ν.Δ.4016/59) κι έτσι όσοι Γερμανοί ναζί κρατούμενοι υπάρχουν στις ελληνικές φυλακές μπορούν να αποφυλακιστούν και να απελαθούν. Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, σε αντίθεση με την πρόταση εξαίρεσης, υποστήριξε ανοιχτά πως ο Μέρτεν πρέπει να απελαθεί και να παραδοθεί στη χώρα του.
Όμως τα δεινά για την κυβέρνηση Καραμανλή δεν σταματούν εδώ. Ο Μαξ Μέρτεν, από τη φυλακή, αποκαλύπτει πως η σύζυγος του υπουργού Εσωτερικών Δημήτρη (Τάκο) Μακρή, η Δοξούλα Λεοντίδου, ήταν προσωπική του γραμματέας στη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια της Κατοχής και την κάλεσε ως μάρτυρα υπεράσπισης στη δίκη του! Το σκάνδαλο θα λάβει αργότερα ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις όταν ο Μέρτεν καταδικαστεί σε 25 χρόνια κατά συγχώνευση και θα «ωφεληθεί» αργότερα με την σκανδαλώδη απέλασή του στη Δυτική Γερμανία.
Το Σεπτέμβριο του 1960, η γερμανική εφημερίδα Ηχώ του Αμβούργου και το περιοδικό Σπίγκελ δημοσιεύουν αφηγήσεις του Μαξ Μέρτεν σύμφωνα με τις οποίες ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Δημήτρης Μακρής, η σύζυγός του Δοξούλα Λεοντίδου και ο Γεώργιος Θεμελής, νομάρχης Πέλλας κατά την Κατοχή και υφυπουργός Άμυνας επί κυβέρνησης Καραμανλή, ήταν έμμισθοι πληροφοριοδότες των γερμανικών αρχών κατοχής και λάμβαναν τις αμοιβές από τις κατασχεμένες περιουσίες των Εβραίων της Θεσσαλονίκης.
Ο σάλος που ξεσπάει απλώνεται σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και πολλές αμερικανικές εφημερίδες αφιερώνουν άρθρα στο θέμα φέρνοντας σε δυσχερή θέση το Στέητ Ντηπάρτμεντ που στήριζε ανοιχτά την κυβέρνηση Καραμανλή. Η δυτικογερμανική κυβέρνηση εκφράζει τη λύπη της μετά από έντονα ελληνικά διαβήματα και δεν τόλμησε να λάβει παραπέρα σαφή θέση κρατώντας τις αποστάσεις. Για να αποδείξει τους ισχυρισμούς του ο Μέρτεν στους Έλληνες δημοσιογράφους, τους δείχνει το ενυπόγραφο λεύκωμα με αναμνηστικές φωτογραφίες που του χάρισε η Δοξούλα Λεοντίδου όταν αυτή, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, δούλευε μαζί του στη γερμανική διοίκηση στη Θεσσαλονίκη στην Κατοχή.
Ο Μακρής και ο Θεμελής υποβάλλουν μηνύσεις στα. ελληνικά δικαστήρια, λες και ο Μέρτεν θα ήθελε να ξανακατέβει στην Ελλάδα. Ο Καραμανλής κρατάει αποστάσεις με ελάχιστες πλην όμως σαφείς ανακοινώσεις κατά του Μέρτεν και ο πολιτικός κόσμος διχάζεται. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι κατηγορίες κατά του Κωνσταντίνου Καραμανλή παραμένουν μέχρι σήμερα αναπόδεικτες και κατά πάσα πιθανότητα οι δηλώσεις Μέρτεν ήταν προϊόντα πολιτικού εκβιασμού. Για τους υπόλοιπους οι ενδείξεις είναι πολλές και σαφείς για να αγνοηθούν και θεωρείται μέχρι σήμερα ότι υπάρχουν σπέρματα αλήθειας για τους συγκεκριμένους πολιτικούς της ΕΡΕ, πως ήταν συνεργάτες των ναζί και δωσίλογοι.
Εξάλλου από κείνη την κατακλείδα, το 1960 που ξεσπάει το τελευταίο σκάνδαλο, βρισκόμαστε ένα χρόνο πριν τις εκλογές της βίας και της νοθείας και τρία χρόνια από τη δολοφονία του Γρηγορίου Λαμπράκη.

Μαξ Μέρτεν ποιος ήτανε: Ο Μαξ Μέρτεν (1911-1976) ήταν Γερμανός ανώτατος εισαγγελέας της Ναζιστικής Γερμανίας που έφερε τον βαθμό του λοχαγού. Καταγόταν από το Βερολίνο και είχε νυμφευθεί την κόρη του Ούγγρου προξένου στο Βερολίνο. Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στη Σερβία και την Ελλάδα ως ανώτερος δικαστικός σύμβουλος των εκεί γερμανικών στρατιωτικών διοικήσεων, (Κομαντατούρ), ενώ η σύζυγός του διέμενε μόνιμα στη Βουδαπέστη, όπου για πολύ καιρό υπήρξε ιδιαιτέρα γραμματεύς του υφυπουργού της δικαιοσύνης Ρόλαντ Φράυσλερ.
Στην Ελλάδα ήλθε τον Απρίλιο του 1942, ένα χρόνο μετά τη γερμανική εισβολή, συνοδευόμενος από τον υπασπιστή του, Μάισνερ, με τον οποίο και εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη τη διετία 1942-1944, όπου και ανέλαβε τη γενική εποπτεία της δίωξης των Εβραίων της Μακεδονίας, σύμφωνα με την από 7 Ιουλίου 1942 σχετική διαταγή της Κομαντατούρ «περί μέτρων κατά των Εβραίων και των περιουσιών αυτών», αντικαθιστώντας σε πολλές των περιπτώσεων και τον ανώτερο στρατιωτικό διοικητή Μακεδονίας και Αιγαίου.
Η δίκη Μέρτεν:Τελικά η δίκη του Μαξ Μέρτεν ξεκίνησε στις 11 Φεβρουαρίου του 1959 στο Ειδικό Στρατοδικείο Εγκλημάτων Πολέμου στην Αθήνα στο οποίο προέδρευε ο συνταγματάρχης Κοκορέτσας, με κατηγορητήριο που περιελάμβανε μεταξύ άλλων και 650 δολοφονίες. Τη δίκη εκείνη, που είχε προκαλέσει το διεθνές ενδιαφέρον, παρακολούθησαν κυρίως Εβραίοι, πολλοί ξένοι ανταποκριτές μέσων ενημέρωσης, όπως και πολλοί νομομαθείς. Στις 5 Μαρτίου του 1959 ο πρόεδρος ανακοινώνει την ετυμηγορία της ενοχής του Μαξ Μέρτεν βάσει της οποίας του επιβλήθηκε 25 χρόνια κάθειρξη, κατά συγχώνευση.
Αποφυλάκιση και απέλαση του Μέρτεν: Στις 5 Νοεμβρίου του 1959 η κυβέρνηση, με τροποποίηση της σχετικής νομοθεσίας, προχώρησε στην αποφυλάκιση και στην απέλαση του Μέρτεν, στη Δυτική Γερμανία.[1][2] Στις 28 Σεπτεμβρίου 1960, δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «Ηχώ του Αμβούργου» και στο περιοδικό «Ντερ Σπίγκελ», αφηγήσεις του Μέρτεν σύμφωνα με τις οποίες ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο υπουργός Εσωτερικών Δημήτρης Μακρής, ο υφυπουργός Εθνικής Άμυνας Γεώργιος Θεμελής και η σύζυγος του Δημήτρη Μακρή, Δοξούλα Λεοντίδη, υπήρξαν συνεργάτες των Γερμανών κατά τη διάρκεια της κατοχής. Τα δημοσιεύματα των γερμανικών εντύπων αναδημοσιεύτηκαν από τον αθηναϊκό τύπο και προκάλεσαν σάλο στην Ελλάδα. Το θέμα απασχόλησε και τη βουλή, με την κυβέρνηση να δέχεται έντονα πυρά από κόμματα της αντιπολίτευσης. Η κυβέρνηση διέψευσε κατηγορηματικά τον Μέρτεν, άλλα απέφυγε να απαντήσει στα ερωτήματα και στις καταγγελίες της ΕΔΑ, της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης, με αποτέλεσμα να προκληθεί ένταση στη βουλή και η συνεδρίαση να διακοπεί.
Ο Μαξ Μέρτεν, ο Ναζί χασάπης της Θεσσαλονίκης συνελήφθη τυχαία το 1957 στην Αθήνα, χάρη στην επιμονή και τον πατριωτισμό του εισαγγελέα Ανδρέα Τούση, ο οποίος ήταν επικεφαλής του Γραφείου Εγκλημάτων Πολέμου. O Καραμανλής έκανε τα πάντα για να τον απελευθερώσει. Δεν τα κατάφερε. Οδηγήθηκε σε δίκη, όπου και καταδικάστηκε για τα εγκλήματά του. Ο Καραμανλής φρόντισε να τον απελευθερώσει ψηφίζοντας ένα νόμο και ένα Νομοθετικό Διάταγμα. Την ίδια περίοδο, ο Καραμανλής αντί να διεκδικήσει το κατοχικό Δάνειο που μας χρωστούσαν οι Γερμανοί, συμφωνεί με τον καγκελάριο της Γερμανίας Αντενάουερ να πάρει έντοκο δάνειο 200 εκατομμυρίων μάρκων η Ελλάδα.
Λίγο αργότερα ο Μέρτεν από την Γερμανία, κατηγορεί τον Καραμανλή, δύο υπουργούς του και τη γυναίκα ενός απ’ αυτούς ως συνεργάτες του. Η υπόθεση κλείνει παρά τον πολιτικό θόρυβο και παρότι αποδεικνύεται πως οι καταγγελλόμενοι (πλην του Καραμανλή) είχαν σχέσεις με τον στρατό κατοχής. Στην αλληλογραφία μεταξύ Γερμανών και κυβέρνησης Καραμανλή, είναι συγκλονιστικό πως οι Γερμανοί, μιλούν στην Ελλάδα σαν να είναι ακόμη σε κατοχή. Απειλούν μάλιστα με «αντίποινα». Αβέρωφ και Καραμανλής δεν επιδεικνύουν κανέναν «πατριωτισμό» απ αυτόν που αργότερα επικαλούνται. Την δεκαετία του 60,όταν η Ελλάδα άρχισε να διεκδικεί πολεμικές αποζημιώσεις και το Δάνειο, η Γερμανοί υποστήριζαν πως υπήρχε προφορική διαβεβαίωση του Καραμανλή πως η Ελλάδα δεν θα το διεκδικήσει.
Η κατηγορία εναντίον του Καραμανλή για συνεργασία με τις κατοχικές δυνάμεις είναι ίσως δευτερεύουσα. Άλλωστε τι ορίζει κάποιος όταν λέει «συνεργασία» και «δοσιλογισμό»; Όχι προφανώς το αν κάποιος φόρεσε μια κουκούλα μόνο. Ένα μεγάλο κομμάτι του πολιτικού συστήματος της εποχής, έκατσε στα αυγά του, κλωσώντας τα πουλιά του μετέπειτα εθνικοπατριωτισμού και πολύ αργότερα την πουλάδα της Χούντας. Οι πρώην δοσίλογοι, έγιναν οι φορείς του εθνικοπατριωτισμού δικαιολογημένοι απαξάπαντες από τον «κομμουνιστικό κίνδυνο». Οι δίκες των δοσίλογων ήταν και αυτές μια κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Δοσίλογος κατέθετε υπέρ δοσίλογου ότι ήταν πατριώτης. Τα μεγαλύτερα ονόματα του δοσιλογισμού στην Θεσσαλονίκη εμφανίστηκαν ως «μυστικοί» εθνικοί πράκτορες ενός δικτύου που συνεργάστηκε επίτηδες με τους Γερμανούς για να απωθήσει τους Βουλγάρους.

Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν γραπτές αποδείξεις εναντίον του Καραμανλή. Στο ιστορικό αρχείο του Υπουργείου Εξωτερικών, περιέργως οι επίμαχοι φάκελοι δεν έχουν ταξινομηθεί και η έγγραφη αλληλογραφία με τον πρέσβη στην Βόννη, ο οποίος κατηγόρησε το 1962-63 τον Καραμανλή για προσπάθεια συγκάλυψης της υπόθεσης, έχουν καταστραφεί. Όπως άλλωστε και οι φάκελοι και τα αρχεία για τα εγκλήματα πολέμου. Ήταν μία από τις πρώτες αποφάσεις της κυβέρνησης του Καραμανλή το 1975.
Δεν ξέρουμε αν ο Καραμανλής υπηρέτησε τους Ναζί στην Κατοχή αλλά σίγουρα δεν υπηρέτησε τα εθνικά συμφέροντα απέναντι στους Γερμανούς όσο διοίκησε αυτή την χώρα. Το δόγμα «οι Γερμανοί είναι φίλοι μας» ήταν το βασικό δόγμα Καραμανλή. Πόσο προς τα πίσω πάει, δεν ξέρουμε.

Οι καταγγελίες του Μέρτεν: Tο Σεπτέμβρη του 1960, η γερμανική εφημερίδα «Ηχώ του Αμβούργου» και το περιοδικό «Ντερ Σπίγκελ» δημοσίευσαν αφηγήσεις του Μέρτεν, σύμφωνα με τις οποίες ο Κ. Καραμανλής και ο υπουργός Εσωτερικών Δημ. Μακρής ήταν συνεργάτες των κατοχικών δυνάμεων. Το γεγονός προκαλεί σάλο στην Ελλάδα, όπου η κυβέρνηση απορρίπτει μετά βδελυγμίας τις «αποκαλύψεις», αρνείται, όμως, να απαντήσει στα ερωτήματα και τις καταγγελίες της ΕΔΑ για τους πραγματικούς λόγους απελευθέρωσης του Μέρτεν.
Το στίγμα έμεινε. Οι κατηγορηθέντες δεν τόλμησαν ν’ αντιμετωπίσουν τον Μέρτεν (στα γερμανικά δικαστήρια), κατεχόμενοι από κάποιο πλέγμα και φοβούμενοι (ή μάλλον γνωρίζοντες) ότι οι εφεδρείες του Μέρτεν θα τους συνέτριβαν. Εγράφη, άλλωστε, στον γερμανικό Τύπο, χωρίς να διαψευσθεί, ότι o Μέρτεν διέθετε φωτογραφικό υλικό, ικανό να τινάξει στον αέρα όχι μόνο τα κατονομασθέντα πρόσωπα, αλλά ευρύτερο κύκλο προσωπικοτήτων της δεξιάς.
Το ζουμί: Η Ελλάδα είχε τις μεγαλύτερες απώλειες σε πληθυσμό 12% από όλες τις χώρες που πήραν μέρος στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο! Το μεταπολεμικό «δεξιό» κόμμα του Καραμανλή ονομαζόταν ΕΡΕ δηλαδή (Εθνική Ριζοσπαστική Ένωσις). Εθνική και Ριζοσπαστική, σας φαίνεται λογικό αυτό;
Βγαίνει στις εκλογές η Ν.Δ. που υποτίθεται λόγω του Καραμανλή ότι ήταν συνέχεια της ΕΡΕ (Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση). Εθνική και Ριζοσπαστική (;) Έχουμε χάσει τελείως τον μπούσουλα; Που ακούστηκε αυτό; Ακούστηκε όμως στα άδυτα των αδύτων, εκεί απ’ όπου τον προωθούσαν, για να σπάνε πλάκα με τους ανιστόρητους και γλωσσικά ανάπηρους Νεοέλληνες. Φυσικά καλά και σωστά είχε δοθεί ο τίτλος, (Εθνική και Ριζοσπαστική) γιατί αυτό ακριβώς έκανε, έσπασε τις ρίζες της χώρας. Αυτά που περνάμε σήμερα είναι ένα ψήγμα του τι μας περιμένει. !!!

skeftomasteellhnika

http://conspiracyfeeds.blogspot.gr/

Περιήγηση στο Οχυρό Ρούπελ…

Posted by Συντ. Ομάδα On Οκτώβριος - 27 - 2013

Περιήγηση στο Οχυρό Ρούπελ στην Περιοχή Ευθύνης της 10 Μ/Π ΤΑΞΠΖ από το Πολεμικό Μουσείο.16.11.2012

 

Κύπρος: η αλήθεια πρέπει να ακούγεται.

Posted by Συντ. Ομάδα On Οκτώβριος - 21 - 2013

 

Το πρόβλημα της Κύπρου δεν ενδιαφέρει πραγματικά, δεν «πουλά» πια, ούτε στο εξωτερικό ούτε στην Ελλάδα ούτε καν στην ίδια την Κύπρο. Το επαναλαμβάνουν απλώς ορισμένοι Κύπριοι πολιτικοί κατά τρόπο ρηχό, ανιαρό, ανούσιο, ανέκφραστο: «Δεν θα απεμπολήσουμε, δεν θα λυγίσουμε». «Τον καινούργιο χρόνο θα γιορτάσουμε στην Κερύνεια». Στη πραγματικότητα μας έμειναν τα σκάνδαλα, η διαπλοκή, το έγκλημα, η επιφανειακή καλοπέραση και μια πατρίδα μοιρασμένη στα δυό. Ο Θεός μπορεί να προίκισε τους Κυπρίους με εμπορική και οικονομική ευστροφία, δεν τους χάρισε όμως πολιτική κρίση και σοφία.

Σε δηλώσεις του προ ημερών σε ραδιοτηλεοπτικό σταθμό, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΔΗΣΥ Νίκος Τορναρίτης ανέφερε ότι η Κερύνεια δεν πρόκειται ποτέ να επανακτηθεί και οι Κερυνειώτες πρόσφυγες δεν πρόκειται να επιστρέψουν ποτέ στις οικίες τους, είτε με λύση είτε χωρίς λύση. Ο ίδιος δε, κατά δήλωση του το ξεκαθάρισε αυτό επειδή, λέει, δεν θέλει να κοροϊδεύει τους πρόσφυγες. Στην συνέχεια βεβαίως, μετά τις αντιδράσεις που ξέσπασαν, θέλησε να ανασκευάσει τις δηλώσεις του συγγράφοντας και κλαυθμηρίζοντας ένα άρθρο σύμφωνα με το οποίο οι δηλώσεις παρερμηνεύτηκαν και ότι αυτό που εννοούσε ήταν ότι η Κερύνεια δεν θα επιστρέψει υπό Ελληνοκυπριακή διοίκηση.
——————————————————————————————————-
Ο Νίκος Σαμψών ( 1935-2001 ) κορυφαίος Αγωνιστής της Ε.Ο.Κ.Α , ήταν κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής (Αττίλας 1) ο πρόεδρος της Κύπρου. Το 1997 έδωσε συνέντευξη στο αθηναϊκό κανάλι NEW CHANNEL αποκαλύπτοντας άγνωστες πτυχές της Κυπριακής τραγωδίας και κατονομάζοντας τους ΠΡΟΔΟΤΕΣ της Μεγαλονήσου.
Ο Σαμψών μετά το 19:10 αναφέρετε στη Κερύνεια.

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ

Posted by Συντ. Ομάδα On Ιούνιος - 19 - 2013

 


γράφει ο Θεόδωρος  Λάσκαρης

                           

   ‘’… Η  ήττα του γνωστικισμού στους κύκλους της διανόησης  είναι ένα  εντυπωσιακό παράδειγμα της ικανότητας της αριστοκρατικής κουλτούρας κατά την ύστερη Αρχαιότητα να αναχαιτίσει ένα κίνημα που έναν αιώνα  νωρίτερα φαινόταν να οδηγεί στην πλήρη προδοσία των διανοούμενων.»  Peter Brown, Ο Κόσμος της Ύστερης Αρχαιότητας.



Αποφασίσαμε να κάνουμε μία σύνοψη της πολιτικής έκφρασης του νέο-γνωστικού ρεύματος, προσθέτοντας και στοιχεία που αφορούν την πολιτική ιστορία των μουσουλμανικών χώρων, έτσι ώστε να υπάρχει μία πλήρης εικόνα ενός τρομακτικού παγκόσμιου φαινομένου, το οποίο άλλαξε εκ θεμελίων το πολιτισμό μεγάλου μέρους του πλανήτη, και που η επίσημη ιστοριογραφία αρνείται πεισματικά να περιγράψει και να φανερώσει.


                               Ο   ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΣ  ΕΙΣΒΑΛΕΙ  ΣΤΗ  ΔΥΣΗ



Δεν θα αναφερθούμε διεξοδικά στις πρώιμες φάσεις του γνωστικισμού, όταν δηλαδή το 70 μ.χ. μετά την καταστροφή του Ναού του Σολομώντος από τους Ρωμαίους, μία ομάδα ραβίνων αποσκίρτησε από τον παραδοσιακό Ιουδαϊσμό, αναγνωρίζοντας πλέον ως αληθινό θεό  μόνον τον Εωσφόρο, ξεκινώντας έτσι το έργο της διαμόρφωσης του κόσμου σύμφωνα με τις επιταγές της νέας τους πίστης. Eίναι γνωστές οι διαδρομές του Γνωστικισμού στην ελληνιστική περίοδο, όταν έλαβε επιδράσεις από διάφορα φιλοσοφικά –μεταφυσικά ρεύματα, τόσο του ελληνικού κόσμου όσο και της ανατολής, καταλήγοντας έτσι σε ένα συγκρητιστικό θρησκευτικό κίνημα, που τον μεσαίωνα θα  λάβει και χριστιανικές αποχρώσεις. Πράγματι ήταν στην μεσαιωνική εποχή που οι γνωστικές σέχτες των Καθαρών, Βογομίλων, Παυλικιανών κλπ προτάσσουν με έντονο τρόπο κομμουνιστικές και αναρχικές πολιτικές θεωρίες. Τελικά, το 1500 ο Γνωστικισμός επιτυγχάνει την πρώτη μεγάλη νίκη του, αφού εισέβαλε μέσα στον θεσμοθετημένο χριστιανισμό με την δημιουργία του πουριτανικού κινήματος από τον Ιωάννη Καλβίνο.

Η πρώτη πουριτανική επανάσταση θα γίνει στην Αγγλία από τον Oliver Cromwell. Αυτή η επανάσταση είχε ως αποτέλεσμα την  είσοδο μεγάλου αριθμού Εβραίων στην Αγγλία, δημιουργώντας σε αυτή την χώρα ένα πανίσχυρο πολιτικό-οικονομικό λόμπι. Η εμφάνιση του πουριτανισμού, λόγω των ιδιόμορφων κανόνων ζωής που πρότεινε, αλλά και της μεταφυσικής του θεωρίας, είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία του καπιταλιστικού πνεύματος, που στην συνέχεια και με την συνεισφορά των ιουδαίων, καθιέρωσε την καπιταλιστική οικονομία στην Δύση.

 

Εν τω μεταξύ, διάφορες μορφές του γνωστικισμού εισχωρούν στις μασονικές στοές, οι οποίες πριν το 1600 ήταν πυθαγόρειες (για παράδειγμα, ορισμένες  από τις μεσαιωνικές ενώσεις των μαέστρων οικοδόμων των καθεδρικών ναών) αλλάζοντας ολοκληρωτικά το πνεύμα τους και τους σκοπούς τους. Αυτές οι νέες λοιπόν μασονικές στοές δημιουργούν το πνεύμα του διαφωτισμού και του γαλλικού εγκυκλοπαιδισμού, πνεύμα το οποίο με την σειρά του θα προκαλέσει την Γαλλική Επανάσταση, η οποία θα παρασύρει όλη την Ευρώπη και θα εγκαθιδρύσει την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία. Ταυτόχρονα, πιο εξτρεμιστικές και μεταλλαγμένες μορφές Γνωστικισμού, καθοδηγούμενες από εβραίους φιλοσόφους και επαναστάτες, θα οδηγήσουν στην δημιουργία του κομουνιστικού κινήματος , με τις γνωστές σε όλους εξελίξεις. Τέλος, την δεκαετία του ΄60 ο Νέο-γνωστικισμός με το κίνημα της «αντί-κουλτούρας» θα κάνει μία μαζική εξόρμηση, αλλάζοντας εκ βάθρων  τα  κοινωνικά , εκπαιδευτικά και σεξουαλικά ήθη των δυτικών κοινωνιών.
                           Ο   ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΣ  ΕΙΣΒΑΛΕΙ   ΣΤΗΝ  ΑΝΑΤΟΛΗ


                                                         ΤΟΥΡΚΙΑ    

 

Κεμάλ και άλλοι Ντονμέδες-Νεότουρκοι

 

Το 17ο αιώνα αρχίζει την δράση του εντός της οθωμανικής αυτοκρατορίας ένα εξτρεμιστικό γνωστικό κίνημα με αρχηγό τον Shabbetai Zevi. Επρόκειτο για εβραίους γνωστικούς οι οποίοι είχαν ασπαστεί εξωτερικά τον Μουσουλμανισμό, έτσι ώστε να μπορέσουν να αλώσουν εκ των έσω την οθωμανική αυτοκρατορία, ήταν οι γνωστοί Ντονμέδες. Το 1908 θα δημιουργήσουν το κίνημα των νέο-τούρκων, δηλαδή Ντονμέδων, ως επί το πλείστον, αξιωματικών του τουρκικού στρατού, οι οποίοι αργότερα, υπό την ηγεσία του επίσης ντονμέ Κεμάλ Ατατούρκ, θα καταλάβουν την εξουσία στην Τουρκία. Οι ντονμέδες θα καταστρέψουν όλους τους παραδοσιακούς μουσουλμανικούς θεσμούς της χώρας αυτής, εντάσσοντας την έτσι στον δυτικό –ατλαντικό συνασπισμό. Η εξουσία των Κεμαλιστών  κράτησε μέχρι το 2003, όταν οι μουσουλμάνοι  επανέκτησαν το έλεγχο της χώρας, αν και όχι πλήρως.

 

                                                       ΑΡΑΒΙΚΟΣ  ΚΟΣΜΟΣ

 

το έμβλημα του κόμματος Ba’ath

 

Μέσα στους κόλπους του Σιιτικού Ισλάμ  αναπτύχθηκε  μία αίρεση ή καλύτερα μία διαφορετική θρησκεία ,οποία ήταν ένα κράμα ζωροαστρικών, χριστιανικών και μουσουλμανικών δοξασιών, αλλά με βασικό και καθοριστικό στοιχείο τον Γνωστικισμό μαζί με κάποια στοιχεία Ιουδαϊσμού. Αυτό το νέο θρησκευτικό ρεύμα εκφράστηκε  μέσα από δύο  κοινότητες, οι οποίες σχηματίστηκαν σε  διαφορετικές χρονικές περιόδους, τους Αλαουίτες και τους Αλεβήδες, οι οποίες ήταν  εχθρικές προς όλα τα ρεύματα του Μουσουλμανισμού. Οι δύο αυτές κοινότητες έχουν διαφορές μεταξύ τους, αλλά ο βασικός θρησκευτικός πυρήνας τους είναι ο ίδιος .Οι Αλαουίτες βρίσκονται στην Συρία, στον Λίβανο, στην Τουρκία. Οι Αλεβήδες  (που έχουν και στοιχεία σουφικού Γνωστικισμού) βρίσκονται κυρίως στην Τουρκία και όπως έχουμε γράψει σε άλλο άρθρο στο Θεόδοτο, υποστήριξαν τον Κεμάλ. Την δεκαετία του ΄30 ο Σύριος Αλαουίτης  Zaki al-Arsuzi  θέτει τις φιλοσοφικές και πολιτικές βάσεις  του κινήματος Ba’ath (Αναγέννηση) από το οποίο θα γεννηθεί το αντίστοιχο πολιτικό κόμμα. Από το  αγαπημένο ρητό  του  Zaki al-Arsuzi  που ήταν: «Οι γιοί της Γης είναι πιό ικανοί να κατευθύνουν τις υποθέσεις τους από τους γιούς του Ουρανού» μπορούμε ήδη να συμπεράνουμε ποιά ήταν η νέο-γνωστική ιδεολογία του κόμματος Ba’ath. Το σύνθημα του κόμματος: «Ενότητα, Ελευθερία, Σοσιαλισμός» ήταν εμπνευσμένο από την πολιτική ιδεολογία των Γάλλων Ιακωβίνων. Στην δημιουργία του κόμματος Ba’ath πρωτοστάτησε ο Michel Aflaq  που καταγόταν από Ορθόδοξη χριστιανική οικογένεια, αλλά ο ίδιος ασπάστηκε αριστερές ιδέες και επηρεάστηκε από τις θεωρίες του εβραίου φιλοσόφουHenri Bergson. Εν ολίγοις, ο Μπααθισμός ήταν ένα μίγμα εθνικισμού (όπως και ο Κεμαλισμός), αλλά  με σοσιαλιστικές και παναραβικές κατευθύνσεις, και φυσικά υποστήριζε το κοσμικό κράτος.

