Monday, 20 November , 2017

News.kozaninet.gr

Ενημέρωση χωρίς όρια

Προαναγγέλλονται υποχωρήσεις σε Αιγαίο,

γκρίζες ζώνες, Κυπριακό και Σκόπια!

Εκμεταλλευόμενη τη γεωστρατηγική αναβάθμιση της Τουρκίας, η Ουάσινγκτον προέβη σε μια προσεκτικά σχεδιασμένη «επιθετική» διπλωματική κίνηση, επιδιώκοντας να αναλάβει ρόλο επιδιαιτητή σε ολόκληρο το φάσμα των ελληνοτουρκικών «διαφορών».
Εξαιτίας της «έκκλησης» της υπουργού Εξωτερικών, Ντόρας Μπακογιάννη, το Πεντάγωνο και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ανέλαβαν από κοινού να καθησυχάσουν τους Ελληνες και παράλληλα να προωθήσουν ένα σχέδιο «μηδενικών προβλημάτων» στην Κύπρο και στο Αιγαίο, σε πλήρη αρμονία με το δόγμα του Αχμέτ Νταβούτογλου, υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας.
Με σειρά ευθέων παρεμβάσεων οι ΗΠΑ εισέρχονται δυναμικά, από την «κερκόπορτα» που τους άνοιξε το ΥΠΕΞ, και ταυτόχρονα δηλώνουν την υποστήριξή τους στα Σκόπια υιοθετώντας το ζήτημα της ταυτότητας του γειτονικού κρατιδίου…
Χρειάστηκαν δύο δημοσιεύματα σε εφημερίδες, πρώτα στην τουρκική «Zaman» και έπειτα (το σοβαρότερο) η συνέντευξη του Αμερικανού βοηθού υπουργού Εξωτερικών, Φίλιπ Γκόρντον, στην «Καθημερινή της Κυριακής», για να αποκαλυφθεί το νέο σκηνικό πίεσης (οι Αμερικανοί το αποδίδουν με την πιο εύηχη λέξη «συνεργασία») το οποίο οι ΗΠΑ ετοιμάζουν να υλοποιήσουν σε βάρος μας. Εκτός αυτών, έντονες ανησυχίες προκάλεσε και το δημοσίευμα του φύλλου της εφημερίδας «Βήμα της Κυριακής» της 5ης Ιουλίου που αναφέρεται σε ένα απόρρητο non paper (μη επίσημο έγγραφο το οποίο, ωστόσο, είναι της ίδιας σοβαρότητας) που, σύμφωνα με τους συντάκτες του σχετικού άρθρου, παραδόθηκε από τους Αμερικανούς στο Υπουργείο Εξωτερικών.
Σε αυτό το έγγραφο οι ΗΠΑ καθιστούν σαφές ότι προωθούν τη «συνεργασία» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στη βάση της αμοιβαιότητας για την επίλυση των μεταξύ τους διαφορών. Στο κείμενο εμπεριέχεται η φράση «to review international documents», η οποία παραπέμπει στην ανασκόπηση των διεθνών συμφωνιών, υιοθετώντας απροκάλυπτα την ορολογία της Αγκυρας και την από δεκαετιών αναθεωρητική πολιτική της.
Πρόκειται για μια ευθεία, προσχεδιασμένη αμερικανική παρέμβαση με πεδίο εφαρμογής τα εθνικά θέματα (Αιγαίο, Κύπρος, Σκόπια), η οποία προαναγγέλλει την αποδοχή των εξ Αγκύρας επιβαλλόμενων νέων γεωστρατηγικών τετελεσμένων (Κύπρος, γκρίζες ζώνες) και του ιδεολογήματος του «μακεδονισμού», όλα αυτά σε μια συγκυρία δυσμενή για τη χώρα μας και σε πλήρη αναντιστοιχία με την εικόνα που προσπαθεί να περάσει στα ελληνικά ΜΜΕ η υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη.
Οι Αμερικανοί έχουν λάβει συγκεκριμένες αποφάσεις, γνωρίζοντας την αδυναμία της Ελλάδας να αντιδράσει.
Το «σθένος» είναι άγνωστη λέξη στο επιτελείο της Ντόρας Μπακογιάννη, το οποίο προετοίμασε επί αρκετά χρόνια το έδαφος για την αποδοχή τετελεσμένων, με την ακολουθούμενη πολιτική «φινλανδοποίησης» του τόπου μας. Ολες οι πληροφορίες συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι το καλοκαίρι αναμένεται «θερμό» και το προσεχές φθινόπωρο οι εξελίξεις θα είναι γρήγορες.
Η Ελλάδα βρίσκεται ενώπιον μιας νέας εποχής την οποία σηματοδοτεί το οριστικό κλείσιμο του κύκλου που άνοιξε με τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923. Η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη το «παράθυρο γεωπολιτικής ευκαιρίας» που της άνοιξε η κυβέρνηση Ομπάμα, σπεύδει να προωθήσει τα σχέδιά της, εξαργυρώνοντας σε βάρος μας γεωστρατηγικά κέρδη σε Αιγαίο και Κύπρο. Απομένει να δούμε την εξέλιξη των εξ Ατλαντικού προερχομένων στρατιωτικο-διπλωματικών πρωτοβουλιών και αν ο «μικρός ασθενής» των νοτίων Βαλκανίων θα μπορέσει (επιτέλους) να αντιδράσει.
Ας εξετάσουμε τα νέα δεδομένα με τη σειρά, αρχίζοντας από το δημοσίευμα της «Zaman», το οποίο εμφανίστηκε στην αγγλόφωνη ηλεκτρονική της διεύθυνση στο Διαδίκτυο (www.todayszaman.com) και υπογράφεται από την αρθρογράφο Λάλε Σαριιμπραχίμογλου με ημερομηνία 30 Ιουνίου. Επισημαίνεται ότι η συγκεκριμένη δημοσιογράφος είναι επίσης τακτική συνεργάτιδα της γνωστής αμερικανικής έκδοσης «Defense News», η οποία απηχεί ευθέως τις απόψεις του Πενταγώνου. Το δημοσίευμα έχει ως επικεφαλίδα την «υλοποίηση αμερικανικής πρωτοβουλίας με σκοπό την εξομάλυνση της έντασης στα ελληνοτουρκικά» και ουσιαστικά προαναγγέλλει την εμπλοκή των ΗΠΑ με σκοπό την επίλυση των «διαφορών» μεταξύ των δύο μελών του ΝΑΤΟ. Από την πρώτη κιόλας φράση αποκαλύπτεται ότι το Πεντάγωνο εργάζεται πάνω σε ένα σχέδιο για να εξομαλύνει τις μακρές ελληνοτουρκικές διαφορές («The US Pentagon has been working on a plan to ease long-standing disputes between NATO allies Greece and Turkey…»), με απώτερο στόχο την ενασχόλησή τους σε άλλες περιοχές κοινού ενδιαφέροντος όπως το Αφγανιστάν και το Πακιστάν. Το δημοσίευμα συνεχίζει (με δηλώσεις Αμερικανών επισήμων) υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα και η Τουρκία καταναλώνουν το μεγαλύτερο ποσοστό της ενέργειας και του κεφαλαίου τους στις μεταξύ τους διαφορές (disputes), αντί να συνεργαστούν εποικοδομητικά σε άλλα «μέτωπα». Λόγω των εσωτερικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Τουρκία, εμποδίζεται να αναδειχθεί ως δημιουργικός εταίρος στο ΝΑΤΟ, ενώ υπάρχουν εμπόδια στην υποψηφιότητά της να καταστεί πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕΕ). Η μη αναγνώριση της Κύπρου (που αναφέρεται παγίως όπως την αναφέρουν οι Τούρκοι, ως Greek Cyprus), αποτρέπει την είσοδο της νήσου στον οργανισμό PfP (Συνεργασία για την Ειρήνη).
