Sunday, 20 August , 2017

News.kozaninet.gr

Ενημέρωση χωρίς όρια

Αυτό το βίντεο είναι συγκλονιστικό αναφέρετε στην εξάπλωση του μουσουλμανικού στοιχείου στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο.
Σε λίγα χρόνια η πλειοψηφία των κατοίκων σε όλα τα κράτη θα είναι μουσουλμάνοι.

YouTube Preview Image

.

ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΕΝΝΟΙΕΣ ΤΟΥ «ΙΣΛΑΜ» ΚΑΙ ΤΗΣ «ΕΥΡΩΠΗΣ»

Τα τελευταία χρόνια τείνουν να πολλαπλασιαστούν τα φαινόμενα που δείχνουν να παραπέμπουν σε μια «πολιτισμική σύγκρουση», ή τουλάχιστον σε μια δύσκολη συμβίωση, ανάμεσα στο «Ισλάμ» και την «Ευρώπη». Η παλαιότερη διαμάχη στη Γαλλία εξαιτίας της μαντίλας, οι πιο πρόσφατες εντάσεις στην Ολλανδία και τη Δανία, η επιφυλακτικότητα απέναντι στην είσοδο της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση σηματοδοτούν μερικές μόνο ενδείξεις μιας υπόκωφης έντασης ανάμεσα σε εκείνους που αντιλαμβάνονται το «Ισλάμ» ως απειλή για την «ευρωπαϊκή ταυτότητα» και σε πολλούς μουσουλμάνους, εντός και εκτός ευρωπαϊκού χώρου, που βλέπουν στα φαινόμενα αυτά μια συνέχιση της παλαιότερης αποικιοκρατικής στάσης της «Ευρώπης» απέναντι στον μουσουλμανικό κόσμο. Αν κάτι αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό της συζήτησης που διεξάγεται στα πλαίσια του δημόσιου λόγου -αλλά συχνά και του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος- σχετικά με τα ζητήματα αυτά είναι μια ορμητική εμφάνιση του «πολιτισμικού» ως τρόπος ανάγνωσης των παραπάνω αντιπαραθέσεων. Αυτό σχετίζεται με την ίδια την πρόσληψη του «Ισλάμ» από πολλούς μη-μουσουλμάνους ευρωπαίους ως μιας «πολιτισμικής ιδιαιτερότητας». Το «Ισλάμ» εμφανίζεται σαν κάτι που υπερβαίνει την έννοια της θρησκευτικής πίστης, σαν τη συνάρθρωση μιας θρησκευτικής παράδοσης, ενός πολιτισμού, ενός τρόπου ζωής και ενός συνεκτικού αξιακού συστήματος. Αν και η στάση των μη-μουσουλμάνων ευρωπαίων απέναντι στο «Ισλάμ» χαρακτηρίζεται από σημαντικές διαφοροποιήσεις, οι οποίες εκτείνονται από ακραίες ισλαμοφοβικές τάσεις έως φιλελεύθερες αντιλήψεις που προτείνουν την ανοχή απέναντι στην «ισλαμική ιδιαιτερότητα», το «Ισλάμ» κατά κανόνα εννοιολογείται ως κάτι που διαφέρει από την «Ευρώπη». Ως κάτι που είναι εξωτερικό προς αυτήν και ως ένα ζήτημα το οποίο η «Ευρώπη» οφείλει να διαχειριστεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Στο κείμενο που ακολουθεί επιχειρώ να εξετάσω τις κυρίαρχες αναπαραστάσεις και προσλήψεις του «Ισλάμ» μέσα από τις θεωρητικές επεξεργασίες της σύγχρονης ανθρωπολογικής και κοινωνικής θεωρίας. Άλλωστε, η εθνογραφική συμβολή υπήρξε καθοριστική προκειμένου να απεγκλωβιστεί η ανάλυση φαινομένων που σχετίζονται με το «Ισλάμ» από ουσιοκρατικές θεωρήσεις. Ιδιαίτερο βάρος δίνεται εδώ στις θεωρητικές επεξεργασίες που προέρχονται από τη μεταδομιστική θεωρία και τη μεταποικιακή κριτική, οι οποίες έχουν προβληματοποιήσει τους ίδιους τους όρους συγκρότησης των κατηγοριών με τις οποίες προσλαμβάνουμε τα παραπάνω ζητήματα. Μια τέτοια προσέγγιση παρέχει επίσης τη δυνατότητα να απομακρυνθούμε από αναλυτικές κατευθύνσεις που ουσιαστικά αναπαράγουν την ηγεμονική και κοινότοπη αντίληψη περί πολιτισμικής ιδιαιτερότητας του «Ισλάμ», αντιμετωπίζοντάς το στα πλαίσια μιας «ιδεολογίας της εξαίρεσης» (exceptionalism). Η ανάλυση λοιπόν που ακολουθεί αφορά κατά κύριο λόγο στην εννοιολόγηση των κατηγοριών του «Ισλάμ» και της «Ευρώπης» και όχι σε πραγματολογικά δεδομένα. Στον βαθμό όμως που την τελευταία περίοδο τα παραπάνω ζητήματα έχουν υπερβεί κατά πολύ το επίπεδο των ακαδημαϊκών και επιστημολογικών συζητήσεων, στόχος του κειμένου είναι επίσης να αναδείξει τη σύνδεση των εννοιολογήσεων αυτών με σύγχρονα πολιτικά διακυβεύματα.

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΟΡΙΣΜΟ ΤΟΥ «ΙΣΛΑΜ»