 

Οι Σύριοι Αλαουίτες, αν και μειοψηφία (αποτελούν το 12% του πληθυσμού) έχουν καταφέρει να κατακτήσουν την εξουσία στην Συρία και φυσικά η οικογένεια του Ασάντ είναι όλοι Αλαουίτες. Οι Αλαουίτες  δεν ήταν εχθρικοί προς το Ισραήλ, αλλά όντας μειοψηφία μέσα στην μουσουλμανική κοινωνία έπρεπε να αποκρύπτουν αυτή τη θέση τους.  Στην περίπτωση του Ιράκ τα πράγματα ήταν διαφορετικά, διότι ο Σαντάμ Χουσείν αν και Μπααθιστής, δεν ήταν Αλαουίτης, προερχόταν από οικογένεια Σουνιτών μουσουλμάνων, ασχέτως αν ο ίδιος ήταν πιστός ή όχι, και έδωσε ισλαμική χροιά στο  Ιρακινό Μπάαθ. [Για να μην παρεξηγηθούμε από κάποιον βιαστικό αναγνώστη, πρέπει να επισημάνουμε ότι δεν υποστηρίζουμε  τους μουσουλμάνους  της  Συρίας ή της Τουρκίας  κλπ. Ο σκοπός του άρθρου είναι να αναδείξει  την έκταση του γνωστικού φαινομένου.]      

 

ο Αλαουίτης Άσσαντ

 

Ο John Myhillκαθηγητής στο πανεπιστήμιο της Χάιφα γράφει για την σχέση Ισραήλ και Σύριων Αλαουίτων: «Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις των Αλαουιτών συνηγορούν στο ότι είναι υπέρ των  ιουδαίων και κατά των Σουνιτών. Πιστεύουν ότι δύο από τις ενσαρκώσεις  του  θεού  ήταν  ο  Joshua  Ben-Nun,  ο αρχικός ιουδαίος κατακτητής  της  γης  του  Ισραήλ και ο τέταρτος χαλίφης  Αλί  που δολοφονήθηκε από τους Σουνίτες. Οι Αλαουίτες της Συρίας υστερούν αριθμητικώς σε σχέση με τους παραδοσιακούς και θεολογικούς τους εχθρούς τους Σουνίτες, με τους τελευταίους να αντιστοιχούν στο 70% του πληθυσμού και τους πρώτους στο 12%. Συνεπώς για να νομιμοποιήσουν την εξουσία τους επί της σουνιτικής πλειοψηφίας πρέπει να προβάλλουν δημοσίως μία εικόνα προάσπισης του Αραβισμού με το να απορριπτουν αδιάκοπα το Ισραήλ και να φλερτάρουν με τους ορκισμένους εχθρούς του. Έτσι, όταν τα αραβικά κράτη είχαν κάποια ελπίδα να νικήσουν το Ισραήλ στρατιωτικά, (πριν η αιγυπτιακή κυβέρνηση μπεί σε διαπραγματεύσεις ειρήνης με το Ισραήλ στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1970), οι Αλαουίτες έπρεπε να πάνε σε πόλεμο ενάντια στο Ισραήλ  το 1973 για να κρατήσουν τα προσχήματα. Παρόλα αυτά, τα τελευταία τριάντα χρόνια έχουν υιοθετήσει μια πιο ασφαλή στρατηγική, αυτή της επίδειξης δημόσιας ρητορικής ενάντια στο Ισραήλ και όσων αραβικών καθεστώτων έχουν υπογράψει συνθήκες ειρήνης με αυτό, σε συνδυασμό με μία εκτενώς δημοσιοποιημένη υποστήριξη για ισλαμικές μη-κυβερνητικές οργανώσεις που αντιστέκονται στο Ισραήλ. Όμως όλα αυτά είναι απλά ένα θέατρο. Εκτός από τον πόλεμο του 1973, οι Αλαουίτες  έχουν αποφύγει πλήρως οποιαδήποτε απευθείας σύγκρουση με το Ισραήλ» (Ολόκληρο το άρθρο εδώ )                                                                                      

 

 Φυσικά μετά από όλα αυτά τίθεται το ερώτημα: Γιατί ο Αμερικανό-ισραηλινός άξονας επιδιώκει την πτώση του Ασάντ στη Συρία; Υπάρχουν δύο υποθέσεις: Α) Διότι θέλουν να επιβάλουν δια της βίας τον κοινοβουλευτισμό δυτικού τύπου στις μουσουλμανικές χώρες, αλλά και επειδή προσπαθούν, με την δημιουργία εσωτερικών συγκρούσεων,  να τις τεμαχίσουν σε μικρότερα κρατίδια(καλυτέρα ελεγχόμενα). Για παράδειγμα, συζητείται η δημιουργία ενός μικρού ανεξάρτητου Αλαουτικού κράτους. Β) Ίσως ο Ισραηλινός παράγοντας να επιθυμεί την άνοδο φανατικών μουσουλμάνων σε κάποιες από τις Αραβικές χώρες ,έτσι ώστε να χρησιμοποιεί ως άλλοθι για τις ενέργειες του, τον «μουσουλμανικό κίνδυνο».

 

 

ερείπια σιντοϊστικου ναού στο Ναγκασάκι

Εδώ αγαπητοί αναγνώστες τελειώνει ο  «κύκλος του  φιδιού». Προσπαθήσαμε να σας περιγράψουμε, με μεγάλη βέβαια συντομία, την εξέλιξη του νέο-γνωστικού πολιτικό-κοινωνικού φαινομένου, που πλέον έχει κυριεύσει σχεδόν όλη την ανθρωπότητα. Ίσως  να  παρατηρήσατε, ότι το βασικό χαρακτηριστικό της γνωστικής πολιτικής μεταφυσικής, είναι το κτύπημα κάθε παραδοσιακής κοινωνίας ανεξαρτήτως θρησκευτικού πιστεύω. Είναι το ίδιο εχθρικός έναντι μιας παραδοσιακής χριστιανικής κοινωνίας, όσο είναι και έναντι μιας μουσουλμανικής ή μιας  κοινωνίας Σιντοϊστών. (Την ατομική βόμβα στην Ιαπωνία δεν την έριξαν μόνον για λόγους στρατιωτικής οικονομίας, αλλά και για λόγους βαθύτερου συμβολισμού, δηλαδή, για να ισοπεδώσουν μία αρχαία παραδοσιακή κοινωνία.) Και φυσικά, θα διερωτηθείτε για πιο λόγο ο γνωστικισμός μισεί παραδοσιακές κοινωνίες που λόγο των διαφορετικών θρησκευτικών δογμάτων τους ,έχουν και μεγάλες πολιτικό-κοινωνικές διαφορές. Για δύο βασικούς λόγους: Α) Διότι όλες οι μεγάλες παραδοσιακές θρησκείες θεωρούν ότι ο δημιουργός του σύμπαντος είναι ο αληθινός θεός και ότι με σοφία εποίησε τον κόσμο. Β) Εξαιτίας αυτής της πίστης, όλες οι παραδοσιακές κοινωνίες δημιουργούν θεσμούς και αρχές, που εμποδίζουν τα κοινωνικά διαλυτικά φαινόμενα, και ως εκ τούτου, εμποδίζονται και τα ατομικά εσωτερικά διαλυτικά φαινόμενα, δηλαδή, εμποδίζεται η ψυχονοητική αποδόμηση του ατόμου και η  απορρόφηση  του μέσα  στο  απροσδιόριστο «Γνωστικό Πλήρωμα.»

http://theodotus.blogspot.gr/

Στις 29 Μαίου 1453 κυριεύεται Κωνσταντινούπολις. Ο Αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Παλαιολόγος πίπτει ηρωϊκώς μαχόμενος. Η άλωση της πόλεως ορίζει το τέλος της Ελληνικής Κοσμοκρατορίας. Οι βάρβαροι Οθωμα­νοί που μπήκαν μέσα, για πολλές μέρες σφάζουν και λεη­λατούν. Τίποτε δεν μένει όρθιον. Οι εβραίοι δεν κινδυνεύ­ουν καθόλου!

Απεναντίας ενθουσιασμένοι από την Ελ­ληνική τραγωδία, συνεργάζονται με τους Τούρκους και φυσικά κερδοσκοπούν. Χαρακτηριστικώς αναφέρω, ότι οι Τούρκοι αιχμαλώτι­σαν 60.000 περίπου νέους Έλληνας και Ελληνίδας, ανά­μεσά τους και μερικούς Λατίνους, τους οποίους πωλούν ως σκλάβους στους εβραίους. Οι Ιουδαίοι τότε εθησαύρισαν από το δουλεμπόριο που έκαναν. Σχετικώς στην Εγκυ­κλοπαίδεια ΗΛΙΟΣ (τόμος 11ος σελ. 897 λ. «Κωνσταντινούπολις») διαβάζομεν:

«Επί τρεις ημέρας (1453, 29-31 Μαΐου) επεκράτησαν σφαγαί, λεηλασίαι, αιχμαλωσίαι και παντός εί­δους άλλαι βιαιοπραγίαι εν τη καταλειφθείση πόλει. Λέγεται ότι τότε περί τας 60 χιλιάδας Ελλήνων και Λατίνων περιήλθαν εις τουρκικήν αιχμαλωσίαν. Εξ αυτών πολλοί επωλήθησαν εις Εβραίους, οι οποίοι κατά την Άλωσιν και μετ’ αυτήν πολύ επλούτισαν μετερχόμενοι την εμπορίαν των σκλάβων, έχοντες ιδίαν συνοικίαν εις τον Γαλατά και ιδίαν «παλαιάν Εβραϊκή σκάλαν», κειμένην πιθανότατα πλησίον του Βαλούμ-Παζάρ».

Η σκοτεινή περίοδος της Τουρκοκρατίας αρχίζει
Ο Ελληνισμός υποφέρει όχι μόνο από την τουρκική κατο­χή, αλλά και από τους εβραίους, ιδίως από τους τελευταί­ους. Ναι, μη σας φαίνεται παράξενο. Ο Τούρκος το μόνο που ήθελε ήταν να έχη εδραιωμένη την εξουσία του και να εισπράττη φόρους. Αντίθετα οι εβραίοι μας μισούσαν σαν Έθνος και προσπαθούσαν να μας εξαφανίσουν.

Ο Γ. Ιωάννου («Καθημερινή» 7 Μαρτίου 1976) αν και φιλοεβραίος παρατηρεί σ’ άρθρο του ότι:«οι Εβραίοι υπήρξαν υποδειγματικοί υπήκοοι του Πατισάχ. Ευκαιρία δεν έχασαν για να του κάνουν το χατήρι, όταν εμείς σερνόμασταν στης δουλείας τα χώματα».Αλλά δεν έκαναν μόνο τα χατήρια στους Τούρκους, ήτανε ακόμη εκτός από οικονομικοί καταπιεστές των Ελλήνων και κατάσκοποι.

Ο Δ. Δανιηλίδης στο βιβλίο του «Η νεοελληνική κοινωνία και οικονομία» (εκδ. «Σαμαρόπουλος» Αθ. 1934, σελ. 215) αναφέρει τον τρόπο με τον οποίον οι εβραίοι κέρδιζαν την εμπιστοσύνη των Σουλτάνων και πως από τον «κύκλο τους αναδειχθήκανε σύμβου­λοι και κατάσκοποι». Ο διαβόητος εβραίος Μαυρογόνατος κατέδιδε τους Έλληνες επαναστάτες στις ενετικές αρ­χές, διότι οι εβραίοι θέλανε οι Έλληνες να είναι υπόδουλοι. Δεν τους ενδιέφερε ο κατακτητής. Οι Έλληνες μόνο να είναι σκλάβοι. Ο εβραίος Ναζή, επίσης κατατυράννησε τα Ελληνικά νησιά και υπήρξε η αιτία της τουρκικής κατακτήσεως της Κύπρου.

Αλλά ας δούμε, για να δώσω μια εικόνα, τι ήσαν ο Μαυρογόνατος και ο Νάζη ή Ναζή.Για τον πρώτο η «Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια Πυρσός» (έκδ. 1931, τόμος ΙΣΤ, σελ. 786 λ. «Μαυρογόνατος») γρά­φει:«Μαυρογόνατος Δαυίδ Ηλίας. Εβραίος έμπορος διαμένων εν Ρεθύμνη της Κρήτης κατά τα μέσα του ΙΕ αιώνος.

Τω 1453 εμήνυσεν εις τας ενετικάς αρχάς τον πρόκριτον Ρεθύμνης Σήφην Βλαστόν, ως μελετώντα επανάστασιν κατά των Ενετών. Ο Βλαστός και η σύζυγός του μετά των τέκνων των συλληφθέντες υπό των Ενετών, εθανατώθησαν οικτρώς εν τη φυλακή, ο δε Μαυρογόνατος αμειφθείς γενναίως υπό των Ενετών μετηνάστευσεν εις Ενετίαν μέχρι του 1462, ότε, επανελθών εις Ρεθύμνην εμύνησε τους προκρίτους Ιωάννην και Γεώργιον Γαβαλάδες ως συνωμοτούντες κατά των Ενετών και επέτυχε και τούτων την εξόντωσιν.

Η Ενετική κυβέρνησις αμοίβουσα τας υπηρεσίας του έδωσεν αυτώ 3 χιλιάδες φλωρίων και προσέτι επεδίκασεν αυτώ ετήσιον επιχορήγησιν εκ 500 φλωρίων μεταβιβαζόμενη και εις τους κληρονόμους του, πλέον δε τούτων εχορήγησεων αυτώ και τοις λοιποίς εν Κρήτη εβραίους διάφορα προνόμια…»Όσο για τον δεύτερο στην «Εγκυκλοπαίδεια ΗΛΙΟΣ» (τόμος 14, σελ. 300 λ. «Νάζης») διαβάζομεν:«ΝΑΖΗΣ, δον Ιωσήφ, Διάσημος Εβραίος τραπεζί­της και οικονομικός παράγων της εποχής του, γεν­νηθείς το 1525 εις Πορτογαλίαν. Επεδόθη εις τραπε­ζιτικάς και άλλας επιχειρήσεις εις Βέλγιον, Ιταλίαν και Γαλλίαν και χάρις εις το επιχειρηματικόν του πνεύμα εσχημάτισε τεραστίαν περιουσίαν.

Κατόρθωσε να προσελκύση την εύνοιαν των διαφόρων βα­σιλικών οίκων της Δύσεως και με την αύξησιν της ι­σχύος και της επιρροής του ήρχισε να καλλιεργή τολμηρά σιωνιστικά σχέδια. Ο Ναζής είχεν εκχριστιανισθή βιαίως, μη δυνάμενος όμως να υποκρίνε­ται τον χριστιανόν, μετέβη και εγκατεστάθη εις Κωνσταντινούπολιν, όπου, ως Ιουδαίος πλέον, χά­ρις εις την φιλίαν του σουλτάνου Σουλεϊμάν Β’ απέ­βη ταχέως ο ρυθμιστής της οικονομικής και πολιτικής ζωής της Τουρκίας, ερχόμενος εις απ’ ευθείας επαφήν με τας ευρωπαϊκάς κυβερνήσεις και τους βασιλείς της Δύσεως.

Αφού απέτυχεν εις τας προσπάθειάς του να ιδρύση ιουδαϊκήν εστίαν εις την Παλαιστίνην, έλαβε παρά του σουλ­τάνου ως τιμάριον την Νάξον, Άνδρον, Μήλον και άλλας νήσους του Αιγαίου, με τον τίτλον του δουκός. Κατά το διάστημα της δεκατριετούς ηγεμονίας του ουδέποτε επεσκέφθη τας νήσους του, αλλ’ εκυβέρνα αυτός από το μεγα­λοπρεπές δουκικόν παλάτιόν του, του Περάν της Κωνσταντινουπόλεως, όπου έζη με ηγεμονικήν εθιμοτυπίαν, εξερχόμενος πάντοτε συνοδεία ενόπλων.


Την τοπικήν διοίκησιν του τιμαρίου του ήσκει ο τοποτηρητής του Φραγκίσκος Κορονέλλος.Ο Νάζης εμηχανορράφει διαρκώς εις την Κωνσταντινούπολιν κατά της Βενετίας και επέτυχε να εξωθήση τον σουλτάνον εις την κατάκτησιν της Κύπρου. Ο Νάζης, η δύναμις του οποίου είχε μειωθή από του θανάτου του Σελίμ (1574), απέθανε το 1579, το δε δουκάτον του προσηρτήθη εις την Τουρκίαν».Θα συμπληρώσω και μερικά άλλα στοιχεία. Ο εβραίος Νάζης, μετέβαλε το όνομά του και στα έγγραφα της επο­χής αναφέρεται ως Φράνκ Μπέϋ Ογλού!
Όταν απέθανε την θέση του πήρε ένας άλλος εβραίος ονόματι Σολομών Νάθαν Ασκενάζι, που μετονομάσθηκε σε Αλαμάν Ογλού!

Το 1985 το Ελληνικό Γενικό Επιτελείο Στρατού κυκλοφόρησε το βιβλίο του ΡΑUL COLES: «Οι Οθωμα­νοί στην Ευρώπη» (έκδ. ΔΕΚ/ΓΕΣ Αρ. 106, σελ. 215,218) όπου διαβάζομεν τα εξής:«Ο Ιωσήφ Νάζι τους συνήντησε εκεί το 1554 και αμέσως απεκάλυψε ότι ανήκε στην ιουδαϊκή πίστη. Κατά τα επόμενα χρόνια έγινε διάσημος ως έμπορος ειδικευμένος στο εμπόριο των κρασιών και ως έμπι­στος διπλωματικός σύμβουλος της οθωμανικής κυ­βερνήσεως και ως γενναιόδωρος προστάτης των ε­βραϊκών φιλολογικών κύκλων της Κωνσταντινουπόλεως και της Θεσσαλονίκης. Τουρκικά έγγραφα της εποχής τον αναφέρουν ως Φρανκ Μπέϋ Ογλού· για τους κατοίκους της Κωνσταντινουπόλεως ήταν απλώς Ο «Μέγας Εβραίος». Μια περίοδος σημαντι­κής επιρροής και ισχύος άρχισε με την ανάρρηση στο θρόνο του φίλου και προστάτου του Σελίμ του II, το 1566.

Ο Σελίμ τον ωνόμασε δούκα της Νάξου, ένα τιμάριο που περιλάμβανε μια δωδεκάδα νησιών του Αιγαίου με σημαντική εμπορική και κάποια στρατη­γική σημασία. Δημιούργησε ένα δίκτυ διπλωματι­κών και εμπορικών επαφών στην Πολωνία, στη Μολδαβία και στη Βλαχία. Αργότερα ο Σελίμ του παραχώρησε το μονοπώλιο της εισαγωγής κρασιών στην Κωνσταντινούπολη. Στην αυλή ήταν εξέχον μέλος του φιλοπόλεμου κόμματος, που διατηρούσε την παράδοση του Χαϊρεδίν Βαρβαρόσσα, κηρύσ­σοντας αδιάκοπες εχθροπραξίες εναντίον όλων των καθολικών μεσογειακών δυνάμεων. Απέβλεπε στο θρόνο της Κύπρου, όταν οι οθωμανικές δυνάμεις ει­σέβαλαν στη νήσο το 1570.

Η επιρροή του Ιωσήφ Ναζί έπεσε μετά τη σύνα­ψη ειρήνης με τη Βενετία το 1573, και το θάνατο τον Σελίμ, το 1574, οπότε αποτραβήχτηκε σ’ ένα βίο, τον οποίο ο βιογράφος του Σέσιλ Ροθ αποκαλεί «χρυσω­μένη αφάνεια», στο παλάτι του στο Μπελβεντέρε, απάνω στο Βόσπορο. Το ρόλο του ως αυλικού, επιχειρηματία και συμβούλου για την εξωτερική πολι­τική ανέλαβε αμέσως ένας άλλος Εβραίος, ένας πρόσφυγας γερμανικής καταγωγής, ο Σολομών Νάθαν Ασκενάζι, ο Αλαμάν Ογλού για τους Τούρ­κους χρονικογράφους».Ο «Μέγας Εβραίος» λοιπόν χάρις στους Τούρκους ηγεμόνευσε στο Αιγαίο και ήθελε τον Θρόνο της Κύπρου!!!

Το ιστορικώς βεβαιότατον είναι ότι οι εβραίοι δεν θέλα­νε την Ελληνική Επανάστασι και καταπολεμούσανε με δόλια μέσα, κάθε απόπειρα επαναστάσεως. Προσφιλής τους τακτική ήταν να επισημαίνουν τους επαναστάτες και να τους προδίνουν στις Τουρκικές αρχές. Έτσι αυξάνανε την ευγνωμοσύνη των Τούρκων και εισπράττανε χρηματι­κές αμοιβές.
Για να μη μακρυγορώ υπενθυμίζω την περίπτωσι του φλογερού πατριώτου, του Επισκόπου Τρίκκης Διονυσίου, του επονομαζομένου Σκυλοσόφου.

Αυτός όταν καθαιρέθηκε για τις επαναστατικές του ενέργειες, εταξίδευσε στην Ευρώπη και συνωμότησε με βασιλείς (Κάρολος Β’, Ερ­ρίκος Δ’) κατά των Τούρκων. Τελικά μόνος του κατώρθωσε να παρασύρη σ’ επανάσταση τους Ηπειρώτες χωρικούς της Πίνδου. Η ενέργεια του Διονυσίου υπήρξε μια υπέρ-τολμηρή πράξη παλληκαριάς. Δεν είχε καμμιά ελπίδα επι­τυχίας κι όμως έγινε. Η αξία της από την άποψη της τονώσεως του ηθικού των σκλαβωμένων υπήρξε ανυπολόγι­στος, διότι οι «ραγιάδες» είδαν ότι, αν και άοπλοι μπορούσαν έστω για λίγο, να επιβληθούν.

Μετά την καταστο­λή του κινήματος ο Διονύσιος κρύφθηκε, αλλά τον προδώσανε οι εβραίοι. Τα γεγονότα συνοπτικά εξελίχθησαν ως εξής:«Την νύκταν λοιπόν της 10ης προς την 11ην Σεπτεμβρίου 1611 επί κεφαλής 800 χωρικών αόπλων επί το πλείστον … επέδραμε κατά των Ιωαννίνων, προέβη εις σφαγάς των εν αυτοίς ανύποπτων Τούρκων και επυρπόλησε το κτίριον του τοπάρχου Οσμάν Πασά. Οι Τούρκοι έ­νοπλοι όντες, αν και κατ’ αρχάς κατεθορυθήθησαν τους έ­τρεψαν εις φυγήν και εφόνευσαν πολλούς, όχι μόνον από τους επαναστάτας αλλά και από τους Χριστιανούς κατοί­κους των Ιωαννίνων.

Ο Διονύσιος απομείνας μόνος κα­τέφυγε εις το κάτωθεν του ναού του Αγίου Ιωάννου σπήλαιον. Και σήμερον «τρύπα του σκυλοσόφου» καλούμενον ίνα κρυβή. Τη προδοσία όμως των εβραίων το χρονικόν αναγράφει και η παράδοσις διασώζει συλληφθείς εξεδάρει ζων, το δε δέρμα του «γεμίσαντες άχυρον το περιέφε­ραν από πόλιν εις πόλιν και τέλος εις αυτήν την Κωνσταντινούπολιν…» (Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «ΠΥΡΣΟΣ» τόμος Θ’, σελ. 406 λ. «Διονύσιος ο σκυλόσοφος»).

Μετά την καταστολή της επαναστάσεως του Διονυσίου οι εβραίοι προδώσανε ή κατηγορήσανε πολλούς ιερείς που βρήκαν βασανιστικό θάνατο. Τραγική ήταν η περίπτωση του Αρχιεπισκόπου Φαναριού και Νεοχωρίου Ιερομάρτυρος Σεραφείμ. Του έκοψαν την μύτη «εσουβλίσθη και μετά ταύτα απεκόπη η κεφαλή αυτού υπό των δημίων» («Λεξικόν των Νεομαρτύρων», «εκκλησιαστικοί εκδό­σεις» Άθ. 1972, τόμος 3ος, σελ. 450).

Διαφορετικός από τον Διονύσιο ήταν ο Κοσμάς ο Αιτωλός (1714-1779) ο οποίος προετοίμαζε την επανάστασιν δια της παιδείας των Ελλήνων. Οι εβραίοι που παρακολουθούσανε την δράση του, που ίδρυε παντού σχολεία ανη­συχούσαν. Ο ίδιος δε ο Κοσμάς, ο οποίος εγνώριζε το ποιόν των Ιουδαίων «παρήνει τους Χριστιανούς να απέχωσι πάσης κοινωνίας και συναλλαγής προς τους Ιου­δαίους» (Σπ. Αραβαντινός: «Ιστορία Αλή Πασά» έκδ. «Πυρρός» τόμος 1ος Αθ. 1895 σελ. 30).

Μετά πολλά και «ένεκα διαβολών ισραηλιτών» (ενθ. ανωτ.) οι Τούρκοι (Κουρτ Πασάς) αφού πληρωθήκανε από τους εβραίους εθανάτωσαν τον Κοσμά. Το ότι οι Τούρκοι δεν επιθυμού­σαν τον φόνο του Ιεράρχου φαίνεται κι από την αντίδραση του Αλή Πασά, ο οποίος αγανάκτησε όταν επληροφορήθη ότι σκοτώσανε τον Κοσμά και έκτισε Εκκλησία εις μνήμη του, ακριβώς όπου τον απαγχονίσανε.Ο Κοσμάς στις 2 Μαρτίου 1779 τελείωνε επιστολή, προς τον αδελφόν του Χρύσανθο με τα ακόλουθα λόγια:«Δέκα χιλιάδες Χριστιανοί με αγαπώσι και ένας με μι­σεί. Χίλιοι Τούρκοι με αγαπώσι και ένας όχι τόσον. Χιλιάδες εβραίοι θέλουν τον θάνατον μου και ένας όχι.

Ο σος αδελφός Κοσμάς ιερομόναχος»(Χ. Κοντού: «Εφημ. των φιλομαθών» τομ. ΙΕ, 1867, σελ. 1413 και εις Φ. Μιχαλόπουλο: «Κοσμάς ο Αιτωλός» σελ. 110).Στη βιογραφία του, που προανάφερα διαβάζετε συχνά φράσεις, όπως «οι εβραίοι τον έβλεπαν μ’ εχθρότητα και μίσος» (σελ. 86), «ο φανατισμός και το μίσος των εβραίων» (σελ. 103). Αλλά κι ο Κοσμάς δεν υποχώρησε.

