Sunday, 22 September , 2019

News.kozaninet.gr

Ενημέρωση χωρίς όρια

Archive for the ‘Ενδιαφέροντα’ Category

Μέτωπο κατά των ελίτ ή εμφύλιος;

Posted by Συντ. Ομάδα On Νοέμβριος - 10 - 2013

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

hqdefaulthttp://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2013/11/hqdefault-300x225.jpg 300w" sizes="(max-width: 279px) 100vw, 279px" />

Στον απόηχο του τραγικού θανάτου μέλους της ευρύτερης Αριστεράς στα χέρια οπαδών της ΧΑ, έγραφα, στο κατασυκοφαντημένο από κάποιους στην «Αριστερά» άρθρο της 22/9, «είναι κάλλιστα πιθανό ότι η ΧΑ θα μπορούσε να αποτελέσει ένα τέλειο περισπασμό από τον πραγματικό φασιστικό κίνδυνο που αντιμετωπίζουμε: την ολοκλήρωση της οικονομικής καταστροφής των λαϊκών στρωμάτων στα χέρια της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε) και της ντόπιας ελίτ. Ένα περισπασμό που, στην ανάγκη, θα μπορούσαν να τον εξωθήσουν ακόμη και στα όρια του εμφυλίου πολέμου». Δυστυχώς, η ζοφερή αυτή πρόβλεψη ήδη άρχισε να υλοποιείται, με την στυγερή εκτέλεση εν ψυχρώ  δύο μελών της ΧΑ από εγκληματίες πιστολέρο, που τα ΜΜΕ αποδίδουν σε αριστερή «τρομοκρατική» οργάνωση.

Ιστορικά, η αριστερή «τρομοκρατία» στην μεταπολεμική Ευρώπη, στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, από την 17Ν μέχρι την Γερμανική RAF, στοχοποιούσε βασικά την εξουσία, δηλαδή τις ελίτ και τα όργανά της, και μόνο κατ’ εξαίρεση μέλη ακροδεξιών οργανώσεων, π.χ. στην Ιταλία λόγω της μεγάλης, ιστορικά, δύναμης του νεοφασιστικού κινήματος. Η μόνη, επομένως, δικαιολογία που θα μπορούσε να δοθεί από μια πραγματικά αριστερή οργάνωση για παρόμοιες στυγερές δολοφονίες θα ήταν αν τα μέλη της ΧΑ αποτελούσαν μέλη παρακρατικής οργάνωσης στην υπηρεσία των ελίτ, όπως π.χ. η Καρφίτσα, μολονότι ακόμη και τότε θα ήταν βέβαια κτηνωδία η εν ψυχρώ εκτέλεση εκτελεστικών οργάνων από το «λούμπεν», (π.χ.  Γκοτζαμάνης), αντί για την εκτέλεση των πραγματικών φορέων της εξουσίας.

Όμως, θα αποτελούσε παγκόσμια πρωτοτυπία να είναι παρακρατική μια οργάνωση που εξελέγη με σημαντικό ποσοστό στη Βουλή, η οποία συνάντησε με την είσοδό της σε αυτή μια συστηματική εκστρατεία της Υ/Ε εναντίον της και σήμερα είναι κάτω από τον ανηλεή διωγμό των ντόπιων ελίτ. Αυτό, ανεξάρτητα, βέβαια, από το γεγονός ότι στο παρελθόν, όταν η δύναμή της στα λαϊκά στρώματα ήταν ασήμαντη, οι ίδιες ελίτ την χρησιμοποίησαν για τους δικούς τους σκοπούς (περισπασμός από την οικονομική κρίση κ.λπ.) Σήμερα είναι προφανές ότι η ΧΑ, όπως και τα εθνικιστικά κινήματα στην Ευρώπη γενικότερα, χάρη στη ρητορική τους κατά των ντόπιων και ξένων ελίτ αλλά και της παγκοσμιοποίησης και της ΕΕ, μέσω της οποίας συνθλίβονται τα λαϊκά στρώματα, έχουν γίνει ο υπ’ αριθμόν ένα εχθρός των ελίτ, που τρέμουν τις επικείμενες Ευρω-εκλογές. Αυτό άλλωστε φρόντισε να μας θυμίσει προ ημερών και ο «σοσιαλιστής» γκαουλάιτερ Μάρτιν Σουλτς που κουνούσε απειλητικά το δάκτυλό ενάντια σε κάθε είδους «ακραίο εθνικισμό», τονίζοντας ότι αυτό αφορούσε τόσο την Δεξιά όσο και την Αριστερά. Δηλαδή, ακόμη και το ΚΚΕ που είναι το μόνο κόμμα της Αριστεράς το οποίο έθετε με συνέπεια το θέμα της καταστροφής από την ένταξή μας στην ΕΕ, σε αντίθεση με την εκφυλισμένη «Αριστερά» που μιλούσε για την «Ευρώπη των λαών», ή επαναλάμβανε το παραμύθι για την παγκοσμιοποίηση σαν προστάδιο για την παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση…

Γι’ αυτό και προκαλεί απορία το γεγονός ότι τα μέλη μιας γνήσιας αριστερής «τρομοκρατικής» οργάνωσης (17Ν―που κάποτε πολλοί στην «Αριστερά» κατηγορούσαν για παρακρατική, αλλά σήμερα οι «παρακρατικοί» αυτοί σαπίζουν στην φυλακή!) αλλά και τα μέλη άλλων «τρομοκρατικών» οργανώσεων της Αριστεράς που τα ΜΜΕ χαρακτηρίζουν υπεύθυνες για τις εκτελέσεις, δεν διαχώρισαν ακόμη τη θέση τους από παρόμοιες πράξεις που δεν έχουν καμιά σχέση με αριστερή «τρομοκρατία»  και ευτελίζουν καθοριστικά αυτού του είδους την πολιτική δράση στην Ελλάδα. Ιδιαίτερα, όταν οι εκτελέσεις δεν αφορούσαν καν γνωστά στελέχη της ΧΑ, αλλά απλά μέλη της που κτυπήθηκαν όχι πάνω σε κάποια «μάχη», ή έστω για να προστατευθούν κάποια θύματα της οργάνωσης που βρισκόντουσαν κάτω από άμεση επίθεση (π.χ. μετανάστες), αλλά απλώς γιατί ήταν μέλη της οργάνωσης. Ακόμη περισσότερο, όταν δεν υπήρξε η παραμικρή ενέργεια από παρόμοιες οργανώσεις εναντίον των ίδιων των ελίτ και των οργάνων τους (και δεν μιλούμε βέβαια για απλούς αστυφύλακες!) από τότε που άρχισε η οικονομική καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων στα χέρια της Υ/Ε και των ντόπιων συνεργατών της.

Τα παραπάνω δεν αποτελούν, βέβαια, δικαιολόγηση οποιουδήποτε είδους τρομοκρατίας, ακόμη και της αριστερής, μολονότι αντιλαμβάνομαι τον πολιτικό χαρακτήρα των σχετικών πράξεων. Όπως έχω αναλύσει σε ειδική μελέτη για το θέμα (Τ.Φ., Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας, 2003), διαφωνώ απόλυτα, για πολιτικούς λόγους, με αυτή την μέθοδο πολιτικής δράσης που δεν έχει καμιά σχέση με τη διαδικασία δημιουργίας συνείδησης αυτό-οργάνωσης από τα λαϊκά στρώματα, στον αγώνα για το κτίσιμο μιας κοινωνίας ισοκατανομής κάθε μορφής εξουσίας, δηλαδή μιας Περιεκτικής Δημοκρατίας. Γι’ αυτό και αποτελούν εσχάτη αθλιότητα μιας εκφυλισμένης «αριστεράς» συκοφαντικά σχόλια για τα άρθρα μου σχετικά με την ΧΑ στην «Ε», ότι «ξεπλένουν νεοναζιστές μαχαιροβγάλτες και δολοφόνους» (βλ. π.χ. σχόλια κουκουλοφόρων «αντιφασιστών» στην «αριστερή αντεπίθεση», φιλική ιστοσελίδα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τα οποία έμμεσα υιοθέτησαν οι διαχειριστές της που δεν τα απέσυραν, 3/11/2013)!
Αν όμως δεχθούμε την παραπάνω προβληματική, τότε είναι φανερό ότι κάποια κέντρα στην Υ/Ε και στις συνεργαζόμενες ντόπιες ελίτ  εφαρμόζουν σχέδιο για τη δημιουργία εμφυλιοπολεμικού κλίματος στην Ελλάδα. Όχι αναγκαστικά για να προκαλέσουν εμφύλιο, εκτός εάν δεν καταφέρουν να υποτάξουν πλήρως τα λαϊκά στρώματα στους στόχους τους. Ο βασικός ενδιάμεσος στόχος τους είναι η κατατρομοκράτηση των λαϊκών στρωμάτων, ώστε να επιτευχθεί η απομόνωση των «δύο άκρων» στην Δεξιά και την Αριστερά που θέτουν θέμα εξόδου από την ΕΕ, το ΝΑΤΟ κ.λπ. ―όπως άλλωστε τόνισε πρόσφατα από την Αμερική ο Α. Σαμαράς. Το πολιτικό σκηνικό δηλαδή που στήνουν οι ξένες και ντόπιες ελίτ προφανώς προβλέπει δυο εναλλασσόμενους θιάσους στην εξουσία: στον πρώτο θίασο θα συμπρωταγωνιστούν ΝΔ/ΠΑΣΟΚ και συνοδοιπόροι και στον δεύτερο θίασο ο ΣΥΡΙΖΑ και συνοδοιπόροι. Έτσι,  η πλήρης ενσωμάτωση της χώρας στην Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης θα βρίσκεται πάντα στο απυρόβλητο!

http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

Ο Τάκης Φωτόπουλος για τη Χρυσή Αυγή

Posted by Συντ. Ομάδα On Οκτώβριος - 18 - 2013

Ο Τάκης Φωτόπουλος στη συνέντευξη αυτή δείχνει γιατί ο πραγματικός πόλεμος σήμερα, σε μια κοινωνία πλήρως ενσωματωμένη στη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελυθερης παγκοσμιοποιησης και της Κοινοβουλευτικης Χούντας, δεν είναι μεταξύ «δημοκρατίας» και εθνικοσοσιαλισμου, ούτε μεταξύ σοσιαλισμού και εθνικοσοσιαλισμού.

 

Δυό λόγια για το εθνικό γιουσουφάκι

Posted by Συντ. Ομάδα On Οκτώβριος - 15 - 2013

gioushttp://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2013/10/gious-300x154.jpg 300w" sizes="(max-width: 350px) 100vw, 350px" />Δεν καταδικάζω τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται. Για τον απλούστατο λόγο ότι, αν μαζί με τους προγόνους μου καταδικάζαμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται, σήμερα θα ήμουν γιουσουφάκι, και πιθανόν να την απολάμβανα κιόλας τη βία που θα ασκούσε επάνω μου ο κάθε πασάς. Υπερήφανος όμως που δεν είμαι γιουσουφάκι, δεν καταδικάζω τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται, εξίσου απλούστατα διότι δεν καταδικάζω, ας πούμε, τον Γεώργιο Καραϊσκάκη.

Επίσης, παρά την προτροπή της Ιεράς Συνόδου, δεν καταδικάζω, όπως έκανε εκείνη με ανακοινωσή της, τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται, επειδή σέβομαι τον Κύριο της Ιεράς Συνόδου, Ιησού Χριστό, ο οποίος, όταν τα πήρε με τους θεομπαίχτες του Μαμμωνά, άρπαξε το φραγγέλιο κι έκανε το Ναό του Σολομώντα καλοκαιρινό –όσο δεν λαμβάνω επί του θέματος διευκρινίσεις από την Ιερά Σύνοδο, θα πέφτει αυτή στην υπόληψή μου, φοβούμαι, ακόμα χαμηλότερα από την πολύ χαμηλή στάθμη στην οποία ήδη βρίσκεται.

Καραϊσκάκης και Ναζωραίος δεν είναι δύο φιγούρες από τα παραλειπόμενα της Ιστορίας. Είναι οι ακριβέστερες ενσαρκώσεις των δύο από τους τρεις όλους κι όλους –πατρίς, θρησκεία, οικογένεια–  πυλώνες οι οποίοι στηρίζουν από αμνημονεύτων χρόνων την εθνική ιδεολογία του Αντώνη Σαμαρά. Χωρίς δική του οικογένεια ίσως, αλλά χωρίς Καραϊσκάκη και Ναζωραίο, ο Σαμαράς δεν θα ήταν, όχι πολιτικός με κλακαδόρους, αλλά ούτε υποψήφιος σε οντισιόν για περιστασιακή φιγούρα στο Θέατρο Σκιών –η παράσταση θα είχε τίτλο «Ο Καραγκιόζης Ταγός του Έθνους»· και η διανομή θα προέβλεπε θέσεις για καμιά εκατονπενηνταριά Χατζηαβάτηδες.

Ωστόσο, σε πείσμα της διαθήκης του Ναζωραίου και της παρακαταθήκης του Καραϊσκάκη, ο Σαμαράς θεωρεί ότι μπορεί να εδραιώσει με πολιτικό περίβλημα το τυποποιημένο γιουσουφάκι ως ευκαιριακό εθνικό πρότυπο για όλον τον ελληνικό λαό –μάλλον κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια.

Με ρωτάτε μήπως αν ζούμε μέρες που στέκει να μιλάμε για Καραϊσκάκη; Σας απαντώ ότι ζούμε μέρες εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας, κι εύχομαι πραγματικά τούτη η απάντηση να σας καλύπτει. Με ρωτάτε αν στέκει να μιλάμε για Ιησού; Τούτο το αφήνω στην κρίση σας.