islamsymbolallahcomp

Οι ανθρωπολογικές και κοινωνιολογικές προσεγγίσεις των φαινομένων που σχετίζονται με το «Ισλάμ» επιδίωξαν καταρχήν να διαφοροποιηθούν από τις παραδοσιακές οριενταλιστικές θεωρήσεις που αναζητούσαν την ουσία ενός απο-ιστορικοποιημένου «Ισλάμ» μέσα από την ανάγνωση των θεμελιωδών κειμένων του. Ωστόσο, η θεωρητική και μεθοδολογική αυτή μεταστροφή δεν συνέβη αυτόματα. Ορισμένες πρώιμες ανθρωπολογικές προσεγγίσεις του «Ισλάμ» χαρακτηρίζονταν από υπεργενικευτικά τυπολογικά σχήματα δομολειτουργιστικού χαρακτήρα, τα οποία αντιλαμβάνονταν το «Ισλάμ» ως μια διακριτή κοινωνικο-ιστορική δομή που αντιστοιχούσε σε συγκεκριμένους πολιτικούς σχηματισμούς. Οι ουσιοκρατικές και στατικές αυτές θεωρήσεις αμφισβητήθηκαν από νεώτερες ανθρωπολογικές τάσεις, που τόνισαν την πολλαπλότητα και ρευστότητα των θρησκευτικών φαινομένων, τα οποία μελετώνταν τώρα με αναφορά σε τοπικά συμφραζόμενα και σε μια ποικιλία κοινωνικο-οικονομικών παραμέτρων.
Κεντρικός άξονας της προσέγγισης αυτής συνιστά η ιδέα ότι πίσω από τις φαινομενικά όμοιες πρακτικές των ανθρώπων λανθάνουν διαφορετικές, και συχνά αντιφατικές, νοηματοδοτήσεις, ερμηνείες και κοινωνικές χρήσεις των νοημάτων. Όπως γράφει ο Michael Gilsenan, «το Ισλάμ δεν αποτελεί ένα μονοδιάστατο, άκαμπτο και συνεκτικό σύνολο δομών που καθορίζουν ή αλληλεπιδρούν με άλλες ολιστικές δομές, αλλά μάλλον μια λέξη με την οποία αναγνωρίζονται διάφορες σχέσεις ανάμεσα σε πρακτικές, αναπαραστάσεις, σύμβολα, έννοιες και κοσμοθεωρίες στο εσωτερικό της ίδιας κοινωνίας καθώς και ανάμεσα σε διαφορετικές κοινωνίες» (1992, σ. 19). Αυτό συνεπάγεται ότι το αναλυτικό μας ενδιαφέρον θα πρέπει να μετατοπιστεί από το ερώτημα «τι είναι το Ισλάμ» ως μια αφηρημένη και απο-ιστορικοποιημένη οντότητα στο τι σηματοδοτεί το «Ισλάμ» μέσα σε συγκεκριμένες κοινωνικο-ιστορικές δομές και σχέσεις.
Η ίδια έμφαση στην πολλαπλότητα των θρησκευτικών εκφάνσεων διακρίνει και τη θεωρητικοποίηση του από τον el-Zein (1977), ο οποίος πρότεινε μάλιστα να αντικατασταθεί ο γενικευτικός όρος «Ισλάμ» με τα «μικρά ισλάμ» (islams), προκειμένου να αναδειχθεί ευκρινέστερα η πολλαπλότητα αυτή. Σε ένα τέτοιο θεωρητικό πλαίσιο, το ενδιαφέρον του ερευνητή στρέφεται στην κατάδειξη των διαφορετικών νοηματοδοτήσεων του «Ισλάμ» όπως αυτές προκύπτουν μέσα από τις κοινωνικές πρακτικές των μουσουλμάνων. Η προσέγγιση αυτή αντιτίθεται στις κειμενικές θεωρήσεις που προσπαθούν να «ανακαλύψουν» τι «λέει το Ισλάμ» σχετικά με διάφορα ζητήματα στρεφόμενες στο Κοράνι και σε άλλα θεμελιώδη κείμενα της μουσουλμανικής παράδοσης, αφού το κύριο ερώτημα δεν είναι «τι λέει το Ισλάμ» για διάφορα ζητήματα αλλά τι πιστεύουν οι μουσουλμάνοι ότι λέει το «Ισλάμ» γι’ αυτά. Στην πράξη όμως κάτι τέτοιο συνιστά αντικείμενο συνεχούς διαμφισβήτησης και αντιπαράθεσης ανάμεσα στους φορείς της μουσουλμανικής θρησκείας. Παρόμοια προβλήματα ενέχονται και στην προσπάθεια ερμηνευτικής πριμοδότησης της «μουσουλμανικής παράδοσης», στον βαθμό που η παράδοση δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ένα παγιωμένο και ομοιογενές σύνολο αντιλήψεων που υφίστανται ανεξάρτητα από συγκεκριμένες κοινωνικο-ιστορικές συνθήκες (Eickelman 2002, σ. 244).
Σε ένα πρώτο επίπεδο λοιπόν είναι αναγκαίο για όποιον επιδιώκει να κατανοήσει τα φαινόμενα που σχετίζονται με το «Ισλάμ» να παράσχει χώρο στις φωνές, οπτικές και νοηματοδοτήσεις των ίδιων των ανθρώπων που αποτελούν τους φορείς του. Η αναλυτική αυτή προσέγγιση συνεπάγεται και προϋποθέτει μια συναφή μεθοδολογική προτεραιότητα, δηλαδή, τη ενδελεχή και αναστοχαστική επιτόπια έρευνα ανάμεσα στους ανθρώπους για τους οποίους μιλά και γράφει κανείς, μια επιλογή που έχει συνδεθεί με την παράδοση της ανθρωπολογικής/εθνογραφικής προσέγγισης. Πρέπει να επισημανθεί εδώ ότι τα ζητήματα αυτά δεν είναι μόνο θεωρητικής ή επιστημολογικής υφής, αλλά έχουν και άμεσες πολιτικές παραμέτρους. Η αποσιώπηση της φωνής των ίδιων των μουσουλμάνων οδηγεί όχι μόνο σε εννοιολογικές στρεβλώσεις αλλά και στην «εκ των έξω» ένταξη των μουσουλμανικών πρακτικών μέσα σε πολιτικούς σχεδιασμούς που συχνά έχουν διαφορετικούς στόχους.
Ένα παράδειγμα για το πώς λειτούργησε στην πράξη μια τέτοια αντίληψη παρέχει η περίπτωση της πολυσυζητημένης διαμάχης σχετικά με τη μαντίλα (χιτζάμπ) στη Γαλλία. Υπενθυμίζεται εδώ ότι αφορμή για τη διαμάχη αυτή στάθηκε αρχικά η αποβολή δύο μαθητριών αραβικής καταγωγής από το σχολείο τους όταν αρνήθηκαν να βγάλουν τη μαντίλα τους. Όταν η τότε κυβέρνηση της Γαλλίας κατέθεσε στη συνέχεια ένα νομοσχέδιο που απαγόρευε τη μαντίλα μέσα στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, πυροδοτήθηκε μια έντονη αντιπαράθεση αναφορικά με τον κοσμικό χαρακτήρα του εκπαιδευτικού συστήματος και γενικότερα του δημόσιου χώρου στη Γαλλία. Έχει σημασία όμως το γεγονός ότι η επιτροπή που συνέταξε το συγκεκριμένο νομοσχέδιο την εποχή εκείνη δεν ενδιαφέρθηκε να ακούσει και να εξετάσει τις απόψεις των μαθητριών από τις οποίες ξεκίνησε το όλο ζήτημα, αλλά ούτε και εκείνες των συμμαθητών τους που, σύμφωνα με τις μαρτυρίες ορισμένων εκπαιδευτικών, δεν φαίνονταν ιδιαίτερα ενοχλημένοι ή σοκαρισμένοι στη θέα της μαντίλας στο καθημερινό τους περιβάλλον. Την ίδια στάση τήρησαν και οι φεμινίστριες εκείνες που υποστήριξαν το νομοσχέδιο, αφού η μαντίλα σηματοδοτούσε κατά την αντίληψή τους ένα και μόνο πράγμα, συνιστούσε το κατεξοχήν σύμβολο της γυναικείας καταπίεσης. Πρόκειται για μια εθνοκεντρική αντίληψη η οποία, αγνοώντας την εμπειρία και τις νοηματοδοτήσεις των ίδιων των υποκειμένων και των κοινοτήτων που είναι φορείς μιας συγκεκριμένης θρησκευτικότητας, έχει την τάση να μιλά στο όνομα τους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτό σήμαινε ότι οι καλυμμένες μαθήτριες θεωρήθηκαν ως υποχείρια των «μουσουλμάνων φονταμενταλιστών» που επεδίωκαν να υπονομεύσουν τον κοσμικό χαρακτήρα του γαλλικού κράτους, κάτι που θεμελίωνε όχι μόνο το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση όλων εκείνων που κατέχουν την «αληθινή γνώση» να προστατεύσουν τις εν λόγω μαθήτριες.
Η ίδια η περίπτωση όμως των δύο μαθητριών, της Alma και Lila Levi, δείχνει ότι τα πράγματα δεν ήταν τόσο μονοσήμαντα. Με πατέρα εβραϊκής και μητέρα αραβικής καταγωγής, άθεους και τους δύο, οι δύο κοπέλες επέλεξαν συνειδητά και μέσα από τις προσωπικές τους διαδρομές να υιοθετήσουν τη μαντίλα. Εξάλλου, μέσα στο σύγχρονο γαλλικό συμφραζόμενο -και όχι μόνο- ένας σημαντικός αριθμός νέων γυναικών επιλέγουν εκούσια την πρακτική αυτή προκειμένου να αμφισβητήσουν τις κυρίαρχες πολιτισμικές αναπαραστάσεις της «δυτικής γυναίκας». Μια ανάγνωση λοιπόν που, αντί για την προβολή επάνω στο σύμβολο μιας πολιτισμικής ταύτισης/διαφοροποίησης προταγμάτων που προέρχονται από εξωτερικούς φορείς και λόγους, δίνει ιδιαίτερο βάρος στις νοηματοδοτήσεις και οπτικές των ίδιων των φορέων της μαντίλας (ή οποιασδήποτε άλλης πρακτικής που περιγράφεται και προσλαμβάνεται ως θρησκευτική/πολιτισμική) καταδεικνύει καταρχήν την ετερογένεια των νοημάτων που σχετίζονται με το φαινομένο αυτό. Μπορεί έτσι να αντιπαρατεθεί στην ηγεμονική αντίληψη που θέλει τη μαντίλα να αποτελεί μια ομογενοποιημένη κατηγορία, δηλαδή τη νοηματική συμπύκνωση της καταπίεσης που υφίσταται η «μουσουλμάνα γυναίκα» (με όλες τις συνεκδοχές της οπισθοδρομικότητας, της παράδοσης, της καθυστέρησης κλπ). Παράλληλα, ένας τέτοιος προσανατολισμός αναδεικνύει τη στενή σύνδεση των θρησκευτικών/πολιτισμικών αυτών πρακτικών με τις εννοιολογήσεις και τις σχέσεις εξουσίας που διαπερνούν τα πεδία των έμφυλων σχέσεων, της κοινωνικής τάξης, του κράτους, των πολιτικών προγραμμάτων, καθώς και του παλαιού και σύγχρονου ιμπεριαλισμού.