Στα κηρύγματά του υπήρξε κεραυνός εναντίον των Ιου­δαίων»«Τώρα έχω μάτια να βλέπω τον Εβραίον. Ένας άν­θρωπος να με υβρίζη, να φονεύση τον πατέρα μου, τη μητέρα μου, τον αδελφόν μου και ύστερα το μάτι να μου βγάλη, έχω χρέος ωσάν χριστιανός να τον συγχωρήσω. Το να υβρίζει όμως τον Χριστόν μου και την Παναγίαν μου δεν θέλω να τον βλέπω. Και η ευγένειά σας πως σας βαστά η καρδιά να κάνετε πραγματείας με τους Εβραίους; Εκείνος, όπου συναναστρέφεται με τους Εβραίους, αγοράζει και πωλεί, τι φανερώνει; Φανερώνει και λέει πως καλά έκα­μαν οι Εβραίοι και εθανάτωσαν τους προφήτας και όλους τους καλούς.

Καλά έκαμαν και κάμουν να υ­βρίζουν τον Χριστόν μας και την Παναγίαν μας. Κα­λά κάνουν και μας μαγαρίζουν. Λοιπόν μην αγοράζε­τε τίποτε από αυτούς. Ταύτα διατί σας τα είπα χρι­στιανοί μου; Όχι δια να φονεύετε τους Εβραίους και να τους κατατρέχετε, αλλά να τους κλαίετε». («Διδαχαί Κοσμά» έκδ. «Αποστολιά» 1897 σελ. 63).
Τελικά «οι εβραίοι επήγαν εις τον Κουρτ-Πασάν και του έδωσαν πολλά πουγγιά για να τον θανατώση» («Βίος Κοσμά» Βενετία 1814, σελ. 28). Συγκεκριμένα οι Ιουδαίοι πλήρωσαν τον Τούρκο δολοφόνο με 20.000 γρόσια. Το πτώμα του απαγχονισθέντος Αγίου ρίξανε σ’ ένα ποτάμι με μια πέτρα δεμένη στο λαιμό, όπως αργότερα κάνανε στον πατριάρχη Γρηγόριο Ε’.

Ένας ευσεβής Έλλην το ανέσυρε και τον θάψανε στον νάρθηκα της εκκλησίας τις Θεοτόκου στο χωριό Καλικόντασι.Τα χρόνια της δουλείας των Ελλήνων οι εβραίοι θριαμ­βεύουν και φυσικά θησαυρίζουν. Μαζεύονταν γύρω από τους ισχυρούς Πασάδες και με γλοιώδες κολακείες εξα­σφάλιζαν την εύνοιά τους. Όποιο βιβλίο ιστορίας διαβά­σετε για Τούρκους θα συναντήσετε δίπλα τους και τους ε­βραίους. «Εβραϊκές οικογένειες, είχαν από πολύ καιρό ασπασθεί το Ισλάμ και κατείχαν την εποχή του Σουλτάνου υψηλές θέσεις…» γράφει ο καθηγητής Πανεπιστημίου Φ. Βέμπερ στην εργασία του «Ο επιτήδειος ουδέτερος» (έκδ. Γ.Ε.Σ. Άθ. 1985 σελ. 50). Βέβαια αν και παρίσταναν τον μουσουλμάνο, οι εβραίοι παρέμεναν πάντοτε εβραίοι. Χάριν του κέρδους προσεποιούντο ότι αλλαξοπίστησαν.

Ο Αραβαντινός στην «Ιστορία του Αλή Πασά» συχνά μνημονεύει τους Ιουδαίους που τον περιτριγύριζαν π.χ. «Μωσάκης ο Εβραίος (τόμος Β, σελ. 472 όπ. 4) «Ραφαήλ Κοέν» (τόμος Β, σελ. 367) μάλιστα αυτός έπαιξε χαρτιά με τον Αλή έχασε και δεν είχε να τον πλήρωση! Ο ιστορικός αναφέρει επίσης (τόμος Β, σελ. 375, υπ. Ι) και για τον ερωτικό δεσμό μιας Οθωμανίδος μ’ έναν Έλληνα και απο­καλύπτει τον παραδοσιακό χαρακτήρα του εβραίου, ο οποίος πρώτα τους διευκόλυνε και κατόπιν τους πρόδωσε με συνέπεια να συλληφθούν και να θανατωθούν με λιθοβο­λισμό:

«Αι συνεντεύξεις των δύο εραστών διηυκολύνοντο υπότινος Εβραίου όστις, άξιος όντως απόγονος του Ισκαριώτου πρόδωσεν αυτούς».Οι Τούρκοι ούτε ήσαν, ούτε είναι τόσο αφελείς όσο τους νομίζουν. Άλλως τε η Οθωμανική αυτοκρατορία δεν μπορεί να θεωρηθή έργον αφελών. Συμφωνώ απόλυτα ότι με τον πολιτισμό δεν έχουν σχέσιν, αλλά κουτοί δεν είναι. Ξέρανε λοιπόν ότι οι εβραίοι υποκρίνονται, αλλά τους εχρειάζοντο, διότι τους μετεχειρίζοντο.

Αναγνωρίζω προς τιμήν των Τούρκων, ότι επανειλημμένα διέσωσαν Έλλη­νες από το εβραϊκό μίσος, όπως και μερικές φορές δεν αντέχανε τον εβραϊσμό και ξεσπάθωναν εναντίον του. Πολ­λές φορές, ιδίως οι Γενίτσαροι, λεηλατούσαν τα εβραϊκά καταστήματα.Η κήρυξη της επαναστάσεως του 1821 αποδεικνύει πλέον και στον κακοπροαίρετα δύσπιστο την στάσι των εβραίων έναντι των Ελλήνων. Τώρα πια οι εβραίοι δεν εί­ναι κατάσκοποι, φοροεισπράκτορες, προδότες, δολοφό­νοι, όπως ήταν πριν. Τώρα δρουν ομαδικά σαν εβραίοι και σφάζουν τους Έλληνες. Για το ολοκαύτωμα των Ελλή­νων από τους εβραίους το 1821 δυστυχώς δεν γραφήκανε βιβλία.

Ότι γνωρίζουμε το ξέρουμε από τα αξιόπιστα απομνημονεύματα των αγωνιστών του 1821. Τα παιδιά μας στο σχολείο μαθαίνουν για τις σφαγές, που διέπραξαν οι Τούρκοι. Για τα εγκλήματα των εβραίων δεν τους λέγουν τίποτε. Παραδείγματος χάριν, από τα απομνημονεύματα του Λ. Κουτσονίκα («Άπομν. αγωνιστών 1821» τόμος 6ος σελ. 91) μαθαίνουμε για την εισβολή των εβραίων στη Νάουσα:«οι δε θρασύδειλοι εχθροί του Χριστιανισμού Ιου­δαίοι της Θεσσαλονίκης τρέχοντες, αυθορμήτως εγένοντο δήμιοι, σφάζοντες ως ζώα τους ανθρώπους.

Φρίκη κατελάμβανε πάσαν ψυχήν ζώσαν δια τας τρομερωτάτας ανοσιουργίας αυτών, και εν τούτοις ουδεμία των βαρβάρων εκείνων ψυχών ελάμβανε το ελάχιστον αίσθημα οίκτου».Επί του αυτού θέματος διαβάζομεν αλλού (Χ. Στασινόπουλου: «Λεξικό Ελληνικής Επαναστάσεως 1821» τόμος Β, σελ. 65, λ. «Εβραίοι») ότι:«Κατά την καταστροφή της Νάουσας, τον Απρίλιο του 1822, από τον Αβδούλ Αμπούδ, εξακόσιοι Ε­βραίοι, που ακολουθούσαν το ασκέρι του αιμοβόρου Τούρκου πασά, αποτελέσανε πραγματικό σώμα δη­μίων και βασανιστών. Απερίγραπτα είναι τα όσα έ­καναν στον άμαχο πληθυσμό της μαρτυρικής αυτής πόλεως».

Μια περιοχή της Ελλάδος που είχε επισύρει το έξαλλο μίσος των εβραίων ήταν η ηρωϊκή Χίος. Είναι ιστορικώς βέβαιον, ότι οι Ιουδαίοι προκαλέσανε την καταστροφή της από τους Τούρκους για να λεηλατήσουν τον πλούτο των πολυαρίθμων Χιακών εργαστηρίων. Επί πλέον συμ­μετείχαν και οι ίδιοι με τον φρικτότερο τρόπο στις σφαγές. Ο αγωνιστής του 1821, γραμματεύς του Κανάρη και μετέπειτα βουλευτής Σύρου Ανδρέας Μάμουκας (1801-1884) έχει περιγράψει σαν αυτόπτης μάρτυς τα αιμοσταγή εβραϊκά εγκλήματα.

Η μανία των εβραίων κατά των Ελλήνων βεβαιώνει «ήτο απερίγραπτος» παρακάτω λέγει, ότι δεν μπορεί να εκ­φράση τον τρόπο με τον οποίο οι Ιουδαίοι μετεχειρίζονται τα νεκρά σώματα των Ελλήνων. Αξιοσημείωτον είναι ότι αποκαλεί τους εβραίους «μεμισημένον γένος εις όλον τον κόσμον» και κατόπιν αναφέρει ότι οι εβραίοι δεν συνεκινούντο προ των γυμνών κρεμασμένων Ελλήνων, αλ­λά τους κατεκομμάτιαζαν ως κρέας εν μακέλλω» (σφαγείον).
Η περιγραφή είναι πραγματικά ανατριχιαστική και μπορείτε να την διαβάσετε στο «Χιακόν Αρχείον» που επεμελήθη ο Ιω. Βλαχογιάννης (τόμος 1ος, έκδ. «Αρ­χείων της Νεωτέρας Ελληνικής Ιστορίας» Αθήναι 1924, σελ. 314-315).

Οι σύγχρονοι «ιστορι­κοί» παραλείπουν να αναφέρουν ότι μαζί με τους Τούρ­κους έφθασαν στην Χίον εβραίοι από την Σμύρνη και από άλλα μέρη ένοπλοι, για να συμβάλουν στο ολοκαύτωμα των Χίων. Ο Μάμουκας που έζησε τα γεγονότα (ηχμαλωτίσθη και εδραπέτευσε) καταγγέλλει τους εβραίους, το «Χριστιανόμαχον τούτο έθνος» που με «άσπονδον μίσος» ώρμησε στην Χίον δια να «κουρσεύση και να λεηλατήση και να καταστρέψη ότι δυνηθή…»! (ενθ. ανωτ. σελ. 307).

Πιστεύω ότι κάθε Έλλην οφείλει, να γνωρίζη λεπτομε­ρώς την τραγωδία του Εθνομάρτυρα Πατριάρχου Γρηγορίου του Ε’ όπου οι εβραίοι δείξανε τα πραγματικά τους αισθήματα, προς τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία.Η εγκυκλοπαίδεια ΗΛΙΟΣ (τόμος σελ. 676, λ. «Γρηγόριος») διεκτραγωδεί τα γεγονότα ως εξής:«Αποβιβασθείς εγονυπέτυσε και αφού προσηυχήθη έτεινε τον τράχηλον εις τον δήμιον, νομίζων ότι εκεί έμελλε ν’ αποκεφαλισθή. Αλλά δια λακτι­σμάτων και ύβρεων εξηναγκάσθη να σηκωθή οδηγη­θείς εις παρακείμενον καφενείον, όπου ανέμενε περί την ημίσειαν ώραν μέχρις ου ο δήμιος μεταβή εις ανεύρεσιν σχοινιού.

Μετά ταύτα υποβασταζόμενος υπό Τούρκων στρατιωτών, ο γέρων πρωθιεράρχης ωδηγήθη υπό τους αγροίκους προπηλακισμούς Τούρκων και Εβραίων προς την μεσημβρινήν πύλην των Πατριαρχείων, εκ της οποίας εδέθη η αγχό­νη. Ο πατριάρχης παρηκολούθει όλην αυτήν την διαδικασίαν προσευχόμενος. Ακολούθησε ο δή­μιος, αφού του αφήρεσε το εγκόλπιον, το εξωτερικόν ράσον, το κομβολόγιον και ό,τι εύρεν επ’ αυτού, διέταξε ρωμαλέον αχθοφόρον να τον σήκωση επί των ώμων του, ο ίδιος δε αναβάς επί κλίμακας περιέ­βαλε τον τράχηλον του πατριάρχου δια βρόχου και αφήκεν αυτόν μετέωρον. Μετ’ ολίγας στιγμάς περί την 3ην μ.μ. παρέδιδε το πνεύμα ο εθνομάρτυς πατριάρχης, άγων το 76ον έτος της ηλικίας του.

Οι παριστάμενοι Τούρκοι και Εβραίοι ελιθοβόλουν το αιωρούμενον λείψανον προ του οποίου διήλθαν όχι μόνον ο μέγας βεζύρης αλλά και ο ίδιος ο σουλτάνος Μαχμούτ, κατά διαταγήν του οποίου το λείψανον έμεινεν εκεί επί τρεις ημέρας κρεμάμενον και φέρον επί του στήθους το φιρμάνιον περί της εις θάνατον καταδίκης. Κατά το φιρμάνιον αυτό ο πατριάρχης Γρηγόριος εθεωρήθη καθ’ όλα τα φαινόμενα συμμέτοχος της Επαναστάσεως, διότι κατήγετο εκ Πελοποννήσου, όπου αυτή εξερράγη».Ταυτοχρόνως ο σουλτάνος διέτασσε τον φόνον και άλλων αρχιερέων, των οποίων υπωπτεύετο την δράσιν. Ο διαδεχθείς τον Γρηγόριον εις τον οικουμενικόν θρόνον Ευγένιος εις μάτην προσεπάθησε να εξαγοράση και θάψη το λείψανον του εθνομάρτυ­ρας.

Την 13 Απριλίου το λείψανον παρεδίδετο αντί 800 γροσίων εις Εβραίους, οι οποίοι χαιρεκακούντες έσυρον αυτό δια των οδών της Κωνσταντινουπόλεως μέχρι της παραλίας του Κερατίου κόλπου, όπου το έρριψαν εις την θάλασσαν αφού του προσέδεσαν ογκώδη λίθον. Αποκοπέντος όμως του κρατούντος τον λίθον σχοινιού, το λείψανον επέπλευσε και γενόμενον αντιληπτόν υπό του Κεφαλλήνος Μαρίνου Σκλάβου, πλοιάρχου του υπό ρωσσικήν σημαίαν πλοίου «Άγιος Νικόλαος», ανεσύρθη την 16ην Α­πριλίου».Η τραγωδία έκλεισε με την επονείδιστη εβραϊκή πράξη της αγοράς του πτώματος του Πατριάρχου. Σημειώστε ότι για το ανοσιούργημα συνεστήθη εικοσαμελής εβραϊκή επιτροπή! η οποία κατώρθωσε να πάρη αυτή το πτώμα του Πατριάρχου κι όχι ο Πατριάρχης Ευγένιος, που πλήρωσε για να το θάψη.

Η ίδια τύχη περίμενε τον Αρχιεπίσκοπο Αίμου Κύριλλον, τον Αρχιεπίσκοπον Εφέσσου Ευγένιον, τον Αρχιεπίσκοπον Ανδριανουπόλεως Δωρόθεον, εκατόν ογδοήκοντα πέντε εξάρχους και ηγουμένους και άγνωστος αριθ­μός ιερέων εδολοφονήθησαν, εξ αίτιας των εβραίων.Και ενώ όλες οι ιστορίες περιγράφουν το φρικιαστικό τέλος του Πατριάρχου επαναλαμβάνω ότι μόνο στα Ελλη­νικά σχολεία δεν διδάσκεται η αλήθεια.

Για παράδειγμα στην «Ελληνική Ιστορία των νεωτέρων χρόνων» (έκδ. «Οργανισμού Εκδόσεως Σχολικών βιβλίων» της ΣΤ’ δημοτικού, σελ. 69) «ιστορικοί συγγραφείς» Ν. Διαμαντόπουλου και Α. Κυριαζόπουλου, χωρίς ντροπή αποσιωπούν τελείως τον ρόλο των εβραίων. Γιατί;

Παρακάτω στο ίδιο κεφάλαιο γράφουν ότι «η λαϊκή μούσα θρηνώντας το θά­νατο του Πατριάρχη μοιρολογάει» και παραθέτουν το λαϊ­κό μοιρολόϊ με τους στίχους «Εκεί που ελειτούργαε κι ευλόγαε το γένος – πλακώνουν οι Γενίτσαροι και οι Οβρηοί αντάμα»!Οι ιστορικοί και η λαϊκή μούσα μιλούν για «Οβρηούς», αλλά τα σχολικά βιβλία τους έχουν δώσει συγχωροχάρτι. Γιατί;

Αναρίθμητοι ήσαν οι Ιεράρχες της Ορθοδοξίας για τον φόνο των οποίων ευθύνονται οι Ιουδαίοι. Επώνυμοι και ανώνυμοι Έλληνες ιερείς σκοτώθηκαν από τους εβραίους, με βασανιστήρια φριχτά.

Ακόμη και επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας οι Ιουδαίοι όταν τους δινότανε η ευκαι­ρία σφάζανε τους ιερείς μας και κατόπιν που οι Αυτοκρά­τορες τους τιμωρούσαν παρεπονούντο, ότι τάχα τους κα­ταδιώκουν. Φέρνω για παράδειγμα τον Πατριάρχη Αντι­οχείας Αναστάσιον (609). Οι εβραίοι τον έπιασαν και α­κούστε τι του έκαναν, όπως το περιγράφει η Εγκυκλο­παίδεια ΗΛΙΟΣ (τόμος 2ος, σελ. 720, λ. «Αναστάσιος»):«απέκοψαν πρώτον τα απόκρυφα μέλη του και αφού τα έ­θεσαν εις το στόμα του τον κατέκαυσαν ζώντα ακόμη»!!!

http://skandalistis.blogspot.gr/2013/06/blog-post_2777.html#more

Εβραίος καθηγητής αρνείται το ολοκαύτωμα

Posted by Συντ. Ομάδα On Ιούνιος - 10 - 2013

Ο Δρ Roger Dommergue είναι γνωστός ως ο εβραίος ιστορικός αναθεωρητής που δικαιώνει τον Χίτλερ, αμφισβητώντας το ολοκαύτωμα. Είχε δώσει στην Γαλλία μια συνέντευξη στον Ernst Zundel, στην αρχή της ενασχόλησής του Zundel με τον ιστορικό αναθεωρητισμό.

Θα παραθέσουμε εδώ την πολύ ενδιαφέρουσα επιστολή, που είχε στείλει στον σκηνοθέτη Steven Spielberg προ 15ετίας:

*****
Αγαπητέ κ. Σπήλμπεργκ,

Εύχομαι η εντιμότητά σας να είναι ίση με το πολύ μεγάλο ταλέντο σας. Σας είδα στην τηλεόραση στη Γαλλία. Δηλώσατε ότι θα διαχύσετε στα γερμανικά σχολεία την προπαγάνδα της Shoa (εβραϊκή λέξη για το ολοκαύτωμα). Αναφέρατε ότι οι μάρτυρες θα πείσουν για τα καλά ως προς την πραγματικότητα του ολοκαυτώματος (6-εκατομμύρια-θάλαμοι-αερίων). Νοιώθω καθήκον μου ως Εβραίος και, μετά από 20 χρόνια μελέτης του ιστορικού προβλήματος του ολοκαυτώματος, να επιστήσω την προσοχή σας στα γεγονότα.

Τα γεγονότα είναι πολύ πεισματικά και όπως κανείς δεν μπορεί να τα διαψεύσει, αναγκάστηκαν οι ομογενείς μας να κάνουν τους αηδιαστικούς πολιτικούς να θεσπίσουν σταλινο-οργουελιανούς νόμους, που απαγορεύουν να αναφερθεί κάτι σχετικά με το δόγμα του «έξι-εκατομμύρια-θάλαμοι-αερίων», που οριστικά ανάγεται σε αέναη λατρεία αυτής της αλχημείας.

Σε περίπτωση μη σεβασμού της σιωπής και της λατρείας του μύθου, υφίστασαι την ποινή του προστίμου ή φυλάκισης ή και των δύο. Ο καθηγητής Faurisson, ο οποίος έχει μελετήσει το θέμα για 20 χρόνια, έχει σχεδόν σφαγιαστεί. Αυτό είναι εντελώς γελοίο, αλλά το να δίνουν την αστυνομία και την Δικαιοσύνη όλων των χωρών στον κ. Lévy, αυτός δεν θα είναι γελοίος πια: εδώ είναι ο 20ος αιώνας!

Αυτοί οι νόμοι είναι, κατά συνέπεια, η απόλυτη απόδειξη της απάτης, πριν μελετήσουμε την αριθμητική και τεχνική ανικανότητα της. Όχι, κύριε, δεν θα βρείτε έστω ΕΝΑΝ μάρτυρα που είδε 6 εκατομμύρια Εβραίους σφαγιασθέντες. Δεν θα βρείτε έστω ΕΝΑΝ μάρτυρα των Zyclon-B θαλάμων αερίων για να εξοντώσουν 1000 ή 2000 άτομα με μιας, κοντά στα κρεματόρια. Δείτε την επισυναπτόμενη εργασία μου «Shoa Sherlockholmised» με την παρούσα (επιστολή): είναι η περίληψη 20 ετών μελέτης για το θέμα.

Ο «6-εκατομμύρια-θάλαμοι-αερίων» μύθος είναι μια αριθμητική και τεχνική ανοησία. Στην πραγματικότητα η υστερική, κλαψιάρα, επιχείρηση του ολοκαυτώματος, 50 χρόνια μετά τον πόλεμο, είναι αηδιαστική, εξευτελιστική: είναι μια επαίσχυντη ντροπή.

Κανένας στην Ιστορία δεν έχει ποτέ θρηνήσει για την απώλεια του για 50 χρόνια μετά τον πόλεμο, ακόμη και αν ήταν αληθινή και πραγματική απώλεια. Ακόμη και αν η 6-εκατομμύρια-αέρια-θάλαμοι ήταν αλήθεια, θα ήταν ντροπή να κάνουν τέτοια φασαρία και να διοχετεύουν τόσα πολλά χρήματα παντού. Ποιοί ήταν οι τοκογλύφοι της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης; Το ξέρεις, όπως και εγώ.

Είναι πολύ περισσότερο έτσι, καθώς γνωρίζουμε ότι τα 6.000.000 είναι χοντρή υπερβολή και ότι η ύπαρξη θαλάμων αερίων zyclon Β είναι τεχνικά αδύνατη (βλέπε δίκη Degesh το 1949). Στην πραγματικοτητα 150.000 ή 200.000 Εβραίοι πέθαναν στα γερμανικά στρατόπεδα, από τύφο ή πείνα. Πολλοί άλλοι έχασαν τη ζωή τους, αλλά ως μαχητές κατά της Γερμανίας κατά της οποίας εμείς, οι Εβραίοι, είχαμε κηρύξει τον πόλεμο το 1933! (Ο Χίτλερ ήταν αλλεργικός στην ηγεμονία του χρυσού και του δολαρίου: έτσι θα μπορούσε να δώσει δουλειά σε έξι εκατομμύρια ανέργους, πριν από τη λειτουργία των γερμανικών εργοστασίων εξοπλισμών!).

Γνωρίζετε το βιβλίο που δημοσιεύτηκε σε αυτή την περίοδο και γράφτηκε από τον ομογενή μας Kaufmann, ότι η Γερμανία πρέπει να χαθεί; Γνωρίζουμε ότι 80.000.000 Goyim θανατώθηκαν στην ΕΣΣΔ, σε ένα πολιτικό καθεστώς, το οποίο ήταν εντελώς εβραϊκό, από τον Μαρξ και Warburg, στον Kaganovitch, Frenkel, Yagoda, οι εκτελεστές. Γνωρίζουμε ότι μετά το 1945 οι Αμερικανοί και Ρώσοι σκότωσαν και βίασαν γερμανικές κοινότητες σε όλη την Ευρώπη από τη Λιθουανία μέχρι την Αλβανία. Γνωρίζουμε ότι οι 1.500.000 γερμανοί αιχμάλωτοι πολέμου πέθαναν από πείνα μετά τον πόλεμο (ένα διάσημο βιβλίο εκδόθηκε πριν από μερικά χρόνια, αλλά αγνοείται σήμερα). Θα βρείτε εδώ να περιλαμβάνεται στα γαλλικά το κείμενο ενός ραββίνου: «Ενας ραββίνος δηλώνει ένοχος»: δυστυχώς δεν έχω το γερμανικό πρωτότυπο, ούτε μια αγγλική μετάφραση. Θα πρέπει να το μεταφράσετε.

Ο Ραββίνος καταδικάζει τη συμπεριφορά των Εβραίων στη Γερμανία, 50 χρόνια πριν από τον ναζισμό και δικαιώνει την εμφάνιση του Χίτλερ. Όσον αφορά τη ζημιά που έχουμε κάνει στην ανθρωπότητα, απολύτως δεν εξοφλείται από τις εξαιρετικές σας ταινίες ή τη δεξιοτεχνία του Yehudi Menuhin, ή τη βόμβα νετρονίων του S.T Cohen. Έγραψα ένα βιβλίο γι’ αυτό, από κείμενα γραμμένα από σημαντικούς Εβραίους που είναι πολύ περισσότερο αντισημιτικά από τα πιο αντισημιτικά κείμενα που έγραψαν Goyim. Ο Simone Weil συνέταξε μιά τραγική περίληψη: «Οι Εβραίοι, αυτή η χούφτα ξεριζωμένων ανθρώπων, υπήρξαν η αιτία του ξεριζωμού του συνόλου της ανθρωπότητας». Και ο George Steiner: «Για τα 5000 χρόνια έχουμε συζητήσει πάρα πολλά: λόγια θανάτου για εμάς και για τους άλλους».

Γνωρίζουμε ότι όλες οι γερμανικές πόλεις άνω των 100.000 ανθρώπων καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του τελευταίου πολέμου, με τις γυναίκες και τα παιδιά: σιωπή σχετικά με αυτό το πραγματικό ολοκαύτωμα. Αν λάβουμε υπόψη την στροφή που επιχειρείται από την επιχείρηση Ολοκαύτωμα, ό,τι σκοπεύετε να κάνετε στη Γερμανία είναι στην πραγματικότητα ο ασφαλέστερος τρόπος για μιά συσσώρευση ενός τεράστιου όγκου αντιεβραϊσμού, η έκρηξη του οποίου θα είναι μοναδική στην ιστορία. Διακριτικότητα και μετριοπάθεια πρέπει να είναι η συμπεριφορά μας: όλα τα υπόλοιπα είναι αυτοκτονία.

Ούτε ο «διεθνισμός» ούτε οργουελιανοί νόμοι περί «εγκλήματος σκέψης» μπορούν να εμποδίσουν τον αντισημιτισμό να εκραγεί: μόνο η συμπεριφορά ΜΑΣ μπορεί. Ό,τι κάνετε και όλα τα κλαψουρίσματα και η άντληση χρημάτων, μπορούν μόνο να τον πάνε στα άκρα. Θα αυξηθεί εκτός λογικών ορίων, αν μπορεί να υπάρξει λογικό όριο στον αντισημιτισμό.

Ξέρω ότι είναι πρακτικά αδύνατο να ελεγχθεί η τάση μας γιά κερδοσκοπία και ότι μόνο η κατάργηση της περιτομής κατά την 8η ημέρα θα μπορούσε (η ιδιαιτερότητά μας προέρχεται από τη διαταραχή των 21 ημερών από την 1η μας εφηβεία, η οποία ξεκινά ακριβώς κατά την 8η ημέρα), αλλά θα πρέπει, τουλάχιστον, να προσπαθήσουμε να αποφύγουμε τέτοια σφάλματα, όπως εκείνο που προτίθενται να πραγματοποιήσουν στη Γερμανία και το οποίο θα είναι τρομακτικό.