Aκολούθως το δημοσίευμα αναφέρει ότι ορισμένοι κύκλοι με επιρροή παραπονούνται για την υπερβολική τουρκική εστίαση κατά της Ελλάδας, αντί της επιδίωξης για μεγαλύτερη συνεργασία με το ΝΑΤΟ, για την εμπέδωση κλίματος ειρήνης σε περιοχές όπως τα Βαλκάνια και το Αφγανιστάν. Αμερικανικές πηγές σημειώνουν ότι η Τουρκία δαπανά τεράστια ποσά για την άμυνα, ενισχύοντας τα σύνορά της στο Αιγαίο έναντι της Ελλάδας, η οποία αντιμετωπίζεται ως απειλή. Την ίδια στιγμή η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει πιο εποικοδομητική στάση στο ΝΑΤΟ, χρησιμοποιώντας αντίστοιχα τα κονδύλια της Αμυνας για κοινό σκοπό σε άλλες θερμές περιοχές.
Η Τουρκία προσδιορίζει τις αμυντικές της δαπάνες επίσημα σε ποσοστό κάτω του 2% επί του ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν), όμως νατοϊκές πηγές το ανεβάζουν σε 3,3-3,7% του ΑΕΠ. Στο ίδιο αποκαλυπτικό άρθρο αναφέρεται ότι οι δύο χώρες έχουν σειρά διαφορών πάνω σε ζητήματα που αφορούν το Αιγαίο (θαλάσσια και εναέρια σύνορα, κανόνες εναέριας κυκλοφορίας), παρά τις βελτιωμένες οικονομικές σχέσεις και τις ανταλλαγές επισκέψεων ανωτάτων αξιωματικών οι οποίες ξεκίνησαν το 2006. Ελληνικά και τουρκικά μαχητικά αλληλοαναχαιτίζονται και συχνά πραγματοποιούνται εικονικές αερομαχίες. Το νησί της Κύπρου (αναφέρεται υποτιμητικά ως …tiny Mediterranean island of Cyprus) συνεχίζει να αποτελεί θέμα που «δηλητηριάζει» τις σχέσεις των δύο χωρών. Η παραπάνω αμερικανική πρωτοβουλία ήλθε σε μια χρονική στιγμή κατά την οποία η υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη στις 22 Ιουνίου διετύπωσε τις ανησυχίες της (Σύνοδος ΟΑΣΕ στην Κέρκυρα) για τις πτήσεις μαχητικών στο Αιγαίο. Κατά το δημοσίευμα οι αερομαχίες γίνονται κυρίως λόγω των ελληνικών ισχυρισμών περί μεγαλύτερου εύρους των ορίων του εναέριου χώρου. Οι δύο χώρες (κατά τη συντάκτρια) συνομιλούν ακόμη χωρίς αποτέλεσμα για να επιλύσουν τα «βαθιά ριζωμένα» δικαιώματα κυριαρχίας που έχουν στο Αιγαίο!
Το αποκαλυπτικό δημοσίευμα της «Zaman» καταλήγει στο ότι δεν έχει γίνει ακόμη σαφές τι είδους «οδικός χάρτης» θα χρησιμοποιηθεί από τις ΗΠΑ για τη μεσολάβηση με σκοπό τη μείωση της έντασης. Μια αμερικανική πηγή (σημειώνει η αρθρογράφος) είπε ότι η ιδέα της μεσολάβησης δεν έχει ακόμη ωριμάσει και η Ουάσιγκτον μελετά τις παραμέτρους ενός σχεδίου για να δει τι μπορούν να πράξουν οι δύο χώρες στον στρατιωτικό τομέα ώστε να μειωθεί η μεταξύ τους ένταση. Εφόσον προκύψει επίλυση, θα ανοίξει ο δρόμος στην Τουρκία για την ενίσχυση της υπερατλαντικής συνεργασίας και την ανάληψη γεφυροποιητικού ρόλου στη Μέση Ανατολή και πέραν αυτής, κατά τις αμερικανικές πηγές.
Ωστόσο αναμένεται ότι οι ΗΠΑ θα ζητήσουν από την Ελλάδα και την Τουρκία να στρέψουν τις αμυντικές τους δαπάνες αλλού, π.χ. στις νατοϊκές επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν, και να μειώσουν αριθμητικά τις δυνάμεις που διατηρούν στο Αιγαίο! «Η ελληνοτουρκική διαφορά είναι πολύ ακριβή», δήλωσε Αμερικανός επίσημος, ενώ επισημαίνεται ότι όλες οι προηγούμενες προσπάθειες μεσολάβησης απέτυχαν.
Η Τουρκάλα αρθρογράφος, απηχώντας τις απόψεις του Πενταγώνου και τα συμφέροντα της χώρας της, προετοίμασε «επικοινωνιακά» το έδαφος για την αναμενόμενη αμερικανική πρωτοβουλία, η οποία αποκαλύπτει ότι το Πεντάγωνο επιθυμεί να παρέμβει τεχνικά, προφανώς προτείνοντας νέα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) και αναγνωρίζοντας έμμεσα τις τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο (τις οποίες δεν καταδικάζει και δεν απορρίπτει).
Εισάγει νέες ιδέες, π.χ. τη λήψη στρατιωτικών μέτρων για τη μείωση της έντασης και τη μείωση των δυνάμεων εκατέρωθεν του Αιγαίου. Εχοντας υπόψη την πορεία των ελληνοτουρκικών θεμάτων και τις «καλές υπηρεσίες» που παρέχουν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, δεν δυσκολευόμαστε να διακρίνουμε ποιες θα είναι οι «προτάσεις συνεργασίας» που θα μας ανακοινωθούν. Από καιρό Αμερικανοί και Τούρκοι έχουν καταλήξει στη διαπίστωση ότι η Ελλάδα έχει εγκαταλείψει την ουσιαστική ενίσχυση της Αεροπορίας της, επιλέγοντας τη διατήρηση μιας πλασματικής ισορροπίας. Τα τελευταία χρόνια η κατάσταση μεταβάλλεται ποιοτικά και ποσοτικά υπέρ της Τουρκικής Αεροπορίας, συνεπώς τα περιθώρια για ελληνική δυναμική αντίδραση έχουν στενέψει σημαντικά.