Σ’ ότι αφορά την υιοθέτηση της μαντίλας από νέες μουσουλμάνες στη Γαλλία, η Christine Delphy (2004, σ. 66) γράφει ότι το ισλάμ των νέων μουσουλμάνων αποτελεί μια απάντηση στη σύγχρονη αλλοτρίωση στην οποία ζουν, είναι «μια θρησκεία των φτωχών και όσων στερούνται πολιτικών δικαιωμάτων», και όχι η συνέχεια μιας παράδοσης που γεννήθηκε στις αραβικές χώρες από τις οποίες προέρχονται οι γονείς τους. Ωστόσο, σε ένα διαφορετικό συμφραζόμενο όπως είναι το αστεακό περιβάλλον της Συρίας, η ευρύτατη υιοθέτηση της μαντίλας από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 εκφράζει μια κριτική στάση προς το Μπααθικό καθεστώς που, αν και έντονα αυταρχικό και κοινοτιστικό, προώθησε το νεωτεριστικό του πρόγραμμα μέσα από τη ρητορική υιοθέτηση της κοσμικότητας και την πολιτική ενός κρατικοποιημένου φεμινισμού (Rabo 1996). Στη δυτική έρημο της Αιγύπτου, από την άλλη πλευρά, η μαντίλα φαίνεται να σχετίζεται με τον γυναικείο κώδικα της σεμνότητας και της τιμής (hasham). Στην έντονα ιεραρχική κοινωνία των βεδουίνων Awlad Ali, στους οποίους αναφέρεται η εθνογραφία της Abu-Lughod (1986), η εκούσια υπακοή, σεμνότητα, και αυτοσυγκράτηση που πρέπει να επιδεικνύουν οι γυναίκες συνιστούν τον κυριότερο τρόπο επιβεβαίωσης της τιμής τους. Στον βαθμό που η ιδεολογία της τιμής αποτελεί το κυρίαρχο εννοιακό σύστημα προς το οποίο οφείλει να προσανατολίζεται η συμπεριφορά των Awlad Ali, η γυναικεία σεμνότητα συνιστά την τιμή του κοινωνικά αδύναμου.
Ένα άλλο παράδειγμα παρόμοιων εννοιολογικών στρεβλώσεων που επίσης έχουν πολιτικές παραμέτρους αφορά στη δυτική ανάγνωση των πολιτικών εξελίξεων στη σύγχρονη Τουρκία. Παρόλο που η κυρίαρχη πρόσληψη των όσων διαδραματίζονται εκεί την τελευταία περίοδο στηρίζεται στη σύγκρουση «ισλαμισμού/κοσμικότητας», αν δει κανείς τα πράγματα από τη σκοπιά της τουρκικής κοινωνίας τα πολιτικά διακυβεύματα έχουν αρκετά διαφορετικό χαρακτήρα. Όπως δείχνει σε ένα ενδιαφέρον άρθρο της η Σία Αναγνωστοπούλου, επί δεκαετίες η πραγματική σύγκρουση για την κοινωνία της Τουρκίας αφορά στην αντιπαράθεση ανάμεσα στο πρόταγμα ενός δημοκρατικού κράτους πρόνοιας και στο πρόταγμα μιας αυταρχικής στρατιωτικοπολιτικής και οικονομικής ελίτ που δρα ερήμην ή και εναντίον της κοινωνίας. Η κυρίαρχη όμως δυτική ανάγνωση της σύγχρονης Τουρκίας μέσα από το ψευτοδίλημμα «ισλαμισμός ή κοσμικότητα», επισημαίνει η Αναγνωστοπούλου, αφενός αδυνατεί να κατανοήσει διαχρονικά την τουρκική κοινωνία και να ερμηνεύσει τη συγκυριακή δημοτικότητα του ισλαμικού λόγου, αφετέρου συντάσσεται αντικειμενικά με την πολωτική στρατηγική του κεμαλισμού που παρουσιάζει τις πολιτικο-κοινωνικές αντιπαραθέσεις μέσα ακριβώς από το παραπάνω δίλημμα.
Ωστόσο, αν μια εθνογραφικού τύπου έρευνα είναι αναγκαία ως σημείο εκκίνησης, αφού μπορεί να λειτουργήσει διορθωτικά απέναντι σε εθνοκεντρικές, ουσιοκρατικές, και ολιστικές θεωρήσεις του «Ισλάμ», δεν μπορεί να επιλύσει από μόνη της όλα τα ζητήματα που προκύπτουν. Καταρχήν, η υποστασιοποίηση του ισλάμ δεν αποτελεί μόνο χαρακτηριστικό ενός ηγεμονικού δυτικού λόγου που επιδιώκει να ιδιοποιηθεί με αποκλειστικό τρόπο τη νεωτερικότητα, ορίζοντάς την με πολύ περιοριστικούς όρους και στη βάση νεο-φιλελεύθερων οικονομικοπολιτικών δογμάτων. Ένας ουσιοκρατικός λόγος διακρίνει πολύ συχνά και εκείνους που επιθυμούν να διαφοροποιηθούν από αυτή την ηγεμονική κοινοτοπία ή να αντισταθούν σ’ αυτήν. Απέναντι στην κατασκευή και αρνητική σηματοδότηση του «Ισλάμ» από έναν δυτικό ηγεμονικό λόγο, πολλοί μουσουλμάνοι αντιτείνουν σήμερα μια εξίσου ουσιοκρατική κατασκευή του «Ισλάμ», στο οποίο αποδίδουν ένα θετικό πρόσημο. Πρόκειται αυτή τη φορά για την κατασκευή μιας κατηγορίας που αναφέρεται σε ένα «Ισλάμ» εξιδανικευμένο, εξίσου όμως απο-ιστορικοποιημένο, ολιστικό, ντετερμινιστικό, και παγιωμένο. Είναι σαφές ότι οι πολιτικές εξελίξεις που έχουν λάβει χώρα από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 έως σήμερα έχουν εντείνει την πόλωση ανάμεσα στα δύο «στρατόπεδα». Αν όμως η πόλωση αυτή συνδέεται με το συγκεκριμένο περιεχόμενο και σηματοδότηση των κατηγοριών «Δύση/Ισλάμ», ο τρόπος πρόσληψης των ίδιων των κατηγοριών αυτών από τους αντιτιθέμενους φορείς παρουσιάζει σημαντικές συμμετρίες.
Είναι ενδιαφέρον ότι τέτοιου τύπου αντιλήψεις μοιράζεται εν μέρει και ένα τμήμα της ευρωπαϊκής αριστεράς, που βλέπει στο ογκούμενο ρεύμα του Πολιτικού Ισλάμ μόνο την αντίσταση στα κελεύσματα της νεοφιλελεύθερης δυτικής ηγεμονίας. Αν και η εξίσωση αυτή ισχύει σε σημαντικό βαθμό, εντούτοις η παραπάνω αντίληψη αγνοεί ή υποβαθμίζει τις διαφοροποιήσεις των νοημάτων που αποδίδονται στο «Ισλάμ», τις τοπικές σχέσεις εξουσίας που διαπερνούν τα πεδία μέσα στα οποία παράγονται οι ισλαμικοί λόγοι, αλλά και τα αντιφατικά αποτελέσματα που προκύπτουν στο πολιτικό επίπεδο και στο επίπεδο της καθημερινής διαχείρησης των ισλαμικών λόγων από τους ίδιους τους μουσουλμάνους. Από την άλλη πλευρά, ένα σημαντικό τμήμα της ευρωπαϊκής αριστεράς, ενώ συμμερίζεται την αντι-ιμπεριαλιστική προοπτική του ισλαμιστικού κινήματος, είναι επιφυλακτικό ή και αρνητικό απέναντι στην υποτιθέμενη αντι-νεωτερικότητα του «Ισλάμ». Και οι δύο όμως αυτές θέσεις στηρίζονται σε μια ολιστική, μονοσήμαντη και υποστασιοποιημένη ανάγνωση του «Ισλάμ» που δεν είναι πάντοτε απαλλαγμένη από οριενταλιστικούς απόηχους.
Τίθεται όμως και ένα επιπλέον ζήτημα, που συνδέεται με το γεγονός ότι το «Ισλάμ», αλλά και τα σύγχρονα ρεύματα του ισλαμισμού, εγείρουν καθολικές και υπερεθνικές αξιώσεις. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι πρέπει να δούμε το «Ισλάμ» μέσα από ένα διχοτομικό σχήμα που θα στηρίζεται σε μια υποστασιοποιημένη αντίθεση ανάμεσα στο «παγκόσμιο» και το «τοπικό», ή στο «κέντρο» και την «περιφέρεια». Εξάλλου, πολλές από τις καινοτομίες που επηρεάζουν σήμερα τη σκέψη και πρακτική των μουσουλμάνων δεν έχουν ξεκινήσει από κάποιο παραδοσιακό ισλαμικό «κέντρο». Για παράδειγμα, οι καινοτόμες μορφές θρησκευτικής έκφρασης που αναπτύχθηκαν στις κοινότητες των βορειοαφρικανών μουσουλμάνων μεταναστών στη Γαλλία έχουν επηρεάσει δραστικά τις μουσουλμανικές πρακτικές στη βόρεια και υποσαχάρια Αφρική (Eickelman 2002, σ. 244). Σε κάθε περίπτωση, η πρόσφατη δημοτικότητα ενός ισλαμισμού που εγείρει αξιώσεις για καθολική παρουσία και επιρροή, ενώ ταυτόχρονα χαρακτηρίζεται από ευρύτατη γεωγραφική διασπορά, καθιστούν προβληματική την αποκλειστική επικέντρωση στο επίπεδο του «τοπικού».
Αυτό που προτείνεται λοιπόν εδώ είναι ότι μια εθνογραφικού τύπου μεθοδολογία θα πρέπει να συνοδεύεται από τη ριζική κριτική των ίδιων των κατηγοριών με τις οποίες προσλαμβάνονται τα ζητήματα αυτά. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να επιδιώκουμε την αποδόμηση των ίδιων των θεωρητικών προκείμενων που συγκροτούν την εννοιολογική αντιπαράθεση μεταξύ «Ισλάμ» και «Δύσης». Είναι προφανές ότι κάτι τέτοιο υπερβαίνει την προβληματοποίηση της κατηγορίας «Ισλάμ». Στον βαθμό που το «Ισλάμ» συγκροτείται μονομερώς ως ένα «πρόβλημα» -είτε ως μια «απειλή» την οποία πρέπει να καταστείλλουμε, είτε ως κάτι «διαφορετικό» με το οποίο οφείλουμε να συνομιλήσουμε και να συνδιαλλαγούμε- η «Δύση», ή η «Ευρώπη», αποκτούν τα χαρακτηριστικά μιας «μη-σημασμένης κατηγορίας» (unmarked category), μιας κατηγορίας δηλαδή που εκλαμβάνεται ως δεδομένη, παγιωμένη και αυτονόητη, μιας κατηγορίας που δεν χρήζει προβληματοποίησης. Συνεπώς, το ζητούμενο είναι οι προσεγγίσεις μας να συμπεριλαμβάνουν αφενός τη θεώρηση της σχεσιακής διαδικασίας μέσω της οποίας συγκροτούνται οι ίδιοι οι όροι του «προβλήματος» και αφετέρου την ανάλυση των τρόπων με τους οποίους οι κατηγορίες αυτές καθίστανται αντικείμενα διαχείρησης από δρώντα υποκείμενα μέσα σε συγκεκριμένα ιστορικο-κοινωνικά πλαίσια.