Είμαι μεγάλος θαυμαστής των ταινιών σας (εκτός από τη Λίστα του Σίντλερ: ρωτήστε τη γυναίκα του και την πραγματική ιστορική πραγματικότητα, αλλά αυτό είναι μια μικρή γκάφα). Ελπίζω να ελέγξετε τι σας στέλνω και να ξεφύγετε από την τρέλα της πλειοψηφίας των ομογενών μας. Θα σας απαντήσω πάντα, εάν έχετε την ακεραιότητα να μου γράψετε. Αφορά σε εσάς.

Υπογράφεται από: Dr Roger Dommergue Polacco de Menasce

πηγή

Το είδα εδώ
ethel-sinadelfos

Να προσθέσω και κάτι εγώ που έγραψα ΕΔΩ

Ας του πει κάποιος (του Obama) ότι η προπαγάνδα των »6000000» νεκρών ήταν για να δώσουν την Παλαιστίνη στους Εβραίους και να εδραιώσουν την κυριαρχία τους μέσω του Ισραήλ οι Rothschild που ελέγχουν το 80% του Ισραήλ.

Όπως επίσης για να αποκομίσουν αρκετά από αποζημιώσεις…
»Το ποσό των 300 εκατ. δολαρίων θα κληθεί να πληρώσει η Γερμανία, κατόπιν απόφασης της Κυβέρνησης να δώσει αποζημιώσεις αποκατάστασης σε 80.000 και πλέον Εβραίους που διεκδικούσαν χρηματικές αποζημιώσεις».

Για του λόγου το αληθές υπάρχει φωτοτυπία από τον ερυθρό στραυρό, που γράφει τον ακριβή αριθμό των σκοτωμένων εβραίων τότε στο Auschwitz που λέει ξεκάθαρα ότι ο αριθμός ήταν 271501!!!

http://www.katohika.gr/

odysseushttp://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2013/06/odysseus-300x196.jpg 300w" sizes="(max-width: 416px) 100vw, 416px" />Είναι πολύ σημαντικό, αυτές τις κρίσιμες ώρες, να ρίξουμε μια ματιά στην βίβλο των Ελλήνων, δηλαδή στα ΟΜΗΡΙΚΑ ΕΠΗ και να διδαχτούμε, έστω και την τελευταία στιγμή, από το πνεύμα του Οδυσσέα.

ΔΗΛΑΔΗ: Να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας, να ελέγξουμε την παρόρμηση να έχουμε τις αισθήσεις μας και τις αντένες μας ΑΝΟΙΧΤΕΣ και να μην παρασυρθούμε από την οργή και το μένος που μας διακατέχει, ώστε να γίνουμε βορρά, στους σύγχρονους “μνηστήρες”.

Όταν ο Οδυσσέας φτάνει στην Ιθάκη, η μεγίστη επιθυμία του είναι ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ, τον κόσμο που του έκλεψαν. Παρά την μεγάλη του λαχτάρα, διατηρεί την ανωνυμία του και μεταμορφωμένος σε ζητιάνο από την ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ, πηγαίνει στο παλάτι ώστε να ελέγξει την κατάσταση και να πάρει τις πληροφορίες που θέλει, υπομένοντας καρτερικά τις προσβολές και την χλεύη των μνηστήρων.

ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ, ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΟΧΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΣΤΕΙΡΑ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ. Γι αυτό τον λόγο και είναι ο αγαπημένος της Θεάς ΑΘΗΝΑΣ, της Θεάς που αντιπροσωπεύει την ΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΣ, την ΣΟΦΙΑ, την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ.Της Θεάς που μελετά τον εχθρό και τον πολεμά με τα ίδια του τα όπλα. Όταν όμως έρχεται η ώρα, όταν τους έχει στριμώξει όλους άοπλους σε ένα δωμάτιο, όταν φανερώνεται πάνοπλος, ΤΟΤΕ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΟΥ. ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΙΚΤΟ, ΓΙΑΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΙΟΣ ΤΟΥ, που δημιούργησε με τον δικό του ιδρώτα, ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ που οι μνηστήρες καταχράστηκαν και καπηλεύτηκαν μαζί με την φιλοξενία του οίκου του που τιμησε τον ΞΕΝΙΟ ΔΙΑ.

Ο ισχυρότερος αντίπαλός του είναι ο ΑΝΤΙΝΟΟΣ. Η λέξη μιλά απο μόνη της. Είναι η ΑΝΤΙ-ΝΟΗΣΗ, είναι αυτό που μας κάνουν ΤΩΡΑ, είναι ο τρόπος με τον οποίο θολώνουν τις καταστάσεις και την πραγματικότητα ώστε ΝΑ ΜΗΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΚΑΘΑΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΛΕΓΧΟΥΝ. Είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την καθυπόταξη και δουλεία του ανθρώπου.

Ο επόμενος είναι ο ΕΥΡΥ-ΜΑΧΟΣ. Αυτός που μάχεται με κάθε τρόπο, με εύρος, ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟΝ, ο δεινός και αδίστακτος μαχητής.

Ο ΑΜΦΙ-ΝΟΜΟΣ! Αυτός που διαστρεβλώνει τον ΝΟΜΟ και την τάξη των πραγμάτων, ο επικίνδυνος γιατί είναι ΕΤΣΙ και ΑΛΛΙΩΣ!

Ο ΑΓΕ-ΛΑΟΣ! Αυτός που άγει τον λαό, που τον παρασύρει με την βοήθεια του ΑΝΤΙ-ΝΟΟΥ. Που τον μετατρέπει σε ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ ΑΓΕΛΗ!

Κανένα όνομα στα Ομηρικά έπη δεν είναι δοσμένο στην τύχη!

Κρύβουν βαθύτατα νοήματα και στο χέρι μας είναι να τα αποκρυπτογραφήσουμε και να διδαχτούμε, ή καλύτερα να συνετιστούμε.

Οι πρόγονοί μας μιλούν, ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ, μας λένε ΠΩΣ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ, μας λένε πως να τινάξουμε τον ζυγό.

ΑΡΚΕΙ, ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ!

Και ο Αντίνοος, ο στόχος της πρώτης φονικής βολής του Οδυσσέα.

Είναι αυτός ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ να πεθάνει πρώτος.

Γι’ αυτό, μακριά από την προπαγάνδα των ΜΜΕ.

Και τον σκοτώνει ρίχνοντας του το βέλος στον ΛΑΙΜΟ, το ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ δηλαδή της επικοινωνίας που την χρησιμοποιεί ενάντια στην νόηση των ανθρώπων!

alexiptoto

Xάζαροι – η 13η φυλή του Ισραήλ

Posted by Συντ. Ομάδα On Ιούνιος - 4 - 2013

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΧΑΖΑΡΟΙ ΚΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ

Ποιοι είναι οι σημερινοί Εβραίοι; Είναι κατευθείαν απόγονοι του Αβραάμ ή μήπως αποτελούν ένα συνοθύλευμα πληθυσμιακών ομάδων που εξιουδαΐστηκαν με το πέρασμα των αιώνων;
Η κατεστημένη άποψη υποστηρίζει πως όλοι οι Εβραίοι στον κόσμο είναι το ίδιο, μία και μοναδική «φυλή», την οποία και «επέλεξε ο Θεός». Στην πραγματικότητα όμως υπάρχουν στη Γη δύο ευδιάκριτες ομάδες Εβραίων. Οι Σεφαραδίτες Εβραίοι, που προέρχονται από τη Μέση Ανατολή, τη βόρεια Αφρική και την Ισπανία και οι Ασκενάζι Εβραίοι, που προέρχονται από την Ανατολική Ευρώπη. Οι Σεφαραδίτες, κατά κοινή παραδοχή, κατάγονται από τους αρχαίους Εβραίους, που περιγράφονται στη Βίβλο. Είναι σημιτικής καταγωγής και συνεπώς φυλετικά συγγενείς με τους Άραβες: η μόνη διαφορά τους είναι η θρησκεία. Αντίθετα οι Ασκενάζι Εβραίοι, που αποτελούν και το 90% των σημερινών Εβραίων, έχουν μυστηριώδη καταγωγή. Σύμφωνα με αρκετούς ιστορικούς οι Ασκενάζι Εβραίοι δεν υπήρχαν πριν από 1200 Χρόνια. Από πού λοιπόν εμφανίστηκαν;

Το μυστήριο της εμφάνισης των πολυάριθμων Ασκενάζι Εβραίων της Ανατολικής Ευρώπης ξεδιαλύθηκε, όταν οι ιστορικοί απέδωσαν την προέλευσή τους στον εξιουδαϊσμό των Χαζάρων, μιας Τουρκικής φυλής που ίδρυσε για αρκετούς αιώνες μια ισχυρή μεσαιωνική αυτοκρατορία μεταξύ Κασπίας και Μαύρης Θάλασσας. Οι Χαζάροι, όπως θα δούμε στη συνέχεια, δεν αποτελούν μονάχα τη «13η φυλή του Ισραήλ», αλλά και το 90% των σημερινών Εβραίων!

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ «ΟΝΕΙΡΟΚΥΝΗΓΩΝ»

Οι Χαζάροι, μια φυλή τουρανικής καταγωγής, ήρθαν σε αβέβαιους χρόνους από τις στέπες της Ανατολής κι εγκαταστάθηκαν ανάμεσα στην Κασπία και στη Μαύρη Θάλασσα. Οι ελληνικές πηγές τούς αποκαλούσαν και Χαέαρους αλλά και Χοτξίρους, ενώ οι Σλάβοι «Κοζάρους», δηλαδή «κατσικίσιους». Οι Άραβες τους αποκαλούσαν Χαζάρ, οι Εβραίοι Κουζάροι, οι Τούρκοι Σαμπίρ και οι Κινέζοι «Κ’ όσα». Το όνομά τους προερχόταν από το τουρανικό gazmak που σημαίνει «περιπλανιέμαι».


Εμφανίστηκαν στην περιοχή τον 5ο μ.Χ. αιώνα και δημιούργησαν μια αυτοκρατορία που εκτεινόταν από την Κριμαία μέχρι την Κασπία, την οποία οι Άραβες αποκαλούσαν «Θάλασσα των Χαζάρων». Ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο θάλασσες οι Χαζάροι δημιούργησαν μια ισχυρή αυτοκρατορία με δύο πρωτεύουσες, τη Σαρκέλ και την Ιτίλ. Η θρησκεία τους ήταν άγνωστη και οι ιερείς της ήταν ταυτόχρονα και «κυνηγοί ονείρων». Οι Χαζάροι είχαν πολύ παράξενες δοξασίες. ‘Ενα από τα πράγματα που πίστευαν ήταν και η «ανταλλαγή της μοίρας». Σύμφωνα με τους χαζαρικούς θρύλους υπήρχε ένα μέρος στην Ιτίλ όπου δύο εντελώς άγνωστα μεταξύ τους άτομα, όταν περάσουν δίπλα ο ένας από τον άλλο, μπορούσαν να πάρουν αμοιβαία το όνομα και τη μοίρα του άλλου και να συνεχίσουν έτσι τη ζωή τους με αλλαγμένους ρόλους, σαν να έχουν αλλάξει ρούχα …;
Τον 7ο μ.Χ. αιώνα ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ηράκλειος εκστράτευσε κατά της Περσίας, αφού προηγουμένως συμμάχησε με τους Χαζάρους. Μερικά χρόνια αργότερα, το 642 μ.Χ., οι Χαζάροι συνέτριψαν μια αραβική στρατιά στον Καύκασο κι από τότε έγιναν ο φόβος και ο τρόμος των Αράβων, που γι’ αυτόν το λόγο δεν, μπόρεσαν να προωθηθούν βόρεια. Ο δεύτερος αραβοχαζαρικός πόλεμος έγινε το 772 μ.Χ. και, σύμφωνα με, ισλαμικές πηγές, νίκησαν οι Άραβες αλλά όμως δεν μπόρεσαν να υποτάξουν τη Χαζαρία. Οι Χαζάροι πολέμησαν και εναντίον των Βουλγάρων, που βρισκόντουσαν στα βόρειά τους και τους νίκησαν. Η αυτοκρατορία των Χαζάρων παρέμεινε για τουλάχιστον δύο αιώνες, συνάπτοντας στενές οικονομικές και διπλωματικές σχέσεις με την Κωνσταντινούπολη. Οι σχέσεις των Χαζάρων με το Βυζάντιο ήταν σε γενικές γραμμές φιλικές, όπως δείχνει άλλωστε και το βασιλικό συνοικέσιο ανάμεσα στον συναυτοκράτορα Κωνσταντίνο και στην κόρη του Χαγάνου, αρχηγού των Χαζάρων, που έλαβε το Χριστιανικό όνομα Ειρήνη. Ο Ρώσος αρχαιολόγος Μ. Ι. Αrtamonov αναφέρει ότι για ενάμισι αιώνα οι Χαζάροι ήταν οι κυρίαρχοι του νότιου μισού της Ανατολικής Ευρώπης και αποτελούσαν ένα αδιαπέραστο φράγμα, που έκλεινε την πύλη εισόδου από την Ασία στην Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου καμιά νομαδική φυλή από τις στέπες της Ασίας δεν μπόρεσε να περάσει στην Ευρώπη.
Σύμφωνα με τη Χαζαρική Πολεμική το 861 μ.Χ. ο Χαγάνος, ο αρχηγός των Χαζάρων, κάλεσε εκπροσώπους και των Τριών μονοθεΙστικών θρησκειών (Χριστιανό, Μωαμεθανό και Εβραίο) για να αποδείξουν ποια πίστη ήταν η πιο αληθινή, ώστε να την ασπαστούν και οι Χαζάροι, πολλοί εκ των οποίων είχαν αρχίσει ήδη να φλερτάρουν με το μονοθεΙσμό. Οι Βυζαντινοί έστειλαν τον Κωνσταντίνο τον φιλόσοφο, που έγινε γνωστός αργότερα ως Άγιος Κύριλλος. Αυτός αντιμετώπισε έναν Σαρακηνό σοφό κι έναν Εβραίο ραβίνο. Η έκβαση της Χαζαρικής Πολεμικής ήταν αβέβαιη, γεγονός που επέτρεψε στους εκπροσώπους της κάθε θρησκείας να υποστηρίξουν πως τελικά οι Χαζάροι επέλεξαν τη δική τους «εξ αποκαλύψεως αλήθεια».

ΧΑΖΑΡΟΙ: ΕΝΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΠΕΙΡΑΜΑ
ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΕΞΙΟΤΕΧΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ;

Σύμφωνα με τη διήγηση, όπως την παρουσιάζει η φαντασία του Σέρβου ακαδημαίκού και συγγραφέα Μίλοραντ Πάβιτς, ο αντιπρόσωπος των Χριστιανών, ο Κύριλλος, άρχισε να κερδίζει τον Χαγάνο με τα επιχειρήματά του: «Εμείς οι ‘Ελληνες, δίνοντάς σας το σταυρό, δεν θα σας πάρουμε, όπως οι Σαρακηνοί ή οι Εβραίοι, τη λέξη σας σαν εγγύηση. Εμείς δεν ζητάμε να πάρετε με το σταυρό και την ελληνική μας γλώσσα. Αντίθετα, κρατήστε τη χαζαρική σας. Αλλά, προσέξτε, αυτό δεν θα συμβεί αν δεχθείτε τον ΙουδαΙσμό ή το νόμο του Μωάμεθ. Με την πίστη τους θα πρέπει να δεχθείτε και τη γλώσσα τους».
Ο Χαγάνος ήταν έτοιμος να δεχθεί το Χριστιανικό Θεό, αν δεν παρενέβαινε η πριγκίπισσα Ατέχ, που ήταν και ιέρεια του «κυνηγιού των ονείρων», της πρώην θρησκείας των Χαζάρων. Αυτή, σύμφωνα με την εβραϊκή εκδοχή, έδειχνε να προτιμά τον Ιουδαϊσμό, αφήνοντας τον Εβραίο ραβίνο να επιχειρηματολογήσει πείθοντας τελικά τον Χαγάνο ως εξής: «Από μας τους τρεις ερμηνευτές ονείρων εσείς οι Χαζάροι δεν έχετε λόγο να φοβάστε έμενα το ραβίνο. Γιατί πίσω από τον Εβραίο δεν κρύβεται ούτε Χαλίφης με τα πράσινα ιστιοφόρα του στόλου του, ούτε ‘Ελληνας βασιλιάς με το σταυρό να οδηγεί τα στρατεύματα. Πίσω από τον Κωνσταντίνο της Θεσσαλονίκης έρχονται λόγχες και ιππικό, ενώ πίσω από μένα, τον Εβραίο ραβίνο, ράσα για παράκληση …;».
Η επικρατέστερη εκδοχή θέλει την πλειονότητα των Χαζάρων να έχει προσηλυτιστεί στον ΙουδαΙσμό και όχι μόνον το ανώτερο στρώμα των ευγενών τους. Πιθανότατα τον 8ο μ.Χ. αιώνα (μεταξύ του 786-809 μ.Χ.) έλαβε χώρα ένα ισχυρό ρεύμα εξιουδαϊσμού του χαζαρικού βασιλείου. Τότε ο βασιλιάς Μπουλάν και 4.000 ευγενείς του, αποδέτηκαν τον Ιουδαϊσμό ως επίσημη θρησκεία τους. Λέγεται πως ο πρίγκιπας Οbadiah έπαιξε ενεργό ρόλο στην προώθηση του εξιουδαϊσμού του λαού του. Αν και η μάζα του χαζαρικού πληθυσμού παρέμενε αμόρφωτη, νομαδική και παγανιστική, η αριστοκρατία είχε ήδη υιοθετήσει την ελληνισιική και βυζαντινή κουλτούρα καθώς και όλη την ιουδαϊκή παράδοση!
Ο βασικότερος λόγος του εξιουδαϊσμού των Χαζάρων δεν πρέπει να ήταν θρησκευτικός, αλλά πολιτικός. Βρισκόμενοι μεταξύ Χριστιανικού και ισλαμικού κόσμου οι Χαζάροι δεν είχαν παρά να επιλέξουν μια ουδέτερη στάση. Αν γινόντουσαν Χριστιανοί, οι Μουσουλμάνοι γείτονές τους Θα στρεφόντουσαν με μένος εναντίον τους. Αν γινόντουσαν Μουσουλμάνοι, οι Χριστιανοί δεν Θα τους άφηναν σε ησυχία. Για λόγους διπλωματίας φαίνεται πως επέλεξαν τη μέση λύση, να ασπαστούν τον ΙουδαΙσμό. Σ’ αυτό συγκλίνουν και οι Περισσότερες ιστορικές πηγές της εποχής. ‘Ενας μοναχός του 9ου αιώνα, ο Ντρούθμαρ της Ακουιτανίας, ο οποίος σχολίασε το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο σε ένα έργο του αναφέρει ότι οι Γκαζάροι ή Χαζάροι κατοικούσαν «στη γη του Γκόγκ και Μαγκόγκ», δηλαδή σε ιουδαΙκές περιοχές! Οι θρύλοι και οι ιστορίες που έφτασαν στ’ αυτιά του Ακουιτανού μοναχού, ανάγονται από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τον οποίο υποτίθεται πως οι Χαζάροι καταράστηκαν επειδή κατέκτησε τη γη τους. Κάποιοι άλλοι θρύλοι μάλιστα τους ήθελαν απόλυτα βαρβάρους και κανίβαλους.


Το 12ο αιώνα ο Κίνναμος ανέφερε πως οι Χαζάροι ζούσαν σύμφωνα με τους νόμους του Μωυσή. Το ίδιο αναφέρουν και αραβικές πηγές του 10ου αιώνα, ενώ την ίδια εποχή φαίνεται πως στην Παννονία (σημερινή Ουγγαρία) υπήρχε ένα κέντρο διάδοσης του Ιουδαισμού που αποδίδεται στους Χαζάρους, όπως δείχνει κι ένα νεκροταφείο με επτάφωτες λυχνίες που ανακαλύφθηκε. Σύμφωνα με τον ραβίνο Εliyahu της Βίλνα (Λιθουανία) «οι Χαζάροι ήταν ιεροί και αγνοί και φανατικοί στην εβραϊκή πίστη και στην Τοράχ». Ο Άραβας ιστορικός Ibn al-Faqih έγραφε πως «όλοι οι Χαζάροι είναι Εβραίοι». Τέλος, Ρώσοι αρχαιολόγοι μπόρεσαν το 1999 να ανακατασκευάσουν με επιτυχία ένα χαζαρικό αγγείο από την περιοχή του ποταμού Ντον, που στην επιφάνειά του έγραφε τη λέξη «Ισραήλ» στα εβραϊκά. Τα στοιχειά λοιπόν συγκλίνουν στην άποψη πως τελικά σι Χαζάροι ασπάστηκαν μαζικά τον Ισυδαϊσμό. Οι Χαζάροι φαίνεται πως πέρασαν στον Ιουδαϊσμό κατόπιν επιλογής της ηγεσίας τους και, όταν η αυτοκρατορία τους διαλύθηκε από τους Ρώσους, εκείνοι ακολούθησαν τη μοίρα των «περιπλανώμενων Ιουδαίων», κατευθυνόμενοι κυρίως στην Ανατολική Ευρώπη. Εκεί οι εξιουδαισμένοι Χαζάροι, αφού προηγουμένως αναμείχθηκαν με τους Σλάβους, συγγωνεύτηκαν με τους ελάχιστους Σεφαραδίτες Εβραίους που προϋπήρχαν, και δημιούργησαν τους Ασκενάζι Εβραίους, οι οποίοι μόνον στην Πολωνία το 1939, πριν δηλαδή οι Ναζί ξεκινήσουν την εξολόθρευσή τους, αριθμούσαν σχεδόν 4.500.000!

Η ΛΑΝΘΑΝΟΥΣΑ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΧΑΖΑΡΩΝ

Η εξέλιξη των Εβραίων στη Ρωσία παρουσιάζει λοιπόν ενδιαφέρον καθώς αυτοί, όπως προαναφέραμε, δεν είναι σημιτικής καταγωγής, αλλά τουρκικής και συγκεκριμένα απόγονοι των Χαζάρων, που μετά τον 8ο μ.Χ. αιώνα ασπάστηκαν βαθμιαία την ιουδαϊκή θρησκεία.
Όταν η αυτοκρατορία των Χαζάρων παράκμασε και καταλύθηκε από τους Ρώσους, οι εξιουδαΙσμένοι Χαζάροι εξαπλώθηκαν στη Ρωσία, στην Πολωνία και στις Βαλτικές Χώρες. Το 15ο αιώνα, στην επικράτεια του Ιβάν του Τρομερού, κι ενώ το θρησκευτικό συναίσθημα του λαού είχε εξασθενήσει, ζούσαν πολλοί Ιουδαίοι χαζαρικής καταγωγής. Πολλοί απ’ αυτούς ασπάστηκαν φαινομενικά το Χριστιανισμό, έγιναν κληρικοί κι ανέβηκαν στις βαθμίδες της ρωσικής εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Με συνωμοτικό τρόπο προσπάθησαν ν’ αποβάλουν απ’ την ορθόδοξη πίστη του ρωσικού λαού ό,τι σχετιζόταν με την Αγία Τριάδα, την Ανάσταση και τη Θεία φύση του Ιησού. ‘Ετσι οι Ρώσοι, χωρίς να το αντιληφθούν, κινδύνευαν να γίνουν Εβραίοι προσήλυτοι. (Κάτι ανάλογο, δηλαδή απόπειρα απάλειψης βασικών Χριστιανικών δογμάτων, συνέβη και στην Ισπανία από ανώτερους ιερείς εβραϊκής καταγωγής.). Για να αποσοβηθεί αυτός ο κίνδυνος απαιτήθηκε σκληρός αγώνας εναντίον των Ιουδαϊζόντων Ρώσων. Αποτέλεσμα αυτής της πρώτης αντι-εβραΙκής κάθαρσης ήταν να μην υπάρχουν σχεδόν καθόλου Εβραίοι στη Ρωσία μέχρι το 1 8ο αιώνα μετακινήθηκαν δυτικότερα. Η τσαρική Ρωσία απέκτησε εκατομμύρια Εβραίους υπηκόους, όταν κατέλαβε το μεγαλύτερο τμήμα του βασιλείου της Πολωνίας. Στα δυτικά τμήματα της ρωσικής αυτοκρατορίας και ιδιαίτερα σε περιοχές όπου κατοικούσαν Καθολικοί, ζούσαν συμπαγείς εβραϊκοί πληθυσμοί περιορισμένοι όμως σε γκέτο. Οι Ρώσοι δυσπιστούσαν απέναντί τους και τους κατηγορούσαν για εξάσκηση «παρασιτικών» επαγγελμάτων και οικονομική καταπίεση (τοκογλυφία) των Χριστιανών. Προσπαθούσαν να τους διώξουν τρομοκρατώντας τους ή εξαπολύοντας περιστασιακά αντι-σημιτικά πογκρόμ. Στην εποχή των Τσάρων, Ορθόδοξος σήμαινε Ρώσος, Καθολικός σήμαινε Πολωνός και Λουθηριανός σήμαινε Γερμανός.
Στο ίδιο κλίμα εντασσόταν και η κατασκευή από τη μυστική υπηρεσία του Τσάρου, την Οχράνα, των περιβόητων Πρωτοκόλλων των Σοφών τη Σιών. Βέβαια, Οι Ρώσοι δεν ήθελαν να εξολοθρεύσουν τους Εβραίους, αλλά να τους αναγκάσουν σε μετανάστευση. Και αυτό συνέβη με τη μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων Ρωσικής καταγωγής εβραίων στις ΗΠΑ, τη νέα «Γη τη Επαγγελίας», όπου βρήκαν ένα φιλικό περιβάλλον κι εξαιτίας των βιβλικών τάσεων του Προτεσταντισμού.


Για να αποφύγουν λοιπόν τις τσαρικές διώξεις και κατόπιν τις ναζιστικές, πολλοί Εβραίοι της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, δηλαδή Ασκενάζι πρώην Χαζάροιμετανάστευσαν κυρίως στις ΗΠΑ, όπου σήμερα ζουν 6.500.000 Εβραίοι οργανωμένοι σ’ ένα πανίσχυρο λόμπι. Την ίδια περίοδο άρχισε και η μετανάστευση προς την Παλαιστίνη, «αναιμική» στην αρχή και κατόπιν σε μορφή πλημμυρίδας. Υπολογίζεται πως η συντριπτική πλειοφία των σημερινών Εβραίων κατοίκων του Ισραήλ προέρχεται από την Ανατολική Ευρώπη και είναι απόγονοι τω εξιουδαΙσμένων Χαζάρων.