Όπως παρατηρείτε, δεν πληρώ το βαθμό βαθειάς μόρφωσης, ηθικής ωριμότητας και υψηλής πνευματικότητας που επιτρέπει στον Σαμαρά να καταδικάζει τη θεωρία την οποία χώνει ο ίδιος πονηρά σε στόματα άλλων, δηλαδή τη θεωρία του διαχωρισμού της βίας σε καλή και κακή. Εμένα, το φτωχό μυαλό μου φτάνει μέχρι τη στοιχειώδη διαπίστωση ότι καλή και κακή βία υπάρχει από καταβολής κόσμου. Και θα υπάρχει για χρόνια, παρά την τρύπια τελεία που νομίζει ότι βολικά μεν, αλλά που πάντως πολύ άτσαλα επιδιώκει να βάλει στην Ιστορία των λαών ο Αντώνης Σαμαράς, σαν ο αυτόχριστος τελευταίος διαχειριστής αμφοτέρων του Καραϊσκάκη και του Ναζωραίου ταυτοχρόνως. Ή μάλλον πολύ απλούστερα σαν ένας χυδαίος λαϊκιστής, με φτερωτούς παπαγάλους και σιδηρόφρακτους ματατζήδες για έμβλημα στη σκουριασμένη ρωμαϊκή του περικεφαλαία.

Για να ξεκαθαρίσουμε όμως μερικά πράγματα, έστω με το φτωχό μου το μυαλό, τον ερωτώ, ομολογουμένως με ελαφρά διάθεση: Βία είναι μόνο η χειροδικία; Είναι βία το μαρτύριο της σταγόνας που δεν προϋποθέτει φυσική επαφή; Είναι βία να ξύνει κανείς με τα νύχια του ηδονικά τον μαυροπίνακα στα σχολεία, χωρίς καν ν’ αγγίζει μαθητές ή δασκάλους; Είναι ομοίως βία το να σε υποχρεώσει κάποιος να ζείς εισπνέοντας διαρκώς ένα βόθρο που βρομάει και ζέχνει; Άρα, είναι βία το να πίνει το παιδί σου νερό με αρσενικό; Αυτό το τελευταίο για τις Σκουριές χωρίς ελαφρά διάθεση. Ως προς τα υπόλοιπα, αφήνω κατά μέρος την οικονομική βία που δεν έχει αφήσει τίποτε όρθιο στη χώρα.

Πάμε τώρα στη Μαρφίν. Λοιπόν, μια και ο πολύς Σαμαράς διαθέτει, όπως διατείνεται, την πολιτική βούληση που δυστυχώς απαιτείται για να κινηθεί η Δικαιοσύνη, όπως απεδείχθη με την, αλλοίμονο, ασυγχώρητα καθυστερημένη δίωξη κατά της Χρυσής Αυγής, ε, ας προχωρήσει επιτέλους και η… έτερη διαβόητη υπόθεση! Να μάθουμε κι εμείς ποιος έβαλε το φόκο, ντε!! Να πάψει πια να ίπταται τούτο το φούμο στην ατμόσφαιρα, τώρα που έρχεται και η αιθαλομίχλη!!!

Θα σας εκπλήξει αυτό που θα διαβάσετε από εμένα τώρα: Την ίδια ώρα που δεν καταδικάζω τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται, την ίδια ώρα που αξιώνω να προχωρήσει επιτέλους η υπόθεση της Μαρφίν, την ίδια αυτήν ώρα, λοιπόν, διατηρώ, ναι, απεριόριστη εμπιστοσύνη στην Ελληνική Δικαιοσύνη. Και όμως! Αλλά προσοχή: Μόνον και μόνον επειδή τη λέμε «ελληνική». Κι «ελληνικό» για μένα είναι κάτι που σ’ έχει μάθει ότι μπορεί ακόμα και στις μέρες μας να σ’ εκπλήσσει· ευχάριστα.

Και ξέρετε κάτι;  Έχει ασκηθεί πολύ βία για να νικηθεί και να εκλείψει τούτο το ιδιαίτερο ελληνικό γνώρισμα. Κατά καιρούς μάλιστα χρειάσθηκε μπόλικος Καραϊσκάκης, κι όχι λιγότερος Ναζωραίος, για να αντισταθούμε απέναντι στους αμέτρητους αρνητές κι επιβουλείς του, δικούς και ξένους. Αντιστεκόμενοι, ωστόσο, οι υπόλοιποι, χωρίς φυσικά να καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται, πετύχαμε πάντως να διαφυλαχθεί ακέραιο ως τα σήμερα, τουλάχιστον ως ελπίδα.

Φοβάσαι, Αντώνη Σαμαρά. Φοβάσαι… Αυτό είναι όλο.

http://mysatelite.wordpress.com/

Ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης καλεσμένος της εκπομπής του Kontra Channel «Επί του Πιεστηρίου» κατακεραυνώνει το σημερινό διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα..

ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ,Δείτε το βίντεο..

 

http://www.rafailhellas.com/

avtiΠαρακολουθώ σιωπηλά όλες αυτές τις μέρες το σκηνικό που έχει στηθεί και περιμένω να δω που πάει το πράγμα. Πέρα από τα γεγονότα υπάρχει κάτι που με εντυπωσιάζει ακόμα περισσότερο. Το πόσο ρηχοί, επιδερμικοί στη πολιτική τους σκέψη αποδεικνύονται οι άνθρωποι που υποτίθεται  θα έπρεπε να έχουν μελετήσει πολύ καλά ιστορία και να έχουν διδαχτεί από αυτήν με ουσιαστικό τρόπο αλλά είναι ανίκανοι να το κάνουν.

Οι νέοι άνθρωποι έχουν κάθε δικαίωμα να μην γνωρίζουν, να ενθουσιάζονται αυθόρμητα από ένστικτο ή από την φρέσκια αντίληψη που έχουν δημιουργήσει από τα γεγονότα που συμβαίνουν στον παρόντα χρόνο, από την απειρία τους, ή την απόλυτα δικαιολογημένη παρορμητικότητά τους. Αλλά οι παλιοί, οι παλιές καραβάνες για να το πω καλύτερα, τόσο επιφανειακοί, τόσο υπερφίαλοι? Ειλικρινά μόνο δυο πράγματα μπορούν να συμβαίνουν, έτσι όπως τους κοιτάζω κι ακούω τις ανοησίες που αραδιάζουν. Η είναι ηλίθιοι ή έχουν καταντήσει απλά ντελάληδες…

Τα παλιά εκείνα όμορφα χρόνια ο περίφημος γέρος της δημοκρατίας είχε ξεστομίσει μια φράση που την άκουσαν όλοι, αλλά μάλλον την κατάλαβε ο καθένας όπως τον βόλευε, η σπουδαιότητά της όμως οφειλόταν στο γεγονός πως ο γέρος όταν την ξεστόμιζε είχε ήδη σχεδιάσει το μέλλον και όχι επιφανειακά αλλά σε πολύ βάθος. «Στη δημοκρατία δεν διώκεται το φρόνημα, οι πράξεις διώκονται » είχε βροντοφωνάξει. Κι έβαλε τον ΕΛΑΣ στο τσουβάλι όπως θριαμβευτικά είπε ο ίδιος. Κρίμα που οι δεξιοί δεν έχουν εικόνισμα στο σπίτι τους το πατέρα της δημοκρατίας. Ηταν ο ελάχιστος φόρος τιμής γι΄αυτόν μαζί με όλο το «σόι» του καθόρισε τη τύχη μιας ολόκληρης χώρας.

Η πατρίδα αυτή είχε πάντα μια τεράστια έλλειψη. Για όλα τα εγκλήματα που έγιναν, για όλο το αίμα που χύθηκε άφθονο σε κάθε ελληνικό σπίτι, για όλο το μίσος, τη βία, την κυριαρχία του παρακράτους, την υποταγή σε ξένα και ντόπια συμφέροντα διαφόρων συμμοριών, το ξεπούλημά της και τη κατάντια των πολιτών της ΔΕΝ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΠΟΤΕ ΟΙ ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ. Οι νεκροί του εμφυλίου, από όποια μεριά και να βρέθηκαν, οι νεκροί της μεγαλύτερης συμφοράς των νεωτέρων χρόνων και τα εκατομμύρια ζωντανών που έγιναν θύματα  του παρανοϊκού διχασμού που πληγώνει μέχρι σήμερα συνεχώς το σώμα αυτής της πατρίδας, δεν ΤΙΜΩΡΗΘΗΚΑΝ ΠΟΤΕ.

Το μέγα πλήθος ήταν έτοιμο να γοητευτεί από κάθε τσαρλατάνο, να πιστέψει ότι απατεωνιά σερβίρανε οι άρχιτέκτονες της διαπλοκής και μετά το ίδιο έτοιμο ήταν να μισήσει ή και να σκοτώσει, τους υποδεικνυόμενους εχθρούς ανά περίπτωση, χωρίς ποτέ να καταλάβει τι παιζόταν στις πλάτες του.  Το θλιβερό ήταν ότι σ΄αυτό το γαϊτανάκι ακολουθούσε πάντα, το κάνει και σήμερα, μια παρασιτική διανόηση, που πολλές φορές αποδεικνύεται πόσο επιδερμική κι ανόητη ειναι. (ή απλά ξεπουλημένη?..)

Το ποιος κυβερνά αυτό το τόπο που είπε μια άλλη μορφή της νεώτερης ιστορίας μας είναι όντως η πλέον ειλικρινής κραυγή, ταιριαστή με τα δεδομένα αυτής της πολυβασανισμένης πατρίδας. Ποιος τον κυβερνά πραγματικά δεν είχαμε ποτέ τη χαρά να μάθουμε. Πάντα με υποψίες βαδίζαμε. Πάντα με κραυγές και ψιθύρους και όχι με ουσιστικό, καθοριστικό πολιτικό λόγο. Και σήμερα το ιδιο συμβαίνει. Τα γεγονότα δεν είναι προάγγελος αποφάσεων είναι το αποτέλεσμα των αποφάσεων που έχουν ήδη σχεδιαστεί πριν καν περάσουν σαν σκέψη από το μυαλό μας.

Δεν είναι συνωμοσολογία, όταν ένα κράτος λειτουργεί εγκληματικά κι ένα παρακράτος ζει και βασιλεύε, ι δεν χρειάζονται ευγενικοί, πρόθυμοι πολιτκοί αναλυτές, αλλά προφάιλερ. Που να γνωρίζουν όλους τους μηχανισμούς που λειτουργούν οι εγκληματίες και παρανομούντες γενικότερα. Η αριστερά δείχνει ακόμα και σήμερα να διαθέτει πολλούς αναλυτές, πολλούς ονειροπόλους,  αλλά ελάχιστους προφάιλερ… Η λεγόμενη πατριωτική δεξιά από την άλλη, οι άνθρωποι που θέλουν να εμπνεύσουν μια εθνική συσπείρωση ένατι των εχθρών της πατρίδας,  πρέπει να αντιμετωπίσουν το γεγονός όπως αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων, πως αυτό τον όρο χρησιμοποίησαν όλοι οι προδότες της πατρίδας κι αυτό είναι πολύ βαρύ γιατί έχουν ένα τεράστιο ξεσκαρτάρισμα να κάνουν κι αναρωτιέμαι πόσοι πατριώτες έχουν μείνει που να γνωρίζουν και να ασπάζονται ειλικρινά την έννοια υπερασπίζομαι τη πατρίδα μου και επιθυμώ την ευημερία και τη πρόοδο του λαού της χωρίς να είμαι εξυπηρετητής όσων την εκτέλεσαν.

Τελικά μπορεί το φρόνημα να μην διώκεται σε μια δημοκρατία αλλά είναι αυτό που βοηθάει κατά πολύ στο να κατανέμει κανείς μέσα στο μυαλό του τι θέλει και που το πάει. Γιατί οι πράξεις καθορίζοναι από το φρόνημα. Ο γέρος της δημοκρατίας έβαλε τον ΕΛΑΣ στο τσουβάλι αλλά δεν έβαλε και το φρόνημα. Η τροικανή δημοκρατία μπορεί να βάλει στο τσουβάλι σήμερα όσους ονειρεύτηκαν το μαύρο, αλλά δεν θα βάλει το φρόνημά τους. Οι λόγοι που δημιουργούν ένα φαινόμενο δεν εκλείπουν όταν φυλακίσεις τους εκτελεστές, στο όνομα μιας δημοκρατίας, που αλήθεια.. τι είναι? Είναι δημοκρατία?

Σε ένα πολίτευμα που κυριαρχεί η δικαιοσύνη, η αξιοκρατεία, που έχει σαν πρωταρχική αξία την ευημερία των πολιτών και την αξιοπρέπεια ολόκληρης της πατρίδας, που λειτουργεί με γνώμονα το κοινό καλό και τη πρόοδο, την ανάπτυξη, την δίκαη κατανομή των αγαθών, την ισονομία, μόνο οι  παρανοϊκοί κι οι εγληματίες θα επιθυμούσαν την ανατροπή του κι αυτούς θα ήταν πανεύκολο να τους απωθήσουμε, γιατί δεν θα εύρισκαν παρά ελάχιστους υποστηρικτές των σχεδίων τους. Σε ένα πολίτευμα όμως που υποκρίνεται πως είναι όλα τα παραπάνω κι οι πολίτες οδηγούνται άγρια στην πιο άδικη εξαθλίωση και η πατρίδα τους εξευτελίζεται από μια συνεχόμενη κατοχή ξένων και ντόπιων συμμοριών οι πράξεις είναι το αποτέλεσμα. Το φρόνημα της απαξίωσης στη Πολιτεία, του μίσους, του διχασμού, του κυνηγιού μαγισσών, και της αναπόφευκτης νέας εθνικής συμφοράς είναι οι αιτίες που θα οδηγήσουν στις πράξεις.