Η συνέχεια εδώ


vibori_es-2http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2009/06/vibori_es-2-300x168.jpg 300w" sizes="(max-width: 390px) 100vw, 390px" />

Στην Ευρώπη αναπτύσσονται σοβαρά κρισιακά φαινόμενα. Και σ΄αυτή την κατάσταση προστίθεται και η βαθιά χρηματοοικονομική κρίση. Σήμερα οι πολίτες της ΕΕ όλο και συχνότερα διερωτούνται – γιατί χρειάζεται ένας τόσο ογκώδης γραφειοκρατικός οργανισμός, ο οποίος δεν επιλύνει τα προβλήματα της κοινωνίας των πολιτών», — λέει ο Ντμίτρι Ντανίλοφ, κορυφαίος εμπειρογνώμονας του Ινστιτούτου Ευρώπης της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.

Κατα την άποψη του, στη θέση των ευρωπαίων εκλογέων, που χαρακτηρίζονται από απάθεια και απογοήτευση για τις αποφάσεις των ευρωπαίων αξιωματούχων, υπάρχει σημαντική δόση αλήθειας. Γι΄αυτό ενώπιον της νέας «σημαντικά πιό δεξιάς» Βουλής θα τίθεται άκρως δύσκολος στόχος. Πρώτον, θα πρέπει να αποδείξει τη νομιμότητά της, γιατί προβάλλει το ερώτημα, αν μπορεί να είναι νόμιμο τέτοιο νομοθετικό όργανο, υπέρ του οποίου κατα μέσον όρο ψήφισε ποσοστό λίγο παραπάνω από το 40% των πολιτών. Και δεύτερον, η Ευρωβουλή πρέπει να ασχοληθεί έμπρακτα με το πρόβλημα της θεσμικής μεταρρύθμισης της ΕΕ, όταν και στην Ιρλανδία θα υιοθετηθεί η Συνθήκη της Λισαβόνας, πράγμα πολύ προβληματικό. Ο Ντμίτρι Ντανίλοφ είπε συνεχίζοντας:

«Δεν υπήρχε τίποτα το απρόσμενο στο ότι στις ευρωεκλογές η προσέλευση ήταν χαμηλή. Ο μεγάλος βαθμός σκεπτικισμού και ο μεγάλος βαθμός διαμαρτυρίας των εκλογέων καθόρισαν το συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων στις χώρες της ηπείρου. Όσον αφορά τον ευρωσκεπτικισμό, φυσικά, αυτός είναι άκρως υψηλός. Η Ευρώπη ακόμα δεν έλυσε το πρόβλημα μεταξύ των δομών εξουσίας και της κοινωνίας. Εδώ δεν παρατηρείται ενότητα αυτών των δυο συνιστώσων. Οι ευρωπαίοι επικρίνουν σοβαρά τις αρχές στις χώρες τους, όπου πραγματοποιούνται εκδηλώσεις μέχρι και τις διαδηλώσεις στους δρόμους με βιαιοπραγίες. Σήμερα στην ευρωπαϊκή ήπειρο υπάρχει κρίση πολυπολιτισμικής κοινωνίας, σε συνθήκες στις οποίες η ΕΕ με κανένα τρόπο δεν μπορεί να καθορίσει τα σύνορα της διεύρυνσης της, να επιλύσει το πρόβλημα των μεταναστευτικών διαδικασιών. Ουσιαστικά στο χώρο της παρατηρείται η ύπαρξη μερικών παράλληλων κοινωνιών. Και όλα αυτά αφήνουν τη σφραγίδα τους στη ζωή των ευρωπαίων. Ακριβώς σ΄αυτό οφείλονται τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών».

www.ruvr.ru

0681234_1100

Τους “πρασίνους” τους είχαμε γνωρίσει από τη δράση τους κατά τη διάρκεια των Νατοϊκών επιχειρήσεων στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Ήταν η υπογραφή τους (ο περιβόητος Γιόσκα Φίσερ) που ενεργοποίησε τη γενοκτονία αμάχων και περιβάλλοντος. Θυμόμαστε τις αλγεινές εικόνες του αρλεκίνου Ντανιέλ Κον Μπεντιντ να ουρλιάζει υστερικά κατά του Μιλόσεβιτς (ο τελευταίος Χίτλερ της Ευρώπης κατά τον “κόκκινο” Ντάνι) την ίδια ώρα που οι ναζί UCK ξεκοίλιαζαν εγκύους και ξεκλήριζαν αγροτικές οικογένειες για να προκαλέσουν την επέμβαση του Σερβικού στρατού.

Στη Γαλλία λοιπόν, οι δημοσκοπήσεις ξαφνικά άρχιζαν να παρουσιάζουν μια ανοδική τάση των “οικολόγων” πρασίνων, με τις τελευταίες να τους παρουσιάζουν ως τρίτο κόμμα! Αποτέλεσμα, να ξεκινήσει ένα κύμα ευθείας αμφισβήτησης της αξιοπιστίας των δημοσκοπήσεων αυτών. Δεν είναι λίγοι αυτοί που χαρακτηρίζουν τους “οικολόγους” πράσινους ως δούρειο ίππο των ΗΠΑ στο ευρωκοινοβούλιο. Θα μπορούσε κάποιος να πει πως οι σχέσεις του “κόκκινου” Ντάνι με τη CIA όπως ήλθαν στο φως της δημοσιότητας έχουν οξύνει τα αντανακλαστικά των Γάλλων και ίσως τους οδηγούν σε υπερβολές. Πως όμως ένα κόμμα με “οικολογικές” ευαισθησίες μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως βαποράκι αλλότριων συμφερόντων;

Μια αναδρομή στις ενέργειες των πρασίνων πανευρωπαϊκά μας δίνει χρήσιμα συμπεράσματα. Τον όρο “Οικολόγοι” θα τον αφαιρέσουμε αφού χρησιμοποιήθηκε απλά για να προσεταιριστεί ανθρώπους με περιβαλλοντικές ανησυχίες, ενώ η μόνη οικολογική σπουδή αυτών των σχηματισμών είναι η προώθηση της “Πράσινης Ανάπτυξης”, της πλέον επικίνδυνης καπιταλιστικής απάτης για ισχυροποίηση της Αμερικανικής οικονομίας εις βάρος του πλανήτη. Διαβάστε το σχετικό αφιέρωμα.

Δείτε τώρα την “στρατιωτική” πειθαρχία των πρασίνων, που θα την ζήλευαν ακόμα και τα φασιστικά κόμματα του μεσοπολέμου:

Γιόσκα Φίσερ (γερμανοί πράσινοι): Αρχιτέκτονες των Αμερικανικών βομβαρδισμών

Μπεντίντ (Γάλλοι): Νυχθημερόν προπαγάνδα για την αναγκαιότητα των Αμερικανικών βομβαρδισμών

Τρεμόπουλος (Ελλάδα): Υπέρ της Νατοϊκής επέμβασης, απαίτησε μάλιστα να παραδοθούν οι Έλληνες εθελοντές της Βοσνίας! Λογικά οι πράσινοι συλληβδην θα έπρεπε να είχαν ταχθεί κατά των μικροπυρηνικών βομβαρδισμών για λόγους οικολογίας. Γιατί οργάνωσαν και υποστήριξαν με τόση θέρμη τους βομβαρδισμούς; Πολιτική made in USA;

Θέμα ονομασίας των Σκοπίων: Οι θέσεις Τρεμόπουλου είναι γνωστές. Απόλυτα σύμφωνοι είναι και οι Γερμανοί Πράσινοι μέσω επίσημων δηλώσεων τους εντός και εκτός Ευρωκοινοβουλίου, ο Γάλλος Μπεντίντ όμως δίνει πραγματικό ρεσιτάλ για το θέμα, με το πρόσχημα αναγκαιότητας της ένταξης των Σκοπίων στην ΕΕ. Γιατί τέτοια σπουδή για την ένταξη ενός puppet state made in USA στην ΕΕ; Ιδιαίτερα γιατί οι “καλοί Αλβανοί” του Κοσσυφοπεδίου γίνονται κακοι και ανύπαρκτοι όσον αφορά τα δικαιώματα τους στην ΠΓΔΜ; Εντολές προφανώς του εργοδότη. Δείτε το άκρως αποκαλυπτικό βίντεο του γραφικού Μπεντίντ που το έφερε στην επιφάνεια το εξαιρετικό Taxalia:

YouTube Preview Image

Ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ.

Οι αρχιτέκτονες της ΕΕ είναι κάθετα αντίθετοι σε τέτοιο ενδεχόμενο όχι για πολιτιστικούς αλλά για καθαρά πολιτικούς λόγους. Η δύναμη που θα αποκτούσε η Τουρκία εντός ευρωκοινοβουλίου θα άλλαζε συλλήβδην τις ισορροπίες, δίνοντας της το δικαίωμα να διαμορφώνει την Ευρωπαϊκή πολιτική. Το σενάριο ένταξης μιας χώρας που κατέχει παράνομα ευρωπαϊκό έδαφος ενώ εκκρεμούν και απειλές πολέμου κατά άλλου Ευρωπαϊκού κράτους, θα ήταν τουλάχιστον κωμικό. Οι πράσινοι όμως έχουν αναλάβει εργολαβικά την προώθηση της Τουρκικής υποψηφιότητας. Ο νέος αρχηγός των Γερμανών πρασίνων είναι Τουρκικής καταγωγής και μάλιστα είχε κληθεί στην πρόσφατη σύνοδο της λέσχης Μπίλντεμπεργκ στην Αθήνα. Τι δουλειά είχε τώρα ένας “οικολόγος” με τους δολοφόνους του πλανήτη, οι πράσινοι το γνωρίζουν μόνο.

Θα μπορούσαμε να μιλάμε ατέλειωτα παραθέτοντας ατέλειωτες συνέργειες όπως τον πόλεμο των Πρασίνων εναντίον των Ρώσικων αγωγών, που βέβαια είναι απείρως οικολογικότεροι από τα σάπια τάνκερ που μεταφέρουν τα ελεγχόμενα από τις ΗΠΑ πετρέλαια. Τον λόγο που ο Αλαφούζος αβαντάρει τους Έλληνες πρασίνους κλπ.

Θα μείνουμε απλά στη μεθοδολογία ελέγχου των μαζών. Στην αρχή στην Ελλάδα οι δημοσκοπήσεις εμφάνιζαν τους “Οικολόγους” με ενδεχόμενη είσοδο στη βουλή. Έπειτα οι Οικολόγοι εμφανιζόντουσαν με το πρόθεμα “πράσινοι” για να είμαστε ξεκάθαροι για το ποιούς εννοούμε, και τέλος, οι δημοσκοπήσεις εμφάνιζαν καθαρά το “λουλουδάκι” ώστε η επιλογή του ψηφοδελτίου να είναι οπτικά οικεία ελαχιστοποιώντας το περιθώριο λάθους επιλογής.

.

Δημοσιεύθηκε στο ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

.

cf84ceb5cebbceb9cebacf8chttp://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2009/06/cf84ceb5cebbceb9cebacf8c-300x225.jpg 300w" sizes="(max-width: 400px) 100vw, 400px" />

Η πράσινη απάτη λοιπόν είναι πανευρωπαϊκό φαινόμενο, καλά πλασαρισμένο.Δυστυχώς πέρασε και στην Ελλάδα να τον χαιρόμαστε  τον κυρ.Τρεμόπουλο, στέλνουμε  έναν ακόμα εχθρό τον συμφερόντων της Ελλάδος, ελέω νέων ανθρώπων με πανεπιστημιακή μόρφωση όπως εξηγούν η αναλυτές τον εκλογικών αποτελεσμάτων, είναι η ομάδα πολιτών που χάρη στην ψήφο τους ο ανθέλληνας Τρεμόπουλος πάει στης Βρυξέλλες.

.

.

.

.

.