Η «ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ» ΤΩΝ ΑΣΚΕΝΑΖΙ
(ΠΡΩΗΝ ΧΑΖΑΡΩΝ) ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΙΣΡΑΗΛ

Ο μύθος πως οι Εβραίοι είναι ο «εκλεκτός λαός» του Θεού, ξεκίνησε από μια μικρή ομάδα σιωνιστών που απομόνωσαν κάποια αποσπάσματα από τη Βίβλο και τα ερμήνευσαν με τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνεται πως ο Θεός τους προόριζε για «εκλεκτό λαό».
Αλλά δεν είναι μόνον οι θρησκευόμενοι Εβραίοι (σχεδόν το 5% του πληθυσμού στο Ισραήλ) που πιστεύουν αυτό τον παραλογισμό. Ακόμη και οι αθεϊστές και οι μη θρησκευόμενοι εβραίοι διεκδικούν αυτήν την τιμή. Αυτοί που λένε πρώτοι πως «είμαστε ο εκλεκτός λαός του Θεού» είναι οι σιωνιστές και συχνά φιλομαρξιστές (Ασκενάζι) Εβραίοι, οι οποίοι το κάνουν για πολιτικούς λόγους, καθώς δεν υπάρχει ούτε μία σταγόνα βιβλικού εβραϊκού αίματος μέσα τους.
Ιστορικά οι Πολωνοί και οι Ρώσοι Ασκενάζι Εβραίοι υποστήριξαν και προώθησαν τον Κομμουνισμό στις χώρες που τους φιλοξενούσαν. (Είναι σημαντικό να καταλάβουμε πως το σύστημα των Κιμπούτς που εφαρμόστηκε επιτυχημένα στο Ισραήλ είναι μια φιλομαρξιστική ιδέα, προερχόμενη από τους Ασκενάζι Εβραίους που μετανάστευσαν από την Πολωνία και τη Ρωσία.)
Στα τέλη του 19ου αιώνα μεγάλος αριθμός από αυτούς τους φιλοκομμουνιστές Εβραίους βρέθηκαν στη Γερμανία στα Βαλκάνια και σχεδόν σε όλη την Ευρώπη. Εξαιτίας της ανάμειξής τους στα πολιτικά ζητήματα στη Ρωσία, σι Ασκενάζι Εβραίοι έγιναν στόκος διώξεων από τους Τσάρους. Αυτές σι διώξεις και τα πογκρόμ ώθησαν αυτούς τους φιλοκομμουνιστές Εβραίους σε μετανάστευση. Κάποιοι πήγαν στην Παλαιστίνη. Κάποιοι στη Λατινική Αμερική. Ο κυριότερος ωστόσο όγκος των Ασκενάζι φιλοκομμουνιστών Εβραίων κατευθύνθηκε στις ΗΠΑ, όπου και υποστήριξε μαζικά το Δημοκρατικό Κόμμα. Ακόμη και σήμερα το 60% της χρηματοδότησης του Δημοκρατικού Κόμματος στις ΗΠΑ προέρχεται από εβραϊκές πηγές. Ποτέ στην ιστορία δεν υπήρξε Αμερικανός πρόεδρος σε τέτοιο βαθμό αιχμάλωτος των Εβραίων, όσο ο Μπιλ Κλίντον. Λέγεται μάλιστα πως το εβραϊκό λόμπι των ΗΠΑ συνετέλεσε στην ήττα του Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου..


Είναι γνωστό άλλωστε πως το Ισραήλ χειραγωγεί την αμερικανική εξωτερική πολιτική σύμφωνα με τα συμφέροντά του. Πριν το Ισραήλ γίνει κράτος το 1948, οι Εβραίοι ανά τον κόσμο, παρασύρθηκαν από τη σιωνιστική προπαγάνδα ότι το Ισραήλ θα μπορούσε να γίνει «πατρίδα» κι ένα καταφύγιο για όλους τους κατατρεγμένους Εβραίους, μια πραγματικά δημοκρατική χώρα και η εκπλήρωση των προφητειών της Βίβλου.

Από το 1967 μέχρι το 1970, σε μια περίοδο έξαρσης του ε βραϊκού πατριωτικού αισθήματος, περίπου 50.000 Αμερικανοεβραίοι παρασύρθηκαν από τη σιωνιστική προπαγάνδα και μετανάστευσαν στη «Γη της Επαγγελίας», στο Ισραήλ. Από αυτούς το 80% επέστρεψαν μετανιωμένοι έπειτα από λίγα Χρόνια στις ΗΠΑ. Ο Jack Bernstein, ένας Αμερικανοεβραίος, που έκανε το λάθος να μεταναστεύσει στη «Γη της Επαγγελίας» καταγγέλλει το «ρατσιστικό φασιστο-μαρξιστικό» Ισραήλ, που κυβερνάται από τους πρώην Χαζάρους Ασκενάζι. Οι Σεφαραδίτες Εβραίοι είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας στο ρατσιστικό Ισραήλ. Για παράδειγμα, τις πρώτες δεκαετίες από την ίδρυση του Ισραήλ υπήρξε σοβαρό πρόβλημα έλλειψης κατοικίας. Οι κατοικίες κατανέμονταν ως εξής: πρωταρχικά δινόταν η δυνατότητα επιλογής στους Ασκενάζι Εβραίους που ζούσαν στο Ισραήλ για πολλά χρόνια. Τη δεύτερη επιλογή την είχαν οι Ασκενάζι Εβραίοι από την Ευρώπη, ειδικά εκείνοι που είχαν παντρευτεί Ασκενάζι από το Ισραήλ. Τρίτοι έρχονταν οι Ασκενάζι από τις ΗΠΑ. Μετά οι Σεφαραδίτες Εβραίοι και τέλος οι Μουσουλμάνοι Άραβες, οι Χριστιανοί και οι Δρούζοι …;

Το σημερινό Ισραήλ φαίνεται πως έχει τρία πρόσωπα: το κομμουνιστικό, το φασιστικό και το δημοκρατικό. Οι Ασκενάζι Εβραίοι που μετανάστευσαν στο Ισραήλ από τη Ρωσία κουβάλησαν μαζί τους την κομμουνιστική ιδεολογία. Οι Εβραίοι που μετανάστευσαν στο Ισραήλ από τη Γερμανία συμπαθούν το Σοσιαλισμό, αλλά υιοθετούν και πρακτικές ναζιστικο-φασιστικού τύπου. Στη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου η ελίτ των Σιωνιστών Ασκε(Νάζι) Εβραίων συνεργάστηκε με τους Ναζί για να στείλουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης τους φτωχούς Εβραίους. Το Ισραήλ υποτίθεται πως είναι δημοκρατία. Ωστόσο δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στο δεξιό κόμμα Λικούντ και στο αριστερό εργατικό Κόμμα. Και οι Παλαιστίνοι πληρώνουν τα σπασμένα …;
Τίποτε στη συμπεριφορά των σημερινών Ισραηλιτών απέναντι στους Παλαιστινίους δε θυμίζει την ηθική ενός βιβλικού λαού, που οδηγήθηκε από τον Μωυσή μέσα από χίλιες δυσκολίες και, χάρη στην πίστη του στον Θεό, τελικά έφτασε στη Γη της Επαγγελίας. Ή μήπως δεν έγινε έτσι; Σύμφωνα με τον Σίγκμουντ Φρόιντ που προκάλεσε έκπληξη σε πολλούς οπαδούς του στο τελευταίο μεγάλο του έργο «Μωυσής και ΜονοθεΙσμός», υποστηρίζει ότι ο Μωυσής δεν ήταν Εβραίος, αλλά Αιγύπτιος ευγενής. Συγκεκριμένα άνηκε στο στενό περιβάλλον του αιρετικού Φαραώ Ακενατόν (ο μόνος Φαραώ που προσπάθησε να επιβάλει το μονοθεϊσμό στην πολυθεϊστική αρχαία Αίγυπτο) ο οποίος βασίλεψε στην Αίγυπτο από το 1377 ως το 1358 π.Χ.. Αμέσως μετά το θάνατο του Ακενατόν και την επιστροφή του αιγυπτιακού λαού στην πολυθεϊστική του παράδοση, ο Μωυσής έφυγε από την Αίγυπτο με τους οπαδούς του, οι οποίοι ήταν κυρίως Σημίτες κάτοικοι του Δέλτα του Νείλου. Μέσα στην έρημο του Σινά αυτοί σι άνθρωποι, συγκρουόμενοι με την πνευματική πειθαρχία του Μωυσή, τον δολοφόνησαν, και στη θέση του τοποθέτησαν έναν ιερέα του αραβικού Θεού των ηφαιστείων, του Γιάχβε. Με δυο λόγια ο Γιάχβε είναι εισαγόμενος θεός στους Εβραίους. Σύμφωνα με τον Φρόιντ η βιβλική θρησκεία έχει όλα τα χαρακτηριστικά της νεύρωσης, όπου το σκηνικό των μυθικών μορφών κρύβει μια καταπιεσμένη απόδειξη της ενοχής, που πρέπει να εξιλεωθεί επειδή δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί συνειδητά. Άραγε έχει άδικο ένας θρησκευόμενος Εβραίος όταν λέει πως «κάποια εποχή οι Εβραίοι επιλέχθηκαν από τον Θεό για να γίνουν οι Αγγελιοφόροι του, αλλά, με τον καιρό, έχασαν αυτό το προνόμιο»; …;


Πηγή: Η Αλλη Αποψη

ΚΕΜΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΝΑΖΙΣΜΟΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Posted by Συντ. Ομάδα On Ιούνιος - 4 - 2013
Η Ελλάδα θα μπορούσε να πρωταγωνιστεί Διεθνώς στα ζητήματα επιστροφής και προβολής των ανθρωπιστικών αξιών, του σεβασμού της ανθρώπινης ζωής, του σεβασμού του άλλου, του διαφορετικού λαού. Δραστηριοποιούμενος στα πλαίσια μιας μεγάλου Διεθνούς Κύρους Αληθινής Μ.Κ.Ο. της «Διεθνής Ένωση για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών» δημιούργησα σχολή για αυτά τα ζητήματα. Παρ’ όλο το εχθρικό, ελεγχόμενο, υποανάπτυκτο και λούμπεν εσωτερικό περιβάλλον. Μέχρι τότε ο Ανθρωπισμός και ο Διεθνισμός ήταν απαγορευμένοι για την Μικρά Ασία. Η Ιστορία ακόμη μια φορά μου έδωσε δίκαιο.

Η Ελλάδα μπορούσε να γίνει κέντρο ανθρωπιστικών σπουδών. Το 1992 μιλώντας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών πρότεινα την δημιουργία Πανεπιστημιακής Σχολής στην Χίο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τις Γενοκτονίες. Δεν έγινε εδώ. Το έκαναν η Δανία και η Ολλανδία.

Η οπτική αυτή θα τροφοδοτούσε έναν Διεθνή πολιτικό πρωταγωνιστισμό της Ελλάδας ως Ηθική Δύναμη. Οι διώκτες και οι πολέμιοι μου την πήγαν στο Ναϊρόμπι παρ’ όλο που τους προειδοποίησα και για αυτό χρόνια πριν.
Οι υπάρχουσες σήμερα στο Κοινοβούλιο ομάδες και πρόσωπα, προϊόντα μιας μπλοκαρισμένης και ελεγχόμενης Δημοκρατίας, δεν μπορούν για πολλούς λόγους να χειρισθούν αυτά τα ζητήματα. Κυρίως γιατί είναι εκτός ιστορίας.
Οι νευρωτικές σπασμωδικές κινήσεις και προτάσεις ξύλινων νόμων είναι αγωνιώδεις απόπειρες πολιτικής και δημοκρατικής επανανομιμοποίησης τους μετά τον ιστορικό εκφυλισμό τους. Δεν κινητοποιούνται, δεν εμπνέονται από τις ανθρωπιστικές αξίες, από την αγάπη προς τον άνθρωπο αλλά από την αγωνία της πολιτικής επιβίωσης τους. Τι σχέση μπορούν να έχουν φτωχοί καριερίστες, λάτρεις του Κεμάλ και του διαδόχου του, του Χίτλερ, με τις ανθρωπιστικές αξίες;
Οι νευρωτικές κινήσεις αυτοσυντήρησης τους εμποδίζουν την νέα ανθρωπιστική δυναμική του Ελληνισμού και προκαλούν σύγχυση. Εδώ και χρόνια μετά το μεγάλο ιστορικού τύπου Ανθρωπιστικό Άλμα με την καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων το Ελληνικό Κοινοβούλιο έπρεπε να κινηθεί προς την καθιέρωση της ίδιας ημέρας ως Ευρωπαϊκής Ημέρας Μνήμης όλων των θυμάτων του Κεμαλισμού. Όπως η 27η Ιανουαρίου αποτελεί Παγκόσμια ημέρα μνήμης των θυμάτων του Ναζισμού. Να θεωρήσει τον Κεμαλισμό και τον Ναζισμό ιδεολογίες του θανάτου και να μεταφέρει αυτήν την απόφαση στους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς.
Τόσο η 19η Μαΐου όσο και η 27η Ιανουαρίου θα έπρεπε να θεωρηθούν ως Ημέρες ανθρωπιστικής Μνήμης, ως Ημέρες Εγκώμιο στην Ζωή. Σε αυτό ήθελε να συμβάλει η Διακήρυξη του Μεσόβουνου και των Πύργων της Εορδαίας* την οποία συνέταξα και παρουσίασα την 29η Απριλίου του 2007. Πρότεινα αυτήν την οπτική στην Βιάννο της Κρήτης με αφορμή την ημέρα μνήμης του ολοκαυτώματος της. Οι ιδέες αυτές έχουν πολλούς συνομιλητές στην Ευρώπη και την Μικρά Ασία. Όχι στην ελεγχόμενη μη Αθήνα και τους σκοτεινούς παρακμιακούς μηχανισμούς της.
Αυτή όμως είναι μια Ελληνική και Οικουμενική, Αληθινά Ανθρωπιστική οπτική και γραμμή. Αυτήν θα ακολουθήσει μια ελεύθερη Ελληνική Κοινωνία Πολιτών. Αυτό είναι το πεδίο της αληθινής πολιτικής.
Μετά όμως ένα κύκλο συνεχών και προσχεδιασμένων επιθέσεων με τις λατρευτικές και απολογητικές προς το Κεμαλισμό ενέργειες που προσβάλουν τους νεκρούς μας και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια μας, προκύπτει ένα ζήτημα που το Κοινοβούλιο όφειλε και οφείλει να εξετάσει.
Αυτό αφορά την Εθνική, ηθική, πολιτική, ανθρώπινη υπόσταση μας ως άτομα και ως συλλογικότητα. Θέλει να υπερασπισθεί τις ανθρωπιστικές αξίες ως καθολικές αξίες, την ακεραιότητα τους από χειραγωγήσεις διαφόρων τύπων. Αριστεροδεξιοί Κεμαλοφασίστες και Κεμαλορατσιστές δεν μπορούν να παρουσιάζονται ως υπερασπιστές ανθρωπιστικών αξιών, χρησιμοποιώντας του Ναζιρατσιστές, την άλλη όψη του ίδιου απάνθρωπου, της ίδιας κοπής και προέλευσης νομίσματος.
Έτσι θα πρέπει να συγκροτηθεί Εξεταστική Επιτροπή του Κοινοβουλίου η οποία θα εξετάσει το πώς, το γιατί, από ποιους η Ελληνική Παιδεία και Εκπαίδευση έφθασε στο επίπεδο του απανθρωπισμού και της βαρβαρότητας προβάλλοντας στα σχολικά εγχειρίδια φασιστικές, ρατσιστικές εκφράσεις του τύπου «συνωστίζονταν στην Σμύρνη» δηλαδή «συνωστίζονταν στο Άουσβιτς» ή «στο Τσεβιζλίκ». Στρατόπεδο εξόντωσης των Ποντίων νότια της Τραπεζούντας.
Οι κατηγορούμενοι είναι πολλοί με πρώτον τον προωθητή της εισαγόμενης Κεμαλολαγνίας τον υιό, τον Γ. Παπανδρέου και τελευταία την καθηγήτρια Αγγλικής ή Γαλλικής κ. Ρεπούση, το εκτελεστικό όργανο. Κανείς σοβαρός καθηγητής ιστορίας και άνθρωπος και ειδικά γυναίκα δεν θα έγραφε «συνωστίζονταν στην Σμύρνη». Γιατί στον Πόντο, την Μικρά Ασία, την Αρμενία είχαμε γυναικοκτονίες**. Θα προσκληθούν να απολογηθούν οι Κ. Σημίτης, Κ. Καραμανλής και ο ενιαίος συνασπισμός(ΔΗΜΑΡ – ΣΥΡΙΖΑ).
Η γεωπολιτικού τύπου απόπειρα αλλοίωσης της ιστορικής μας μνήμης και της ιστορικής μας επιστήμης άρχισε στο Νταβός I. Όταν μετά την σφοδρή κριτική προς τον Ανδρέα Παπανδρέου κατά την συνεδρίαση που ακολούθησε κατέληξα «στο άλλο ο Κολοκοτρώνης Πρόεδρε και άλλο ο Δράμαλης» κατάλαβα ότι θα απεμπλακεί από αυτήν την βρώμικη και επιβαλλόμενη έξωθεν επιχείρηση Ιμπεριαλιστικού Πολιτιστικού τύπου. Επιχείρηση ρατσιστικής διάβρωσης της ιστορίας μας. Και το έκανε.
Γράφω για αυτά στο «Από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο ΚΚΚΑΣΟΡ ο Εκφυλισμός ενός Ιστορικού Εγχειρήματος» και στο «Ελληνική Πολιτική Παιδεία». Λόγω λοιπόν της εμπλοκής μου σε αυτό το πολυδιάστατο μεγάλο ζήτημα που αφορά το παρελθόν και το μέλλον μας η Εξεταστική Επιτροπή του Κοινοβουλίου οφείλει να με προσκαλέσει. Αυτό γίνεται στις Δημοκρατικές Πολιτείες που υπερασπίζονται τα ανθρωπιστικά ιδανικά, τον ατομικό και συλλογικό Εθνικό αυτοσεβασμό των Πολιτών τους.
Η Ελληνική Δημοκρατία οφείλει να Εξοπλίζεται Ηθικά, Διανοητικά, Θεσμικά ώστε να υπερασπίζεται την ηθική, διανοητική ακεραιότητα και τον αυτοσεβασμό της από αυτές τις γεωπολιτικές ρατσιστικές παρεμβάσεις και αλλοιώσεις. Πρωτόγνωρες στην Διεθνή σκηνή. Συμβαίνουν όμως σε αυτόν τον ιερό τόπο. Ήρθε ο καιρός να τους σταματήσουμε.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

Σιωνισμός και Μικρασιατική καταστροφή!

Posted by Συντ. Ομάδα On Μάιος - 22 - 2013

0475240001361561066http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2013/05/0475240001361561066-300x225.jpg 300w" sizes="(max-width: 293px) 100vw, 293px" />Το ακατασίγαστο μίσος που επί αιώνες ο σιωνισμός τρέφει για τον Ελληνισμό, βρήκε την αποκορύφωσή του κατά τη διεξαγωγή της Μικρασιατικής εκστρατείας. Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι η Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, η οποία γκρέμισε τα όνειρα του Ελληνισμού για την πραγμάτωση της Μεγάλης Ιδέας, οφείλεται σχεδόν εξ’ ολοκλήρου στις ραδιουργίες των εβραίων. Ορθότερα δε, κανείς σχεδόν δεν υποψιάζεται ή γνωρίζει ότι η έκβαση της εκστρατείας, ήταν προδιαγεγραμμένη από τον σιωνισμό. Τα όσα αποκαλυπτικά στοιχεία έπονται, τεκμηριώνουν απόλυτα τον ανωτέρω ισχυρισμό, καταδεικνύοντας ταυτόχρονα τον υποχθόνιο ρόλο του εβραίου, του αιώνιου αυτού μισέλληνα.

Ανέκαθεν οι εβραίοι μετέρχονταν δόλια μέσα για την ηθική, οικονομική, πνευματική αλλά και για την βιολογική εξόντωση του Ελληνισμού. Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα επ’ αυτού, αποτελεί η διάδοση και εκλαϊκευση των αρχών του Παντουρκισμού από τον εβραίο Χέρμαν Βάμπερυ. Στο βιβλίο του «Εικόνες της Κεντρικής Ασίας» που πρωτοεκδόθηκε το 1868, ο Βάμπερυ ανέπτυσσε τις αρχές του Παντουρκισμού, με εντονότατες ανθελληνικές αιχμές, ενώ η στενή του σχέση με όσους μετέπειτα απετέλεσαν τον πυρήνα των ηγετικών στελεχών των Νεότουρκων, υπήρξε αποφασιστικής σημασίας γεγονός, για την ανάπτυξη του Παντουρκικού φαινομένου, σαφής έκφραση του οποίου, υπήρξε η αναζωπύρωση των επεκτατικών βλέψεων των τούρκων προς την Ελλάδα.

Η Μικρασιατική καταστροφή οφείλεται σε μία σειρά από αίτια. Ανάμεσα στους παράγοντες εκείνους που επισφράγισαν την τραγωδία του 1922, είναι και η έντονη ανάμειξη του εβραϊσμού στην τεράστια ανθελληνική εκστρατεία, η οποία αναπτύχθηκε κατά την Εποποιία των ετών 1919-1922 τόσο στο μέτωπο, στις τάξεις του Ελληνικού Στρατού, όσο και στο εσωτερικό της χώρας, από μαρξιστικούς κύκλους που έπαιζαν ηθελημένα ή αθέλητα, το παιχνίδι των εβραίων. Η υπονόμευση και η αποσταθεροποίηση που οδήγησε στην πτώση του ηθικού του στρατού μας, παράγοντας ο οποίος συνετέλεσε καθοριστικά στη μετέπειτα Μικρασιατική τραγωδία, υπήρξε έργο του Αβραάμ Μπεναρόγια, ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ, εβραϊκής καταγωγής, στον ιδιαίτερο ρόλο του οποίου θα πραγματοποιηθεί εκτενής αναφορά σε άλλο άρθρο.

Ο Αβραάμ Μπεναρόγια, ο Κοέν και ο Κουν Βεντούρα, άπαντες εβραίοι, όπως προκύπτει από τα επίσημα στοιχεία της εποχής, δηλητηρίαζαν κατά το χειρότερο τρόπο την Ελληνική προσπάθεια, μέσω πικρόχολων κειμένων που δημοσίευαν στην εβραϊκή εφημερίδα «Avanti» της Θεσσαλονίκης. Με τη στάση της αυτή, η εβραϊκή κοινότητα που διέμενε στην Ελλάδα, εξέφραζε την υποστήριξή της προς τον ομόφυλό της Κεμάλ, ο οποίος ήταν σιωνιστής, όπως άλλωστε σιωνιστές ετύγχαναν όλα τα ηγετικά στελέχη των Νεότουρκων. Ειδικότερα οι ηγέτες των Νεότουρκων Ταλαάτ και Ενβέρ, ήταν κρυπτοεβραίοι και μέσω των αξιωμάτων που κατείχαν, συνετέλεσαν αποφασιστικά στην υλοποίηση των εβραϊκών σχεδίων, στο προκείμενο ζήτημα.

Αξίζει στο σημείο αυτό να αναφερθεί, ότι όλα τα στελέχη της Επιτροπής των Νεοτούρκων στην Θεσσαλονίκη ήταν εβραίοι. Το τεκτονικό περιοδικό «Ακακία» (Οκτώβριος 1908) αποκαλύπτει ότι η ξένη Στοά «Μακεδονία» με έδρα τη Θεσσαλονίκη, είχε ως διδάσκαλο τον Ιταλοεβραίο Εμ. Καράσο, στην δικαιοδοσία του δε υπάγονταν τρεις ακόμη ξένες στοές, στους κόλπους των οποίων οι Ταλαάτ και Ενβέρ, βρήκαν πρόσφορο έδαφος για να δημιουργήσουν την «Κίνηση Νεότουρκων». Η «Κίνηση Νεότουρκων» τελούσε υπό την προστασία της ιταλικής πρεσβείας, από τυπική άποψη, ενώ τα μέλη της αποτελούνταν εξ’ ολοκλήρου από τουρκοεβραίους, μέλη των ανωτέρω ξένων στοών.

Η διείσδυση των εβραίων στον τουρκικό τεκτονισμό κατά τη συγκεκριμένη περίοδο, δεν υπήρξε γεγονός τυχαίο. Είναι γνωστό ότι την 1η Μαΐου 1909 οι τούρκοι τέκτονες, προκειμένου να εξασφαλίσουν την εύνοια και την υποστήριξη των σιωνιστών, ανέδειξαν στο αξίωμα του Μεγάλου Διδασκάλου της Μεγάλης Στοάς της Τουρκίας τον Μαχμούντ Ορφί Πασά, όργανο των εβραϊκών επιδιώξεων, το δε Ύπατο Συμβούλιο της Μεγάλης Στοάς της Τουρκίας αποτελούσαν οι Δαυίδ Κοέν, Ραφαέλο Ρίτσι, Ισαάκ Μαρκιόνε, Νίκολα Φόρτε, Τζωρτζ Σούρσοκ και Ιακόμπ Σουχάμι, όλοι τους εβραϊκής καταγωγής. Μέσα από αυτούς τους κύκλους αναδείχθηκε αργότερα ο Κεμάλ Ατατούρκ, ο οποίος με τη βοήθεια των αδελφών του εβραίων, και όχι μόνο, θα συνέτριβε τον Ελληνικό στρατό το 1922…

Ένθερμος υποστηρικτής της Ελληνικής επεμβάσεως στην Μικρά Ασία, ήταν ο πρωθυπουργός της Αγγλίας και σιωνιστής Λόυδ Τζωρτζ. Ο Λ. Τζωρτζ όσο «περίεργα» τάχθηκε στο πλευρό των Ελλήνων, άλλο τόσο «περίεργα» τους εγκατέλειψε στην πλέον κρίσιμη στιγμή, γεγονός το οποίο εάν συσχετισθεί με τις σιωνιστικές θέσεις του βρίσκει την εξήγησή του. Αξίζει να τονισθεί ότι ο προσωπικός γραμματέας του Τζωρτζ ήταν ο εβραίος «Σερ» Φίλιπ Σασούουν, ο οποίος… συμπτωματικά ήταν παντρεμένος με την κόρη του τραπεζίτη Ρότσιλντ. Αμφότεροι τελούσαν και μυστικό-σύμβουλοι του άγγλου πρωθυπουργού, ενώ η επίδραση του σιωνιστικού στοιχείου ήταν εντονότερη στη σύνθεση της βρετανικής κυβερνήσεως. Οι υπουργοί του Τζωρτζ Λόρδος Σέσιλ και Λόρδος Ρήντιγκ (κατά εβραϊκόν κόσμον Ισαάκ Μοντ) ήταν απροκάλυπτα σιωνιστές και εκδηλωμένοι μισέλληνες.

Ποιο όμως ήταν το σκεπτικό και οι απώτεροι στόχοι στους οποίους οι σιωνιστές απέβλεπαν με τη Μικρασιατική Εκστρατεία; Δεν θα πρέπει να λησμονείται ότι η Μικρά Ασία είναι πανάρχαια Ελληνική Γη. Παρά τους διωγμούς και τον εκτουρκισμό πολλών αιώνων, το Ελληνικό στοιχείο διέθετε στην περιοχή αυτή μία ισχυρή Εθνολογική βάση. Οι σιωνιστές, έβλεπαν τη μόνιμη Ελληνική παρουσία στην Μικρά Ασία σαν μία θανάσιμη απειλή προς τα συμφέροντά τους. Αφ’ ενός δεν ήθελαν για ιδεολογικούς λόγους να δουν την Μεγάλη Ιδέα του Ελληνισμού να πραγματώνεται, αφ’ ετέρου μία μεγάλη αλλά αδύναμη Τουρκία, ήταν η περίπτωση του εύκολου θύματος για την οικονομική διείσδυση που ονειρεύονταν. Συνεπώς η Ελληνική παρουσία στα Ιωνικά παράλια και γενικότερα στη Μικρά Ασία έπρεπε να εκλείψει, διότι αποτελούσε πρόσκομμα στην υλοποίηση των σιωνιστικών σχεδίων. Για να επέλθει όμως η εξάλειψή της, έπρεπε να υπάρξει μία βίαιη μετακίνηση ή και αφανισμός του Ελληνικού πληθυσμού, ένας στόχος που μόνο δια της γενοκτονίας έβρισκε την πραγμάτωσή του. Για τη γενοκτονία χρειαζόταν ένα πρόσχημα. Και το πρόσχημα βρέθηκε.