Και το  τραγικό είναι πως ΟΙ ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ, όλης αυτής της εξαθλίωσης, οι χειριστές της επερχόμενης καταστροφής, θα  μείνουν στο απυρόβλητο παριστάνοντας τους αθώους υπερασπιστές της απατεωνίστικης δημοκρατίας. Σ΄αυτό το σημείο όλες οι δυνάμεις που θέλουν να αντισταθούν ειλικρινά στα σχέδια τρόμου, όλες εκείνες οι δυνάμεις που διαλαλούν πως στέκονται στη μέση κι έχουν αναλάβει εργολαβία το πατριωτισμό, η το κράτος δικαίου, ή την αληθινή όπως λέγουν δημοκρατία, δηλαδή οι δεξιοί ψάλτες της εθνικής υπερηφάνειας ή οι αριστεροί ψάλτες της κοινωνικής δικαιοσύνης, θα έπρεπε να ορθώσουν ανάστημα και να αποδείξουν πως κι εκείνων το φρόνημα οδηγεί σε πράξεις που μπορούν να καθορίσουν αποφασιστικά τη πορεία ενός ολόκληρους έθνους αλλά…

μέχρι τώρα κάτι γυρολόγους βλέπω στα τηλεοπτικά δελτία και κάτι που κράζουν εδώ μέσα. Οπότε μια και το φρόνημά τους δεν μπορεί να γίνει πράξη ας ετοιμαστούν να φορτωθούν τις πράξεις των άλλων αμάσητα και γαργάρα. Οι ασκοί του Αιόλου όταν ανοίγουν παίρνουν τα πάντα αμπάριζα, αδιακρίτως. Αλίμονο στους νέους. Γιατί οι παλιοί κουβαλάμε όλοι τις ενοχές μας και το κουβαδάκι μας στη παρακάτω παραλία. Αλλά οι νέοι, θα εισπράξουν όλο το τίμημα και με τους τόκους. Κι εύχομαι ολόψυχα να αποδειχτώ ψεύτρα.
http://synithisypoptos.gr/blog

Ο γενετικός κώδικας της πολιτικής βίας στην Ελλάδα (2)

Posted by Συντ. Ομάδα On Σεπτέμβριος - 30 - 2013

Σχετικό άρθρο: Ο γενετικός κώδικας της πολιτικής βίας* στην Ελλάδα (1)
του Σάββα Καλεντερίδη
Στο άρθρο μας της Παρασκευής, αναλύσαμε το φαινόμενο της πολιτικής βίας στη χώρα μας από το 1974 μέχρι τη λήξη της περιόδου των κυβερνήσεων Μητσοτάκη.
Τη δεκαετία του 1990 και μέχρι τη σύλληψη των μελών της «17 Νοέμβρη», το καλοκαίρι του 2002, η πολιτική βία σε όλες τις εκφάνσεις της, από καταλήψεις σχολείων και δημοσίων κτιρίων μέχρι καταστροφές περιουσιών, πυρπολήσεις καταστημάτων και δολοφονίες στο όνομα των «λαϊκών αγώνων», συνεχίστηκε στα ίδια πλαίσια και με ίδια χαρακτηριστικά και πάντα με το ίδιο αριστερό πρόσημο.
Την περίοδο που ακολούθησε την εξάρθρωση της «17 Νοέμβρη», οι δυνάμεις που είναι ιδεολογικά εγκλωβισμένες σε μεθόδους ανατρεπτικής και βίαιης δράσης, συνέχισαν να δρουν στην κοινωνία, βρίσκοντας σταδιακά -και σε βαθμό που τα λεγόμενα συστημικά κόμματα και πολιτικές δυνάμεις, με την αδυναμία τους να διαχειριστούν την τύχη της χώρας, τους έδιναν χώρο- το κατάλληλο κλίμα για να αποκτήσουν μαζικότητα και να εμφανιστούν με αφορμή ένα τυχαίο γεγονός, ως ένα κίνημα αντάρτικου πόλης.
Η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου βρήκε έτοιμο έναν πολυάριθμο και στην κυριολεξία καλά εκπαιδευμένο στρατό ανταρτών πόλης, οι οποίοι, το Δεκέμβρη του 2008, λες και τους συντόνιζε ένα επιτελικό κέντρο (!), έδρασαν ταυτόχρονα και συντονισμένα σε δεκάδες ελληνικές πόλεις, την ώρα που οι «σύντροφοί» τους έκαιγαν και λεηλατούσαν την Αθήνα, χρησιμοποιώντας ως ασφαλές ορμητήριο το μπλοκ γνωστού κοινοβουλευτικού κόμματος, που έκανε πορεία διαμαρτυρίας από το Σύνταγμα μέχρι το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Σε όλο το μήκος αυτής της διαδρομής καταστράφηκαν, πυρπολήθηκαν και λεηλατήθηκαν εκατοντάδες καταστήματα ιδιωτών, ως απαραίτητο στάδιο που θα διευκόλυνε την «εξέγερση» μέσω της κατατρομοκράτησης της κοινωνίας. Την ίδια στιγμή, ένα άλλο κοινοβουλευτικό κόμμα που επίσης συμμετείχε στην πορεία και ακριβώς επειδή δεν είχε ως στόχο την εξέγερση, περιφρουρούσε το μπλοκ του από τους «αντάρτες πόλης», φρόντισε να βιντεοσκοπήσει την εμπλοκή του άλλου κοινοβουλευτικού κόμματος στην καταστροφή της Αθήνας, δηλώνοντας δημοσίως ότι έχει στα χέρια του στοιχεία για το έγκλημα!
Το αντάρτικο πόλης συνεχίστηκε, με το κράτος να αδυνατεί να ελέγξει το φαινόμενο, την πόλη της Αθήνας παραδομένη κυριολεκτικά στα χέρια των «ανταρτών» περισσότερες από εκατό ημέρες το χρόνο, και τις πανταχόθεν βαλλόμενες και καθυβριζόμενες από τον αυτοαποκαλούμενο «προοδευτικό χώρο» δυνάμεις ασφαλείας να αδυνατούν να θέσουν υπό έλεγχο το φαινόμενο.
Η εμφάνιση της οικονομικής κρίσης και η υπογραφή του μνημονίου όργωσαν και λίπαναν το χωράφι της πολιτικής βίας, με τους θιασώτες της να ξεφυτρώνουν πλέον παντού, και να δημιουργούν ένα μαζικό πλέον κίνημα, που κανείς δεν γνωρίζει ποια θα ήταν η πορεία του -αφού είχε την αμέριστη συμπαράσταση και υποστήριξη ενός κοινοβουλευτικού κόμματος-, αν δεν συνέβαινε και πάλι ένα γεγονός, που δημιούργησε ρήξη στα βασικά του στελέχη.
Η πυρπόληση της Μαρφίν και η δολοφονία τριών ανθρώπων και ενός αγέννητου πλάσματος, έκοψε μέρος της δυναμικής και σημειώθηκαν αποχωρήσεις από το μέτωπο, αφού, με βάση κείμενα που αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο, οι μεν κατηγορούσαν τους δε για πρακτικές ανάλογες αυτών των ΜΑΤ!
Παρά τις αποχωρήσεις και τη διάσπαση, το αντάρτικο πόλης συνεχίστηκε, αφού οι επιπτώσεις του μνημονίου και η στάση μέρους του πολιτικού συστήματος ωθούσαν όλο και περισσότερα μέλη της κοινωνίας σε ακραίες συμπεριφορές.
Μόνο που τώρα δεν υπήρχε μόνο το ένα άκρο. Σταδιακά, με την εκφορά του αντιμνημονιακού και καταγγελτικού λόγου και την ανάδειξη των ευθυνών των λεγόμενων συστημικών κομμάτων, η Χρυσή Αυγή, με τον άκρως ριζοσπαστικό της ρόλο και πρακτικές, αποτέλεσε μια λύση, έναν …προορισμό για εκείνους τους Έλληνες που ήθελαν να εκφράσουν την οργή και την αντίδρασή τους στις ακολουθούμενες μνημονιακές πολιτικές, αλλά και για τους κινδύνους δημογραφικής αλλοίωσης του έθνους από τις ανεξέλεγκτες ροές των λαθρομεταναστών, που το κράτος αδυνατούσε να ελέγξει!
Τη συσπείρωση πολιτών γύρω από τη Χρυσή Αυγή ενίσχυσαν και ανόητες αντεθνικές και ανθελληνικές κορώνες διαφόρων εγκάθετων, που δρουν μέσα στο σύστημα ως παράφρων μεταβλητή και όχι μόνον.
Να σημειώσουμε ότι ένας από τους παράγοντες που ενίσχυσε τη θρασύτητα της Χρυσής Αυγής, είναι οι δεσμοί που αναπτύχθηκαν με μέλη των σωμάτων ασφαλείας, στη διάρκεια της πολύχρονης στοχοποίησής τους από τους «αντάρτες πόλης» και τους συνοδοιπόρους τους μέσα στο ελληνικό κοινοβούλιο. Για όσους θεωρούν υπερβολή το χαρακτηρισμό «συνοδοιπόροι», ας ανασύρουν από τη μνήμη τους τις στρατιές δικηγόρων του συγκεκριμένου κόμματος, που δημιουργούσαν νομική ασπίδα στα «παιδιά» που συνελάμβαναν οι «κακοί μπάτσοι», μετά από κάθε καταστροφή της Αθήνας και της Δημοκρατίας μας.
Να υπογραμμίσουμε ότι από τότε που άρχισε να διογκώνεται η δύναμη της Χρυσής Αυγής, τα μέλη της ήταν στην ουσία συμπολεμιστές με τους αστυνομικούς, στον αγώνα που έκαναν για να αντιμετωπίσουν τον πόλεμο που είχαν κηρύξει οι «αντάρτες πόλης» στο κράτος και στην κοινωνία, που αρνούνταν να συνταχθεί μαζί τους, για να επιτευχθεί η ανατροπή και η εξέγερση, για την οποία πολεμούσαν τόσα χρόνια!
Έτσι απλά, με τους «αντάρτες πόλης» και τους συνοδοιπόρους τους στο Κοινοβούλιο από τη μια πλευρά και το συντεταγμένο στρατό της Χρυσής Αυγής από την άλλη, η Ελλάδα πήγαινε βήμα προς βήμα στον γκρεμό ενός νέου εμφύλιου σπαραγμού!
Όσο για τις άναρθρες κραυγές εκείνων που εξανίστανται όταν εμφανίζεται ως μέσον ανάλυσης και προβληματισμού η θεωρία των δυο άκρων, και τους δημοσιογράφους ορφανά του Στάλιν και του σοσιαλιστικού παραδείσου, που ενοχλούνται από αυτήν, πρόκειται για αντιδράσεις απολύτως κατανοητές κι εξηγήσιμες, αφού η ενοχή και η συνενοχή στις πλείστες των περιπτώσεων, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για αμετανόητους, δεν επιτρέπει την ψύχραιμη και δημιουργική ανάλυση και σκέψη!
Όσον αφορά τα τελευταία γεγονότα, έπρεπε να έλθει ένα άλλο γεγονός, η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, για να κινητοποιήσει την κυβέρνηση και το κράτος, για να αντιμετωπίσουν ένα φαινόμενο που δημιούργησαν συγκεκριμένες πρακτικές των αριστερών κομμάτων και δυνάμεων από τη μια πλευρά και αδυναμίες του κράτους και των κυβερνήσεων από την άλλη.
Ας ελπίσουμε κυρίως οι Έλληνες πολίτες, γιατί πολιτικοί και δημοσιογράφοι έχουν αποδείξει ότι παραμένουν εγκλωβισμένοι και συνεχίζουν να έχουν αγκυλώσεις, να αναλύσουν σε βάθος τις αιτίες που γέννησαν το φαινόμενο, για να μην ζήσουμε και πάλι τα ίδια μετά από κάποιο χρονικό διάστημα και να διατηρήσουμε ό,τι έχει απομείνει όρθιο σ’ αυτήν τη χώρα.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην «κυριακάτικη δημοκρατία»