Που είναι τα  7 τα 8 και τα 9% των οικολόγων πράσινων που μας πλασάρανε;

Εθνικός κίνδυνος: Άξων ΗΠΑ-Τουρκίας

Posted by Συντ. Ομάδα On Μάιος - 29 - 2009

usa_turkeyhttp://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2009/05/usa_turkey-300x217.png 300w" sizes="(max-width: 314px) 100vw, 314px" />

Πρόσφατες συναντήσεις κυβερνητικών παραγόντων αποκαλύπτουν ότι η Αμερική όχι μόνο αδιαφορεί για τα ελληνικά προβλήματα αλλά και δυσανασχετεί. Με το πνεύμα Πραγματισμού, κανών συμπεριφοράς της Αμερικανικής πολιτικής είναι «για να σου είμαι χρήσιμος, πες μου πρώτα σε τι είσαι εσύ χρήσιμος σε μένα». Είναι σαφές ότι η Ελλάς δεν έχει απάντηση.

H Αμερική έχει σήμερα τόσο επιδεινώσει την θέση της, οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά, ώστε βρίσκεται σε απόγνωση. Είναι περικυκλωμένη με κινδύνους από Δύση μέχρι Ανατολή, με εκκολαπτόμενους νέους γίγαντες που θα την αφανίσουν, χωρίς βοήθεια από παραδοσιακούς συμμάχους μέσα στο imbroglio που η αλαζονεία της έχει δημιουργήσει. Οι ΗΠΑ, βλέποντας την ΕΕ ως αντίπαλο, επιδιώκουν την διάλυσή της, με την σοφή μέθοδο του Δουρείου Ίππου. Δηλαδή, την εισδοχή μιας φτωχής και μη αφομοιώσιμης Τουρκίας των 73 μέχρι και 100 εκατομμυρίων κατοίκων που ετοιμάζουν μίαν νέα «μετανάστευση των λαών» (Völkerwanderung) για την άλωση της Ευρώπης. Όμοια με εκείνη που σφράγισε την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με μόνη διαφορά ότι εκείνη απετελείτο από γερμανικούς λαούς με αξιοθαύμαστη ικανότητα προσαρμογής στον ελληνο-ρωμαϊκό πολιτισμό που βρήκαν. Το ταξίδι Obama στην Τουρκία, ως νέα Canossa προς τον Μουσουλμανικό κόσμο, ήταν απεγνωσμένη αναζήτηση σωτηρίας από χώρα που ξέρει να παζαρεύει, από αταβίστικη φύση, για ακραία ανταλλάγματα. Οι ΗΠΑ δεν έχουν λόγο να αρνηθούν, θυσιάζοντας μέσα στην απόγνωση, την πολυτέλεια του ηθικού νόμου και του Διεθνούς Δικαίου. Η διάλυση της Ευρώπης θα επιτευχθεί όταν η επιθετικότης και αλαζονεία μιας μη αφομοιώσιμης χώρας αποκτήσει και την δύναμη του βέτο. Συμπλήρωμα του μυστικού Αμερικανικού σχεδίου απογνώσεως είναι η συνέχιση διαμελισμού των Βαλκανίων με κύριο στόχο τώρα, μετά την Γιουγκοσλαβία, την ενοχλητική Ελλάδα για την οποίαν το βαθύ κράτος της Washington δεν κρύβει ότι επιφυλάσσει punishment, την τιμωρία και το μαστίγιο του Δυνάστη.

Το πρόβλημα εντάξεως της Τουρκίας στην ΕΕ είναι κυρίως πρόβλημα Ευρώπης και ΗΠΑ. Ούτε το μυστικό Αμερικανικό σχέδιο διαμελισμού της Ελλάδος ενδιαφέρει την ΕΕ. Όπως το έδειξε η επίσκεψη του Obama, η ανάγκη της Τουρκίας συνδέεται με τα συμφέροντα της Αμερικής στην Μέση Ανατολή και την περιοχή Κασπίας. Όμως η Αμερική γνωρίζει ότι η ΕΕ, κυριαρχείται από Γαλλία και Γερμανία. Έχει εξελιχθεί από, αρχικά, πειθήνιο όργανο για εξυπηρέτηση των Αμερικανικών συμφερόντων, σε επικίνδυνο αντίπαλο. Οι αποδείξεις έχουν ξεπεράσει τις ενδείξεις. Η αντίσταση της Ευρώπης σε τρία πρόσφατα φλέγοντα για την Αμερικανική ιδιοτέλεια ζητήματα υπήρξε καταλυτική. Άρνηση Γαλλίας και Γερμανίας για τον ανόητο πόλεμο του Ιράκ. Ειλικρινής προσέγγιση προς την Ρωσία. Οικτρή αποτυχία της διασκέψεως του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι.  Υπάρχει και ο τέταρτος μεγάλος παράγων. Η ισχύς του Ευρώ και η πιθανότατη αντικατάσταση του δολαρίου στο διεθνές εμπόριο είτε με το Ευρώ, είτε μάλλον με νέο ειδικό νόμισμα που θα έχει βάση το Ευρώ. Με όλα αυτά τα στοιχεία προβάλλεται ως αυτονόητο ότι μόνον η στρατηγική του Οδυσσέα μπορεί να εξυπηρετήσει τα Αμερικανικά συμφέροντα. Χρειάζεται Δούρειος Ίππος. Η Τουρκία με την αστείρευτη γεννητικότητα των 100 εκατομμυρίων της (έναντι της υπογεννητικότητος των 60 της Γαλλίας και 80 της Γερμανίας) καθίσταται σημαντικός παράγων για τις σχέσεις Αμερικής και Ευρώπης.

Η Ελλάς έχει ισχυρές θέσεις από άποψη Διεθνούς Δικαίου, αποφάσεων ΟΗΕ και Διεθνών Συνθηκών. Καμία από αυτές τις θέσεις δεν λαμβάνεται στα σοβαρά όταν ισχύει το δίκαιο του Iσχυροτέρου. Αυτός ο υπερατλαντικός «Ισχυρότερος» διαπιστώνει ότι η Ελλάς αποτελεί εμπόδιο και είναι πιθανό ότι μία μέρα μπορεί να αποκτήσει Ηγέτη που θα θέσει τέρμα στην μέχρι σήμερα κομπλεξική πολιτική του «καλού παιδιού» που «δεν διεκδικεί τίποτε», και κατανεύει δουλικά χωρίς να ζητά ανταλλάγματα, με την γνωστή τακτική του χαριτόβρυτου χασκόγελου από επίσημα ολάνοιχτα χείλη.. Ο «Ισχυρότερος» λοιπόν, έχει αρχίσει εφαρμογή εκτεταμένης προπαρασκευαστικής προπαγάνδας με τις γνωστές, δοκιμασμένες μεθόδους, ώστε να εξουδετερωθούν  τα θετικά ερείσματα κατά την περιγραφή που κάποτε είχε αποδοθεί, ορθώς ή κατά λάθος, στον Κίσσινγκερ. Εξουθένωση των βάσεων υποστάσεως του Έλληνισμού από ιστορική, πολιτική, πολιτιστική, στρατιωτική, οικονομική, εκπαιδευτική και ηθική άποψη. Δεν είναι μόνο η κατευθυνόμενη διεθνής προπαγάνδα των Σκοπίων και των άλλων γειτόνων αλλά και η εντατική διείσδυση ισχυράς εσωτερικής Πέμπτης Φάλαγγος, μιας κλίκας που, κατά την αφελή έκφραση μιας Υπουργού Παιδείας, αποκαλούνται «επιστήμονες». Έχει ακουστεί από Ελληνίδα Ευρωβουλευτή (Άννα Καραμάνου, ΠΑΣΟΚ) να λέγει «δεν πρέπει να μιλάμε για ελληνισμό γιατί δείχνει επιθετικότητα». Άλλος Ευρωβουλευτής (Μπεγλίτης, ΠΑΣΟΚ), καταψηφίζει(!) ψήφισμα που ζητά αποχώρηση του τουρκικού στρατού από την Κύπρο! Τα οικονομικά μέσα που διατίθενται από τον κύριο υπερατλαντικό Εχθρό, για εξουθένωση του Ελληνισμού, έχουν ήδη αποδώσει πλουσίους καρπούς εντός και εκτός Ελλάδος. Όλα αυτά τείνουν στην οικονομική, πολιτική και κοινωνική διάλυση της «ατίθασης» αυτής χώρας. Απεδείχθησαν κατάλληλη προπαρασκευή, ήδη έτοιμη για την απόπειρα του τελικού χτυπήματος που αποβλέπει στον διαμελισμό της Ελλάδος και την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης. Μόνον οι αφελείς επαναπαύονται στα «ερείσματα» του ΝΑΤΟ και της ΕΕ που είναι χάρτινα. Η στάση Clinton και ΝΑΤΟ με την δολοφονία της Σερβίας, του  Bush με πρώτη πράξη την αναγνώριση «Μακεδονίας», η ιταμή και ανιστόρητη διαστρέβλωση της Ιστορίας από τον Obama, δεν είναι ενδείξεις αλλά αποδείξεις του μεθοδικά προετοιμασμένου πλαισίου. Η Ελλάς, με πενιχρού κύρους Ηγεσία, δεν μπορεί να ανταποκριθεί.

Σε αυτή την κατάσταση, προ της γενικής κρίσεως, η Βουλή των Ελλήνων έχει μοναδική απασχόληση τα πραγματικά ή φανταστικά σκάνδαλα στον ιδιοτελή αγώνα των κομμάτων για άλωση (του λουφέ) της εξουσίας. Η Ελλάς βρίσκεται μόνη, χωρίς φίλους και συμμάχους, μπροστά στα βδελυρά μυστικά σχέδια της παρηκμασμένης Αμερικής που έχει προδώσει τις ουμανιστικές αρχές των ιδρυτών της. Αλλά το άλλο μονοπάτι, το έχει δείξει ο Sarkozy. Προ ημερών, σε λόγο του στην Ν.Γαλλία, θέτει εικονοκλαστική βόμβα στις Βρυξέλλες. Προτείνει την αντικατάσταση των ατελέσφορων διαπραγματεύσεων με την Τουρκία έναντι ενός «οικονομικού χώρου κοινής ασφαλείας» ο οποίος περιλαμβάνει την Τουρκία αλλά και την Ρωσία. Απόηχος της παλαιάς σκέψεως του De Gaule για Ευρώπη από Ατλαντικού μέχρι Ουραλίων. Η Ρωσία λοιπόν, πολύ πλησίον πολιτιστικά και ιστορικά στον Ελληνισμό, με τεράστια ενεργειακά αποθέματα, όχι πλέον φόβος αλλά ελπίδα, είναι μια νέα κατεύθυνση. Με ισχυρά Ηγεσία, η Ελλάς μπορεί να εξασφαλίσει, εντός της Ευρώπης, άμυνα κατά των σκοτεινών μυστικών σχεδίων των «συμμάχων» εχθρών της.