Η Ελλάδα αποφασισμένη να διεκδικήσει δυναμικά τα δίκαιά της στη Μικρά Ασία, υπό την προτροπή της Βρετανίας και γενικά των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής, τη διαβεβαίωση των οποίων για αμέριστη συμπαράσταση είχε προηγουμένως εξασφαλίσει, αποβίβασε στρατό το 1919 στη Σμύρνη. Το σχέδιο ήταν πανούργο: Οι σιωνιστές, δια των Μεγάλων Δυνάμεων, τους ηγέτες των οποίων επηρέαζαν και δια του αδελφού τους Ελ. Βενιζέλου, ενέπλεξαν τον Ελληνικό Στρατό σε μία θανάσιμη παγίδα και μαζί του καταδίκασαν τον Ελληνικό πληθυσμό των περιοχών της Μικράς Ασίας.

Ώθησαν τα Ελληνικά στρατεύματα στα βάθη της Μικράς Ασίας παρέχοντάς τους μία εφήμερη βοήθεια και όταν οι συγκυρίες κατέστησαν τις Ελληνικές δυνάμεις τρωτές, επήλθε η κατακόρυφη ενδυνάμωση των Κεμαλικών στρατευμάτων και η συντριβή των Ελλήνων. Και μαζί με τη συντριβή, βρέθηκε η ευκαιρία να σφαγιασθεί ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας, με πρόσχημα τα δεινά που υπέστησαν οι τούρκοι από τον Ελληνικό στρατό, κατά τη νικηφόρα προέλασή του στο διάστημα 1919-1922. Η θανάσιμη παγίδα ήταν καλά προσχεδιασμένη…

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, για τον οποίο έχει γραφτεί χωρίς να διαψευστεί ότι είναι εβραϊκής καταγωγής, φέρων το επίθετο Μπεν Ζελόν, υπό την παρότρυνση των ομοϊδεατών του, απέστειλε χωρίς καμία υποδομή τα Ελληνικά στρατεύματα στην Μικρά Ασία, καταδικάζοντάς τα σε βέβαιη σφαγή. Αυτός ο καταστροφέας του παγκόσμιου ελληνισμού ήταν και δημοκράτης…

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Βενιζέλος δεν είχε κάνει καμία πρόβλεψη, ούτε είχε κάποια εναλλακτική λύση για το ενδεχόμενο καταρρεύσεως του μετώπου… Επίσης δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι πριν επέλθει η Ελληνική συντριβή, ο Βενιζέλος έχασε προσχεδιασμένα τις εκλογές, προκειμένου να αποποιηθεί των βαρύτατων ευθυνών της προαποφασισμένης από τους σιωνιστές τραγωδίας. Είναι βέβαιο ότι εάν ο Βενιζέλος κέρδιζε τις εκλογές, στις οποίες σημειωτέον ότι όλα τα δεδομένα καταδείκνυαν την εκλογική νίκη του, τότε θα συνέβαινε επί της πρωθυπουργίας του η Μικρασιατική καταστροφή και θα ήταν αυτός που θα επωμιζόταν τις συνέπειες της ήττας. Ποιος όμως ήταν ο παράγοντας εκείνος που συνετέλεσε ώστε ο Βενιζέλος να χάσει τις εκλογές, γεγονός παράδοξο και μη φυσιολογικό, αφού μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών είχε επιστρέψει στην Ελλάδα ως θριαμβευτής και το κλίμα τον ευνοούσε;

Στην τεχνητή εκλογική ήττα του, τον βοήθησαν οι εβραίοι ομοϊδεάτες του. Στο σημείο αυτό πρέπει να αναφερθεί, ότι ο Βενιζέλος αντλούσε σημαντικό μέρος της εκλογικής του δυνάμεως από το εβραϊκό στοιχείο της Θεσσαλονίκης, γι’ αυτό άλλωστε είχε οργανώσει και το κίνημα της Αμύνης με επίκεντρο τη συμπρωτεύουσα. Στις εκλογές λοιπόν που προηγήθηκαν της τραγωδίας, οι εβραίοι σύσσωμοι στράφηκαν φαινομενικά εναντίον του και τον «μαύρισαν», διασώζοντάς τον από την ευθύνη της προσχεδιασμένης επερχόμενης καταστροφής στο Μικρασιατικό μέτωπο…

Για όσους αμφισβητούν τη σιωνιστική πολιτική του Ελ. Βενιζέλου, θα παρατεθούν τα ακόλουθα αδιάψευστα στοιχεία: Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ασκούσε καθ’ όλη τη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας, πολιτική άκρως φιλοεβραϊκή, αφού όπως ομολογούν οι ίδιοι οι εβραίοι στο επίσημο όργανό τους «Χρονικά» (Όργανο του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου, Τεύχος Σεπτ. – Οκτώβριος 1992): «…Ο διοικητής της Θεσσαλονίκης Ρακτιβάν σε συνεντεύξεις του σε τοπικές εβραϊκές εφημερίδες, προβάλει τις αρχές της ισονομίας που διέπουν την Ελληνική διοίκηση και το πνεύμα της ανεξιθρησκίας που χαρακτηρίζει τον Ελληνικό λαό, με παράδειγμα τους εβραίους της παλιάς Ελλάδας, που παρά τον μικρό αριθμό τους κατέχουν σημαντικές θέσεις στη δημόσια ζωή. Και ο εβραϊκός τύπος της Θεσσαλονίκης, εκφράζοντας τις διαθέσεις της κοινής γνώμης, επαινεί την ελληνική κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, που προσφέρει στους εβραίους προνόμια που δεν υπάρχουν σε κανένα άλλο Βαλκανικό Κράτος, προετοιμάζοντας γι’ αυτούς ένα λαμπρό μέλλον…» Οι υπαινιγμοί για τη σιωνική πολιτική που ασκούσε ο Βενιζέλος είναι σαφέστατοι. Άλλωστε, όπως το ίδιο έντυπο αναφέρει («Χρονικά», τεύχος Απριλίου – Μάιου 1994), «Ο Ελευθέριος Βενιζέλος πρώτος υποστήριξε τη δημιουργία ελεύθερου εβραϊκού κράτους». Τις ίδιες ακριβώς θέσεις εξέφρασε και ένας από τους βασικούς συνεργάτες του Βενιζέλου, υπουργός και Γενικός Διοικητής της Μακεδονίας, ο Π. Αργυρόπουλος, στον τύπο της εποχής.

Όλα ήταν προμελετημένα. Σταδιακά και με πρόσχημα την επαναφορά του Κωνσταντίνου, οι… σύμμαχοι σταμάτησαν την χορήγηση βοηθείας προς την Ελλάδα και ένας – ένας άρχισαν να καταφέρνουν πισώπλατες μαχαιριές. Ο ιαταλοεβραίος πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζιολίτι, εκκένωσε τη Νότια Μικρά Ασία από τα ιταλικά στρατεύματα τα οποία βρίσκονταν εκεί, απελευθερώνοντας κατ’ αυτό τον τρόπο σημαντικές δυνάμεις των τούρκων που είχαν καθηλωθεί εκεί εξ’ αιτίας της ιταλικής στρατιωτικής παρουσίας. Την ίδια ώρα η Γαλλία, υποταγμένη στη θέληση των εβραίων Μπιαν και Μπλουμ, συνάπτοντας τη γαλλοτουρκική συνθήκη συνθηκολογήσεως στην Κιλικία, απελευθέρωσε επίσης με τη σειρά της τα Κεμαλικά στρατεύματα από τη μέθοδο της Συρίας, παραδίδοντας συγχρόνως όλο το γερμανικό πολεμικό υλικό που είχαν κυριεύσει, στους τούρκους.

Η εβραϊκή στοά της Θεσσαλονίκης «Μπάι – Μπριθ», συνετέλεσε αποφασιστικά την πρόκληση της Μικρασιατικής καταστροφής, δια της οικονομικής βοηθείας που απέστειλε στον Κεμάλ. Ο εβραϊκής καταγωγής Μπρονστάιν (τρότσκυ), ηγέτης της Ρωσίας εκείνη την περίοδο, ενίσχυσε σε εκπληκτικό βαθμό τον Κεμάλ, χορηγώντας του τεράστιες ποσότητες χρυσού και πυροβόλα όπλα. Τον Μπρονστάιν χρηματοδοτούσε με τη σειρά της η εβραϊκή τράπεζα Κουν και Λεμπ, η οποία τον πίεσε να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με την Τουρκία, ώστε να απαλλάξει από ένα ακόμη πρόβλημα τον Κεμάλ.

Άθλιος επίσης υπήρξε ο ρόλος του Μπαζίλ Ζαχάρωφ. Ο Ζαχάρωφ, εβραίος έμπορος όπλων από την Κωνσταντινούπολη, μονίμως εγκατεστημένος στην Ελβετία, υποδυόταν επί σειράν ετών τον Έλληνα. Στην πραγματικότητα ήταν συνεργάτης της αγγλοεβραϊκής πολεμικής βιομηχανίας «Βίκερς».

Ο Ζαχάρωφ, προσωπικός φίλος του Ε. Βενιζέλου, αρχικά προμήθευσε τον Ελληνικό στρατό με ελαφρύ και βαρύ οπλισμό για να καλύψει τις ανάγκες του, έναντι πραγματικά εκπληκτικών οικονομικών διευκολύνσεων. Ο Ζαχάρωφ, ισχυριζόταν ότι… βοηθούσε τον Ελληνικό στρατό, ωθούμενος δήθεν, από πατριωτικά κίνητρα. Μόλις όμως οι Ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις εισέδυσαν στην Μικρά Ασία και ο «ομόφυλός του» Ε. Βενιζέλος «εγκατέλειψε» την εξουσία, οι αποστολές του Ζαχάρωφ σταμάτησαν ολοσχερώς ενώ ο μέχρι τότε παραδοθείς οπλισμός απεδείχθη προβληματικός, καθώς ανακαλύφθηκαν τεράστιες ποσότητες άχρηστων όπλων και ελαττωματικών πυρομαχικών. Τα αποτελέσματα ήταν προφανή…
Στο σημείο αυτό αρχίζει να γίνει μνεία σε ένα τραγικό περιστατικό, το οποίο καταδεικνύει για μια ακόμη φορά τον μισελληνισμό των εβραίων. Το περιστατικό τοποθετείται χρονικά στις ημέρες της μικρασιατικής τραγωδίας και είναι το ακόλουθο:

Στη συνοικία Μπας Οτουράκ της Σμύρνης, οι εβραίοι οι οποίοι τις προηγούμενες ημέρες είχαν επιδοθεί σε μία καταδοτική έξαρση κατά των Ελλήνων, είχαν συγκεντρωθεί και χλεύαζαν τους διερχόμενους Έλληνες αιχμαλώτους. Όταν οι τούρκοι στρατιώτες άρχισαν να κτυπούν τους Έλληνες με τους υποκοπάνους των όπλων τους, τούρκοι και εβραίοι ξέσπασαν από κοινού σε παραλήρημα ενθουσιασμού και χειροκροτημάτων… Ο δε εβραίος νομάρχης Ραχμή Μπέης, εξώθησε τους τσέτες να προβούν στην εξόντωση του Μικρασιατικού Ελληνισμού.

Ενάμισι εκατομμύριο νεκροί, άλλοι τόσοι πρόσφυγες και δισεκατομμύρια σε δραχμές οι υλικές ζημιές. Αυτό ήταν το τίμημα της Μικρασιατικής καταστροφής, στην πρόκληση της οποίας τόσο συνέργησε ο διεθνής σιωνισμός. Η εβραϊκή μάλιστα ωμότητα, έφθασε μέχρι του σημείου της επιδείξεως ασέβειας προς τους ίδιους τους νεκρούς. Ούτε τα οστά των νεκρών Ελλήνων δεν σεβάσθηκαν οι εβραίοι. Μετά τη μεγάλη σφαγή, ένα «ολλανδικό» πλοίο φόρτωσε στο λιμάνι της Σμύρνης τα κόκκαλα των νεκρών, τα οποία προορίζονταν να διατεθούν… για βιομηχανικούς σκοπούς εις την Γερμανία.. της Μέρκελ. Το πλοίο, όπως και η εκμεταλλεύτρια εταιρεία που επεδίωκε να θησαυρίσει ακόμη και από τα οστά των νεκρών, τα οποία «αξιολογούσε» ως πρώτη ύλη (!), ανήκε στους εβραίους Ραούλ Βόντεμπουργκ και Ερασμο Λεβύ. Επιπροσθέτως, στην επιχείρηση αφελληνισμού της Μικράς Ασίας, είναι γνωστός ο ρόλος που διαδραμάτισε ο αμερικανοεβραίος Χ. Μοργκεντάου. Ως πρόεδρος της «Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων», μερίμνησε ώστε κατά την οκταετία 1922-1930, να εφαρμοσθεί κατά γράμμα η Συνθήκη της Λωζάννης, το τερατούργημα αυτό του Ε. Βενιζέλου που προέβλεπε τον ξεριζωμό των Ελληνικών πληθυσμών από την Ιωνία.

Επανερχόμενοι στο θέμα των δηλώσεων Βενιζέλου δια των οποίων συνηγορούσε υπέρ της ιδρύσεως του κράτους του Ισραήλ, κρίνω αυτές αποκαλυπτικές της καταγωγής του. Το γεγονός δε ότι ο Βενιζέλος παρουσιάζεται ως «πρωτεργάτης» της προσπάθειας για την ίδρυση του εβραϊκού κράτους, δεν θα πρέπει να εκπλήσσει. Και αυτό διότι ο Βενιζέλος, ήταν εβραϊκής καταγωγής.

Την εβραϊκή καταγωγή του Βενιζέλου επιβεβαιώνει ο Α.Μ.Παπαδάκης στο έργο του «Βιογραφία Ελ. Βενιζέλου». Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Παπαδάκη, επί των οποίων αναφέρεται ο Νίκος Α. Αντωνακέας στο τρίτομο έργο του «Φαυλοκρατία», ο πατέρας του Βενιζέλου, Μπένυ Σελόν εκ Θεσσαλονίκης, παντρεύτηκε μία εβραία από την Κέρκυρα. Ωστόσο επειδή πλησίαζε η ώρα της στρατεύσεως και ήθελε να αποφύγει την στρατιωτική θητεία, ο Μπένυ Σελόν βρήκε απασχόληση σε ένα καράβι ως μούτσος, όπου αντικατέστησε έναν τεθνεώντα ναύτη που τον έλεγαν Κυριάκο. Στο λιμεναρχείο δηλώθηκε ως Κυριάκος Μπενιζέλος, όνομα που διατήρησε και στην Κρήτη, όπου έφθασε με το πλοίο, ύστερα από πολλές περιπέτειες. Γιος αυτού του Κυριάκου Μπενιζέλου (Μπεν ζελόν) υπήρξε ο γνωστός Εφιάλτης Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος διετέλεσε όργανο της ξενοκρατίας καθ’ όλο το διάστημα της πολιτικής του σταδιοδρομίας.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν το γεγονός ότι η Μικρασιατική καταστροφή επήλθε την χρονική εκείνη στιγμή κατά την οποία δέσποζαν τόσο στην Τουρκία όσο και στην Ελλάδα δύο εβραϊκές μορφές: Ο Κεμάλ Ατατούρκ και ο Μπεν Ζελόν. Εξ΄ άλλου δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο το γεγονός ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος υπήρξε, ήδη από το 1917, όπως καταδεικνύεται μέσα από επίσημα έγγραφα, ο πρώτος πολιτικός ηγέτης και δη πρωθυπουργός που ζήτησε την αναγνώριση ισραηλινού κράτους. Τον Ιούλιο του 1920 ο άγγλος ναύαρχος Ντε Ρόμπεκ σε επιστολή που απηύθηνε προς τον τότε Υπουργό Λόρδο Κώρζον, ανέφερε, μεταξύ των άλλων, και τα εξής: «…Με άλλα λόγια ο κ. Βενιζέλος δεν είναι η Ελλάς. Εν κυριολεξία δεν είναι καν Έλλην…».

Aνάλογες είναι και οι συγκυρίες που σχετίζονται με την πρόκληση Εθνικών Ηττών και Τραγωδιών, όπως αυτή που αφορά την έκβαση του Μακεδονικού, του Κυπριακού αλλά και άλλων κρίσιμων ζητημάτων…

Αιώνες ολόκληρους τώρα, ο διεθνής σιωνισμός λυσσαλέα βάλλει κατά του Ελληνισμού, με σκοπό να επιτύχει την καθυποταγή και τελικά την εξάλειψή του. Σε αυτή τη δόλια προσπάθειά του απεργάζεται άθλια σχέδια, με οδυνηρές για το Εθνος μας προεκτάσεις.

Όποιος θέλει να ζήσει, ας πολεμήσει. Για να πολεμήσει όμως, πρέπει να γνωρίζει πολύ καλά το παρελθόν, ούτως ώστε να προετοιμάζεται αναλόγως για την αντιμετώπιση των προκλήσεων και των κινδύνων που θα ανακύψουν στο μέλλον. Το καίριο ερώτημα και ταυτόχρονα μέγιστο συνειδησιακό δίλημμα που ανακύπτει καθοριστικά σήμερα, είναι το ακόλουθο: ΑΘΗΝΑ ή ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ;; Στις 13 Μαρτίου γιορτάζουν σε όλες τις πρεσβείες τους μια τρελή και ανθελληνική γιορτή….μια σκοτεινή γιορτή τώρα που “κατέκτησαν” τα παιδιά του Αλεξάνδρου..

Δεν υπάρχει πιο σιχαμερό είδος από τους ρουφιάνους, που παριστάνουν τα «θύματα» αλλά και τους ευεργέτες εις βάρος των εθνών!

 

http://www.eleysis-ellinwn.gr/

kennedy-Lincoln-500x325http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2013/05/kennedy-Lincoln-500x325-300x195.jpg 300w" sizes="(max-width: 394px) 100vw, 394px" />Δήλωση του Αβραάμ Λίνκολν κατά την διάρκεια του Αμερικανικού Εμφύλιου Πολέμου:“Έχω δυο μεγάλους εχθρούς. Το στρατό των Νοτίων μπροστά μου και το στρατό των τραπεζιτών πίσω μου. Από τους δυο αυτούς εχθρούς ο χειρότερος είναι ο πίσω μου.” (!!!)
Πότε έκανε αυτή τη δήλωση ο Λίνκολν;
Όταν κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου οι τραπεζίτες που δάνειζαν το κράτος με 24% τόκο προσπάθησαν να τον αναγκάσουν να τους δίνει τόκο 36%. (!!)

Τι έκανε ο Λίνκολν; Απλά ενεργοποίησε το δικαίωμα που έχει κάθε κράτος να εκδίδει χρήμα. Έτσι ο Λίνκολν θαρραλέα άρχισε να τυπώνει δολάρια για τη χρηματοδότηση του πολέμου, σώζοντας τη χώρα του από τις μελλοντικές πληρωμές των υπέρογκων τόκων προς τις τράπεζες.

Και όλοι γνωρίζουμε τι απέγινε ο Λίνκολν λίγο καιρό μετά. Δολοφονήθηκε. Μετά τη δολοφονία του Προέδρου Λίνκολν το 1865 κανένας άλλος πρόεδρος των ΗΠΑ δεν τόλμησε να αρνηθεί να δανειστεί η χώρα από τους τραπεζίτες και να μη τους πληρώνει τόκο.

Ή για να ακριβολογούμε, ένας ακόμα Πρόεδρος των ΗΠΑ τόλμησε 100 χρόνια μετά τον Λίνκολν να το ξανακάνει, δηλαδή να μη δανειστεί η χώρα από τις τράπεζες αλλά να εκδώσει  χρήμα χωρίς τόκο, και ο οποίος και αυτός είχε την ίδια κατάληξη με τον Λίνκολν. Δολοφονήθηκε και αυτός λίγο καιρό μετά την απόφασή του. Ήταν ο Τζον Κένεντι.Αλλά για να καταλάβουν οι αναγνώστες μας πώς ακριβώς οι μεγαλοτραπεζίτες καταδυναστεύουν τις χώρες και τις οικονομίες πρέπει να τους εξηγήσουμε τα παρακάτω απίστευτα (ΝΑΙ – ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ) αλλά απόλυτα αληθινά πράγματα.

Ενώ το Σύνταγμα των ΗΠΑ δίνει το δικαίωμα στο Κογκρέσο να εκδίδει χρήμα, η Αμερικανική Κυβέρνηση έχει μεταφέρει το δικαίωμα της έκδοσης του χρήματος και μάλιστα με επιτόκιο στο ‘Federal Reserve’ το οποίο δεν είναι κρατικό αλλά ένα όργανο των μεγάλων τραπεζών που είναι και οι μέτοχοί του. Έτσι λοιπόν το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ τυπώνει στα πιεστήριά του το χρήμα που χρειάζεται η χώρα. Αμέσως μετά το δίνει στο ‘Federal Reserve’ δηλαδή στους τραπεζίτες, το οποίο ‘Federal Reserve’ το δανείζει πίσω στο Αμερικανικό κράτος με τόκο(!!!)

Έτσι για να καταλάβετε: Μόνο ο τόκος που πληρώνουν οι ΗΠΑ στις τράπεζες του ‘Federal Reserve’ για το Αμερικανικό χρέος φθάνει το χρόνο τα 400 δισεκατομμύρια δολάρια !!!

Προσέξτε:Πληρώνουν οι Αμερικανοί φορολογούμενοι 400 δισεκατομμύρια δολάρια τόκο στους τραπεζίτες για χρήματα που έχει τυπώσει το Αμερικανικό κράτος και τα έχει δώσει δωρεάν στους τραπεζίτες  (και οι οποίοι τους τα δανείζουν πίσω με τόκο) (!!!) Βλέποντας ο Πρόεδρος Κένεντι αυτήν την εξόφθαλμη αδικία για τον Αμερικανικό λαό, αποφασίζει το 1963 με το νόμο Νο:11110 να πάρει πίσω τις εξουσίες του ‘Federal Reserve’ και να τυπώσει και διανείμει χρήμα το ίδιο το κράτος παρακάμπτοντας τους τραπεζίτες.

Τύπωσε δισεκατομμύρια δολάρια για τα οποία το Αμερικανικό Δημόσιο δεν πλήρωνε κανένα τόκο στο Federal Reserve. Μάλιστα τα χαρτονομίσματα του Κένεντι έγραφαν επάνω ‘UNITED STATES NOTE’ αντί του ‘FEDERAL RESERVE NOTE’ που γράφεται πάντα. Αυτά τα ‘UNITED STATES NOTE’ χαρτονομίσματα αποτέλεσαν θανάσιμη απειλή για το Federal Reserve System και τους τραπεζίτες αφού τους αφαιρούσαν δισεκατομμύρια δολάρια τόκους. Πέντε (5) μήνες μετά το τύπωμα των άτοκων δολαρίων ο Πρόεδρος Κένεντι δολοφονήθηκε.

Μετά την δολοφονία του Κένεντι κανένας άλλος Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν τόλμησε να κάνει χρήση του νόμου Κένεντι παρ’ότι ο νόμος αυτός ισχύει μέχρι σήμερα.(!!) Δηλαδή με το νόμο του Κένεντι  θα μπορούσαν οι ΗΠΑ τα περίπου 3 τρισεκατομμύρια δολάρια που τύπωσαν τα τελευταία 4 χρόνια να τα τύπωναν και να τα χρησιμοποιούσαν χωρίς καθόλου τόκο. Αντίθετα όμως τα τύπωσαν, τα έδωσαν στο  Federal Reserve (δηλαδή στους τραπεζίτες), για να τα δανειστούν στη συνέχεια με τόκο (!!!!)

Και για όσους είναι ακόμα δύσπιστοι ας μάθουν τι έλεγε ένας άλλος μεγάλος Αμερικανός Πρόεδρος, ο Τόμας Τζέφερσον (από τους δημιουργούς του Αμερικανικού θαύματος – του τότε, του αληθινού): “Εάν ποτέ στο μέλλον ο Αμερικανικός λαός επιτρέψει στους τραπεζίτες να ελέγξουν την έκδοση του χρήματος, οι χρηματοδοτικοί οργανισμοί που θα γιγαντωθούν, πρώτα με πληθωρισμό και μετά με ύφεση, θα στερήσουν από τους ανθρώπους την ιδιοκτησία τους  έως ότου τα παιδιά τους ξυπνήσουν άστεγα στη γη που οι πατεράδες τους κατέκτησαν».

Και για την ιστορία: Οι δολοφόνοι και του Λίνκολν (John Wilkes Booth) και του Κένεντι (Lee Harvey Oswald) δολοφονήθηκαν και οι δυο πριν προλάβουν να δικαστούν.

Γράφει ο ΕΠΤΑΝΗΣΙΟΣ

http://www.elora.gr/

957461http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2013/05/957461-300x212.jpg 300w" sizes="(max-width: 335px) 100vw, 335px" />«Δεκαπέντε χρόνια μετά την έναρξη της επανάστασης των Μπολσεβίκων, ο εκδότης του ‘American Hebrew’ έγραφε : «σύμφωνα με τις πληροφορίες αυτές που ο συγγραφέας συνέλλεξε ενώ ήταν στη Ρωσία πριν από μερικές εβδομάδες, καμία εβραϊκή συναγωγή δεν έχει γκρεμιστεί, όπως έχουν γκρεμιστεί εκατοντάδες – ίσως χιλιάδες Ορθόδοξες Εκκλησίες… Στη Μόσχα και σε άλλες μεγάλες πόλεις μπορεί να δει κάποιος χριστιανικές εκκλησίες να καταστρέφονται… η κυβέρνηση χρειάζεται τους χώρους για να φτιάξει μεγάλα κτίρια», (American Hebrew, Nov. 18, 1932, σ. 12), Οι αποστάτες Εβραίοι που οδηγούσαν μια επανάσταση που είχε στόχο να καταστρέψει τη θρησκεία, καθώς ήταν «το όπιο των λαών», είχαν με κάποιο τρόπο γλιτώσει τις συναγωγές της Ρωσίας» («Democracy and World Dominion,» 1939, σ.211).

Αν οι κομμουνιστές μισούσαν τον Θεό και τη θρησκεία τόσο πολύ, γιατί δεν κατέστρεψαν και συναγωγές; Μήπως ο Ιουδαϊσμός είναι στην πραγματικότητα μια μυστική κλειστή κοινωνία σαν την Μασονία όπου τα μέλη δεν γνωρίζουν την κρυφή ατζέντα, η οποία εκφράζεται πράγματι από τον κομμουνισμό; Αν και πολλοί θρησκευτικοί Εβραίοι ήταν αντι-κομμουνιστές, οι πληροφορίες του Schoonmaker οδηγούν στο συμπέρασμα ότι μπορεί να υπάρχει μια συσχέτιση μεταξύ του Ταλμουδικού Ιουδαϊσμού και του ειδωλολατρικού σατανικού κομμουνισμού.

Το συμπέρασμα το δικό μου είναι ότι η – με έδρα το Λονδίνο – Ιουδαιο-Μασονική τραπεζική μαφία υποστήριξε τους Μπολσεβίκους και είναι πίσω από τη Νέα Παγκόσμια Τάξη.

Η αποφασιστική παρουσία Εβραίων στα κομμουνιστικά κινήματα είναι καλά τεκμηριωμένη.

Ο κομμουνιστής πρωτοπόρος Christian Rakovski (φώτο), μαρτυρεί, ότι οι τραπεζίτες δημιούργησαν το κομμουνιστικό κράτος ως μια «μηχανή συνολικής ισχύος» άνευ προηγουμένου στην ιστορία. Στο παρελθόν, «υπήρχε πάντα χώρος για την ατομική ελευθερία. Καταλαβαίνεις ότι όσοι ήδη εν μέρει εξουσιάζουν πάνω στα έθνη και τις κυβερνήσεις του κόσμου [δηλαδή οι κεντρικοί τραπεζίτες] έχουν αξιώσεις για την απόλυτη κυριαρχία; Καταλαβαίνεις ότι αυτό είναι το μόνο πράγμα που δεν έχουν καταφέρει ακόμη».