Ή το Κράτος ή το Χάος

Posted by Συντ. Ομάδα On Αύγουστος - 8 - 2013

chaos-theory-wallpaperhttp://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2013/08/chaos-theory-wallpaper-300x225.jpg 300w" sizes="(max-width: 266px) 100vw, 266px" />Απόστολος Αποστολόπουλος
Πολλοί θεωρούν ότι οι ΗΠΑ απότυχαν στη Μ. Ανατολή επειδή μετά την ανατροπή των καθεστώτων δεν κατάφεραν να επιβάλλουν Τάξη, τη δική τους. Κάνουν λάθος. Στόχος δεν ήταν να αντικατασταθούν εχθρικές κρατικές οντότητες με φιλικές. Στόχος ήταν να διαλυθεί κάθε κρατική οντότητα. Χάος αντί Κράτους.
Το κυρίαρχο ιδεολόγημα του καιρού μας, μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, είναι η θολή ιδέα της Παγκοσμιοποίησης. Μετά την πρώτη εντύπωση ότι η Παγκοσμιοποίηση είναι αποκλειστικά οικονομικό ζήτημα, έγινε αντιληπτό ότι απώτερος στόχος ήταν η κατάλυση των Εθνών-Κρατών. Στην πραγματικότητα τα μεγάλα και ισχυρά Έθνη-Κράτη διατηρούσαν στο ακέραιο την αυτοτέλειά τους, τα δικαιώματά τους, υμνούσαν τη σημαία τους και όλα τους τα σύμβολα, υπερασπίζονταν τα συμφέροντά τους. Μόνο τα μικρά και αδύναμα κράτη θα έχαναν τα σύνορά τους, την ταυτότητά τους, θα έσβηναν από τον Παγκόσμιο Χάρτη. Οι ισχυρές χώρες θα είχαν διεύθυνση και ταυτότητα. Οι άλλοι θα ήταν ένας πηχτός χυλός.
Ο ιμπεριαλισμός στην παλαιότερη φάση ήταν αποικιοκρατικός. Τα αδύναμα Έθνη/Κράτη υποτάσσονταν με τη βία. Οι αποικίες δεν έχαναν την κρατική τους υπόσταση, οι κάτοικοι διατηρούσαν, γενικώς, ήθη,  έθιμα, γλώσσα. Μοιραία, όμως, αναπτύχθηκε ο «εθνικισμός» που συμπύκνωσε το αίτημα της εθνικής απελευθέρωσης και τελικά οι ευρωπαϊκές αποικιοκρατικές δυνάμεις κατάρρευσαν. Ο εθνικισμός (των μικρών και αδύναμων) ήταν ο μεγάλος εχθρός και τελικός νικητής της αποικιοκρατίας, της κυρίαρχης μορφής του ιμπεριαλισμού εκείνη την εποχή. Με άπειρη δεξιοτεχνία ο εθνικισμός ταυτίστηκε με τη βάρβαρη χρήση του από τους φασίστες και ναζί έτσι ώστε να απαξιώνεται κάθε διεκδίκηση, κάθε αντίδραση εναντίον των κυρίαρχων και επικυρίαρχων, υποτίθεται δημοκρατικών καθεστώτων της Δύσης. Πολλοί αντί για εθνικισμό μιλούν για πατριωτισμό: Η αίσθηση, δηλαδή, κάποιων ανθρώπων ότι ανήκαν στην ίδια ομάδα ότι μοιράζονταν τις ίδιες μνήμες, ήθη, έθιμα και γλώσσα και ότι άξιζε να θυσιαστούν για να μην τα χάσουν. Και τούτο ανεξάρτητα από το αν εκείνη ή άλλη λεπτομέρεια από την κοινή ιστορική τους μνήμη ήταν αλήθεια ή μυθική κατασκευή, από τους ίδιους. Η ομπρέλα της εθνικής ταυτότητας άλλοτε συγκαλύπτει και άλλοτε αποκαλύπτει εσωτερικές ταξικές συγκρούσεις για την ηγεσία.
Τα νέα Έθνη-Κράτη διεκδικούσαν συγκροτημένα μερίδιο από τον πλούτο που ως εκείνη την ώρα μοιράζονταν οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες, ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία και μερικές άλλες, πχ η Γερμανία. Η εθνική συνείδηση ήταν και στη νέα φάση, τη σημερινή, ο εχθρός. Η εθνική συνείδηση είναι ο πυρήνας που διαρκώς επιθυμεί και αγωνίζεται ατομικά ή συλλογικά να διατηρήσει μια (εθνική) ομάδα ανθρώπων ως ενιαίο σύνολο και την προτρέπει να αγωνιστεί για τα κοινά δικαιώματα, αξίες, μνήμες, υπέρ βωμών και εστιών, όπως έλεγαν παλιά.
Η Παγκοσμιοποίηση, αντίθετα, διέδιδε την εντύπωση ότι η ενιαία (καπιταλιστική) Οικονομία καθιστά παρωχημένες τις εθνικές διαφορές. Ήταν σαν να λέμε ότι αφού «όλοι» φοράνε τζιν και ακούνε ροκ μουσική γίναμε ίδιοι και απαράλλαχτοι. Δεν ήταν έτσι,  οι Αμερικανοί το κατάλαβαν νωρίς και μίλησαν, μεταξύ άλλων, για σύγκρουση των Πολιτισμών. Οι διανοούμενοι της Μεγάλης Δύναμης υπόδειξαν τον Πολιτισμό ως το πεδίο μάχης όπου θα ήταν δυνατόν να διασπαστεί η εθνική συνείδηση με την ανάδειξη, πχ της Θρησκείας. Ειδικός στόχος ήταν το Ισλάμ που ήλεγχε «το δρόμο του πετρελαίου». Όταν διαλύθηκε το Έθνος-Κράτος (Ιράκ/Λιβύη) οι θρησκευτικές έριδες που διαιρούσαν ανέκαθεν τους Άραβες, αποχαλινώθηκαν, με αποκορύφωμα την Αίγυπτο. Στην Τουρκία, ο Ερντογάν ώθησε το «ήπιο» (;) Ισλάμ εναντίον του «κοσμικού» Ισλάμ και προκάλεσε διαίρεση και ξεσηκωμό. Αντίθετα οι Κούρδοι αναπτύσσουν (για πρώτη φορά) εθνική συνείδηση και προχωρούν. Στη Συρία, επίσης, η υπεράσπιση της πατρίδας υπερίσχυσε της θρησκευτικής διαίρεσης Σουνιτών/Αλαουιτών. Στην Ελλάδα η Ορθόδοξη Εκκλησία, επί Χριστόδουλου, επιχείρησε να γίνει ενεργός πόλος συλλογικής εθνικής συνείδησης. Η απόπειρα δεν είχε συνέχεια.
Σε άλλες περιοχές, με αναπτυγμένη εθνική συνείδηση, έγινε πόλεμος πχ Γιουγκοσλαυία. Σε άλλες, πχ Ελλάδα, συστηματικά καταπνίγεται ότι σαλπίζει εθνική εγρήγορση, ότι αφυπνίζει την ιστορική συνείδηση. Η άρχουσα ελίτ συναινεί, υπερθεματίζει και οπωσδήποτε δεν αντιστέκεται στις σειρήνες του εθνικού ύπνου. Η Αριστερά -μπλεγμένη στους μαιάνδρους των ταξικών αναλύσεων και λησμονώντας τη δική της Ιστορία, της Εθνικής Αντίστασης- «ουκ έστιν ώδε».

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2013/08/blog-post_5189.html#more

Αυτό το δωδεκάχρονο αγόρι είναι απίστευτα έξυπνο. Ακούστε τις απόψεις του καθώς αποδοκιμάζει το κίνημα της μουσουλμανικής αδελφότητας που προσπαθεί να ανακτήσει την εξουσία στην Αίγυπτο.
[Watch as this 12-year-old Egyptian boy analyzes and dissects the Muslim Brotherhood and the current situation in Egypt’s political struggle.
Absolutely amazing! I cannot help but wish he was our president. He is certainly far superior in intellect and the understanding of the importance to adhere to Constitutional Law.]

 

 

http://hellasxg.blogspot.com/

<p>&Phi;&omega;&tau;&omicron;&gamma;&rho;&alpha;&phi;ί&alpha;: EPA</p>

 

Επί αιώνες η Δύση ερχόταν στην Ανατολή με απλούς και σαφείς στόχους: να κατακτήσει νέες αποικίες και αγορές. Ως αποτέλεσμα, οι εισβολείς αποκτούσαν φθηνούς φυσικούς πόρους και εργατικό, ισορροπώντας με αυτό τον τρόπο τα έξοδα από τις στρατιωτικές εκστρατείες.

Από το τέλος του περασμένου αιώνα η κατάσταση άλλαξε, και οι στρατιωτικές δυνάμεις επιστρέφουν τώρα πια σε ανεξάρτητες χώρες, ώστε να διορθώσουν εκεί αυτά, που σύμφωνα με τους οργανωτές των εισβολών αυτών, δεν εναρμονίζονται με τις απόψεις για τη σύγχρονη παγκόσμια τάξη: τα δικτατορικά καθεστώτα, η έλλειψη της δημοκρατίας, οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και φυσικά οι φωλιές της διεθνούς τρομοκρατίας.

Η επιθυμία αυτή είναι αξιέπαινη. Όμως τα πρακτικά αποτελέσματα όλων των «ανθρωπιστικών πολέμων» προκαλούν απογοήτευση. Η συντήρηση των στρατευμάτων δαπανά φανταστικά ποσά από τα κονδύλια των χωρών που φέρουν τη βοήθεια, οι επιχειρήσεις για να κατευνάσουν τους διαφωνούντες κρατούν χρόνια. Ταυτόχρονα, τις Αρχές και τους κατοίκους της χώρας τους μαθαίνουν να ζουν με νέο τρόπο. Και πάλι με δικά τους έξοδα. Όμως τα στρατεύματα φεύγουν, και στη «διορθωμένη» χώρα επανέρχεται ο συνήθης τρόπος ζωής με τις αυταρχικές μεθόδους διοίκησης, με τις ειδικές απόψεις σχετικά με το καλό και το κακό και την ενεργή συνέχιση των ενόπλων θρησκευτικών και εθνοτικών συγκρούσεων. Μήπως δεν πρόκειται για κάποιους μεμονωμένους κακοποιούς, αλλά αφορά τις ιδιότητες της μαζικής συνείδησης;

Κατά το τρέχον έτος το αμερικανικό Ερευνητικό κέντρο Πιου πραγματοποίησε έρευνα, ερωτώντας πάνω από 38000 μουσουλμάνους από 23 χώρες της Ευρώπης, της Ασίας, της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής. Για ακόμη μια φορά οι ειδικοί προσπάθησαν να διαπιστώσουν, με ποιο τρόπο οι πολίτες των χωρών της μουσουλμανικής Ανατολής αντιλαμβάνονται τον κόσμο και τους εαυτούς τους μέσα σε αυτόν. Και ιδού κάποια από τα αποτελέσματα.

Το κύριο πρόβλημα είναι η τρομοκρατία. Φυσικά, όπως και παντού στον κόσμο, στην Ανατολή δεν αγαπούν τις εκρήξεις και τους πυροβολισμούς στους δρόμους. Τουλάχιστον οι μισοί από τους ερωτηθέντες μουσουλμάνους ανησυχούν σχετικά με τις ενέργειες των εξτρεμιστικών ομάδων στις χώρες τους. Τα δύο τρίτα του πληθυσμού ή και περισσότερο, τους φοβούνται στην Αίγυπτο (67%), στη Τυνησία (67%), στο Ιράκ (68%), στη Γουινέα-Μπισσάου (72%) και στην Ινδονησία (78%).

Τις πράξεις βίας εναντίων αμάχων και τις ενέργειες των τρομοκρατών βομβιστών αυτοκτονίας εγκρίνει μόνο το 1% των ερωτηθέντων μουσουλμάνων. Όμως, για παράδειγμα στην Αίγυπτο και στην Παλαιστινιακή Αυτονομία, ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού (29% και 40% αντίστοιχα) πιστεύει ότι μερικές φορές είναι δικαιολογημένες. Όμως στο Αφγανιστάν αυτή την άποψη συμμερίζεται το 39% των ερωτηθέντων. Πως όμως έτσι; Επί δεκαετίες σε αυτή τη χώρα από τα χέρια των τρομοκρατών σκοτώνονται αθώοι πολίτες, και το ένα τρίτο του πληθυσμού δικαιολογεί την παράλογη σφαγή;

Αλλά δεν είναι μόνο αυτά. Παραδοσιακά θεωρούταν ότι οι γυναίκες της Ανατολής θέλουν πολύ να απελευθερωθούν από την εξουσία των ανδρών, όμως δεν μπορούν να το κάνουν αυτό. Σε μερικές μουσουλμανικές χώρες τα εννέα δέκατα των ερωτηθέντων ανδρών και γυναικών υποστηρίζουν το γεγονός ότι η γυναίκα πρέπει πάντα να υπακούει στον άνδρα. Έτσι πιστεύουν στο Μαρόκο (92%), στη Τυνησία (93%), στην Ινδονησία (93%), στη Μαλαισία (96%). Πολύ πιθανόν, οι προοδευτικές σκέψεις, οι οποίες πάντα διεισδύουν μαζί με τα ξένα στρατεύματα και τους συμβούλους, μπορούν να αποδείξουν στις γυναίκες της Ανατολής όλη την γοητεία της ισότητας των φύλων;

Όμως τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει. Στο Ιράκ, εναντίον μιας παρόμοιας ισότητας τώρα είναι 92% των ανδρών και γυναικών, στο Αφγανιστάν – 94%. Επιπλέον, το Ιράκ και το Αφγανιστάν είναι οι μοναδικές χώρες, όπου η πλειοψηφία του πληθυσμού υποστηρίζει τις εξωδικαστικές εκτελέσεις των γυναικών, έχοντας μόνο τις υποψίες για εξωγαμίες σχέσεις. Μετά από δεκαετίες «εξανθρωπισμού της συνείδησης» στο Αφγανιστάν το 85% των μουσουλμάνων υποστηρίζουν το νόμο της Σαρία, εξακολουθούν να πιστεύουν ότι οι ερωμένοι πρέπει να λιθοβολούνται. Στο Ιράκ σκέφτεται με αυτό το τρόπο το 58%.

Στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ η πλειοψηφία των ερωτηθέντων (81 και 56% αντίστοιχα) είναι υπέρ της μαστίγωσης και του ακρωτηριασμού, επιβαλλόμενου σε ληστές και κακοποιούς. Και γενικά, το 99% του πληθυσμού του Αφγανιστάν πιστεύει ότι καλύτερα είναι να επιστρέψουν πίσω στους αυστηρούς νόμους της Σαρία μακριά από τον ευρωπαϊκό ανθρωπισμό.

Υπέρ του να γίνει ο νόμος της Σαρία «ως επίσημη νομοθεσία της χώρας» τίθενται όλο και περισσότεροι μουσουλμάνοι της Νιγηρίας (71%), της Ινδονησίας (72%), της Αιγύπτου (74%), του Πακιστάν (84%) και της Παλαιστινιακής Αυτονομίας (895). Στο Μαρόκο και στο Πακιστάν, όπου το Ισλάμ σύμφωνα με το Σύνταγμα είναι πάνω από όλες τις άλλες θρησκείες, οι μουσουλμάνοι (83 και 84% αντίστοιχα) θέλουν ακόμα περισσότερα – να επιβληθεί ο νόμος της Σαρία ως ένα σύνολο νόμων.