Παράλληλα η γενικότερη μείωση της αποτρεπτικής δύναμης των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, σηματοδοτεί την εξασθένηση της διαπραγματευτικής θέσης της Αθήνας έναντι των στρατιωτικών πιέσεων που ασκεί η Αγκυρα. Η Ουάσιγκτον αντιλαμβάνεται ότι η Αθήνα «κάτι θέλει να πει αλλά δεν τολμά, φοβούμενη το πολιτικό κόστος» και θέλει να τη διευκολύνει, ζητώντας παράλληλα από την Αγκυρα να περιορίσει την επιθετική της στάση στο Αιγαίο χωρίς να υποχωρήσει από τις πάγιες θέσεις της.
Η επιβεβαίωση για την αμέριστη υποστήριξη των τουρκικών θέσεων κατέστη ακόμη πιο σαφής με το επόμενο δημοσίευμα της 5ης Ιουλίου στην «Καθημερινή της Κυριακής». Ο Αμερικανός βοηθός υπουργός Εξωτερικών, Φίλιπ Γκόρντον, έδωσε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στον Αθανάσιο Ελλις, στην οποία επιβεβαιώνεται το δημοσίευμα της «Zaman» και αποσαφηνίζεται η πλήρης στήριξη της τουρκικής αναθεωρητικής πολιτικής αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Ο Αμερικανός επίσημος που είναι υπεύθυνος για τις σχέσεις των ΗΠΑ με την Ευρώπη, χειριστής των θεμάτων τα οποία αφορούν μεταξύ άλλων και την Ελλάδα, ήταν επίσης ιδιαίτερα αποκαλυπτικός στο ζήτημα της Κύπρου αλλά και σε εκείνο των Σκοπίων, προαναγγέλλοντας τη διεύρυνση της «ατζέντας», η οποία εκτός από το όνομα θα περιλαμβάνει και την ταυτότητα.
Ειδικότερα όσον αφορά τις παραβιάσεις των τουρκικών μαχητικών στο Αιγαίο, δεν τις καταδικάζει, ούτε προχωρεί σε κάποια δήλωση που να στιγματίζει την επιθετική τουρκική τακτική. Περιγράφει την κατάσταση ως «ενοχλητική» για τις ΗΠΑ, λέγοντας ότι οι υπερπτήσεις είναι «κάτι που δεν χρειαζόμαστε». Ωστόσο υιοθετεί άμεσα την πολιτική της Αγκυρας ζητώντας (και εξισώνοντας τον θύτη με το θύμα) και από τις δύο χώρες να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση και να κάνουν πίσω! Ουσιαστικά θεωρεί ότι υπάρχει πρόβλημα και προκειμένου να μη συμβεί κάποιο ατύχημα και τα δύο μέρη πρέπει να υποχωρήσουν! Ενώ θα έπρεπε να στηλιτευθεί η πολιτική της Αγκυρας στο Αιγαίο, παρουσιάζεται προσεκτικά ως δεδομένη, ως μια καθημερινή πραγματικότητα, οι δε ΗΠΑ παρεμβαίνουν πυροσβεστικά για να αποφευχθεί μια όξυνση. Ο Αμερικανός επίσημος επιβεβαιώνει την αμερικανική εμπλοκή («έχουμε ήδη παρέμβει»), χωρίς να αναφερθεί σε λεπτομέρειες.
Οι «γκρίζες ζώνες» ήλθαν για να μείνουν με την έγκριση των ΗΠΑ με βάση το δόγμα Νταβούτογλου περί «μηδενικών προβλημάτων»: η Ελλάδα και η Τουρκία θα επιλύσουν τις διαφορές τους με απευθείας συνομιλίες.
Συμπερασματικά, η πολύχρονη αξιοποίηση των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων (βλ. Τουρκική Αεροπορία) ως εργαλείων άσκησης εξωτερικής πολιτικής, ανέτρεψε την ισορροπία δυνάμεων και σήμερα σύρει το πιο αδύναμο κράτος σε διαπραγματεύσεις, με τη φιλική παραίνεση μιας ισχυρότερης δύναμης.
Ας μη λησμονούμε ότι ο χώρος του Αιγαίου βρισκόταν από το 1913 στο επίκεντρο της πολιτικής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία δεν είχε αποδεχθεί τα τετελεσμένα του Α’ Βαλκανικού Πολέμου όσον αφορά την απελευθέρωση των νησιών από την Ελλάδα. Κατά το διάστημα 1913-1914 οι Οθωμανοί όχι μόνο αρνήθηκαν να παραδώσουν τα νησιά αλλά απαίτησαν να διατηρήσουν την επικυριαρχία τους και σε ορισμένα από αυτά (Λήμνος, Λέσβος) να τοποθετήσουν και φρουρές! Παρά τη μετριοπαθή στάση του Ελευθερίου Βενιζέλου, η Κωνσταντινούπολη απείλησε την Αθήνα ακόμη και με πόλεμο. Τότε έγινε και η «φιλική παραίνεση» του κάϊζερ Γουλιέλμου προς την Ελλάδα, ο οποίος συνέστησε στα δύο εμπλεκόμενα μέρη να ξεκινήσουν απευθείας διαπραγματεύσεις για να επιλύσουν τις διαφορές τους! Η Ιστορία λοιπόν επαναλαμβάνεται.
Τότε η Ελλάδα ζήτησε τη βοήθεια των ισχυρών ευρωπαϊκών χωρών για ένα ζήτημα που είχε κριθεί επί του πεδίου της μάχης και η Οθωμανική Αυτοκρατορία αρνείτο να αποδεχθεί.
Σήμερα η «γεωπολιτική αυτοπεποίθηση» που έχει αποκτήσει η Τουρκία, την οδηγεί σε αναθεωρητικές διπλωματικές συμπεριφορές. Εκμεταλλευόμενη την υπάρχουσα κατάσταση στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και πριν ολοκληρωθεί η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ, σπεύδει να οδηγήσει την Ελλάδα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με αρωγό και ενορχηστρωτή τις ΗΠΑ!