Ο Schoonmaker αναφέρεται στον Eugene Lyons, ένα κομμουνιστή*, που έγραψε για την εκδίωξη των χωρικών: «εκατομμύρια σπίτια χωρικών καταστράφηκαν, τους κατοίκους τους στοίβαζαν σε άμαξες που έσερναν βόδια και τους οδηγούσαν στον παγωμένο βορά ή στις ξερές περιοχές της Κεντρικής Ασίας…Είδα δεκάδες ταλαίπωρους άνδρες, γυναίκες και παιδιά να βγάζουν το κεφάλι τους από τις τρύπες των αμαξών σαν να ήταν ζώα σε κλουβιά» (σ. 239)
(* δημοσιογράφος που γεννήθηκε σε εβραϊκή οικογένεια και μεγάλωσε στις ΗΠΑ, όπου νέος έγινε μέλος του κομμουνιστικού κόμματος και αργότερα άσκησε κριτική στην Σοβιετική Ένωση,ενώ έγινε βιογράφος του προέδρου Herbert Hoover).

Ο Schoonmaker αναφέρει ότι δύτες του Γαλλικού Ναυτικού βρήκαν περιοχές γεμάτες πτώματα στο κάτω μέρος του λιμανιού της Οδησσού: «ο θαλάσσιος πυθμένας ήταν γεμάτος με ανθρώπινα σώματα που στέκονταν όρθια, και που με το ρεύμα του νερού… κουνιόντουσαν σιγά σαν να ήταν τερατώδη φύκια, με τα μαλλιά τους όρθια και τα χέρια τους υψωμένα προς την επιφάνεια…αυτό το υποβρύχιο νεκροταφείο ήταν ο τελευταίος τόπος ανάπαυσης ορισμένων από τους πιο ευγενείς γιους και κόρες της Ρωσίας» (σ. 235)

Αυτές οι φρικαλεότητες πραγματοποιήθηκαν το 1920, δύο χρόνια μετά που ο Grigory Zinoviev, (φώτο – το πραγματικό εβραϊκό όνομά του ήταν Hirsch Apfelbaum) αρχηγός της Τρίτης Διεθνούς έκανε έκκληση για την εξόντωση της Ρωσικής μπουρζουαζίας, δηλαδή δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων!

Με το ίδιο ζήλο που οι κομμουνιστές έσφαξαν τη μπουρζουαζία, ο Schoonmaker γράφει ότι «κυνήγησαν το κλήρο. Οι χριστιανικές εορτές καταργήθηκαν… στους γονείς ήταν απαγορευμένο να δίνουν θρησκευτική διδασκαλία στα παιδιά τους… μια ομάδα από άθεους συγκροτήθηκε για να κοροϊδεύει και να γελοιοποιεί οποιοδήποτε ίχνος πίστης και σεβάσματος».

Τα δικαστήρια αναδιοργανώθηκαν. Η δικαιοσύνη ορίστηκε με βάση την Μπολσεβίκικη ορθοδοξία. Ο αντισημιτισμός έγινε κρατικό έγκλημα. Η επιστήμη, η τέχνη και η εκπαίδευση, όλα βρέθηκαν κάτω από το μαρξιστικό πρότυπο και συχνά κατεστάλησαν αλύπητα. Τα παραμύθια ακόμα και τα κλασικά εξαφανίστηκαν από βιβλιοθήκες και σχολεία.

Ο θεσμός του γάμου άλλαξε. Μπορούσες να επιτύχεις την έκδοση διαζυγίου στέλνοντας απλώς στην σύζυγό σου μια κάρτα. Σκέφτηκαν ακόμα και την «δημόσια ιδιοκτησία των γυναικών» αλλά έκαναν πίσω (σ. 201).

ΚΟ: Στην φωτογραφία: Ο YakovMikhaylovich Sverdlov, (που γεννήθηκε σε εβραϊκή οικογένεια ως YankelMovshevich Eiman) (1885 – 1919) ηγετική φυσιογνωμία του κόμματος των Μπολσεβίκων, γιος Εβραίου χαράκτη, ήταν αυτός που διέταξε την εκτέλεση του Τσάρου Νικολάου Β’ και της οικογένειάς του στις 16 Ιουλίου 1918.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Posted by Συντ. Ομάδα On Μάιος - 21 - 2013
Γράφει ο Ιωάννης  Αυξεντίου
 Τι πραγματικά ήταν η Γαλλική επανάσταση του 1789; Ένας λαϊκός ξεσηκωμός ενάντια στην τυραννία; Μία επανάσταση εναντίον της βασιλείας; Ο αγώνας της αστικής τάξης εναντίoν των προνομίων της αριστοκρατικής τάξης; Αυτοί είναι οι μύθοι που δημιουργήθηκαν για να συσκοτίσουν την πραγματική και ουσιαστική φύση της Γαλλικής Επανάστασης, που δεν ήταν άλλη, από την νικηφόρα επέλαση και αιματηρή εκδίκηση των γνωστικών κινημάτων και του ιουδαϊσμού.
Πρώτος μύθος: Η επανάσταση κυνήγησε τους αριστοκράτες
Λουδοβίκος-Φίλιππος Β’ της Ορλεάνης
Όπως γράφει ένας από τους πιο φημισμένους ιστορικούς της Γαλλίας, ο FrançoisFuret, η αριστοκρατία σαράντα χρόνια μετά την επανάσταση ήταν τόσο πλούσια και ισχυρή όσο και στην Γαλλία του Λουδοβίκου XVΙ. Πρέπει να σημειώσουμε ότι στην ορολογία των επαναστατών, ο όρος «αριστοκράτης» δεν εννοούσε καθόλου τα μέλη μιας ορισμένης κοινωνικής τάξης αλλά μόνον τον εχθρό της επανάστασης. Έτσι, θεωρούσαν αριστοκρατικό έναν εργάτη καθολικό από την Ανδεγαυία ή έναν αγρότη αντεπαναστάτη από την Λοζέρ. O Αμερικανός ιστορικός DonaldGreer απέδειξε ότι από τα θύματα που θανατώθηκαν κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τρομοκρατίας (La Grande Terreur), μόνον το 8,5% ήταν αριστοκράτες και το 91,5% ήταν από τις λαϊκές τάξεις. Επίσης στην ίδια έρευνα απέδειξε ότι από τους 400.000 ευγενείς που ζούσαν το 1789 εκτελέστηκαν  μόνον 1.158, δηλαδή ένα ποσοστό του 0,03%. Το 1790 πολυάριθμοι ευγενείς βρίσκονταν στις πρώτες γραμμές της επανάστασης και την υπηρετούσαν με τον καλύτερο τρόπο. (OΘεόδοτος έχει αναλύσει αυτό το θέμα στο άρθρο με τον τίτλο: Η  ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ RADICAL CHIC.) Μάλιστα, κατά την διάρκεια της Μεγάλης Τρομοκρατίας εκδόθηκε ειδικό διάταγμα που απαγόρευε τις επιθέσεις στους πύργους των ευγενών. Και φυσικά να μην ξεχάσουμε ότι ένας από τους πρωταγωνιστές της επανάστασης και μέγας διδάσκαλος της μασονικής στοάς  της Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας ήταν ο Δούκας  Λουδοβίκος-Φίλιππος Β΄της Ορλεάνης.


Δεύτερος μύθος: Ο λαός καταλαμβάνει τις φυλακές της Βαστίλης.
Το θέμα έχει ξεκαθαριστεί εδώ και πολύ καιρό. Δεν υπήρξε λαϊκή έφοδος στις φυλακές της Βαστίλης για τον απλούστατο λόγο ότι δεν ήταν πολιτικές φυλακές. Μάλιστα εκείνη την συγκεκριμένη περίοδο, κρατούνταν σε αυτές ένας μικρός αριθμός ατόμων για αδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου. Στις φυλακές εισέβαλαν  μερικοί αλήτες και κάποιοι ξένοι, ως επί το πλείστον Γερμανοί, που αναζητούσαν πολεμοφόδια. Αυτές είναι αδιαμφισβήτητες μαρτυρίες που προέρχονται από αρχηγούς της επανάστασης, όπως ο Paul Barras και ο Jean-Paul Marat.
Τρίτος μύθος: Η επανάσταση έφερε τον λαό στην εξουσία.
 
Στην πραγματικότητα, η επανάσταση είναι ένα εργατικό μαρτυρολόγιο. Η αγοραστική ικανότητα των λαϊκών τάξεων μειώθηκε κατά πολύ και η άνοδος των τιμών των προϊόντων δημιούργησε συνθήκες πείνας. Το Έτος ΙΙ συλλαμβάνονται εργάτες που απεργούσαν και η Κομμούνα του Παρισιού επιβάλει την μείωση των μισθών κατά το ένα τρίτο. Ο Άγγλος ιστορικός RichardCobb διαπίστωσε ότι στο Ρουέν, στις λαϊκές συνοικίες, κατά το έτος ΙV, η θνησιμότητα έφθασε να είναι τέσσερις φορές μεγαλύτερη από την συνηθισμένη. Εργάτες και εργάτριες πεθαίνουν μαζί με τα παιδιά τους μέσα στον δρόμο από το κρύο και την πείνα. Στην  ίδια κατάσταση βρίσκονται και οι γεωργοί. Η κατάργηση του Εκκλησιαστικού φόρου της Δεκάτης που μέχρι τότε τον πλήρωναν οι μεγάλοι ιδιοκτήτες της γης και η απαλλοτρίωση της εκκλησιαστικής περιουσίας είχε ως αποτέλεσμα να σταματήσει η κοινωνική βοήθεια που παρείχε η Εκκλησία στους γεωργούς με αποτέλεσμα αυτοί να βρεθούν σε άθλια κατάσταση. Να συμπληρώσουμε ότι δικαίωμα ψήφου για την εκλογή αντιπροσώπων η επανάσταση το έδωσε μόνον στους πλούσιους γαιοκτήμονες. Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε με ένα μακρύ κατάλογο των δεινών που υπέστη  το προλεταριάτο και ο μικροί καλλιεργητές.
 
Η πραγματική φύση της Γαλλικής επανάστασης
Οι ανθρωποθυσίες της επανάστασης
Νομίζω ότι ο Ιρλανδός φιλόσοφος και πολιτικός Edmund Burke έδωσε το ακριβές στίγμα της Γαλλικής επανάστασης: «Η ακλόνητη πίστη στη μαγεία της ιεροσυλίας.» Πράγματι, όλοι οι παραπάνω μύθοι που αναλύσαμε είχαν έναν και μόνο σκοπό:  Να αποκρύψουν ότι ο πραγματικός σκοπός της επανάστασης ήταν η αποχριστιανοποίηση της Γαλλίας και η μεταφορά αυτής της επιδημίας σε όλη την Ευρώπη. Να αποκρύψουν ότι ο όφις του γνωστικισμού είχε σηκώσει το κεφάλι του και ζητούσε αίμα και ανθρωποθυσίες. Η επικράτηση του αστικού πνεύματος και του φιλελευθερισμού δεν ήταν ο  βαθύτερος στόχος, αλλά τα εργαλεία μέσω των οποίων θα καθιερώνονταν το κοσμικό πνεύμα και ο ανθρωποκεντρικός  υποκειμενισμός. 
         Ποιοι ήταν αυτοί που εργάστηκαν στα παρασκήνια για  να δώσουν πνοή ζωής στον αρχαίο όφι; Και πάλι ο FrançoisFuret(ιστορικός φιλελεύθερων και αριστερών καταβολών) γράφει: «Την εποχή των Γιρονδίνων στο Παρίσι βρίσκονται πολλοί ξένοι. Πολλοί είναι τραπεζίτες και επιχειρηματίες, όπως ο Proly, ο WalterBoyd, ο Εβραίος Μοραβός Freyκαι ο Ισπανοεβραίος (marrano) Guzmán. Αυτοί υποστήριζαν την επανάσταση χωρίς φραγμούς, γιατί, εκτός των άλλων τους απέδωσε τεράστια κέρδη, διότι έκαναν εμπόριο στρατιωτικών εφοδίων…Αυτοί επίσης προωθούσαν την αποχριστιανοποίηση.»
Μάλιστα! Σε αυτή την ιστορική αναφορά συναντάμε ένα όνομα με μια ιδιαίτερη σημασία: τον Εβραίο Frey. Ποιος πράγματι είναι αυτός ο μυστηριώδης ταξιδιώτης στην Γαλλία; Πρόκειται για τον Moses Dobruschka, alias Junius Frey, εξάδελφο του γνωστού στους αναγνώστες του Θεοδότου, JacobFrank, αρχηγού της γνωστικής αίρεσης των Φρανκιστών, δηλαδή των «ντονμέδων» της Ευρώπης. Νομίζω ότι τώρα τα πράγματα αποκτούν μια νέα και πιο ξεκάθαρη διάσταση. Στις 25 Ιουλίου 1778, ο Moses Dobruschka αποκτά τίτλο ευγενείας στην Βιέννη, και παίρνει το όνομα Thomas von Franz Edler Schönfeld. Μαζί με τον επίσης φρανκιστή Ephraïm Joseph Hirschfeld ίδρυσαν στη Γερμανία και την Αυστρία, κατά τα έτη 1783-1790, την οργάνωση «Ιππότες του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή για την Ασία και την Ευρώπη»: Ήταν μια μυστική εταιρεία μασόνων η οποία παρουσιαζόταν ως οργάνωση με ανατολικές θρησκευτικές επιρροές. Γύρω στο 1791, στον απόηχο της Γαλλικής Επανάστασης, ταξίδεψε στο Παρίσι μέσω Στρασβούργου και έγινε μέλος των Ιακωβίνων, αλλάζοντας το όνομά του, για άλλη μια φορά, σε  Junius Frey. 
Ποιοι ήταν οι στόχοι του Junius Frey; Τους είχε σαφέστατα περιγράψει ο αρχηγός της οργάνωσης των φρανκιστών, JacobFrank το 1775 (14 χρόνια πριν την έναρξη της επανάστασης). Αυτό το υπογραμμίζουμε, γιατί αυτή η περιγραφή αποτελεί την επιστημονική πλέον απόδειξη της ύπαρξης μιας συνωμοσίας, εφόσον αναφέρεται από τον πιο γνωστό Εβραίο ιστορικό του Ιουδαϊκού μυστικισμού, τον GershomScholem: «Εκείνη την περίοδο (1775) ο JacobFrank μιλούσε πολύ για μία επανάσταση που θα κτυπούσε πολλά βασίλεια και ειδικά τη Χριστιανική εκκλησία.» (GershomScholem, LaCabala, 1982.)

Χρηματοδότες του Χίτλερ

Posted by Συντ. Ομάδα On Μάιος - 21 - 2013

Ας δούμε τα παρακάτω στοιχεία για τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο:

hitler2http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2013/05/hitler2-300x186.png 300w" sizes="(max-width: 515px) 100vw, 515px" />

Η κύρια πηγή χρηματοδότησης του Χίτλερ ήταν η εταιρεία I.G. Farben (Interessen – Gemeinschaft Farbenindustrie Aktiengesellschaft) η οποία ήταν βιομηχανία χημικών (φαρμάκων και εκρηκτικών υλών). Η εταιρεία αυτή ήταν κοινοπραξία.

Την Κοινοπραξία συνέστησαν οι εξής εταιρείες:

 

  • AGFA (Aktien-Gesellschaft für Anilin-Fabrikation), με έδρα το Βερολίνο.
  • Cassella (Leopold Cassella & Co.) με έδρα τη Φρανκφούρτη.
  • BASF (Badische Anilin und Soda Fabrik), με έδρα το Λούντβιχσχάφεν.
  • Bayer, με έδρα το Λεβερκούζεν (η γνωστή φαρμακοβιομηχανία).
  • Farbwerke Hoechst (σήμερα γνωστή ως Sanofi-Aventis, μετά την κατάργηση του εμπορικού ονόματος Hoechst ), με έδρα τη Φρανκφούρτη-Χέξτ (Frankfurt-Höchst)
  • Chemische Werke Hüls, με έδρα το Μαρλ (Marl) (Προσχώρησε το 1938, μετά την ίδρυσή της).
  • Chemische Fabrik Kalle, με έδρα το Βισμπάντεν-Μπίμπριχ (Wiesbaden-Biebrich).

 

Ως έδρα της Κοινοπραξίας επελέγη η Φρανκφούρτη. Το κεντρικό κτίριο παραδόθηκε προς χρήση το 1931.
 
Η οικονομική δύναμη, αλλά και η τεχνογνωσία της Κοινοπραξίας ήταν τέτοια, που συνέπηξε ένα πραγματικό λαβύρινθο από καρτέλ με επίσης πολύ ισχυρές εταιρείες, όπως η Kuhlmann (Γαλλία), Imperial Chemical Industries(γνωστότερης σαν ICI) της Βρετανίας, των Standard Oil (NJ)DuPont και Dow Chemical των ΗΠΑ κ.ά
 
προσέξτε τα παρακάτω στοιχεία:
– Οι σύμμαχοι Γάλλοι, Βρετανοί και Αμερικάνοι και εχθροί της Γερμανίας χρηματοδοτούν τον Χίτλερ…(!)
– Αξιοσημείωτο φυσικά το γεγονός ότι η Standard Oil (NJ) ανήκει στον γνωστό Εβραίο τραπεζίτη Rockefeler, και έχει έδρα ΗΠΑ…(!)
– Ο Χίτλερ φτιάχνει την I.G. Farben και ταυτόχρονα απασχολούσε στην εταιρεία αυτή αρκετούς Εβραίους στο προσωπικό της και μάλιστα στα υψηλά κλιμάκια…(!)
– Τα Γερμανικά αεροπλάνα δεν μπορούσαν να πετάξουν αν δεν τους προμήθευε ο Rockefeler μέσω της Standard Oil ένα ειδικό πρόσθετο στο καύσιμο…(!)
– Ο μεγάλος βομβαρδισμός του Λονδίνου δεν θα είχε επιτευχθεί αν η Standard Oil δεν πουλούσε αυτό το πρόσθετο έναντι 20 εκατ. δολλαρίων (με δολλάρια του τότε)…(!)
 
η καλή ερώτηση είναι η εξής: είναι δυνατόν οι σύμμαχοι να χρηματοδοτούν τον εχθρό;
 
απάντηση: είναι! αρκεί να ξεκαθαρίσουμε στο μυαλό μας, ότι οι χρηματοδότες μπορεί να έχουν έδρα ΗΠΑ, Αγγλία ή Γαλλία αλλά δεν είναι ούτε Αμερικάνοι, ούτε Άγγλοι, ούτε Γάλλοι…τι μπορεί να είναι; ψάξτε να βρείτε τους ιδιοκτήτες των εταιρειών αυτών, οι οποίοι τυχαία είναι και τραπεζίτες.
 
Το επόμενο βήμα είναι να κάνουμε αυτό που έκανε και ο Σωκράτης, να ψάξουμε να βρούμε το κοινό στοιχείο που ενώνει όλα αυτά…δηλαδή τι κοινό έχουν οι τραπεζίτες, και όλοι αυτοί με τον Χίτλερ…
 
γιατί το κάνουν; διότι μέσω των δανείων ελέγχουν πλήρως τα πάντα και όλους…
 
ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΟ είναι και το γεγονός ότι η union banking corp. – N(J)ew York City, ξέπλυναν χρήματα των Ναζί. Καταδικάστηκαν αργότερα.

 .

 


——————————————————————————————————————————————–
Μαντέψτε ποιος ήταν ο πρωτεργάτης της ένωσης τραπεζών; ο παππούς Μπους ( αυτήν την ομορφάδα την κληρονόμησε και ο εγγονός)
 
————————————————————————————————————————

Ο ΧΙΛΤΕΡ ΗΤΑΝ ΦΑΝΑΤΙΚΟΣ ΣΙΩΝΙΣΤΗΣ~ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ!.

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΥΡΙΣΣΑΣ, ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΚΟΖΑΝΗΣ

Posted by Συντ. Ομάδα On Φεβρουάριος - 14 - 2013
0http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2013/02/0-300x225.jpg 300w" sizes="(max-width: 312px) 100vw, 312px" />ΣΤΑΥΡΟΥ  ΠΑΝΤ. ΚΑΠΛΑΝΟΓΛΟΥ

Όταν, πριν 40 ημέρες παρουσιάσαμε, μέσω της τηλεόρασης του FLASH TV, την άποψη μας για την αρχαία πόλη που βρίσκονταν στην θέση της σημερινής πόλης της Κοζάνης και λεγόταν ΤΥΡΙΣΣΑ, δεν περιμέναμε ότι μπορεί η πόλη αυτή να έχει μια ιστορία τόσο πολύ ενδιαφέρουσα.

 

Η συνέχιση της έρευνας μας, μας έδωσε την εντύπωση ότι, αν μπορούσαμε να βρούμε αρκετά στοιχεία που θα έδιναν την  πραγματική ιστορία αυτού του τόπου, θα αντιμετωπίζαμε  στην κυριολεξία μια ιστορική βόμβα.

Δίνοντας σας, τα επιπλέον  στοιχεία που συγκεντρώσαμε μέχρι στιγμής μετά την δημοσίευση του τελευταίου μας άρθρου, θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν είμαστε υπερβολικοί στις εκτιμήσεις μας.

Την ιστορία της περιοχής, θα μπορούσαμε να την χωρίσουμε σε 3 μέρη :

1. Την περίοδο πριν από το 1600 πχ, όπου οι ανασκαφές μας έδωσαν στην Νεκρόπολη της Κοζάνης, καθώς και τον τάφο με την διπλή ταφή μικρών παιδιών.  Η Νεκρόπολη, έχει ήδη χρονολογηθεί  για αυτή την περίοδο και η ιστορία της κινείται ανάμεσα στο μύθο και την ιστορία έως και 100 χρόνια μετά το τέλος του Τρωϊκού Πολέμου.

 

2.Τη δεύτερη περίοδο, που κινείται ανάμεσα στους κλασικούς χρόνους και την έλευση των Ρωμαίων στην περιοχή, το 168 π.Χ.,  μετά την μάχη της Πύδνας.

 

3.Την περίοδο των Ρωμαίων, που ξεκινά λίγα χρόνια αργότερα, όταν οι κάτοικοι παύουν να τους φοβούνται και εγκαθίστανται και πάλι στην περιοχή, δημιουργώντας, μάλιστα, καινούργιο νεκροταφείο στη θέση Τρίδενδρο.

 

ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ

 

ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΗΣ ΤΥΡΡΗΝΙΑΣ

 

Απ’ ότι φαίνεται, στην περιοχή της Κοζάνης, από την Εορδαία και νότια υπήρχε το Βασίλειο των Τυρρηνών. Στους προϊστορικούς χρόνους, πολλοί από τους μύθους που κυκλοφορούσαν στη αρχαία Ελλάδα και έφθασαν στις μέρες μας, αναφέρονταν στην Τυρρηνία,,απόδειξη ότι αυτό το βασίλειο και οι κάτοικοι του είχαν πανελλήνια ακτινοβολία

 

ΤΑ ΒΟΔΙΑ ΤΟΥ ΓΗΡΥΟΝΗ ΚΑΙ Η ΔΙΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΥΡΡΗΝΙΑ

 

Ο Ιωάννης Κακριδής στην σειρά βιβλίων, που επιμελήθηκε, Ελληνική Μυθολογία ,αναφέρεται  στον Ηρακλή και τον Άθλο του Γηρυόνη.

1

Αφού, ο Ηρακλής  σκότωσε τον Γηρυόνη, στο ποτάμι του Ανθεμούντα- ξεκινώντας από τα βουνά της Χαλκιδικής και καταλήγοντας κοντά στην Θέρμη της Θεσσαλονίκης- πέρασε από την Μυγδονία[1] και κατευθύνθηκε στην Λυγκίστη[2], από εκεί πήγε στην χώρα των Τυρηννών[3], όπου αντιμετώπισε 2 ληστές τους οποίους και νίκησε.

Να τι γράφει ο μεγάλος αυτός καθηγητής του πανεπιστημίου Θεσ/κης:

“Από εδώ και πέρα αρχίζει το μεγάλο ταξίδι της επιστροφής. Κράτησε πολύ καιρό και ήταν γεμάτο περιπέτειες. Καθώς, ο Ηρακλής πέρασε από πολλές πόλεις, πολλοί ληστές ήθελαν να του αρπάξουν τα βόδια …. προχώρησε στην περιοχή της Αβδηρίας και έφτασε στην Λιγυστίνη. Εδώ είχε το πρώτο επεισόδιο. Τα παιδιά του Ποσειδώνα του έστησαν καρτέρι και προσπάθησαν να του τα πάρουν. Στην σύγκρουση που έγινε, ο Ηρακλής τα σκότωσε και τα δυο και συνέχισε τον δρόμο του μέσα στην Τυρρηνία.

Εκτός από τους γιους του Ποσειδώνα έλεγαν πως του επιτέθηκε ένας ολόκληρος στρατός από πάνοπλους Λίγυες…. ο Δίας για να τον βοηθήσει μάζεψε πολλά σύννεφα και αντί για βροχή  έριξε πέτρες πάνω στη γη. Μ’ αυτές  ο Ηρακλής χτύπησε τους αντιπάλους του και άλλους σκότωσε, άλλους έδιωξε”.

 

 

ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ -ΟΙ ΤΥΡΡΗΝΟΙ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ

 

Στην ίδια σειρά των βιβλίων μιλά για την Αργοναυτική Εκστρατεία και αναφέρει ότι

κατασκευαστής και τιμονιέρης της  Αργούς,  ήταν και ο Γλαύκος από την Ανθηδώνα[4].

 

Σε μια ναυμαχία με τους Τυρρηνούς, ήταν ο μόνος από τους Αργοναύτες, που  δεν τραυματίστηκε, αλλά τελικά τον κατάπιε η θάλασσα. Όμως,  ο Δίας τον λυπήθηκε και τον μεταμόρφωσε σε θαλάσσιο θεό,  πράγμα που μόνο ο Ιάσονας πιστοποίησε.

 

Η ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΣΤΗΝ ΓΗ ΤΩΝ ΤΥΡΡΗΝΩΝ

 

Στην μυθολογία του γράφει και για τον Ομηρικό Οδυσσέα :

 

“Γυρνώντας  ο Οδυσσέας κατά τον ιστορικό Θεόπομπο, βρήκε την Πηνελόπη να έχει ανοίξει ερωτικές σχέσεις με τους μνηστήρες γι’ αυτό και έφυγε αμέσως και πήγε στην Τυρρηνία όπου ίδρυσε τη Γορδυνία.        Εκεί πέθανε τιμημένος από τους κατοίκους της”.

Η Γορδυνία βρισκόταν κάπου ανάμεσα στην Έδεσσα και την σημερινή Πτολεμαΐδα.

 

2

 

 

 

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΤΡΟΥΣΚΩΝ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ

 

Σε αυτή την περίοδο μπορούμε να τοποθετήσουμε και την πιθανή σχέση των κατοίκων της περιοχής με τους Ετρούσκους, τους κατοίκους της Β. Ιταλίας,όπου έφθασαν οι Τυρρηνοί.

Οι Τυρρηνοί, με τον καιρό ανέπτυξαν καλές σχέσεις με τους αυτόχθονες κατοίκους και ανέπτυξαν αργότερα ένα τεράστιο πολιτισμό. Να σημειώσουμε ότι οι Ετρούσκοι λεγόταν από τους Έλληνες Τυρρηνοί -Ρασίτες-Τυρσινοί[5].