Σε γενικές γραμμές, στο λαό δίνουν ένα πράγμα, ενώ αυτός αναζητά κάτι άλλο. Επιπλέον, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, και ο «εκδημοκρατισμός» είχε ξεκινήσει από τους πιο επίμονους. Μπορεί την επόμενη φορά στην αρχή να ρωτήσουν τους κατοίκους της χώρας που πάνε να «απελευθερώσουν», τι είδους αλλαγές θέλουν; Είτε τουλάχιστον να ξεφυλλίσουν τα έργα των κοινωνιολόγων. Διότι όλα μπορεί να τελειώσουν όπως στο Ιράκ και Αφγανιστάν. Είτε όπως στη Λιβύη.
http://greek.ruvr.ru/2013_07_01/117001133/

Αυτή τη φορά δεν πολεμήσαμε… Απλώς παραδοθήκαμε.

Posted by Συντ. Ομάδα On Ιούνιος - 29 - 2013

avti
Οι παλαιότερες γενιές Ελλήνων ζούσαν με τον εφιάλτη της Ψωροκώσταινας.
Πίσω από την έκφραση αυτή βρισκόταν πάντα μια Ελλάδα χωρίς υποδομές, χωρίς υψηλό επίπεδο διαβίωσης, με λίγα σχολεία, λιγότερα νοσοκομεία, ελάχιστα πανεπιστήμια, απομακρυσμένα νησιά και χωριά γεμάτα παιδιά που δεν μπορούσε η γη να τα θρέψει.
Οι Ελληνες πολεμούσαν.
Κάθε γενιά είχε να κάνει τον δικό της πόλεμο.
Αλλοτε για να γίνει η Ελλάδα μεγαλύτερη και περισσότεροι πληθυσμοί ομογενών να απελευθερωθούν και να ενταχθούν στην εθνική επικράτεια.
Αλλοτε για να διατηρήσει τα κεκτημένα: εδάφη, δικαιώματα, διεκδικήσεις, συσχετισμούς.
Οι δρόμοι, οι ραχούλες, τα ξέφωτα και οι πλατείες της Ελλάδας είναι γεμάτα μνημεία, ηρώα, ονόματα ανθρώπων που έπεσαν στα πεδία των μαχών ή εκτελέστηκαν σε αντίποινα για τα εθνικά αντάρτικα στις περιόδους της κατοχής από τους ξένους.
Ακόμα θυμόμαστε οι πιο παλιοί τις μαυροφορεμένες γυναίκες, μητέρες, αδελφές, κόρες των νεκρών.
Η Ελλάδα, ακόμη και στις περιόδους ειρήνης, λαβώθηκε από τη μετανάστευση και την προσφυγιά, δύο δυνάμεις αντίρροπες, απόλυτα συνυφασμένες με τον όρο «επιβίωση».
Με έννοιες όπως φιλότιμο, τιμή, χρέος και περηφάνια κινήθηκε στο διάβα του χρόνου η ράτσα των Ελλήνων.
Ευφυείς, σκληραγωγημένοι, εγωιστές, παλικαράδες.
Ηξεραν να κάνουν οικογένεια, να φτιάχνουν σπιτικό, να στέκονται όρθιοι, όσες δυσκολίες κι αν τύχαιναν, όσες καταστροφές και να τους συναντούσαν.
Από γενιά σε γενιά περνούσε μια φράση• μια φράση-κλειδί: «Παιδάκι μου, να μη δείτε και να μη ζήσετε αυτά που είδαμε και ζήσαμε».
Μπορεί ο τόνος να ήταν μελοδραματικός, αλλά οι Ελληνες κοιτούσαν πάντα μπροστά.
Ζούσαν την ελπίδα στην καθημερινότητά τους: οικογένεια, πατρίδα, εκκλησία.
Οι τρεις δεσμοί που τους κρατούσαν ζωντανούς στο πέρασμα της Ιστορίας.
Και πόλεμος, ατέλειωτος πόλεμος.
Και, από την άλλη, επιστροφή από το μέτωπο, η χέρσα γη, οι κατεστραμμένοι δρόμοι, τα γεφύρια, η φτώχεια που δεν επέτρεπε στο κράτος να οργανώσει τις υποδομές για να υπάρξει η ανάπτυξη.
Ηταν και η διχόνοια, μόνιμος σύντροφος του Ελληνισμού, τα παιχνίδια των ξένων, οι πάντα πρόθυμοι πολιτικοί να θυσιάσουν την πατρίδα και τον λαό για τα προσωπικά τους συμφέροντα.
Από την άλλη, οι ανιδιοτελείς.
Η Ελλάδα χτίστηκε με μεγάλες ευεργεσίες, ιδιωτικές δωρεές, παραχωρήσεις της εκκλησιαστικής γης, διανομές γης.
Η Ελλάδα απέκτησε κοινωνικό κορμό στη βάση μιας φυσικής προόδου και όχι μιας δημοκρατίας αλά καρτ.
Η Ελλάδα επιθυμούσε διακαώς κάποτε να σταματήσει ο πόλεμος. Οι άντρες να γυρίσουν σπίτι και να ζήσουν με τις γυναίκες και τις οικογένειές τους, μεγαλώνοντας τον πλούτο, δίνοντας ευκαιρία στα παιδιά τους να ζήσουν καλύτερα, να σπουδάσουν, να μορφωθούν, να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι.
Η Ελλάδα του ’50, η αρχή μιας περιόδου που κρατά έως και σήμερα.
Το τέλος του Μεγάλου Πολέμου και του Εμφυλίου. Από τότε δεν έγινε άλλος μεγάλο ς πόλεμος για τους Ελληνες.
Φυσικά, υπήρξαν ο «Αττίλας» στην Κύπρο, τα Ιμια στο Αιγαίο, αλλά μεγάλος πόλεμος με τη συμμετοχή των Ελλήνων δεν προέκυψε.
Ο έντιμος ιστορικός συμβιβασμός, η Ευρώπη, η «μικρή και ανέντιμος» Ελλάδα.
Φτιάχτηκαν δρόμοι, πόλεις, χωριά, τούνελ, δίκτυα, πληθωρισμός, ευμάρεια.
Αποκτήθηκαν νοσοκομεία, σχολεία, οικοσκευές, αυτοκίνητα, καταναλωτικές συνήθειες.
Οχι όμως κράτος δίκαιο, όχι κοινωνία ώριμη, όχι κοσμοθεωρία νικητή, όχι κουλτούρα πολιτισμού.
Ολα πρόχειρα, φαστ φουντ, προσαρμοσμένα στο πρόσκαιρο, στο ιδιωτικό, στο συμπλεγματικό μικροσυμφέρον.
Σήμερα γυρίζουμε στο 1950.
Χωρίς ελπίδα, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς μάχη, χωρίς ιδεαλισμό.
Τότε βλέπαμε μπροστά, σήμερα βλέπουμε πίσω.
Τότε ήμασταν νικητές. Σήμερα είμαστε οι πλέον ηττημένοι της Ιστορίας μας.
Γιατί αυτή τη φορά δεν πολεμήσαμε…
Απλώς παραδοθήκαμε.
Mενελαος Τασιοπουλος

πηγή

http://kefalokleidomata.blogspot.gr/

 