Το 2005 άρχισε η διαδικασία εντάξεως της Τουρκίας στην ΕΕ. Ήταν απόφαση από όλα τα κράτη-μέλη σε μία από τις συνήθεις 24ωρες ταχυ-συνεδριάσεις Κορυφής μέχρι τα μεσάνυχτα όπου ο καθένας αδημονεί  να γυρίσει στην βάση του. Απουσία πρωτοβουλίας από τον Πορτογάλο Barroso, αφελή παρατηρητή, για προ-Συνέδριο Αρχηγών προς ενδελεχή εξέταση, όλων των παραμέτρων για τις κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες της αποφάσεως. Ότι το συμφέρον δεν είναι η πώληση βιομηχανικών προϊόντων που μπορεί να εξασφαλισθεί με απλή ένωση κοινού οικονομικού χώρου.. Ούτε το αν ανταποκρίνεται στην Ιστορική πραγματικότητα το αφελές επιχείρημα επιστολής του Φιλανδού Επιτρόπου Olli Rehn προς την  European League της Γενεύης ότι «αν η Τουρκία εφαρμόσει τα κριτήρια δεν θα είναι η χώρα που είναι σήμερα». Οι Αρχηγοί κρατών προσέρχονται στις διεθνείς συνελεύσεις χωρίς να έχει προηγηθεί ενδελεχής μελέτη. Η Commission στις Βρυξέλλες απαρτίζεται από αριθμό Επιτρόπων που διορίζονται εκάστοτε από το κόμμα που έχει, καταλάβει την εξουσία. Δεν υπόκεινται σε δημοκρατική διαδικασία αξιοκρατίας και εκλογών. Ο Πρόεδρος ορίζεται από τα  ισχυρότερα κράτη με αδιαφανή κριτήρια χωρίς δυνατότητα κατευθύνσεως και μελέτης πολιτικών επιλογών. Υπάρχει και ο ΟΗΕ, με υπηρεσίες που απαρτίζονται από κομματικούς εγκαθέτους χωρίς ανεξάρτητα αξιοκρατικά κριτήρια. Ο Γενικός Γραμματεύς επιλέγεται όταν παρέχει όλα τα εχέγγυα υποτελείας στην ισχυρότερη δύναμη. Ο πρώην Γ.Γ. Javier Perez de Cuellar, είπε σε συνέντευξη προς ελβετική εφημερίδα. «Ο Γ.Γ. αντιμετωπίζει την Αμερικανική Υπερδύναμη η οποία θεωρεί ουσιώδη τον ρόλο της στον ΟΗΕ. Το ίδιο συμβαίνει με τα πέντε Μόνιμα μέλη. Αυτό που καθορίζει τις αποφάσεις είναι το Σ.Α., πραγματική εκτελεστική εξουσία με το οποίο ο ΓΓ οφείλει να διατηρεί σχέση εμπιστοσύνης και κάθε φορά βρίσκεται αντιμέτωπος με τις μεγάλες Δυνάμεις δίνοντας υπεροχή στις ΗΠΑ. Ένα από τα προβλήματα του διαδόχου μου Boutros-Ghali ήταν η μονομαχία του με την κυβέρνηση Clinton, η οποία κατέληξε στην απόλυσή του. Δεν νομίζω ότι ο ΓΓ μπορεί να σηκώσει κεφάλι σε έναν από τους 5 Μεγάλους! Για να παραμείνει στη θέση του οφείλει να διατηρεί την εμπιστοσύνη τους. Πιστεύω ότι ο Χάρτης του ΟΗΕ πρέπει να αλλάξει. Επειδή οι ΗΠΑ είναι τόσο βέβαιες για την δύναμή τους, έχουν προκαλέσει τόση ζημιά». Αυτά πρέπει να βλέπουν όσοι είχαν την αφέλεια να αναθέσουν την δίκαιη λύση του Κυπριακού στον ΟΗΕ περιμένοντας από τους εγκαθέτους Νίμιτς και Holbrook αμεροληψία, ή περιμένουν από την ΕΕ ή τον ΟΗΕ να παρασχεθεί σανίδα σωτηρίας.

Έτσι, οι αντιρρήσεις κρατών που διαθέτουν ιστορική πείρα (Αυστρία, Ελλάς) ή και άμεση εμπειρία κοινωνικών επιπτώσεων (Γαλλία, Γερμανία) δεν έγιναν αντικείμενο ενδελεχούς μελέτης. Πορτογαλία και Φινλανδία δεν έχουν μετάσχει ιστορικά στη διαμόρφωση των αρχετύπων του συλλογικού υποσυνειδήτου των λαών του πυρήνος της Ευρώπης. Ο ίδιος ο Erdogan, σε παρατήρηση του Chirac, έχει δηλώσει με έμφαση «αν νοείτε αφομοίωση (assimilation) με την κοινωνία της Ευρώπης, αυτό δεν θα το έχετε από εμάς». Τελικώς, μόνον ο Γάλλος Πρόεδρος, o Nicolas Sarkozy, έχει την τόλμη να επιμένει για την δημιουργία «ευρέως οικονομικού χώρου κοινής ασφαλείας, πλέον των 800 εκατ. κατοίκων, με Τουρκία και Ρωσία». Η στροφή στην Ρωσία, πακτωλό ενεργείας, είναι η αναγκαία κατεύθυνση της Ευρώπης. Αλλά και κυρίως της Ελλάδος, που έγινε ελεύθερη χάρη στην Ρωσική Συνθήκη της Αδριανουπόλεως όταν, το 1828, η Αγγλία ετοίμαζε Ελλάδα «φόρου υποτελή» στον Τούρκο με τα ίδια φιλελληνικά αισθήματα που επέδειξε και με την υπαγόρευση του Σχεδίου Ανάν, με διάδοχο και συμπαραστάτη την Αμερική.

Οι Έλληνες των ΗΠΑ και Καναδά είναι αναστατωμένοι με την διαχρονική αποτυχία της εξωτερικής πολιτικής και τις διπλωματικές μεθόδους του επίσημου κράτους. Όταν οι αντίπαλοί μας είναι από ετών συστηματικά οργανωμένοι και με άφθονα χρήματα ως μέσο διεισδύσεως στα επιρρεπή λόμπυ, οι ελληνικές κυβερνήσεις δείχνουν πλήρη ανικανότητα  να αντιληφθούν την δύναμη και τις ψυχολογικές μεθόδους της προπαγάνδας. Οι κυβερνήσεις κινητοποιούν τους πολιτικούς παράγοντες στην Αμερική αποσπασματικά, ενώ η δημιουργία αποτελεσματικού λόμπυ απαιτεί συνεχή παρακολούθηση. Μου υπενθυμίζουν ότι ο Βενιζέλος, την εποχή των θριάμβων, είχε ζητήσει από την Πρεσβεία μας στο Παρίσι να μη φείδεται εξόδων για συνεχείς επαφές με παράγοντες. Άλλοι ανησυχούν διότι γνωρίζουν ότι στο βαθύ κράτος των ΗΠΑ έχει εδραιωθεί πολιτική τιμωρίας, punishment, της Ελλάδος και επιτήδεια ενίσχυση το μυστικού σχεδίου διαμελισμού της Ελλάδος. Τονίζουν ότι ο κίνδυνος δεν αποτρέπεται με χαμόγελα. Εάν, μου γράφουν, οι παλαιοί σύμμαχοι έγιναν εχθροί, η Ελλάς, με το έρεισμα Ευρώπης, πρέπει να στραφεί προς παλιούς εχθρούς, την Ρωσία, που σήμερα μπορούν να γίνουν χρήσιμοί φίλοι.

Η Γενεύη είναι κέντρο πληροφοριών από το διεθνές προσκήνιο και παρασκήνιο. Είναι και κέντρο διαμαρτυρίας της διασποράς που, πάντοτε προσκολλημένη στο ενδιαφέρον της για την Ελλάδα, έχει το θλιβερό προνόμιο να παρακολουθεί, μέσω δορυφόρου, τις ειδήσεις και συνεδριάσεις της Βουλής. Μας έρχονται φωνές αγανακτήσεως διότι οι πολιτικοί ρήτορες ομφαλοσκοπούν κατά συρροήν με τα σκάνδαλα και τις ατάκες εναντίον αλλήλων, Αλλά χωρίς συνείδηση ότι η Ελλάς σήμερα κρύβει την διεθνή της απομόνωση με χαριτόβρυτα χαμόγελα μαθητευόμενων μάγων της διπλωματίας. Την στιγμή που είναι περικυκλωμένη από εχθρούς, μέσα και έξω, που θέλουν να της κόψουν κομμάτια από το κρέας της και την ψυχή της. Και την στιγμή που αντιμετωπίζει από το ένα μέρος την αδιαφορία, ίσως και καταφρόνια, των Βρυξελλών και από το άλλο τον νεοσύστατο Άξωνα ΗΠΑ-Τουρκίας που περιλαμβάνει μεταξύ των σκοπών και την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης, με εγκληματική μεθόδευση που θα συνεπάγεται αίμα και καταστροφές. Η διασπορά βλέπει τους πολιτικούς να χάνονται σε αντιπαραθέσεις για την άλωση της εξουσίας, αντί να συσπειρωθούν και αντιμετωπίσουν ενωμένοι τον μεγάλο εθνικό κίνδυνο που έρχεται πολύ σύντομα. Η συζήτηση για τα σκάνδαλα με επέμβαση μιας Βουλής που έχει, η ίδια, ψηφίσει τον νόμο περί ευθύνης Υπουργών, δείχνει ότι στην Ελλάδα η αρχή διακρίσεως των εξουσιών έχει εκφυλισθεί στο κακό χάλι που κατεδίκασε ο Μοντεσκιέ τον 18ο αιώνα. Τα σκάνδαλα είναι ασχολία μόνο της Δικαιοσύνης ανεξάρτητης, χωρίς παραγραφές, από οποιαδήποτε ανάμειξη της Βουλής ή της κυβερνήσεως, ελεύθερης να αθωώσει ή να στείλει τους υπεύθυνους στη φυλακή και όχι απλώς «στο σπίτι τους».