Επικρατεί η άποψη ότι οι Τυρηννοί της Ιταλίας προέρχονταν από την Λήμνο και την Λυδία. Θεωρείται, μάλιστα, ότι οι κάτοικοι της Τυρρηνίας ήταν θαλασσοκράτορες  και δεν είναι προφανώς τυχαίο ότι η θάλασσα ανάμεσα στην Ιταλία  και τη Σικελία λέγεται και σήμερα Τυρρηνικό  πέλαγος. Υπάρχουν, μάλιστα, ιστορικά στοιχεία, ότι οι Τυρρηνοί πέρασαν  και από τη Σικελία.

Στην μεγάλη τους ακμή  μετανάστευσαν στην Λήμνο  και στα μικρασιάτικα παράλια και έτσι εξηγείται και η λατρεία της Θεάς Κυβέλης[6] στην περιοχή. Ενδεικτικά αναφέρουμε τα ευρήματα  του Αγ. Δημητρίου και  του Δρεπάνου.

Και βέβαια, τότε η θάλασσα δεν ήταν πολύ μακριά,  παρά έξω από την Βέροια, καθώς  ο Θερμαϊκός  έμπαινε ανάμεσα στην Βέροια και την Πέλλα, που ήταν παραλιακή πόλη.[7]

3

 

 

 

 

ΣΧΕΣΗ ΤΥΡΡΗΝΙΑΣ- ΛΗΜΝΟΥ

 

Στη έργο του για τη μυθολογία, ο αείμνηστος καθηγητής της φιλοσοφικής σχολής Θεσσαλονίκης, Ιωάννης Κακριδής, μιλά για την σχέση Ετρούσκων -Λημνο-Τυρρηνών, αναφερόμενος στο έργο του Αισχύλου “Κάβειροι”-οι δαίμονες της Λήμνου¨:

Οι κάτοικοι της Λήμνου χαρακτηριζόταν από το Όμηρο “Σιντιες αγριοφωνοι” ονομαζόταν από τους ΄Ελληνες Τυρσηνοί και ταυτιζόταν με τους Ετρούσκους της Ιταλίας  αλλά και τους Πελασγούς (Οι Τυρσήνοι ή Τυρρηνοί εθεωρούντο Πελασγικά φύλλα)”.

Και σε  άλλο σημείο γράφει:

“Για την Λήμνο έλεγαν ότι οι πρώτοι κάτοικοι ήσαν “Τυρσήνοι”(Απόλλων ο Ρόδιος)”.

Και επίσης γράφει αναφερόμενος στο έργο του Αισχύλου:

Οι δυο αδελφοκτόνοι -Κορύβαντες-Κάβειροι ,αφού σκότωσαν τον 3ο αδερφό πήραν το ιερό κιβώτιο στο οποίο βρισκόταν το αιδοίο του Διόνυσου και κατέφυγαν στην Τυρρηνία και μετέδωσαν τη νέα λατρεία της “κίστης και του αιδοίου[8]”.

Η ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΙΜΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΑ ΤΩΝ ΤΥΡΡΗΝΩΝ

 

Ιδού τi  γράφει στο βιβλίο του “Αιανή”  το 1974 ο αείμνηστος Κ. Σιαμπανόπουλος:

Η καταγωγή των Ελιμειωτών έχει αμφισβητηθή υπό των αρχαίων συγγραφέων. Ο Θουκυδίδης, ο οποίος εγνώριζε καλώς την Μακεδονίαν, θεωρεί τους Ελιμειώτας γνήσιους γηγενείς Μακεδόνας, οι όποιοι κατώκουν την προϊστορικήν πόλιν της Ελιμιώτιδος Τύρισσαν[9]”.

 

Η ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΑΙΑΝΗΣ

 

Στο ίδιο βιβλίο, γράφει για την Αιανή:

1. Ίδρυσις της πόλεως

 ΑΙΑΝΗ, πόλις Μακεδονίας από Αιανού παιδός Ελύμου του βασιλέως των Τυρρηνών , μετοικήσαντος εις Μακεδονία· το εθνικόν Αιαναίος”. Τα ίδια ακριβώς στοιχεία αναφέρονται και στο λεξικό “Σουιδάς”,το οποίο γράφτηκε προς το τέλος του 10ου αιώνα.

 “Ώστε, σύμφωνα με τας ιστορικάς αυτάς πηγάς, ιδρυτής της πόλεως Αιανής υπήρξεν ο μυθικός ήρως Αιανός, ο υιός του επίσης μυθικού ήρωος Ελύμου, βασιλέως των Τυρρηνών που έκτισε την  πόλιν ”Ελίμεια”  την πρωτεύουσαν της Ελιμιώτιδος”.

Συνεχίζοντας ο Κ. Σιαμπανόπουλος, τοποθετεί την ίδρυση της Αιανής γύρω στο 1100 π.Χ. και θεωρεί σωστό αυτό που γράφει ο Σ. Βυζάντιος, ότι η περιοχή ήταν πυκνοκατοικημένη 50-60 χρόνια μετά τον Τρωικό πόλεμο.

 

 

2η ΠΕΡΙΟΔΟΣ  ΚΛΑΣΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ

 

Από τα ευρήματα φαίνεται, ότι η παντοδυναμία της Τύρισσας περιορίστηκε και η Αιανή και η Ελίμεια μεγάλωσαν δημιουργώντας το Νέο Βασίλειο με πρωτεύουσα την Αιανή, με βασιλείς τους  Δέρδα -.Στην πόλη επικράτησε το πολίτευμα των Αθηνών, η Βουλή και ο Δήμος ,και λειτουργούσαν  Δικαστήρια, με τον ίδιο τρόπο που λειτουργούσαν  στην Αθήνα. Λατρεύουν τους ίδιους θεούς: Δία Τον Κρονίδη- -Απόλλωνα-Κυβέλη-Ασκληπιό-Ηρακλή και άλλους.

 

ΠΟΙΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΤΥΡΙΣΣΑΣ

 

Ακόμα και σήμερα το σύμβολο της πρωτεύουσας του γειτονικού νομού της Λάρισας είναι το Άλογο.

Σε ένα βιβλίο που βρήκαμε και αναφέρεται στην “Πρώιμη Ιστορία Των Πληθυσμών της Μεσογείου”[10] λέει ότι το σύμβολο της Λάρισας ήταν το Άλογο[11], όπως και  για την Τύρισσα της Μακεδονίας λέει ότι ήταν ο Απόλλων.

Και ιδού το εξώφυλλο του βιβλίου και η 48η σελίδα του βιβλίου με δική μας μετάφραση:

 

4 5 6

 

 

 

ΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΤΗΣ ΤΥΡΙΣΣΑΣ

 

Υπήρχε νόμισμα της Τύρισσας και περιγραφή του εντοπίσαμε στο βιβλίο “Κατάλογος Νομισμάτων, που εξεδόθη στη Νάπολη της Ιταλίας το 1826[12] .

 

Με βάση την περιγραφή, τολμήσαμε και προχωρήσαμε στην αναπαράσταση του νομίσματος

Δείτε το αποτέλεσμα:

 

 

ΤΟ ΙΕΡΟ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΤΟΥ ΜΕΣΙΟΡΙΣΚΩ Η ΜΕΖΩΡΙΣΚΩ

 

Ποια ήταν η επίδραση του Απόλλωνα και στην γύρω περιοχή φαίνεται και από την πρόσφατη  ανακάλυψη  του1998 ,στην Ξηρολίμνη  Κοζάνης. Εκεί βρέθηκε το  ιερό του Απόλλωνα Του Μεσιορίσκω-που προφανώς σημαίνει αυτού που βρίσκεται  ανάμεσα σε  δυο βουνά.

Μπαίνοντας στο μπουγάζι της Σιάτιστας, στις σωστικές ανασκαφές της Εγνατίας Οδού το 1998, σε απόσταση 15 περίπου χιλιομέτρων από την Κοζάνη,  κοντά στην Ξηρολίμνη, βρέθηκαν πάρα πολλές επιγραφές αφιερωμάτων,  που απ’ ότι φαίνεται είχε απήχηση και σε περιοχές έξω από την Ελιμειώτιδα, πράγμα που επιβεβαιώνει τη λατρεία του Απόλλωνα στην ευρύτερη περιοχή.

Πολλές από αυτές  είναι του 2ου αιώνα π.Χ.  Ας δούμε τρεις από αυτές:

1 Καλλίνικος Λαμπρ ομάχου Βεροιαῖος Ἀπόλλωνι Νομίωι

Σ’ αυτήν υπάρχει αετωματική στήλη στο άνω μέρος του μαρμάρου, με ανάγλυφη παράσταση του Απόλλωνα.

2 Αμύντας Σαβυττίου Ἀπόλλωνι Μεσιορίσκῳ κατὰ ἐπιταγήν.

Και σε αυτή η αετωματική στήλη  με ανάγλυφη παράσταση του Απόλλωνα βρίσκεται στο άνω μέρος του μαρμάρου.

3 Μεζωρίσκῳ εὐχήν.

Εδώ η αετωματική στήλη συναντάται στο κάτω μέρος του μαρμάρου.

 

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

Είναι φανερό ότι η έλευση των Ρωμαίων και των επιδρομών τους προκαλεί καταστροφή στην περιοχή, Καταστρέφεται η Ελίμεια και μαζί με αυτή απ’ ότι φαίνεται και η Τύρισσα.

Ο Στράβων, ο ιστορικός της εποχής που πέρασε  από την περιοχή, γράφει:

Πριν υπήρχαν πόλεις στους τόπους του έθνους αυτού ,τώρα μόνο ερημιά υπάρχει τα δε οικήματα που υπήρχαν βρίσκονται σε σωρούς ερειπίων”.

Υπήρχε παράδοση, που έλεγε ότι ο άμαχος πληθυσμός επέστρεψε στην Τύρισσα,  όταν μετά την έλευση τους ηρέμησαν τα πράγματα και έτσι έχουμε μια νέα περίοδο, αυτή που θα λέγαμε και Ρωμαϊκή περίοδο.

Απόδειξη γι’ αυτό είναι η απότομη διακοπή ζωής στο λόφο του Αγ. Ελευθερίου όπου τα ευρήματα των προ- ρωμαικών χρόνων είναι αρκετά και μαρτυρούν έντονη ζωή, ενώ των ρωμαϊκών χρόνων ελάχιστα.

 

3η ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΡΩΜΑΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

 

Οι πρώην κάτοικοι της Τύρισσας επιστρέφουν λοιπόν, αφού πλέον έχει φύγει ο φόβος και η ζωή  αρχίζει να παίρνει  τα πάνω της.

Μέχρι και το γυαλί εμφανίζεται στα σπίτια τους (γυάλινα αγγεία των Ρωμαίων), ενώ  στους τάφους υπάρχουν προτομές- έργα τέχνης (Τάφος οδού Αρκαδίου). Σ’ αυτή την περίοδο, όμως έρχεται και το τέλος της, καθώς εμφανίζονται και λεηλατούν την περιοχή κάθε τόσο από το 260 μ.Χ, και έπειτα οι Γότθοι.

 

8Η ΠΙΘΑΝΟΤΕΡΗ ΑΙΤΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

 

Οι Γότθοι εμφανίστηκαν στην Βαλκανική  περίπου το 267 μ. Χ. , ίσως και λίγο πιο νωρίς. Την πρώτη εμφάνιση στην Δυτ. Μακεδονία την έκαναν, βαδίζοντας προς την Ναϊσό, σημερινή Νις της Σερβίας, όπου έγινε μια πολύ μεγάλη μάχη με τους Ρωμαίους, κατά την οποία ηττήθηκαν.

 

 

Οι Γότθοι ήταν ένα Γερμανικό φύλο , από τον ανατολικό κλάδο των Γερμανικών φύλων. Κατά τον 2ο μ. Χ. αιώνα εγκαταστάθηκαν στη Σκυθία , τη Δακία και την Παννονία . Τους 3ο και 4ο άι. επέδραμαν στις περιοχές του Βυζαντίου και αργότερα ασπάσθηκαν τον Αρειανισμό. Τον 3ο αι. χωρίστηκαν σε Βησιγότθους και Οστρογότθους. . Οι Βησιγότθοι εξαπέλυσαν στο τέλος της δεκαετίας 260-70 μ.Χ.  μια από τις πρώτες και μεγαλύτερες βαρβαρικές επιδρομές που γνώρισε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Τον επόμενο χρόνο κατεβαίνοντας μέσω θαλάσσης από την Ουκρανία όπου είχαν προσωρινά εγκατασταθεί. Περνώντας το Αιγαίο πέλαγος χωρίζονται σε ομάδες και φθάνουν κάπου κοντά στον Πειραιά. Μια ομάδα ανεβαίνει προς την Άνω Μακεδονία, ενώ μια δεύτερη φθάνει στο  Θερμαϊκό κόλπο και από εκεί κατευθύνεται  προς την Άνω Μακεδονία κατά  ομάδες, αφού βρίσκεται μέσα στα όρια περιοχών υπό Ρωμαϊκή κατοχή. Στην  Ελιμεία κατευθύνθηκαν προς τα βόρεια και  στην Νις-Ναϊσό συνάντησαν στρατεύματα των Ρωμαίων με τα οποία έδωσαν σφοδρή μάχη και υπέστησαν συντριπτική ήττα. Η μάχη αυτή έμεινε γνωστή στην ιστορία σαν “  Μάχη της Ναϊσσού “και οι ηττημένοι εκδιώχθηκαν πέρα από το Δούναβη. Οι Οστρογότθοι τελικά εγκαταστάθηκαν στην, εγκαταλειμμένη από τους Ρωμαίους, επαρχία της Δακίας, Ρουμανία.

Φυσικά το πρώτο αυτό πέρασμα από την περιοχή όπου υπήρχε η Τύρισσα  δεν ήταν ακίνδυνο και αναίμακτο και οι κάτοικοι της περιοχής την πλήρωσαν το τίμημα με τη ζωή τους.

Στη δεκαετία του 370, οι Ούννοι άρχισαν να πιέζουν έντονα τους Γότθους, οι οποίοι με αρχηγό τον Αθηνόρηχο,  το 376 ζήτησαν από το Ρωμαίο Αυτοκράτορα Βάλη να τους επιτρέψει να εγκατασταθούν νότια του Δούναβη. Ο τελευταίος τους το επέτρεψε και τους βοήθησε στο πέρασμα του ποταμού.

Οι Γότθοι κατά την είσοδο τους δεν περιορίστηκαν στις συμφωνημένες περιοχές, αλλά απάρτισαν με ληστρικές συμμορίες που τις ρήμαζαν περιοχές, όπως η Μακεδονία, η Βοσνία, η Αλβανία, η Δαλματία κ.α.

Τότε περνούν για δεύτερη φορά από την περιοχή, όπου υπήρχε η Ελιμειώτιδα, μέσα σε αυτήν εντάσσονταν και η Τύρρισα , την οποία λεηλάτησαν.

Παρ’ όλ’ αυτά, εξαιτίας ενός λιμού που ξέσπασε, ξέσπασε ο Γοτθικός Πόλεμος του 377-382 . Λίγα χρόνια αργότερα, βασιλιάς τους έγινε ο Αλάριχος (βασιλεύς Ούλτριχ). Με την άνοδο στο θρόνο, του Βυζάντιου του Θεοδοσίου ο Αλάριχος κέρδισε την εμπιστοσύνη του και συνεργάσθηκε μαζί του για να φύγουν οι Ούνοι.

Όταν όμως πέθανε ο Θεοδόσιος- που ήταν και ο τελευταίος αυτοκράτωρ του ενωμένου Ρωμαϊκού κράτους- άφησε την αυτοκρατορία στους 2 γιους του τον Αρκάδιο και τον Ονώριο βάζοντας επιτρόπους. Το Ανατολικό τμήμα το πήρε ο Αρκάδιος που άρχισε να νοιώθει την πίεση και την επικίνδυνη διάθεση του για την πρωτεύουσα, την Κωνσταντινούπολη.  Μέσω του επιτρόπου, τον ενθάρρυνε να στραφεί προς δυσμάς της πόλης και να πιέσει τους Εθνικούς(Δωδεκαθεϊστές), δίνοντας απόλυτη  ελευθερία κινήσεων.

Ο Αλάριχος ξεκίνησε τις επιδρομές του και η εκκίνηση έγινε το καλοκαίρι του 395. Προχώρησε μέσω της Δυτ. Μακεδονίας, στη Θεσσαλία,  περιοχές τις οποίες μέχρι το φθινόπωρο λεηλατούσε και  το Νοέμβριο  έφθασε στις Θερμοπύλες .

Τακτική του, όπου έφθανε  ήταν να αρπάζει ό,τι πολύτιμο έβρισκε, να καίει τα πάντα, να καταστρέφει ό.τι είχε σχέση με τους αρχαίους θεούς και να δολοφονεί  τον ανδρικό πληθυσμό, αρπάζοντας τα παιδιά και τις γυναίκες ..

Το στράτευμα του, το ακολουθούσαν και  ομάδες ανέργων, που είχαν ως επάγγελμα την χριστιανική θρησκεία, ή μάλλον τον “εν ονόματι αυτής διωγμό του Ελληνικού Εθνισμού” και φυσικότατα την σύληση και λαφυραγωγία των πλούσιων Ελληνικών τεμενών. Η επιδρομή αυτή επέφερε μεγάλα και βαριά τραύματα στην Ελλάδα και ανυπολόγιστες ζημιές στα έργα τέχνης. Δεν επρόκειτο περί κατακτήσεως αλλά περί συστηματικής λαφυραγωγίας των καταλυμένων Εθνικών ναών εκ των οποίων όσα δεν μπορούσαν να κουβαληθούν, καταστρέφονταν. Επειδή, μάλιστα δεν προλάβαιναν, αυτοί που είχαν αναλάβει τις καταστροφές, έκοβαν τις μύτεςαπό τα αγάλματα και τα ακρωτηρίαζαν, με σκοπό να τα παραμορφώσουν. Τότε, σύμφωνα με κάποιους ερευνητές, καταστράφηκε και ο ναός του Δία στην Ολυμπία, που εξακολουθούσε να λειτουργεί.  Οι καταστροφές των Γότθων οφείλονται όχι μόνο στο θρήσκευμα τους, αλλά και στην τακτική τους. Οι Γότθοι επιδρομείς δεν ενδιαφερόταν να κατακτήσουν τις πόλεις, έμεναν σε καταυλισμούς και αφού άρπαζαν την λεία τους, έφευγαν.

Οι χώρες της παλιάς Ελλάδος και τα αρχαία μνημεία, όσα είχαν μείνει άθικτα μέχρι τότε, έπαθαν τόσο μεγάλες καταστροφές, ώστε αυτές οι επιδρομές να θεωρηθούν ότι αποτέλεσαν το τέλος του αρχαίου κόσμου.

Επί αιώνες η ιστορία ανάφερε τις λεηλασίες τους, εκπροσωπώντας την έννοια της βαρβαρικής επιδρομής που έρχεται έξωθεν. Και επικράτησε η άποψη ότι , οι Γότθοι είχαν σαν ασχολία, την φανατική, μετά λύσσας, καταδίωξη των Εθνικών.

Ο δε Αλάριχος, αφού διέφυγε από τους μεγαλύτερους κινδύνους και επαιρόμενος, ότι κατά κάποιο χρησμό θα ήταν ο κληρωμένος να επιφέρει το τέλος της Ρώμης και της Αυτοκρατορίας, επωφελήθηκε από την αδυναμία της Κωνσταντινούπολης, όσο το δυνατό περισσότερο. Παρέλαβε τις 4 οχυρές πόλεις του Ιλλυρικού, το Μάργο, την Ρατιαρία, την Ναϊσσό και την Θεσσαλονίκη που ήταν αληθινά κρατικά οπλοποιεία, στα οποία σφυρηλάτησε ,για 4 χρόνια, τα όπλα της σφοδρής του επιδρομής κατά της Δύσης.

Μέρος διαμονής του αποτελούσε επί το πλείστον η Αχρίδα. Εκεί προσέρχονταν οι Γότθοι των διάφορων μοιρών, ανατολικοί και δυτικοί, ιππότες ή πεζοπόροι και εκπαιδεύονταν στην ρωμαϊκή τακτική, αφού οπλίζονταν και ως Ρωμαίοι οπλίτες, σχηματίζοντας το πιο επικίνδυνοστράτευμα, το οποίο ουδέποτε συγκεντρώθηκε.  

Φυσικά η ευρύτερη περιοχή υπέφερε τα πάνδεινα, ανάμεσα τους και η Άνω Μακεδονία. Ύστερα από 4 χρόνια ο Αλάριχος πιστεύοντας ότι ήρθε η ώρα να γίνει κύριος της Ρώμης, ξεκίνησε και τελικά το 410 κατέλαβε την Αιώνια Πόλη.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες που επεκράτησαν στην περιοχή, ήταν φυσικό πόλεις σαν την Τύρισσα και την Ελίμεια ,αλλά και άλλες να εξαφανισθούν από τον χάρτη.

ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΗ ΧΑΡΤΗΣ  ΜΕ ΕΙΔΙΚΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

 

Εν τω μεταξύ  χάρτης που βρισκόταν σε αυθεντικό αντίγραφο από το 1856 με δωρεά μετά θάνατον του Ευγένιου Πόποβιτς- Παπαγιαννουση, στην βιβλιοθήκη της Κοζάνης έρχεται να επιβεβαιώσει την ύπαρξη της Τύρισσας δίπλα από την Κοζάνη και δεν είναι άλλος από την Χάρτα του Ρήγα.

 

Υπάρχει ανάγκη η ιστορία να ερευνηθεί από ειδικούς επιστήμονες, κυρίως αρχαιολόγους καθώς όποια προσπάθεια και αν κάνουμε θα είναι ελλειπής. Ο Δήμος πρέπει να πάρει πρωτοβουλία και να συστήσει μια επιτροπή με ανθρώπους που προσφέρονται εθελοντικά. γιατί η πόλη αυτή θα αποκτήσει μια ιστορία 3000 ετών, που την αγνοούσαμε και αυτό μόνο καλό μπορεί να φέρει. Την προσωπική μας προσφορά θα πρέπει να την θεωρεί δεδομένη από όποια θέση και αν αποφασισθεί,

9

Πολλές από αυτές τις πληροφορίες τις παρουσιάσαμε στην εκπομπή του του FLASH TV  στις 15/1/2013, την οποία και αναρτήσαμε στο διαδίκτυο, στο You-tube, με τίτλο, “Αναζητώντας την ιστορία της Αρχαίας Τύρισσας” .

 

 



[1]             Περιοχή της Πέλλας

[2]              Περιοχή της Φλώρινας

[3]              Περιοχή της Κοζάνης

[4]             [Πόσσις ο Μαγνήσιος στον Αθηναίο 7,296d]

[5]             Αυτά γράφει ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς το 50 π.Χ. στην  “Αρχαιολογία των Ρωμαίων”.

[6]              Στην Ελλάδα η ίδια θεά αναφερόταν ως Ρέα

[7]              Πηγή εικόνας: http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Italy

[8]              Ι. Κακριδής , “Ελληνική Μυθολογία- Οι Θεοί”,τόμος 2ος,Εκδοτική Αθηνών,Αθήνα 1986, σ.307

[9]              Κ. Σιαμπανόπουλου, “Αιανή: Ιστορία- Τοπογραφία-Αρχαιολογία”,  β ‘ έκδοση ,Θεσ/νίκη 1995, σ.40

[10]           Εκδόθηκε στο Λονδίνο το 1882 αναφερόταν στην Θεσσαλία και συγγραφέας ήταν ο Hyde Clarke

[11]           H. Clarke, “The Early History of the Mediterranean Populations”,London 1882,σ. 48

[12]             σ. 352

ΤΑ ΕΝ ΑΠΟΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
9-Ιούλ-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΤΑ ΕΝ ΑΠΟΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Αντώνης Κανάκης: για το δημοψήφισμα της Κυριακής: «Αυτή είναι η ήττα. Αυτή είναι η πραγματική χρεοκοπία»

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
4-Ιούλ-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αντώνης Κανάκης: για το δημοψήφισμα της Κυριακής: «Αυτή είναι η ήττα. Αυτή είναι η πραγματική χρεοκοπία»

Προσοχή! Το ευρώ αποτελεί μέρος πολυσυσκευασίας. Δεν κυκλοφορεί ξεχωριστά!

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
15-Ιούν-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Προσοχή! Το ευρώ αποτελεί μέρος πολυσυσκευασίας. Δεν κυκλοφορεί ξεχωριστά!

Καζάκης:Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΛΕΕΙ ΣΚΟΠΙΜΩΣ ΨΕΜΜΑΤΑ!

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
29-Ιαν-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Καζάκης:Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΛΕΕΙ ΣΚΟΠΙΜΩΣ ΨΕΜΜΑΤΑ!

Μήπως… υποτίθεται…;

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
20-Νοέ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μήπως… υποτίθεται…;

Η Ελλάδα στον γκρεμό: Πώς φτάσαμε ως εδώ….

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
30-Οκτ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η Ελλάδα στον γκρεμό: Πώς φτάσαμε ως εδώ….

Ραχήλ Μακρή: Οι ΑΝΕΛ έχουν ύποπτη στάση (βίντεο)

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
8-Οκτ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ραχήλ Μακρή: Οι ΑΝΕΛ έχουν ύποπτη στάση (βίντεο)

Βίντεο με την ψηφοφορία στην Επιτροπή Δικαιοσύνης της Βουλής, στις 12.9.2013

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
13-Σεπ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Βίντεο με την ψηφοφορία στην Επιτροπή Δικαιοσύνης της Βουλής, στις 12.9.2013

    Διαφημιζόμενοι


Add new tag CIA Cinema Facebook Αφγανιστάν Βαλκάνια Γερμανία Γεωργία Γκουαντάναμο Γκρουέφσκι ΕΛΛΑΔΑ Επαναστατικός Αγώνας Ευρωπαϊκή Ένωση Ευρώπη ΗΠΑ Ηνωμένες Πολιτείες Ιράκ Ιράν Ισραήλ Κοζάνη Κοσσυφοπέδιο Κύπρος Μακεδονία Μπαράκ Ομπάμα Μόσχα ΝΑΤΟ Νέα Τάξη Νέα τάξη Πραγμάτων Οικολόγων Πράσινων Ομπάμα Ουάσιγκτον Ουκρανία Παγκοσμιοποίηση Πακιστάν Ρωσία Σινεμά Σκόπια Ταλιμπάν Τελευτέα Νέα Τουρκία Χίλαρι Κλίντον γρίπη των χοίρων επίθεση λαθρομετανάστες τρομοκράτες. Higilight (5.782)
Home (28)
Slide (343)
Video (523)
ΑΙΓΑΙΟ (60)
ΑΙΣΧΟΣ (112)
άρθρα και κείμενά μας (19)
Βαλκάνια (98)
Γράφουν… (2.361)
ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ (70)
Διεθνή Νέα (546)
Δικαστικά (112)
ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ (1.048)
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ (262)
ΕΛΛΑΔΑ (454)
Ενδιαφέροντα (542)
Επικαιρότητα (692)
Ευρωπαϊκά Νέα (193)
ΗΠΑ (69)
ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ (25)
ΘΡΑΚΗ (11)
ΘΡΗΣΚΕΙΑ (44)
ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ (245)
ΙΣΤΟΡΙΑ (144)
Κοζάνη-Τοπικά Νέα (106)
Κυπριακό (154)
Μακεδονικό (91)
Νέα Τάξη (552)
Ντοκιμαντέρ (21)
Οικονομία (1.183)
Ομογένεια (14)
Πολιτική (2.167)
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ (102)
προβοκάτσιες (53)
Ρωσία (27)
Σκοπιανό (29)
ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ (139)
ΤΟΥΡΚΙΑ (85)
υγεία (28)
Ψυχαγωγία (62)

WP Cumulus Flash tag cloud by Roy Tanck requires Flash Player 9 or better.