Σε ένα προφητικό άρθρο του στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 25 Ιουνίου 2006, ο καθηγητής Ιωάννης Μάζης (τότε πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Αμυντικών Αναλύσεων) είχε προειδοποιήσει: «…Η Ελλάδα δεν πρέπει να βιαστεί να λάβει δεσμευτικές για τα εθνικά συμφέροντά της αποφάσεις στα μεταπροσεχή 5-7 έτη. Το γράφω ανελλιπώς urbi et orbi (σ.σ. παντού) και το συνδέω και με τον διάλογο για την «επιστροφή στη Χάγη» η οποία, εάν γίνει, θα πρέπει να προετοιμαστεί με κάθε σοβαρότητα και ευθύνη σε επίπεδο συνυποσχετικού. Η νέα ισορροπία η οποία θα προκύψει μετά την υψηλή γεωστρατηγική κινητικότητα της περιοχής θα ευνοεί την Ελλάδα. Πρέπει να αναμένουμε τη νέα ισορροπία και μετά να προβούμε σε δεσμευτικές αποφάσεις. Προσοχή. Η ανωτέρω περιγραφείσα κινητικότητα για όσο χρόνο υφίσταται, δεν πρέπει να συμπεριλάβει στις περιδινήσεις της τη χώρα μας».
Η ελληνική εξωτερική πολιτική δεν έλαβε υπόψη της την προειδοποίηση του Ι. Μάζη, όπως αγνόησε και όσα είχε γράψει για τον τότε σύμβουλο εξωτερικής πολιτικής του Ερντογάν και σημερινό υπουργό Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου. Βρισκόμαστε ενώπιον της υλοποίησης των κύριων παραμέτρων της πολιτικής του νεο-οθωμανισμού, όπως γράψαμε κατ’ αποκλειστικότητα στο τεύχος 77 του περιοδικού «Αμυντική Επιθεώρηση» και το χειρότερο από όλα είναι ότι τα Υπουργεία Εξωτερικών και Εθνικής Αμυνας κωφεύουν, αρνούμενα να αποδεχθούν τα νέα δεδομένα! Πρόκειται άραγε για εθελοτυφλία ή για ανικανότητα;
Για την Κύπρο ο Φ. Γκόρντον δηλώνει ξεκάθαρα ότι «κάθε σχέδιο λύσης του Κυπριακού θα περιλαμβάνει μείωση των τουρκικών δυνάμεων», επιβεβαιώνοντας όσα γνωρίζαμε και γράφαμε και πέραν αυτών για την πεμπτουσία του δόγματος του Α. Νταβούτογλου για τη μεγαλόνησο. «Προφανώς, κάποια από τα εμπλεκόμενα μέρη τον θεωρούν δύναμη κατοχής. Η Τουρκία τον βλέπει ως στρατιωτική παρουσία στο νησί. Μπορούμε να συζητούμε για πάντα πώς θέλουμε να τον αποκαλούμε αλλά πιστεύω ότι θα ήταν καλό να μειωθούν οι δυνάμεις στο νησί», λέει αναφερόμενος στα στρατεύματα κατοχής και εξανεμίζοντας τις όποιες αμφιβολίες μας…
Η επόμενη αποκάλυψη αφορά το μέτωπο των Σκοπίων. Ο Αμερικανός επίσημος δηλώνει: «Πέρα από το όνομα υπάρχουν και άλλες πτυχές του ζητήματος, όπως η ταυτότητα και το εύρος χρήσης. Θα είναι μια πολυδιάστατη συμφωνία, εάν φθάσουμε σε συμφωνία. Δεν μπορεί κανείς να επικεντρωθεί μόνο σε ένα στοιχείο…..Δεν πρόκειται να είναι μια συμφωνία για το όνομα. Χωρίς αμφιβολία, το πακέτο θα είναι ευρύτερο από το όνομα».
Ετσι καταρρέει ακόμη μια παράμετρος της «υπερήφανης εξωτερικής πολιτικής» η οποία λόγω μεγαλοψυχίας (ανεξάρτητης από τη μάχη για την προάσπιση μειζόνων εθνικών συμφερόντων) επέτρεψε την προσγείωση αεροσκάφους με το όνομα και τα διακριτικά της ψευδομακεδονίας στην Κέρκυρα.
Οι ΗΠΑ απεκάλυψαν επιτέλους πλήρως την πρόθεσή τους να πλήξουν τον ελληνισμό στο σημαντικότερο τμήμα του, την ιστορία του. Συζητούμε και για την ταυτότητα των ψευδομακεδόνων, ως αποτέλεσμα μιας ακόμα άτακτης υποχώρησης της Ελλάδας; Επειδή πρόκειται για ωμή ψυχολογική βία, θα περιμένουμε με ενδιαφέρον τις επίσημες ελληνικές αντιδράσεις. Η τακτική του στρουθοκαμηλισμού κάποια στιγμή φθάνει στο τέλος της, όταν το έδαφος χάνεται κάτω από τα πόδια σου…
Η αμερικανική πολιτικο-διπλωματική παρέμβαση, όποτε εκδηλωθεί επίσημα και λάβει την απαραίτητη δημοσιότητα, είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε μια βάση διαπραγμάτευσης η οποία θα εξυπηρετεί τα γεωπολιτικά σχέδια και τις νέες γεωστρατηγικές πραγματικότητες τις οποίες η Ουάσινγκτον θέλει να επιβάλει στην περιοχή Βαλκανίων-Αιγαίου-Κύπρου. Ο βασικός άξονας της αμερικανικής «πρωτοβουλίας» θα είναι η διαμόρφωση ενός τόξου εντός του οποίου θα έχει θεμελιωθεί ένα νέο «οικοδόμημα ασφαλείας» που θα περιορίζει δραστικά τα γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα του ελληνισμού (Ελλάδα και Κύπρος), είτε συρρικνώνοντας (Αιγαίο) είτε εξαφανίζοντάς τα (Κύπρος).
Το αμερικανο-τουρκικής έμπνευσης οικοδόμημα θα έχει ως σκοπό να αφαιρέσει από την Ελλάδα το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων, να περιορίσει το εύρος του εθνικού εναερίου χώρου και να οδηγήσει στην αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου.
Αργότερα θα ακολουθήσει η συνδιαχείριση στο Αιγαίο και η ευρύτερη φινλανδοποίηση της Ελλάδας. Η Κύπρος θα έχει απολέσει το γεωστρατηγικό της πλεονέκτημα για τον ελληνισμό, αφού θα έχει τεθεί υπό τη μόνιμη ομηρία της Τουρκίας με τη συγκατάθεση της Αθήνας στο επερχόμενο σχέδιο λύσης. Οσον αφορά τα Σκόπια, πιθανή αποδοχή του ιδεολογήματος του «μακεδονισμού» θα οδηγήσει σε καταστροφή τέτοιας έκτασης που θα αποτελέσει την αρχή του τέλους του ελληνισμού.
Σε καμμία περίπτωση δεν πρέπει να αφήσουμε να περάσουν αυτά τα σχέδια και οι πρωτοβουλίες, με οποιοδήποτε κόστος. Ακόμη και αν τα περιθώρια είναι στενά, μπορούμε να κινηθούμε στη διπλωματική σκακιέρα με τέτοιο τρόπο ώστε ο υπερατλαντικός υπερ-υπολογιστής, που μετρά σε πόσες κινήσεις θα φωνάξει «ματ» σηματοδοτώντας το τέλος του παιγνιδιού, να αντιληφθεί ότι υπάρχει και η έννοια της θυσίας…
Ι. Θεοδωράτος
ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ
ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ

egersis.blogspot.com

kostasxan.blogspot.com

Yπουργείο Εξω(φρεν)ικών

Posted by Συντ. Ομάδα On Ιούλιος - 23 - 2009

Kυρία Υπουργέ,δεν βρέχει! Μας φτύνουν!
clipboard01-33-thumb-largehttp://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2009/07/clipboard01-33-thumb-large-300x156.jpg 300w" sizes="(max-width: 400px) 100vw, 400px" />
• Και στην εξωτερική πολιτική έρχεται, αργά ή γρήγορα, η ώρα του ταμείου. Όταν επί σειρά ετών απλώς κλείνεις το μάτι στέλνοντας το μήνυμα σε κάθε ενδιαφερόμενο και σε κάθε απόπειρα κλεισίματος των εθνικών θεμάτων, ελπίζοντας ότι έτσι θα γίνεις αρεστός και θα αποσπάσεις τα εύσημα της Ουάσινγκτον, έρχεται η στιγμή που σου ζητούν να εκπληρώσεις τις… υποχρεώσεις σου. Και επειδή τα θέματα εξωτερικής πολιτικής δεν είναι θέματα υπουργείου Αιγαίου ή Μακεδονίας-Θράκης ή, έστω, και Υγείας (όπου μια λανθασμένη επιλογή δεν φέρνει δα και τη συντέλεια του κόσμου), η μοναδική διέξοδος τότε δεν είναι άλλη από τη φυγή. Μένει να δούμε στον επόμενο ανασχηματισμό τι ακριβώς συμβαίνει με τα… «θετικά μηνύματα» που έχουν σταλεί για κλείσιμο του Σκοπιανού, για ρύθμιση των «ζητημάτων» του Αιγαίου, για επίλυση του Κυπριακού ώστε να μην εμποδίζεται η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας, για εξυπηρέτηση των στρατηγικών συμφερόντων των ΗΠΑ σε ΝΑΤΟ, ΟΑΣΕ κ.ά.