Ποια είναι αυτή? Μα είναι ολοφάνερο. Είσαι φασίστας!
Υπήρχε και θα υπάρχει πάντα μέσα στα πολιτικά παιχνίδια εξουσίας μια κατηγορία ανθρώπων που ήταν και θα είναι οι ανεπιθύμητοι. Οι παρείσακτοι στα σχέδια επί χάρτου. Κι αυτοί είναι τα ελεύθερα πνεύματα, οι ανεξάρτητες φωνές. Δεν μπορεί ποτέ να γίνει αποδεκτό ο άνθρωπος που σκέφτεται και δρα «έξω από τα μαντριά» Γιατί τα μαντριά δημιουργήθηκαν ακριβώς γι΄αυτούς τους λόγους. Για να μαζεύουν τα πρόβατα.
Δυστυχώς όμως στη κοινωνία των ζώων όπως και των ανθρώπων, η φύση έχει προνοήσει  να υπάρχει μια… μεγάλη ποικιλία από ράτσες γιατί αγαπάει τη πολυχρωμία στη πανίδα της και τη χλωρίδα της. Σκεφθείτε μια γη που να είχε σαν μόνους κατοίκους λιοντάρια ή πίθηκους ή ψάρια ή έντομα ή φίδια. Δεν φαίνεται γελοίο και μόνο να το σκεφθεί κανείς?
Το πρόβλημα είναι πως στη κοινωνία των ζώων ισχύουν οι κανόνες της φύσης. Κάθε ράτσα, κάθε ζωντανό πλάσμα γνωρίζει με το που γεννιέται, πως να μάθει να βρίσκει τη τροφή του και ποια τροφή είναι αυτή που ανήκει στο είδος του. Μαθαίνει γρήγορα ποιοι είναι οι φυσικοί εχθροί του και με τι τρόπους να προφυλαχτεί. Μαθαίνει ποια είναι τα είδη που δεν είναι προς βρώση και ποια είναι εκείνα που θα αποτελέσουν τη τροφή του. Ποιοι χώροι είναι περισσότερο φιλικοί για να κατοικήσει και ποιοι είναι εχθρικοί. Ακολουθεί το βιολογικό του ρολόι, τώρα πείνασα και πρέπει να αναζητήσω τροφή, τώρα νυστάζω και πρέπει να βρω ένα ασφαλές μέρος να κουρνιάσω. Τώρα πρέπει να ζευγαρώσω κι αναζητώ το ζευγάρι μου. Άλλα είδη μέσα σ΄αυτή τη μεγάλη μάχη ζωής , αναπαραγωγής και θανάτου κατάφεραν να επιβιώσουν, άλλα όχι.
Στην κοινωνία των ανθρώπων τα πράγματα πήραν λίγο διαφορετικό δρόμο. Με αποτέλεσμα αυτό που βλέπουμε γύρω μας. Δηλαδή την ανώμαλη εξέλιξη ενός είδους μέχρι ολοκληρωτικής μετάλλαξης του σε κάτι που σκοτώνει το ίδιο και όσους το τριγυρίζουν πάνω σ΄αυτό το πλανήτη ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΑ. Ενδεδυμένη η απόλυτη παράνοια με τη τέχνη του λόγου κι εμφανιζόμενη σαν λογική, φτάνει πλέον σε σημεία δυσθεώρητα. Φτάνουμε αισίως στην εποχή που θα χρειαστεί να κάνουμε μια απότομη στροφή και να γυρίσουμε πίσω στις σπηλιές και στα ρόπαλα… όσοι επιβιώσουν!
Αυτή λοιπόν η αρρωστημένη κοινωνία των ανθρώπων κατάλαβε γρήγορα πως μπορεί να χτίσει το ηλίθιο κατασκεύασμα της μόνο συμμαζεύοντας τα ζωντανά σε μαντριά. Στάνες κάθε είδους. Άσχετες από το χρώμα, τις φυσικές ροπές κάθε ατομικής ύπαρξης, τις επιθυμίες, τα ταλέντα, την προσωπική αντίληψη ή οτιδήποτε άλλο, τα ζωντανά αυτά έπρεπε να γίνεται συνεχώς μια σύναξη σε στάνες. Φυσικά η συνεχής αγωνία και ο φόβος του ανθρώπου για την ύπαρξή του, η μοναξιά της στριμωγμένης ψυχής του μέσα σ΄ενα πετσί που τις περισσότερες φορές δεν ήξερε καν να την αναγνωρίσει, ήταν φυσικό να αναζητήσει την ασφάλεια που δίνει η στάνη. Στο κάτω κάτω της γραφής μέσα στη στάνη το μόνο τραγικό που θα σου συμβεί είναι όταν θα περάσεις από το σφαγέα στη τελική φάση. Έξω από τη στάνη όμως υπάρχουν άπειροι ανεξάρτητοι και αγριεμένοι λύκοι που καραδοκούν, οπότε…
Όμως μέσα σ΄αυτά τα κοπάδια, επειδή η φύση δεν είναι απλό πράγμα να τσακιστεί τόσο εύκολα και να μαντρωθεί σε κουτάκια, υπήρχαν πάντα οι άνθρωποι που έβλεπαν καχύποπτα τους τσοπάνηδες, γιατί πολύ απλά δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους σαν πρόβατο!  Ένας από τους πλέον αγαπημένους μηχανισμούς απομόνωσης αυτών των ανθρώπων μη προβάτων, από τους τσοπάνηδες (εκτός από το να τους σκοτώνουν όταν είχαν την ευκαιρία) ήταν να τους στοχοποιούν στο κάθε μαντρί σαν κάτοικο του απέναντι εχθρικού μαντριού. Να τους εμφανίζουν υποχρεωτικά στα μάτια των αποκοιμισμένων υποτακτικών σαν ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ.
Κι επειδή ΟΛΟΙ ΟΙ ΤΣΟΠΑΝΗΔΕΣ ανήκουν στην ίδια κατηγορία, με ποικίλες παραλλαγές εμφάνισης, όταν τα πράγματα δυσκόλευαν πραγματικά για να μπορούν να μην χρειάζεται να ασχολούνται με κάθε ανυπότακτο ξεχωριστά, έφτιαχναν πάντα έναν ΕΧΘΡΟ για να μπορούν να πουν στα πλήθη, πως όλοι αυτοί που συμπεριφέρονται τόσο ΥΠΟΠΤΑ, τόσο ΜΥΣΤΗΡΙΑ, που ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΜΑΝΤΡΙ, που προσπαθούν τάχα να σας ξυπνήσουν είναι ΠΟΝΗΡΟΙ. Γιατί στην ουσία ανήκουν στο μαντρί του ΕΧΘΡΟΥ.
Η παγκόσμια συνομοσπονδία τσοπάνηδων λοιπόν, που έχει εξασφαλίσει πως οι κάτοικοι της κάθε στάνης ζουν σε ένα συνεχή φόβο, μια ανασφάλεια, μια δειλία και μια υποταγή στα αξιώματα που εκείνοι θα του προσφέρουν σαν λύσεις, κάνει κάτι πολύ απλό και πολύ έξυπνο. Λέει ο τσοπάνης Α εσύ θα παριστάνεις τον εχθρό του λαού. Εσύ τσοπάνη Β θα παριστάνεις τον φίλο του λαού. Εσύ τσοπάνη Γ θα παριστάνεις τον Θεό του κι εσύ τσοπάνη Δ θα παριστάνεις τον εχθρό.  Μ΄αυτό το τρόπο θα φτιάξουμε μεγάλες ομάδες που η κάθε μια θα έχει τις προτάσεις της για το πως πρέπει να διοικείται για το καλό όλων Η ΦΑΡΜΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ και θα τους έχουμε κολλημένους εκεί, και συγχρόνως εν δυνάμει αντιπάλους με την απέναντι στάνη. Η μια στάνη θα ζει με το φόβο της άλλης και με το καθησυχασμό πως η δική της έχει το δίκιο.
Όλους τους υπόλοιπους ανεπιθύμητους που δεν βάζουν μυαλό στις καλές εποχές που μπορούμε να το φτάσουμε μέχρι πόλεμο, εμφύλιο, κλπ τους ξεμπερδεύουμε με παραδοσιακούς τρόπους. Στις εποχές που προηγούνται όμως πρέπει να απομονωθούν με φιλικούς τρόπους για να μην ταράζουμε το βάλτο… Θα τους εκθέτουμε στα μάτια των κοπαδιών σαν ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ.
Παραδείγματα στην ιστορία της μαζικοποιημένης ηλιθιότητας?  Άπειρα. Όλη η ιστορία είναι γεμάτη. Είναι οι χριστιανοί που τους τρώνε τα λιοντάρια και τα κοπάδια μεθυσμένα χειροκροτάνε. Τα ίδια κοπάδια αργότερα μεταλλαγμένα σε χριστιανούς σφάζουν εκείνους που μέχρι πρότινος καθόντουσαν μαζί στις αρένες. Είναι τα ίδια κοπάδια που εδώ σε εμάς έσφαζαν ο ένας τον άλλον στον εμφύλιο. Είναι τα ίδια που θα σφαχτούν στο άμεσο μέλλον κατευθυνόμενα πάλι από τους τσοπάνηδες στη μάχη με τους ανεμόμυλους.
Μέσα σ΄αυτό το χάος τα ανεξάρτητα και μη υπνωτισμένα από κάθε είδους αηδία που πασάρεται για υπέρτατη αλήθεια, συνεχίζουν να κάνουν τη μάχη τους. Οπότε έρχεται άμεσα η ίδια τακτική. ΥΠΟΠΤΟΙ. Τι είσαι εσύ και δεν είσαι με εμάς ή τους άλλους? Τι καπνό φουμάρεις. Τις εποχές του ψυχρού πολέμου οι ανεξάρτητοι και ανυπότακτοι στοχοποιόντουσαν σαν κομμουνιστές. Την εποχή που ο κίνδυνος του κομμουνισμού έχει περάσει, αναπτύσσεται πάλι το αντίπαλο δέος, ο φασισμός άρα οι ανυπότακτοι είναι φασίστες έτσι δεν είναι? Είναι τόσο απλό.
Η ουσία είναι να μην πάρει χαμπάρι το κοπάδι πως ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ έξω από κάθε στάνη.  Οπότε οι πραγματικοί εχθροί των τσοπάνηδων πρέπει σε πρώτη φάση να διασυρθούν και σε επόμενη φάση τους ρίχνουμε και στη πυρά αν μας κάτσουν καλά τα πράγματα.
Το τραγικό σ΄αυτή την ιστορία, είναι πως κάθε φορά εκείνοι που ξεσπάνε όλη το μίσος εναντίον αυτών των ανθρώπων, όλη την απαξίωση και πιάνουν στα χέρια τους τη πέτρα για να σπάσουν κεφάλια, δεν είναι ποτέ οι τσοπάνηδες. Τα πρόβατα είναι που μισούν τόσο βαθιά χωρίς λογική, τα άλλα πρόβατα, με μια απίστευτη βαρβαρότητα που ακόμα κι οι λύκοι απορούν που τη βρίσκουν κάτω από τα βελάσματα τους.  Είναι μια απίστευτη ανωμαλία της φύσης να βλέπεις ένα είδος να μισεί πιο πολύ το ίδιο του το είδος από τον φυσικό εχθρό του! Μόνο στον άνθρωπο συμβαίνει αυτό….
Η στοχοποίηση των ελεύθερων ανθρώπων και ο διασυρμός τους μπορεί να έχει κι άλλα οφέλη για τους φιλοτομαριστές ανθρώπους. Σε παλιότερες εποχές αν σου πήδαγε κάποιος τη γυναίκα και δεν είχες τα κότσια να έρθεις σε απ΄ευθείας αντιπαράθεση πήγαινες στο χωροφύλακα κι έλεγες αυτός είναι κουμουνιστής και ξεμπέρδευες. Σε νεώτερες εποχές μπορείς να κάνεις ακριβώς το ίδιο με άλλο τρόπο. Αν δεν μπορείς να σκεπάσεις τις φωνές που όλο και πληθαίνουν και μιλάνε π.χ. για τον αφανισμό της πατρίδας, το ξεπούλημα ενός ολόκληρου λαού, το σάπιο σε όλο το σύνολο πολιτικό σύστημα, ενεργοποιείς τα tag στα κεφάλια των κοπαδιών και κάνεις ακριβώς ότι με το χωροφύλακα και το μπουζούκι.
Ο φασίστας μιλάει για τη πατρίδα
Ο Μήτσος μιλάει για τη πατρίδα
Αρα ο Μήτσος είναι φασίστας!!!
Άλλωστε αφού οι ίδιοι χτίσανε όλα τα μαντριά, λέτε να μην ξέρουν τι σανό τρώνε τα κοπάδια?
Α και μην το ξεχάσω γιατί θα είναι κρίμα. Σαν εναλλακτική λύση στο φασίστας , επειδή σε πολλές περιπτώσεις οι ανεξάρτητες αυτές φωνές παίρνουν ξεκάθαρη θέση απέναντι στο φασισμό και το φωνάζουν πως δεν είναι, υπάρχει κι ο συνωμοσιολόγος ο οποίος δεν είναι μεν φασίστας αλλά είναι ηλίθιος, τρελός ή χαζοχαρούμενος. Κι αυτό είναι πολύ της μόδας πάντα.  Γιατί το κοπάδι ξέρει καλά. Οπότε σου λέει ο άλλος, χωρίς να σκεφτεί καν τι λες, ποιο είναι το σκεπτικό σου, ποιος είσαι τέλος πάντων, κατάλαβα ή χρυσαυγίτης είσαι ή οπαδός του Λιακόπουλου.  Προσέξτε τι συνειρμός γίνεται τώρα σχετικά με τα tag που λέγαμε πάραπάνω. Π.χ εσύ λες πως η παγκόσμια ελιτ θέλει να διασπείρει μια μεγάλη καταστροφή για να μειώσει το πλυθησμό της γης, μπορεί να είναι π.χ. ένας ιος. Με το tag παγκόσμια ελιτ που μπαίνει κάτω από τα κείμενα και της ΧΑ και του Λιακόπουλου αλλά και του Οργουελ !!! είναι λίγο δύσκολο να θεωρήσει κάποιος πως σκέφτεσαι σαν Οργουελ! Είναι πιο πιθανό να το συνδυάσουμε με ΧΑ ή Λιακόπουλο. Είναι όπως ο βλάκας που σας έλεγα σε ένα άλλο κείμενο που δεν διάβαζε Πλάτωνα γιατί είχε μάθει μέσα από το κόμμα του, πως η πολύ ενασχόληση με τους αρχαίους …. φασιστοφέρνει!
Κάπου πρέπει να ανήκεις. Δεν μπορείς να περιφέρεσαι εσύ μάγκα μου έτσι και να μας γράφεις όλους. Κι αφού δεν είσαι με τους δικούς μου θα είσαι με τους άλλους. Κι όταν τα πράγματα σφίγγουν κι αρχίζει και φαίνεται ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός, και πολλά πρόβατα αρχίζουν και το σκάνε ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΑ από τα μαντριά κάθε χρώματος και ιδεολογίας, τότε άμεσα πρέπει να φτιαχτεί ο ΝΕΟΣ ΕΧΘΡΟΣ για να αποφασίσουν οι καθως πρέπει πολίτες αν θα είναι  μαζί  του ή απέναντί του για να ξέρουμε και που βαδίζουμε.
Πάντως σε κάθε περίπτωση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου οι πρώτοι που περνάνε από τη πυρά είναι οι επικίνδυνοι πραγματικά ελεύθεροι άνθρωποι. Γιατί πρώτα ξεκινάμε με το καθήκον και μετά με τη διασκέδαση….
Ξέρετε η συνομοσπονδία των τσοπάνηδων κάποια στιγμή έπεσε σ΄ενα τεράστιο σφάλμα. Κάτι που και οι ίδιοι δεν είχαν προβλέψει το μέγθεθος των αλλαγών που θα έφερνε. Ο ανταγωνισμός των διαφόρων στρατοπέδων – εταιρειών, με τους παραδοσιακούς τρόπους,  πολέμους, καταστροφές, σταυροφορίες, πολιτικά και θρησκευτικά μίση, γενοκτονίες, σταμάτησε μπροστά στην εικόνα του φλεγόμενου κοριτσιού εξω από τη Χιροσίμα…
Το επόμενο διάστημα του σοκ, έδωσε την ευκαιρία να δημιουργηθεί ένα διάλειμμα αναγκαστικό όπου πολλά μέλη των κοπαδιών αναθεώρησαν όλα όσα ήξεραν. Εμφανίστηκαν κάθε είδους φωνές που υψώθηκαν για την ειρήνη, το τέλος της βίας, στοχοποίησαν την ανθρώπινη παράνοια, στοχοποίησαν τους υπαίτους του ανθρώπινου ολοκαυτώματος έξω από μάσκες και υποδείξεις. Την εποχή του ψυχρού πολέμου μαζί με το ανελέητο κυνηγητό των αντιφρονούντων στα αντίστοιχα στρατόπεδα, στις ψευτοδημοκρατίες υπήρξαν βιβλία που κυκλοφόρησαν ελεύθερα χωρίς να δίνει κανείς ιδιαίτερη σημασία, ανεξάρτητοι πνευματιικοί άνθρωποι, επιστήμονες που αποκάλυψαν άλλες όψεις της πραγματικότητας. Πόρτες που ήταν κλειστές για μεγάλα μέρη του πληθυσμού άνοιξαν και άνθρωποι κοίταξαν έστω και φοβισμένοι, κλεφτά μέσα….
Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα όσο φαίνονται. Δεν υπάρχει πλέον το ένα κι ένα κάνουν δύο. Υπό την έννοια πως υπάρχουν αυτή τη σ τιγμή που μιλάμε χιλιάδες άνθρωποι που είναι διατεθειμένοι να αμφισβητήσουν αυτό το αξίωμα ακόμα και με τίμημα τη καταστροφή που θα προέκυπτε από την αμβισβήτηση ενός τέτοιου θεμελίου της ανθρώπινης γνώσης….
Οι δημοσκοπήσεις το τελευταίο καιρό αφήνουν έξω ένα όλο και αυξανόμενο πόσοστό που δεν ξέρει κανείς τι πιστεύουν. Το σύστημα ανακουφίζεται να σκέφτεται πως είναι εκείνο το ποσοστό αδιάφορων και άσχετων που απλά δεν ασχολείται με τίποτα, ούτε έχει καμιά σοβαρή ικανόηττα σκέψης.  Είναι όμως έτσι?
Οταν λέει κάποιος δεν θέλω κανέναν σας, τι ακριβώς δεν καταλαβαίνεις?

ΠΟΛΥΤΙΜΑ ΑΓΑΘΑ.

Posted by Συντ. Ομάδα On Μάιος - 23 - 2013

 

 

freedomhttp://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2013/05/freedom-300x127.jpg 300w" sizes="(max-width: 393px) 100vw, 393px" />

Αν  κάποιος προσπαθήσει να φέρει στο μυαλό του μερικά από αυτά τα περίφημα πολύτιμα αγαθά τι θα σκεφτεί πιθανότατα?   Ένα αυτοκίνητο, ένα ωραίο σπίτι, ένα σκάφος, ένα εξοχικό,  έναν υπολογιστή τελευταίας τεχνολογίας, μια τηλεόραση 3d?….  Όλοι όσοι φέρουν στο μυαλό τους κάτι από τα παραπάνω, όπως και οι άλλοι της απέναντι όχθης  που θα επεκταθούν σε τελείως διαφορετικό επίπεδο αναμασώντας περήφανα έννοιες όπως ..μα η αγάπη, η ελευθερία, η αδελφοσύνη, η ισότητα, η ειρήνη, η οικογένεια, τα παιδιά κλπ

 

Πιθανότατα δεν θα αναφέρουν δυο δυνατότητες που στερούμαστε όλοι αλλά το θεωρούμε φυσιολογικό..  Δυο αρχές που στη ζωή μου, έχω γνωρίσει έναν άνθρωπο μόνο που τις είχε εφαρμόσει.