Τα μεγάλα προβλήματα της Ελλάδος κρύβονται με εκπληκτική υποκρισία κάτω από το χαλί. Ποια η θέση της Ελλάδος απέναντι στον νεοσύστατο Άξωνα ΗΠΑ-Τουρκίας; Πρόβλημα εθνικής υποστάσεως που θυμίζει τον αλήστου μνήμης  Άξωνα Βερολίνου-Ρώμης, με το δόρυ εστραμμένο εναντίον της Ελλάδος και την φιλοδοξία του Μάρε Νόστρουμ που τότε ελέγετο Μεσόγειος, σήμερα Αιγαίο. Τότε υπήρχε ελπίδα ισχυρών συμμαχιών. Είναι όμως σήμερα σύμμαχος οι Βρυξέλλες του Barroso ή η Μόσχα του Πούτιν; Δυστυχώς η Ρωσία, φυσικός εθνικός φίλος που πρόσφερε στην Ελλάδα την πλήρη ανεξαρτησία της με την Συνθήκη της Αδριανουπόλεως όταν η Αγγλία, πρόδρομος των ΗΠΑ, μας προόριζε φόρου υποτελείς στον Τούρκο, δεν βρίσκεται ακόμη σε θέση να δράξει την ευκαιρία για πραγμάτωση του ονείρου της Αικατερίνης, διότι καμία κυβέρνηση δεν θα έχει το θάρρος να κάνει την κατάλληλη προσέγγιση. Είναι σύμμαχος η ΕΕ;  Δυστυχώς οι Βρυξέλλες, με άφρονη επέκταση που ο Πορτογάλος Barroso και ο Φιλλανδός Olli Rehn θέλουν να φτάσει σύντομα μέχρι Ανατολίας για πλήρη ειρηνική άλωση από τα 100 εκατομμύρια Τούρκων, δεν έχει αποκτήσει ακόμη την σύμπνοια και συσπείρωση των λαών της. Πρόσφατη δημοσκόπηση δείχνει τα σημεία. Σε ερώτηση αν θεωρούν την ένταξη της χώρας τους στην ΕΕ «ευτυχή ευκαιρία», ναι απήντησε μόνο το 23% των Άγγλων και μόνο το 55% κατά μέσον όρον τα υπόλοιπα μέλη, ενώ το 53% δήλωσε ότι δεν ενδιαφέρεται για τις Ευρωεκλογές. Ποιος λοιπόν θα ενδιαφερθεί για τις συνέπειες του νεοσύστατου Άξωνος.; Στην Ελλάδα, οι προικοθήρες της εξουσίας ασχολούνται με λαϊκίστικες υποσχέσεις παροχών από το τίποτε, μπροστά σε θάλασσα από σειόμενες πλαστικές σημαιούλες. Από ποια μεριά θα αντλήσει το Έθνος ελπίδα;

Greek American News Agency

ap_kosovo_biden_21may09

Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν δήλωσε ότι το Κοσσυφοπέδιο αποτελεί προτεραιότητα της αμερικανικής κυβέρνησης και είναι κλειδί στο να παραμείνει η Ευρώπη «ακέραια, ελεύθερη και ειρηνική».

Ο κ. Μπάιντεν επεσήμανε ότι η ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου «δεν είναι αντιστρέψιμη». Τα πλήθη που συγκεντρώθηκαν στην Πρίστινα επεφύλαξαν θερμή υποδοχή στον αμερικανικό αντιπρόεδρο. Ο κ. Μπάιντεν δήλωσε στους νομοθέτες της εθνοσυνέλευσης του Κοσσυφοπεδίου ότι η περιοδεία του στα Βαλκάνια αυτή την εβδομάδα αποσκοπούσε στο να υπογραμμίσει την προσήλωση των ΗΠΑ στην περιφερειακή σταθερότητα και πρόοδο. Ο κ Μπάιντεν είναι ο πρώτος ανώτερος αμερικανός αξιωματούχους που επισκέπτεται το Κόσσοβο μετα την κήρυξη της ανεξαρτησίας του από τη Σερβία το 2008.

Ο κ. Μπάιντεν κατά τη παραμονή του στη περιοχή συναντήθηκε επίσης με τον Πρόεδρο της χώρας Φατμίρ Σεϊντίου και τον πρωθυπουργό Χασίμ Θάτσι και έπειτα επισκέφτηκε αμερικανικά στρατεύματα που υπηρετούν στις ΝΑΤΟικες ειρηνευτικές δυνάμεις στην περιοχή.

Έφθασε στην Πρίστινα προερχόμενος από το Βελιγράδι, όπου μετέβη σε μία απόπειρα συμφιλίωσης μετά το «σεισμό» στις διμερείς σχέσεις εξαιτίας της απόλυτης στήριξης των ΗΠΑ στην μονομερώς ανακηρυχθείσα ανεξαρτησία του Κοσόβου.

Σε αντίθεση με το πανηγυρικό κλίμα στο Κόσοβο, λίγες ώρες νωρίτερα η σερβική αστυνομία άδειαζε τους δρόμους του Βελιγραδίου για να αποτρέψει διαδηλώσεις.

Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος είπε στη Σερβία ότι οι δύο χώρες μπορούν να ανοίξουν ένα νέο κεφάλαιο στις σχέσεις τους ανεξαρτήτως των διαφορών σχετικά με το Κοσσυφοπέδιο.

«Δεν περιμένω να αναγνωρίσετε το Κόσοβο» τόνισε ο Μπάιντεν, την ώρα που ο Σέρβος πρόεδρος Μπόρις Τάντιτς επαναλάμβανε ότι η χώρα του δεν αναγνωρίζει και ουδέποτε θα αναγνωρίσει το Κοσσυφοπέδιο.

Αρχίζει σήμερα η περιοδεία Ομπάμα

Posted by Συντ. Ομάδα On Μάρτιος - 31 - 2009

04135916_100

Σε λίγες ώρες ο Αμερικανός πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα ξεκινά την πολυαναμενόμενη περιοδεία του στην Ευρώπη. Το πρόγραμμα των συναντήσεων είναι χωρίς αμφιβολία βαρύ και οι προσδοκίες από την επίσκεψη μεγάλες.

Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Τσεχία και Τουρκία είναι οι σταθμοί της περιοδείας Ομπάμα. Οι προσδοκίες των Ευρωπαίων είναι υψηλές, τόσο στην σύνοδο κορυφής της ομάδας των 20 ισχυρότερων κρατών στο Λονδίνο, όσο και την σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Στρασβούργο. Πολιτικοί αναλυτές προειδοποιούν όμως για υπερβολική ευφορία επισημαίνοντας τις διαφορές μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ σε σημαντικά ζητήματα.

04105683_100

Οικονομία και Αφγανιστάν τα ζητήματα ενδεχόμενης διαφωνίας με τους Ευρωπαίους

«Η σημαντικότερη αφορά την οικονομία», λέει ο Κρεγκ Κένεντι, πρόεδρος της German Marshall Funds, μιας οργάνωσης για τη σύσφιξη της συνεργασίας μεταξύ Βόρειας Αμερικής και Ευρώπης: «Η διαφωνία αφορά την οικονομική πολιτική. Οι Ευρωπαίοι ανησυχούν για την αμερικανική στρατηγική στην αντιμετώπιση της κρίσης, που προβλέπει μεγάλες οικονομικές ενισχύσεις και ελάχιστο έλεγχο. Το μέγεθος της οικονομικής βοήθειας και η διόγκωση του αμερικανικού δημοσιονομικού ελλείμματος προκαλούν πονοκέφαλο στην Ευρώπη».

Ο Λευκός Οίκος δείχνει ωστόσο να διαφωνεί με την εκτίμηση αυτή χωρίς ωστόσο να την διαψεύδει. Ο αναπληρωτής οικονομικός σύμβουλος Αμερικανού προέδρου Μάικελ Φρόμαν τονίζει ότι «κανείς δεν ασκεί πιέσεις σε καμία χώρα να έρθει στο Λονδίνο και να δεσμευθεί αμέσως για συγκεκριμένα ποσά».

Θα ζητηθεί από τους Ευρωπαίους μεγαλύτερη συμβολή στο Αφγανιστάν;

Τι θα ζητήσουν οι ΗΠΑ από τους Ευρωπαίους για το Αφγανιστάν;Ένα δεύτερο σημείο στο οποίο ενδέχεται να προκύψουν διαφωνίες μεταξύ Αμερικανών και Ευρωπαίων είναι η αποστολή στο Αφγανιστάν. Ο Κρεγκ Κένεντι πιστεύει πως οι Ευρωπαίοι ανησυχούν μήπως βρεθούν ενώπιον αιτημάτων του Μπάρακ Ομπάμα για μεγαλύτερη συμβολή. Μέχρι σήμερα βέβαια ο Λευκός Οίκος δεν έχει ζητήσει τίποτα συγκριμένο. Ο Γερμανός πρέσβυς στις ΗΠΑ πάντως Κλάους Σάριοτ έχει τη δική του εκτίμηση: «Από τις συνομιλίες που διεξάγονται συμπεραίνω ότι η νέα αμερικανική κυβέρνηση δίνει ιδιαίτερο βάρος, όχι τόσο στην στρατιωτική πτυχή, όσο στον πολιτικό χαρακτήρα της αποστολής. Προτεραιότητα μοιάζει να είναι μια ορθότερη διακυβέρνηση και προπαντός η χορήγηση βοήθειας στην ανασυγκρότηση της χώρας».

Και επικοινωνιακός ο χαρακτήρας της περιοδείας Ομπάμα

03511500_100

Η περιοδεία Ομπάμα έχει σίγουρα και συμβολικό χαρακτήρα.  Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Αμερικανός πρόεδρος θέλει να βελτιώσει με την επίσκεψή του την εικόνα που έχουν οι ΗΠΑ στην Ευρώπη. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το ταξίδι του έχει καθαρά επικοινωνιακό χαρακτήρα. Ο Τσαρλς Κούπτσαν ειδικός σε ευρωπαϊκά ζητήματα στο Συμβούλιο για Εξωτερικές Υποθέσεις στην Ουάσιγκτον εκτιμά: «Είναι προφανές ότι θα υπάρξουν πολιτισμένα διαφωνίες στα σημεία όπου δεν υπάρχει κοινός παρονομαστής. Εκεί όμως όπου θα υπάρχει συμφωνία ο Αμερικανός πρόεδρος θα προσπαθήσει να εξάγει το μέγιστο όφελος».