Μείναμε έκπληκτοι από τη σκληρότητα της δήλωσης που έβαλαν να κάνει ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών κ. Δελαβέκουρας, ως απάντηση για το μπαράζ παραβιάσεων και υπερπτήσεων ελληνικών νησιών. Η ανακοίνωση λοιπόν άρχιζε με την «υποστήριξη της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας», συνέχιζε με την ερμηνεία που ο πρέσβης στην ’Αγκυρα κ. Ξυδάς και οι πέριξ της κ. Μπακογιάννη δίνουν στο απόφθεγμα του Α. Νταβούτογλου «περί μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες» (ο άνθρωπος εννοεί να τα λύσει σύμφωνα με τα συμφέροντα της Τουρκίας) και τότε μόνον έθιγε με λεπτότητα το θέμα της παράνομης τουρκικής δραστηριότητας στο Αιγαίο.
Πάντοτε προσεκτικά, να μη θίγουν οι πασάδες.Ώστε να θυμώσουν λίγο μόνον και να μην εκθέσουν πολύ την κ. Μπακογιάννη όταν μεταβεί στην Άγκυρα.Αλλά πώς το είπε η Ντόρα στο Mega;

«Λοιπόν, δεν τον σταματάς τον διάλογο, κύριοι, δεν τον σταματάς ποτέ. Όταν προσέρχεσαι με καλή πίστη και με τη δύναμη των επιχειρημάτων σου, δεν έχεις απολύτως τίποτα να φοβηθείς».

Δυστυχώς αυτό είναι ακριβώς το θεωρητικό πλαίσιο του διπλωματικού στριπτίζ (ελληνιστί: ξεβρακώματος). Έτσι κατόρθωσαν οι Τούρκοι όχι μόνο να συζητούν σε διμερές επίπεδο με την κ. Μπακογιάννη τα μειονοτικά ζητήματα και να επιβάλλουν τον λόγο τους στα θέματα της Θράκης, αλλά θα βρεθούμε ξαφνικά να συζητάμε για το αν είναι παράνομες ή όχι οι υπερπτήσεις στο Φαρμακονήσι, που, σημειωτέον για όποιον το έχει ξεχάσει, είναι η έμπρακτη υπόμνηση της θεωρίας των γκρίζων ζωνών.

• Καλοκαιριάτικα στρίμωξαν τα πράγματα όμως, κι έτσι η άνεση και η αυτοπεποίθηση άρχισαν να χάνονται από τον πρώτο όροφο του νεοκλασικού της Β. Σοφίας. Δεν είναι τυχαίο ότι κατακαλόκαιρο κάλεσε η κ. Μπακογιάννη τους διπλωματικούς συντάκτες σε δεξιωσούλα στον ωραίο χώρο του Ιδρύματος Θεοχαράκη, μπας και δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα. Απ ό,τι έγινε γνωστό, η κ. Μπακογιάννη, αν και θα επιμείνει μέχρι τέλους (ακόμη κι αυτή), καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί υπό τις παρούσες συνθήκες και με την ατζέντα που της επιβάλλουν οι Τούρκοι να επισκεφθεί την ’γκυρα. Όσο για τα Σκόπια, η επίσκεψή της μάλλον αναβάλλεται. Και το πρόβλημα είναι ότι το πρόσχημα, της προεδρίας του ΟΑΣΕ, τελειώνει τον Δεκέμβριο. Και μετά άντε να βρει δικαιολογία να μεταβεί στα Σκόπια.

•Σε λίγο οι υφυπουργοί του υπουργείου Εξωτερικών θα μπουν στις αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού. Κι όσοι εθεάθησαν πέριξ της περιοχής Συντάγματος ήταν μάλλον για καφέ στην πλατεία παρά για δουλειά στο υπουργείο.

•Μια και αναφερθήκαμε σε ανακοινώσεις, να υπενθυμίσουμε ένα ακόμη δείγμα του απολαυστικού νέου… μοντέλου δημόσιας διπλωματίας, όταν την περασμένη εβδομάδα ο εκπρόσωπος Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών εξέδωσε ανακοίνωση «περί της ενοχλήσεως του τούρκου υπουργού Επικρατείας Εγκ. Μπαγίς για το περιεχόμενο συνέντευξης της κ. Μπακογιάννη». Λίγο αργά σκέφτηκαν να ενοχληθούν από την… ενόχληση της τουρκικής πλευράς. Εξάλλου, γιατί δεν τα έλεγε απευθείας στους τούρκους συνομιλητές της η κ. Μπακογιάννη στις τόσες συναντήσεις που είχαν;

• Προφανώς δεν το μάθατε, καθώς η ενημέρωση για την επίσκεψη του ρώσου Πατριάρχη στην Τουρκία εστιάσθηκε μόνο στα τελετουργικά στο Φανάρι. Ο Κύριλλος, στη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν, ζήτησε εκκλησίες για να εκκλησιάζονται οι χιλιάδες ρώσοι τουρίστες που επισκέπτονται κάθε χρόνο την Αττάλεια. Η απάντηση δόθηκε αμέσως και έχει ενδιαφέρον, καθώς ο κ. Ερντογάν είπε ότι στην Τουρκία υπάρχουν 315 ναοί για μια κοινότητα 75.000 ατόμων, βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι το Οικουμενικό Πατριαρχείο, τους Αρμένιους και τους Συροορθόδοξους. Απλώς αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι το πώς εννοεί ο κ. Ερντογάν ότι θα εξυπηρετηθούν οι θρησκευτικές ανάγκες των Ρώσων; Εκτός αν σκέφτεται να δανείσει μερικούς ναούς του Οικουμενικού Πατριαρχείου στη Μόσχα