 

Τρώω όταν πεινάω και κοιμάμαι όταν νυστάζω. Τι..σας φαίνεται αστείο ή λίγο? Μήπως γελάσατε ειρωνικά?  Μήπως κάποιος από όλους σας έχει αυτή τη δυνατότητα ή ακόμα χειρότερα πόσοι από εσάς γνωρίζουν πότε ακριβώς πεινάνε και πότε ακριβώς νυστάζουν? Ξέρω η απάντηση θα βγει αυθόρμητα. Μα τι λες. Φυσικά και τρώω όταν πεινάω κι όταν νυστάζω πέφτω να κοιμηθώ.

 

Είστε σίγουροι? Πως? Μήπως υπήρξε κι άλλη εναλλακτική του πότε είναι η ώρα να δουλέψεις, να φας, να κοιμηθείς, να διασκεδάσεις εκτός από αυτό που μας εκπαίδευσαν από τη κούνια μας? Πόσα παιδιά έχουν φάει φάπες απλά και μόνο γιατί αντιστάθηκαν σ΄αυτά τα ελάχιστα βασικά δικαιώματα? Πόσοι άνθρωποι δεν ονομάζονται αλήτες μόνο και μόνο γιατί δεν κοιμούνται τα βράδια, δεν τρώνε «σαν άνθρωποι» δεν διασκεδάζουν με τους καθορισμένους τρόπους, δεν…δεν..δεν…

 

Η εκπαίδευση στην υπακοή των φυλακισμένων δεν ξεκινάει σε πολύπλοκα και ιδιαίτερα για το καθένα επίπεδα. Ξεκινάει από τα βασικά  Αυτή την ώρα περνάμε στη τραπεζαρία και τρώμε, αυτή την ώρα βαράει σιωπητήριο και κοιμόμαστε κι αυτή την ώρα βγαίνουμε 1 ώρα στην αυλή για βόλτα. Τελεία και παύλα. Το αν θα μπορείς μέσα στη φυλακή να διαβάζεις ένα βιβλίο, αν θα γίνεις καλός δεσμοφύλακας ή φυλακισμένος με καλές γνωριμίες, αν θα διακριθείς ανάμεσα στους υπόλοιπους βάση κάποιας ιδιαίτερης ικανότητας, λαμογιάς, ή απλά γιατί θα παριστάνεις το νταή, είναι δευτερεύοντα κι έρχονται μετά.

 

Το βασικό είναι η αφετηρία της αντίληψης των πραγμάτων να ξεκινάει από τον ίδιο σταθμό. 

 

Γιατί ξυπνάς αυτό το παιδί που κοιμάται ευτυχισμένο για να το ταΐσεις?  Που ξέρεις αν είναι μεγαλύτερη η ανάγκη του να ονειρευτεί από το να φάει? Που ξέρεις εσύ αν πεινάει? Κι όταν ακόμα σου φωνάζει πως δεν… γιατί του σπρώχνεις ένα κουτάλι με το ζόρι στο στόμα. Γιατί διακόπτεις εκείνο το άλλο παιδάκι από το παιχνίδι του? Γιατί του αφαιρείς τους κύβους που προσπαθεί να συναρμολογήσει για να το βάλεις για ύπνο?

 

Τι ώρα είναι? Που αγόρασες το ημερολόγιο? Ποιος σου το πούλησε?

 

Ίσως θεωρείς πως έχεις αποκτήσει αρκετά αγαθά, αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα. Δεν γνωρίζεις τι είναι αυτός που τα απόκτησε. Μια στιγμή , κοιτάς τη ταυτότητα. Είμαι ο Χ. Ούτε το όνομά σου δεν έχεις αποφασίσει ελεύθερα.

 

Γνώρισα έναν άνθρωπο ευτυχισμένο.  Έτρωγε όποτε πείναγε και κοιμόταν όταν νύσταζε. Είχε τη τύχει να μην έχει σωτήρες γύρω του που αγωνιούσαν ποιος θα του μάθει τα περισσότερα. Ποιος θα του δώσει γνώση, εκπαίδευση, δουλειά.

 

Ήταν αδέσποτος. Όταν πείναγε έτρωγε. Όταν νύσταζε κοιμόταν. Κάποια στιγμή σκέφθηκε πως το πλέον ανόητο πράγμα που έκανε εξυπηρετεί τη δουλειά-δουλεία. Όταν έχασε και τη ταυτότητά του, δεν μπορούσε να θυμηθεί ούτε τι όνομα του είχαν δώσει στη γέννα.  Ξάπλωσε σ΄ενα παγκάκι και κοίταξε ψηλά.  Νομίζω πως με λένε ελεύθερο, σκέφθηκε.

 

Νομίζεις πως η ελευθερία είναι ουτοπία? Αν ήταν, δεν θα είχαν ξαμολυθεί τόσα λαμόγια γύρω για να σε πείσουν πως είναι. Λαμόγια κάθε είδους. Κι εκείνοι που σε φυλάκισαν κι εκείνοι που σου μεταφράζουν την ελευθερία σε επιλογή των νέων στρατοπέδων αποβλάκωσης.  

 

Κάπου διάβασα ένα ωραίο σύνθημα.

 

Δουλεύω, για να αγοράσω ένα αυτοκίνητο, για να με πηγαίνει στη δουλειά.

 

Τουλάχιστον δούλεψε, για να αγοράσεις αυτοκίνητο και να φύγεις σε άγνωστη κατεύθυνση, όπου θα τρως, θα κοιμάσαι, και θα ονειρεύεσαι όποτε θέλεις. Τότε θα είχε κάποια έννοια ο κόπος σου. 

 

Ευτυχώς η εποχή των προφητών πέρασε. Η εποχή των πονηρών που χειραγώγησαν τους ανθρώπους σε Προκρούστεια λογική έχει αρχίσει και μας κουράζει. Οι Πρόδρομοι έχουν έρθει έχουν  μιλήσει κι έχουν αποκεφαλιστεί κατά χιλιάδες. Οι αλήθειες περπατάνε δίπλα στο ψέμα σε μια μάχη τιτάνια  Μας μένουν δυο στάδια ακόμα από το θείο δράμα της ανθρωπότητας. Η θυσία και η ανάσταση.

 

Άντε να δούμε 

 

Κάθε μέρα πνίγομαι

Posted by Συντ. Ομάδα On Μάιος - 18 - 2013

 

athens_marfin_fire_2010_motherhttp://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2013/05/athens_marfin_fire_2010_mother-300x214.jpg 300w" sizes="(max-width: 291px) 100vw, 291px" />

Το όνειρο μου ήταν να ζήσω και να μεγαλώσω τα παιδιά μου. Δουλεύω από το πρωί ως το βράδυ για να μπορώ να τους εξασφαλίσω μια ζωή όχι με πολυτέλεια αλλά με αξιοπρέπεια. Σαν ιδιοκτήτρια μαγαζιού ποτέ δεν χρειάστηκε να αφήσω χρέος πουθενά. Το δημόσιο, οι προμηθευτές μου και οι υπάλληλοι μου πληρώνονταν πάντα στην ώρα τους. Ο μεροκάματο μου πολλές φορές είναι κάτω από αυτό που δίνω στον υπάλληλο μου για να μπορώ να είμαι εντάξει στις υποχρεώσεις μου(και πολλές φορές φεύγω από το μαγαζί μου χωρίς να έχω βγάλει μεροκάματο για εμένα). Ο άντρας μου εργάζεται για να πληρώνουμε το δάνειο του σπιτιού μου που μέχρι τώρα το καλύπταμε από τον μισθό του και ουσιαστικά εργαζόμουν για να μπορώ να συντηρώ το σπίτι μου και την οικογένεια μου.

 

Ωστόσο τελευταία βρέθηκα να χρωστάω λεφτά γιατί κάποιοι λόγο αργοπορίας στο να κάνουν την δουλειά τους μου ζητάνε αναδρομικά χρήματα που δεν είχα λάβει γνώση ότι τα οφείλω μαζί με προσαυξήσεις πρόστιμο και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κάποιος, επειδή ένας υπάλληλος δεν έκανε την δουλειά του την στιγμή που έπρεπε. Αυτό που με σκοτώνει είναι πως ξέρω ότι ο φόρος που δίνω δεν είναι ανταποδοτικός αλλά ένας τρόπος για να καλύπτουν τις τρύπες των προϋπολογισμών τους. Το κατάστημα μου βρίσκεται σε μια περιοχή που πολλές φορές δεν μπαίνει κανένας μιας και αν και θεωρείται κεντρικό σημείο δεν υπάρχει κίνηση, ακριβώς όπως στα περισσότερα σημεία της Ελλάδας. Οι παραγγελίες και οι αγορές είναι ελάχιστες και τις περισσότερες μέρες δεν βγάζω ούτε τα έξοδα μου. Στο σπίτι μαγειρεύω ένα φαγητό σε πολλές παραλλαγές γιατί σκέφτομαι πόσο ρεύμα θα κάψω και αν μπορώ να το πληρώσω. Είμαι άνθρωπος που πριν απ’ αυτήν την κατάσταση δεν ξόδευα, λόγω της δουλειάς δεν ξέρω πως είναι αυτό που λέμε βραδινή έξοδος. Ήρθα να ζήσω στην Ελλάδα από μετανάστες γονείς και κατάφερα να φτιάξω με πολύ κόπο μια ατομική επιχείρηση πιστεύοντας ότι δεν θα χρειαστεί να ξαναφύγω από την πατρίδα μου όπως έκαναν οι γονείς μου που έδωσαν χέρι βοήθειας στην Γερμανική οικονομία.

 

Ωστόσο κάθε μέρα πνίγομαι. Εργάζομαι για να τα φέρω βόλτα και είμαι αναγκασμένη να μην βλέπω τα παιδία μου στην πιο δύσκολη ηλικία τους και να μην μπορώ ούτε να τα συμπαρασταθώ ούτε να τα αποτρέψω από κάθε πιθανή κακοτοπιά. Μεγάλωσα σε μια χώρα που ουσιαστικά μου εξασφάλιζε παροχές που εκείνη την εποχή για την Ελλάδα ήταν πολυτέλεια. Ίσως και γι αυτό δεν εντυπωσιάστηκα από πράγματα που έχω χορτάσει. Η Γερμανία τότε σου έδινε τόσο κοινωνικές όσο και βασικές παροχές που κατά την επιστροφή της οικογένειας μου στην Ελλάδα έδειχναν το πόσο δύσκολη είναι η αξιοπρεπείς διαβίωση. Οι Γερμανία με την δική μας δουλειά ζούσε καλύτερα απ’ ότι ζούσαμε εμείς πριν από την κρίση και τώρα η ηγεσίες τους ζητάνε να φτάσουμε σε μια κατάσταση που είναι χειρότερη από την εποχή της Ελλάδας την δεκαετία του ’70. Το να έχεις στέγη, τροφή, περίθαλψη, παιδεία και μέλλον είναι δικαίωμα και όχι πολυτέλεια. Κάθομαι πολλές φορές και προσπαθώ να κάνω αντιστοίχηση της αγοραστικής μου δύναμης, με την λογική ότι μιας και ποτέ δεν ήμουν οπαδός της σπατάλης και του λούσου, και αυτό που βλέπω είναι πως εκτός ότι χάνω την ποσότητα των χρημάτων αγοράζω όλο και λιγότερα σε σημείο να θεωρείται σπατάλη ακόμα και το να μαγειρεύω στο σπίτι μου. Αν δεν είχα τις υποχρεώσεις που μου δημιούργησαν με τις υποσχέσεις του «όλα θα πάνε καλά», θα είχα κλείσει το μαγαζί μου κα θα έφευγα κάπου που να μπορώ να ζήσω με τα λίγα που μπορώ να βγάλω και ουσιαστικά μου φτάνουν. Όμως αποκλεισμένη στην παγίδα της αποπληρωμής χρεών δόσεων που η «ισχυρή οικονομία του ευρώ» θα τα κρατούσε σταθερά τρέχω και βλέπω ότι αυτά που με την λογική τους κανόνισα δεν βγαίνουν. Αν ποτέ καταφέρω και ξεμπερδέψω ίσως και να ζήσω αυτό που πάντα ονειρευόμουν. Μια ήρεμη ζωή με την οικογένειά μου.

 

Μια ελεύθερη επαγγελματίας με οικογένεια

Στην πραγματικά ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ συνέντευξη αναφέρονται γεγονότα για αεροψεκασμούς στον παρελθόν όπως την περίοδο του πυρηνικού ατυχήματος στο Τσερνομπίλ το 1986 προκάλεσαν βροχή ώστε το ραδιενεργό νέφος να πέσει στη γη και να μη φτάσει μέχρι τη Μόσχα.
Γίνεται αναφορά στο σύστημα HAARP για τη λειτουργία του καθώς και τη χρήση του σε πιθανές στρατιωτικές εμπλοκές με τη Βόρεια Κορέα ή το Ιράν.
Η Ελλάδα και η Κύπρος στο συνέδριο των Ηνωμένων Εθνών για την βιοποικιλότητα στην Ιαπωνία το 2010 υπέγραψαν…

ανάμεσα σε 130 χώρες, αναστολή (για πέντε χρόνια, μέχρι το 2015 δηλαδή) των πειραμάτων για τη μεταβολή του κλίματος που σημαίνει ότι η γεωμηχανική είναι επίσημα αναγνωρισμένη! Τώρα κυβέρνηση και μετεωρολόγοι κάνουν τον «κινέζο» όταν μιλάμε για τροποποίηση του καιρού.
Βέβαια αν όλα αυτά που βλέπουμε γίνονται την περίοδο της αναστολής, φανταστείτε τι έχει να γίνει μετά!