Πηγή: D.W.

«Το Γκουαντάναμο δεν αφορά μόνο τις ΗΠΑ»

Posted by Συντ. Ομάδα On Φεβρουάριος - 27 - 2009

Η ώρα της αλήθειας για τους Ευρωπαίους πλησιάζει. Θα δεχθούν ή όχι στο έδαφός τους πρώην κρατουμένους από το κολαστήριο του Γκουαντάναμο; Σήμερα οι υπουργοί Εσωτερικών της ΕΕ θα συζητήσουν το ακανθώδες αυτό ζήτημα.

Θα δεχθούν οι Ευρωπαίοι ή όχι στο έδαφός τους πρώην κρατουμένους από το Γκουαντάναμο; Και εάν ναι, ποιο θα είναι το καθεστώς παραμονής αυτών των ανθρώπων στις χώρες της Ευρώπης; Ποιές θα είναι οι προϋποθέσεις; Αυτά και άλλα συζητούν σήμερα στις Βρυξέλλες οι υπουργοί Εσωτερικών της ΕΕ, που εμφανίζονται διχασμένοι. Είναι υπόθεση της Ευρώπης οι κρατούμενοι στο Γκουαντάναμο;

Ναι, λέει απερίφραστα ο Ζάκαρι Κατσνέλσον, εκπροσωπώντας την αμερικανική οργάνωση προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Retrieve. «Οι Ευρωπαίοι πρέπει να βοηθήσουν προκειμένου να καταργηθεί το στρατόπεδο της ντροπής», λέει και διευκρινίζει: «Η Ευρώπη δεν έχει καθαρά χέρια στην υπόθεση. Αναμφίβολα το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης το έχουν οι ΗΠΑ, αλλά και η Ευρώπη διαδραμάτισε βρόμικο ρόλο».

Πολλές από τις χώρες της Ευρώπης επέδειξαν σκανδαλώδη ανοχή στις μυστικές πτήσεις της CIA, ευρωπαίοι αξιωματούχοι των υπηρεσιών ασφαλείας ανέκριναν κρατουμένους ή συνέλεξαν πληροφορίες που είχαν προκύψει από βασανισμούς κρατουμένων.

Προτιμά να παραμείνει στο Γκουαντάναμο

Διαμαρτυρίες για το Γκουαντάναμο και στη ΛίμαBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Διαμαρτυρίες για το Γκουαντάναμο και στη ΛίμαΟ κ. Κατσνέλσον έχει επισκεφθεί πολλές φορές το Γκουαντάναμο. Εκπροσωπεί συνολικά 30 κρατουμένους. Ένας από αυτούς είναι ο Αχμέτ Μπελμπαχά από την Αλγερία. Κρατείται στο Γκουαντάναμο, μολονότι οι Αμερικανοί δεν έχουν το παραμικρό στοιχείο σε βάρος του. Ο Μπελμπαχά προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποτρέψει την έκδοσή του στην Αλγερία. Προτιμά ακόμη και να μείνει στο Γκουαντάναμο αναλογιζόμενος τι τον περιμένει στην Αλγερία. Και όπως λέει ο κ. Κατσνέλσον: «Μένει στο Γκουαντάναμο, μολονότι οι Αμερικανοί τον αφήνουν να φύγει. Κάθεται στο μεταλλικό κελλί του που δεν έχει παράθυρο 22 με 23 ώρες την ημέρα. Το προτιμά από την επιστροφή στην Αλγερία».

Ο Μπελμπαχά είναι ένας από τους 60 κρατουμένους, που σύμφωνα με εκτιμήσεις οργανώσεων για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα πρέπει να προωθηθούν στην Ευρώπη. «Δεν πιέζουμε καμία χώρα να δεχθεί κρατουμένους, χωρίς προηγουμένως να εξετάσει λεπτομερώς κάθε περίπτωση», λέει η Καμίλα Τζελμπάρτ από την «Διεθνή Αμνηστία». Οι ΗΠΑ είναι υποχρεωμένες να δώσουν ό,τι πληροφορίες διαθέτουν.

«Να δοθεί τέλος σε αυτό το σκάνδαλο»

Υπόθεση και των Ευρωπαίων το ΓκουαντάναμοBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Υπόθεση και των Ευρωπαίων το Γκουαντάναμο

Οι εκπρόσωποι των διεθνών οργανώσεων είναι ωστόσο πεπεισμένοι ότι οι 60 κρατούμενοι δεν συνιστούν κίνδυνο για την Ευρώπη. «Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ανακριθεί εκατοντάδες φορές, όχι μόνο από τους Αμερικανούς αλλά και από εκπροσώπους ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Οι φάκελοί τους έχουν περάσει από χιλιάδες μάτια. Το γεγονός ότι οι Αμερικανοί θέλουν να τους αφήσουν ελεύθερους λέει πολλά», εκτιμά ο εκπρόσωπος της Retrieve.

Οι χώρες που εξετάζουν σοβαρά το ενδεχόμενο να δεχθούν πρώην κρατουμένους είναι λίγες. Οι Γερμανοί το σκέφτονται. Μόνο η Πορτογαλία και η Λιθουανία δήλωσαν διατεθειμένες να το πράξουν. Οι υπουργοί Εσωτερικών το συζητούν σήμερα και όπως λέει η Καμίλα Τζελμπάρτ: «Θέλουμε τη βοήθεια της Ευρώπης για να δοθεί τέλος σε αυτό το σκάνδαλο».

Πηγή:DW-WORLD.DE

ΤΑ ΕΝ ΑΠΟΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
9-Ιούλ-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΤΑ ΕΝ ΑΠΟΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Αντώνης Κανάκης: για το δημοψήφισμα της Κυριακής: «Αυτή είναι η ήττα. Αυτή είναι η πραγματική χρεοκοπία»

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
4-Ιούλ-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αντώνης Κανάκης: για το δημοψήφισμα της Κυριακής: «Αυτή είναι η ήττα. Αυτή είναι η πραγματική χρεοκοπία»

Προσοχή! Το ευρώ αποτελεί μέρος πολυσυσκευασίας. Δεν κυκλοφορεί ξεχωριστά!

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
15-Ιούν-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Προσοχή! Το ευρώ αποτελεί μέρος πολυσυσκευασίας. Δεν κυκλοφορεί ξεχωριστά!

Καζάκης:Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΛΕΕΙ ΣΚΟΠΙΜΩΣ ΨΕΜΜΑΤΑ!

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
29-Ιαν-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Καζάκης:Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΛΕΕΙ ΣΚΟΠΙΜΩΣ ΨΕΜΜΑΤΑ!

Μήπως… υποτίθεται…;

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
20-Νοέ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μήπως… υποτίθεται…;

Η Ελλάδα στον γκρεμό: Πώς φτάσαμε ως εδώ….

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
30-Οκτ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η Ελλάδα στον γκρεμό: Πώς φτάσαμε ως εδώ….

Ραχήλ Μακρή: Οι ΑΝΕΛ έχουν ύποπτη στάση (βίντεο)

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
8-Οκτ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ραχήλ Μακρή: Οι ΑΝΕΛ έχουν ύποπτη στάση (βίντεο)

Βίντεο με την ψηφοφορία στην Επιτροπή Δικαιοσύνης της Βουλής, στις 12.9.2013

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
13-Σεπ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Βίντεο με την ψηφοφορία στην Επιτροπή Δικαιοσύνης της Βουλής, στις 12.9.2013

    Διαφημιζόμενοι


Add new tag CIA Cinema Facebook Αφγανιστάν Βαλκάνια Γερμανία Γεωργία Γκουαντάναμο Γκρουέφσκι ΕΛΛΑΔΑ Επαναστατικός Αγώνας Ευρωπαϊκή Ένωση Ευρώπη ΗΠΑ Ηνωμένες Πολιτείες Ιράκ Ιράν Ισραήλ Κοζάνη Κοσσυφοπέδιο Κύπρος Μακεδονία Μπαράκ Ομπάμα Μόσχα ΝΑΤΟ Νέα Τάξη Νέα τάξη Πραγμάτων Οικολόγων Πράσινων Ομπάμα Ουάσιγκτον Ουκρανία Παγκοσμιοποίηση Πακιστάν Ρωσία Σινεμά Σκόπια Ταλιμπάν Τελευτέα Νέα Τουρκία Χίλαρι Κλίντον γρίπη των χοίρων επίθεση λαθρομετανάστες τρομοκράτες. Higilight (5.782)
Home (28)
Slide (343)
Video (523)
ΑΙΓΑΙΟ (60)
ΑΙΣΧΟΣ (112)
άρθρα και κείμενά μας (19)
Βαλκάνια (98)
Γράφουν… (2.361)
ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ (70)
Διεθνή Νέα (546)
Δικαστικά (112)
ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ (1.048)
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ (262)
ΕΛΛΑΔΑ (454)
Ενδιαφέροντα (542)
Επικαιρότητα (692)
Ευρωπαϊκά Νέα (193)
ΗΠΑ (69)
ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ (25)
ΘΡΑΚΗ (11)
ΘΡΗΣΚΕΙΑ (44)
ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ (245)
ΙΣΤΟΡΙΑ (144)
Κοζάνη-Τοπικά Νέα (106)
Κυπριακό (154)
Μακεδονικό (91)
Νέα Τάξη (552)
Ντοκιμαντέρ (21)
Οικονομία (1.183)
Ομογένεια (14)
Πολιτική (2.167)
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ (102)
προβοκάτσιες (53)
Ρωσία (27)
Σκοπιανό (29)
ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ (139)
ΤΟΥΡΚΙΑ (85)
υγεία (28)
Ψυχαγωγία (62)

WP Cumulus Flash tag cloud by Roy Tanck requires Flash Player 9 or better.