• Διαβάζουμε με πολύ ενδιαφέρον την είδηση ότι η ΕΕ καταδίκασε ομόφωνα την επίσκεψη που πραγματοποίησε ο ρώσος Πρόεδρος Ντιμίτρι Μεντβέντεφ στη Νότια Οσετία. Θα έπρεπε να χαιρετίζαμε αυτήν την καταδίκη εφόσον είχε υπάρξει ανάλογη αντίδραση σε όλους τους ξένους ηγέτες (περιλαμβανομένων και των αλβανών ηγετών) που επισκέφθηκαν το μονομερώς ανακηρυχθέν κράτος του Κοσόβου. Αλλά εκεί η διεθνής κοινότητα κάνει την κοινώς λεγόμενη… γαργάρα. Αλήθεια, η Αθήνα συμφώνησε και προσυπέγραψε την ευρωπαϊκή καταδίκη της επίσκεψης Μεντβέντεφ;

Πόσο στοίχισε το πανηγύρι στην Κέρκυρα;
Η κ. Μπακογιάννη, σε επιστολή της σε ημερήσια εφημερίδα (που είχε δημοσιεύσει στοιχεία για τη «χλιδάτη» Σύνοδο του ΟΑΣΕ), ανέφερε, όπως σωστά επεσήμανε η εφημερίδα, ότι είχαν… προϋπολογισθεί όχι περισσότερα από 800 χιλιάρικα ευρώ. Όχι ότι είναι και λίγα (αν υπολογίσει κανείς ότι τα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης στοίχισαν 1,8 εκατ. ευρώ), αλλά το ενδιαφέρον θα είναι να μάθουμε όχι τον αρχικό προϋπολογισμό αλλά το συνολικό κόστος. Γιατί στον «προϋπολογισμό» προφανώς δεν περιλαμβάνονται ούτε οι κόρες, ούτε οι φίλες, ούτε η μετακίνηση εκατοντάδων αστυνομικών, λιμενικών κ.λπ., ούτε η κινητοποίηση του κρατικού μηχανισμού, ούτε οι αποστολές της ΕΡΤ. Μπορεί να μην είναι στον προϋπολογισμό της κ. Μπακογιάννη όλα αυτά, αλλά δυστυχώς έρχονται στον δικό μας λογαριασμό.

ΤΟ ΠΑΡΟΝ
Αναρτήθηκε από enkripto

ΤΙ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ??

Posted by Συντ. Ομάδα On Ιούλιος - 3 - 2009

Full sizeΓεφυροφόρο άρμα τύπου Leguan. Η Αγκυρα πρόσφατα προχώρησε στην αγορά 36 τέτοιων αρμάτων, με τα οποία ο τουρκικός στρατός μπορεί να προχωρήσει σε ταχεία διάβαση του ποταμού Εβρου

aiiiiiiiiiiiiiihttp://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2009/07/aiiiiiiiiiiiiii-300x174.jpg 300w" sizes="(max-width: 400px) 100vw, 400px" />

Η Ελλάδα και το πόκερ των Βαλκανίων

Ο διαγκωνισμός Δύσης- Ρωσίας, ο ρόλος της Σερβίας, η στρατηγική της Τουρκίας και οι φιλοδοξίες της Αλβανίας

Τα πιόνια μετακινούνται συνεχώς στη γεωστρατηγική σκακιέρα των Βαλκανίων, καθώς οι μεγάλοι παίκτες επιδιώκουν να διασφαλίσουν την επιρροή τους στην περιοχή. Σε κυρίαρχο στοιχείο των εξελίξεων αναδεικνύεται ο διαγκωνισμός Δύσης- Ρωσίας, ιδιαίτερα για τον προσεταιρισμό της Σερβίας, η οποία θεωρείται χώρα-«κλειδί» για τη σταθερότητα των Βαλκανίων. Την ίδια στιγμή η Τουρκία κινείται δραστήρια υποστηριζόμενη και από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενισχύοντας τους εμπορικούς και στρατιωτικούς δεσμούς της με χώρες όπως η Αλβανία και η πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, ενώ το αλβανικό στοιχείο σε Αλβανία, Κοσσυφοπέδιο και πΓΔΜ βρίσκεται σε συνεχή αναζήτηση νέων ευκαιριών συνεργασίας. Το μείζον ζήτημα για την Αθήνα εντοπίζεται,σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, στην απουσία συγκροτημένου σχεδίου πρωτοβουλιών για μια περιοχή υψηλού ενδιαφέροντος, καθώς με εξαίρεση τη διακηρυχθείσα υποστήριξη της σερβικής ενταξιακής προοπτικής η Ελλάδα λείπει από τα Βαλκάνια.

Η προσέλκυση του Βελιγραδίου από την Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ) σκοντάφτει μεν στην κόπωση των «27» από τη διεύρυνση, αλλά προωθείται εντατικά τόσο από τις Βρυξέλλες όσο και από την Ουάσιγκτον. Και αυτό, κατά τις εκτιμήσεις εμπείρων διπλωματών, για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Κατ΄ αρχάς οι Αμερικανοί ανησυχούν από την αυξανόμενη διείσδυση της Μόσχας στην καρδιά της πάλαι ποτέ ενωμένης Γιουγκοσλαβίας. Η διείσδυση αυτή στηρίζεται μεν στους παραδοσιακούς δεσμούς των δύο χωρών, αλλά εντοπίζεται ιδιαίτερα στον τομέα της ενέργειας.