Ο Νίκος Κατσαρός απαντά και στο ερώτημα που τίθεται από πολλούς αμφισβητίες των αεροψεκασμών δηλαδή στο ότι αυτοί που διατάσσουν ή εκτελούν τους αεροψεκασμούς ζουν στο ίδιο περιβάλλον και άρα εκτίθενται κι αυτοί στις ίδιες επιπτώσεις. Ακούστε την απάντηση του.

Ο Νίκος Κατσαρός είναι ένας διακεκριμένος Έλληνας επιστήμονας, επιστημονικός συνεργάτης στον «Δημόκριτο», π. Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Χημικών, π. Γραμματέας Έρευνας και Τεχνολογίας και π. Πρόεδρος του Ενιαίου Φορέα Ελέγχου Τροφίμων (ΕΦΕΤ) και τη συνέντευξη την παραχώρησε στο deletemoney.blogspot.gr

 

 Πολλές φορές έχουμε γράψει για τις κάμερες που έχουν τοποθετηθεί σε αυτοκίνητα (dash cams) που κυκλοφορούν σε ρωσικούς δρόμους. Στις συντριπτικές των περιπτώσεων τα βίντεο που ανεβαίνουν στο….

youtube αφορούν ατυχήματα ή καυγάδες μεταξύ οδηγών. Πριν 4 ημέρες ανέβηκε ένα διαφορετικό βίντεο που έκανε τη διαφορά και γρήγορα έγινε παγκόσμιο viral. Δείτε λοιπόν, πόσο ευγενικός μπορεί να γίνει ένας οδηγός ή τι μπορεί να κάνει για να σώσει κάποιον πεζό, ριψοκινδυνεύοντας ακόμα και την ίδια του τη ζωή.

Τι κάνουμε τώρα; (4) ― Όχι στην παγκοσμιοποίηση!!!

Posted by Συντ. Ομάδα On Απρίλιος - 29 - 2013

 
Του Τάκη Φωτόπουλου
Χαρακτηριστικό του καθαρά αποπροσανατολιστικού ρόλου που αντικειμενικά παίζει σήμερα ένα μεγάλο τμήμα της Μαρξιστικής Αριστεράς (συνήθως Τροτσκιστικών τάσεων, αλλά όχι μόνο!) είναι ότι μη έχοντας καμιά αντίληψη του νέου συστημικού φαινομένου που αποτελεί η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, και της αποκεντρωμένης άτυπης Υπερεθνικής ελίτ που την διαχειρίζεται, καταφεύγει στα…

Μαρξιστικά κιτάπια του 19ου αιώνα για να καταλήξει ότι ο δρόμος για την αυτοχειραφέτηση των εργαζομένων και τον σοσιαλισμό περνά μέσα από την παγκοσμιοποίηση!

 
Έτσι, επιστρέφουμε στην παρωχημένη ιδέα της “Προόδου” και στην υιοθέτηση αντιδραστικών στην ουσία τους θέσεων, όπως ότι η αποικιοκρατία έπαιζε προοδευτικό ρόλο, σαν “αναγκαίο” κακό στην ίδια πορεία για τη σοσιαλιστική κοινωνία! Περιττό να αναφέρω ότι παρόμοιες απόψεις (όπως και οι αντίστοιχες των Νέγκρι και Χαρντ) αγκαλιάζονται από τα διεθνή ΜΜΕ που παίζουν σήμερα τον ρόλο των ιδεολογικών οργάνων της παγκοσμιοποίησης. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν πολλοί από τους ίδιους “αριστερούς” που αγκαλιάζουν την παγκοσμιοποίηση υιοθέτησαν χθες τη σφαγή του λαού  της Λιβύης από την υπερεθνική ελίτ, και σήμερα της Συρίας, με το να υποστηρίζουν τους Νατοϊκούς “επαναστάτες” που, αφού αρχίσουν τις σφαγές, στη συνέχεια καλούν  το ΝΑΤΟ για να τις ολοκληρώσει!
 
Έτσι, όλοι αυτοί δεν βλέπουν ότι η υπερεθνική ελίτ ασκεί τον άτυπο έλεγχό της μέσα από υπερεθνικούς θεσμούς, όπως η ΕΕ, ο ΠΟΕ, το ΝΑΤΟ κ.λπ., και ότι τα εθνικά κράτη που είναι ενσωματωμένα στην παγκοσμιοποίηση παίζουν απλά ρόλο εκτελεστικό των αποφάσεων των υπερεθνικών οργάνων (βλ. Ελλάδα). Ούτε βλέπουν, επομένως, ότι μόνο μέσα από την αποδέσμευση από την παγκοσμιοποίηση και τους θεσμούς της μπορεί ένας λαός να αυτοχειραφετηθεί σήμερα. Αντίθετα μιλούν για αγώνα μέσα στα όργανα αυτά που δήθεν θα ενώσει τους εργαζόμενους σε κοινό αγώνα κατά του κεφαλαίου. Και αυτό δεν αφορά βέβαια μόνο αυτούς που δεν τολμούν ούτε καν να θέσουν θέμα εξόδου από την ΕΕ, αλλά και αυτούς που άμεσα ή έμμεσα υποστηρίζουν την παγκοσμιοποίηση. Είτε το λένε φανερά, είτε το εννοούν όταν δεν  βάζουν θέμα αποδέσμευσης από τους θεσμούς της.
 
Φυσικά, η αποδέσμευση από τους υπερεθνικούς θεσμούς δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσον για μια φιλολαϊκή παραγωγική  αναδιάρθρωση. Όμως, εάν δεχθούμε ότι το βασικό πρόβλημα σήμερα για τα λαϊκά στρώματα που αντιμετωπίζουν οικονομική καταστροφή είναι η αποδιάρθρωση της παραγωγικής δομής, και ότι μια φιλολαϊκή παραγωγική αναδιάρθρωση προϋποθέτει την οικονομική αυτοδυναμία, προφανώς, αυτή δεν είναι δυνατή ούτε μέσα στην ΕΕ, αλλά ούτε και μέσα στην διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς, την οποία πολλοί «αριστεροί» την παίρνουν δεδομένη. Από αυτή τη μεριά τουλάχιστον το ΚΚΕ είναι συνεπές όταν επίσης βλέπει ότι παρόμοια αναδιάρθρωση προϋποθέτει την οικονομική αυτοδυναμία έξω από τους θεσμούς  της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Το θέμα όμως που μπαίνει είναι εάν η αυτοδυναμία προϋποθέτει τη κατάκτηση της λαϊκής εξουσίας με την έννοια της αντικαπιταλιστικής επανάστασης (που με δεδομένη την έλλειψη των υποκειμενικών συνθηκών παραπέμπει στις καλένδες), ή εάν αρκεί η απεξάρτηση από την παγκοσμιοποίηση.
 
Αποτελεί, επομένως ασυνέπεια, αλλά και αποπροσανατολισμό να υποστηρίζεται από κάποιους «αριστερούς» ότι θα μπορούσε να υπάρξει μια «καλή» καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση που θα επέτρεπε παρόμοια ριζική αναδιάρθρωση, έστω και μέσα στους υπερεθνικούς θεσμούς που δημιούργησε η υπερεθνική ελίτ. Είναι, δηλαδή, φανερό ότι χρειάζεται ριζική αλλαγή του αναπτυξιακού προσανατολισμού: από την εξωστρέφεια και την ενσωμάτωση στην παγκοσμιοποίηση, που μας οδήγησαν στη σημερινή καταστροφή,  στην οικονομική αυτοδυναμία.
 
Αυτοδυναμία όμως δεν σημαίνει, όπως υποστηρίζει η παλαιολιθική Μαρξιστική “Αριστερά” διαστρεβλώνοντας την έννοια, επιστροφή στην εθνική οικονομία και το εθνικό κράτος με τη σημερινή μορφή τους. Πραγματική εθνική οικονομία σημαίνει τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας  από τα λαϊκά στρώματα που αποτελούν τη πλειοψηφία του λαού, και όχι από μια τάξη ή μια ελίτ. Ούτε σημαίνει βέβαια απομονωτισμό, αλλά ένα νέο πραγματικό διεθνισμό που μπορεί να κτιστεί μόνο έξω από την διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς. Αυτό επιβάλλει να αρχίσουμε από κάτω, δηλαδή, από την κάθε χώρα χωριστά και από ενώσεις χωρών που επιδιώκουν την αυτοδυναμία τους. Είναι, επομένως, αποπροσανατολιστικά παραμύθια σήμερα (αν δεν είναι εκ του πονηρού) τα περί κοινού ταξικού αγώνα (ακόμη και μέσα στην ΕΕ!) για τη σοσιαλιστική αλλαγή, όταν το εργατικό κίνημα, που έχει καταρρεύσει από καιρό στη Δύση, δεν είχε τη δύναμη ούτε μια μονοήμερη γενική πολιτική απεργία σε πανευρωπαϊκό επίπεδο να οργανώσει μπροστά στην πιο γενικευμένη ιστορικά επίθεση του κεφαλαίου …
 
Συμπερασματικά, η ίδρυση αυτοδύναμων οικονομιών αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για να γίνει δυνατή η ανάπτυξη του αγώνα για μια νέα μορφή κοινωνίας. Ούτε μια σοσιαλιστική οικονομία, ούτε μια οικονομική δημοκρατία, είναι δυνατές σήμερα σε μια χώρα που δεν έχει αποκτήσει την οικονομική αυτοδυναμία της και την απεξάρτησή της από την διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς. Θα επανέλθω όμως με πρόταση για τη στρατηγική αυτή και τις γεωπολιτικές επιπτώσεις της.

Πηγή:  inclusivedemocracy.org

http://hassapis-peter.blogspot.gr/2013/04/4.html

ΤΑ ΕΝ ΑΠΟΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
9-Ιούλ-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΤΑ ΕΝ ΑΠΟΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Αντώνης Κανάκης: για το δημοψήφισμα της Κυριακής: «Αυτή είναι η ήττα. Αυτή είναι η πραγματική χρεοκοπία»

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
4-Ιούλ-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αντώνης Κανάκης: για το δημοψήφισμα της Κυριακής: «Αυτή είναι η ήττα. Αυτή είναι η πραγματική χρεοκοπία»

Προσοχή! Το ευρώ αποτελεί μέρος πολυσυσκευασίας. Δεν κυκλοφορεί ξεχωριστά!

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
15-Ιούν-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Προσοχή! Το ευρώ αποτελεί μέρος πολυσυσκευασίας. Δεν κυκλοφορεί ξεχωριστά!

Καζάκης:Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΛΕΕΙ ΣΚΟΠΙΜΩΣ ΨΕΜΜΑΤΑ!

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
29-Ιαν-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Καζάκης:Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΛΕΕΙ ΣΚΟΠΙΜΩΣ ΨΕΜΜΑΤΑ!

Μήπως… υποτίθεται…;

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
20-Νοέ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μήπως… υποτίθεται…;

Η Ελλάδα στον γκρεμό: Πώς φτάσαμε ως εδώ….

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
30-Οκτ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η Ελλάδα στον γκρεμό: Πώς φτάσαμε ως εδώ….

Ραχήλ Μακρή: Οι ΑΝΕΛ έχουν ύποπτη στάση (βίντεο)

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
8-Οκτ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ραχήλ Μακρή: Οι ΑΝΕΛ έχουν ύποπτη στάση (βίντεο)

Βίντεο με την ψηφοφορία στην Επιτροπή Δικαιοσύνης της Βουλής, στις 12.9.2013

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
13-Σεπ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Βίντεο με την ψηφοφορία στην Επιτροπή Δικαιοσύνης της Βουλής, στις 12.9.2013

    Διαφημιζόμενοι


Add new tag CIA Cinema Facebook Αφγανιστάν Βαλκάνια Γερμανία Γεωργία Γκουαντάναμο Γκρουέφσκι ΕΛΛΑΔΑ Επαναστατικός Αγώνας Ευρωπαϊκή Ένωση Ευρώπη ΗΠΑ Ηνωμένες Πολιτείες Ιράκ Ιράν Ισραήλ Κοζάνη Κοσσυφοπέδιο Κύπρος Μακεδονία Μπαράκ Ομπάμα Μόσχα ΝΑΤΟ Νέα Τάξη Νέα τάξη Πραγμάτων Οικολόγων Πράσινων Ομπάμα Ουάσιγκτον Ουκρανία Παγκοσμιοποίηση Πακιστάν Ρωσία Σινεμά Σκόπια Ταλιμπάν Τελευτέα Νέα Τουρκία Χίλαρι Κλίντον γρίπη των χοίρων επίθεση λαθρομετανάστες τρομοκράτες. Higilight (5.782)
Home (28)
Slide (343)
Video (523)
ΑΙΓΑΙΟ (60)
ΑΙΣΧΟΣ (112)
άρθρα και κείμενά μας (19)
Βαλκάνια (98)
Γράφουν… (2.361)
ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ (70)
Διεθνή Νέα (546)
Δικαστικά (112)
ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ (1.048)
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ (262)
ΕΛΛΑΔΑ (454)
Ενδιαφέροντα (542)
Επικαιρότητα (692)
Ευρωπαϊκά Νέα (193)
ΗΠΑ (69)
ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ (25)
ΘΡΑΚΗ (11)
ΘΡΗΣΚΕΙΑ (44)
ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ (245)
ΙΣΤΟΡΙΑ (144)
Κοζάνη-Τοπικά Νέα (106)
Κυπριακό (154)
Μακεδονικό (91)
Νέα Τάξη (552)
Ντοκιμαντέρ (21)
Οικονομία (1.183)
Ομογένεια (14)
Πολιτική (2.167)
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ (102)
προβοκάτσιες (53)
Ρωσία (27)
Σκοπιανό (29)
ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ (139)
ΤΟΥΡΚΙΑ (85)
υγεία (28)
Ψυχαγωγία (62)

WP Cumulus Flash tag cloud by Roy Tanck requires Flash Player 9 or better.