Το Βελιγράδι υπέγραψε τον περασμένο Μάιο συμφωνία για τη συμμετοχή του στον αγωγό φυσικού αερίου South Stream, η κατασκευή του οποίου αποτελεί την απάντηση της «ρωσικής αρκούδας» στον ευρωπαϊκό Νabucco. Παράλληλα η Gazprom αγόρασε το 51% της κρατικής εταιρείας πετρελαίου (ΝΙS) της Σερβίας, συμφωνία η οποία της παρέχει τη δυνατότητα να υλοποιήσει το σχέδιό της για να δημιουργήσει στην καρδιά των Βαλκανίων εγκαταστάσεις αποθήκευσης και διύλισης πετρελαίου. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι οι Σέρβοι επέλεξαν την Gazprom παρά το γεγονός πως τους προσέφερε λιγότερα χρήματα από όσα ο κύριος ανταγωνιστής της για την αγορά της ΝΙS, που δεν ήταν άλλος από τα Ελληνικά Πετρέλαια.

Ο στόχος της σερβικής ηγεσίας υπό τον πρόεδρο Μπορίς Τάντιτς ήταν να ισορροπήσει ανάμεσα στη Μόσχα και στις Βρυξέλλες, καθώς γνωρίζει ότι μπορεί η χώρα του να υπέγραψε μετά κόπων και βασάνων Συμφωνία Σταθεροποίησης και Σύνδεσης (SΑΑ) με την ΕΕ τον Σεπτέμβριο του 2008, αλλά η κύρωση και η εφαρμογή της θα πάρουν χρόνια. Οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί (υπενθυμίζεται ότι το ΝΑΤΟ διατηρεί γραφείο στο Βελιγράδι, καθώς η Σερβία έχει ενταχθεί στον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη) γνωρίζουν ότι ο προσεταιρισμός της Σερβίας μπορεί να λειτουργήσει θετικά προς δύο κατευθύνσεις.

Π ρώτον, προς τη ΒοσνίαΕρζεγοβίνη. Εκτιμάται ότι μια ευρωπαϊκή Σερβία θα λειτουργούσε αποτρεπτικά σε πιθανή εθνικιστική έξαρση των Σερβοβοσνίων υπό τον ηγέτη τους Μίλοραντ Ντόντικ, ο οποίος συχνά πυκνά επισείει την απειλή της ένωσης με τη «μητέρα πατρίδα» προκειμένου να εμποδίσει την ενίσχυση της κεντρικής εξουσίας στη Βοσνία, εξέλιξη απαραίτητη για να προχωρήσει και η ίδια προς την ΕΕ. Και, δεύτερον, προς το Κοσσυφοπέδιο, καθώς μια ευημερούσα Σερβία ίσως άρχιζε να είναι πιο δεκτική σε μελλοντική αναγνώριση της ανεξαρτησίας του.

Η πρόσφατη αποδοχή του Κοσσυφοπεδίου στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και στην Παγκόσμια Τράπεζα αποτέλεσε μία από τις σημαντικότερες εξελίξεις για την αναγνώριση της περιοχής ως κρατικής οντότητας. Και τα εγκαίνια του αυτοκινητοδρόμου Τιράνων- Πρίστινας χαιρετίστηκαν από τον πρωθυπουργό της Αλβανίας Σαλί Μπερίσα ως ένα έργο που «τερματίζει τον διαμελισμό του αλβανικού έθνους». Είναι άλλωστε αυταπόδεικτο ότι ο συγκεκριμένος αυτοκινητόδρομος ενσωματώνει εμπορικά Αλβανία- Κοσσυφοπέδιο και η προοπτική είναι να ενωθούν μαζί τους και οι αλβανικές περιοχές της πΓΔΜ.

Δεν πρέπει επίσης να διαφεύγει της προσοχής ότι η κυβέρνηση των Τιράνων έχει θέσει ως στόχο να αναβαθμίσει τη σημασία του λιμανιού του Δυρραχίου, ως ανταγωνιστικού εκείνου της Θεσσαλονίκης. Εμπειροι διπλωμάτες σημειώνουν πάντως ότι είναι στο χέρι της Ελλάδας να μη συμβεί κάτι τέτοιο. Και αυτό καθώς η Αθήνα μπορεί και πρέπει να προβάλει το συγκριτικό πλεονέκτημα που έχει με την ολοκλήρωση της Εγνατίας οδού και την ένωσή της με τις υπόλοιπες χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης χάρη κυρίως στους οδικούς άξονες Α8 και Α10, που μπορεί να χρησιμοποιηθούν και για στρατιωτικούς σκοπούς.

Στα εγκαίνια του αυτοκινητοδρόμου Τιράνων- Πρίστινας, που έλαβαν χώρα στην Αλβανία πριν από τις εκλογές-θρίλερ της περασμένης Κυριακής, έδωσε το «παρών» και ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ο λόγος είναι ότι την κατασκευή του έργου ανέλαβαν, έπειτα από παρασκηνιακές αποφάσεις, η αμερικανική Βechtel και η τουρκική Εnka. Και είναι χαρακτηριστικό ότι όσον αφορά τον συγκεκριμένο στρατηγικής σημασίας αυτοκινητόδρομο, παλαιότερη κυβέρνηση των Σοσιαλιστών είχε πιέσει να μην υπάρξει σύνδεσή του με την Ελλάδα.

Η Αγκυρα έχει ενισχύσει ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια την παρουσία της στην Αλβανία. Επιπλέον η Τουρκία έχει αναβαθμίσει και τη στρατιωτική παρουσία της στην Αλβανία. Τουρκικές ναυτικές δυνάμεις έχουν αποκτήσει δικαιώματα ελλιμενισμού στον Αυλώνα, ναυτική βάση δημιουργήθηκε στον Πάνορμο (μεταξύ των Αγίων Σαράντα και της Χειμάρρας), ενώ τέθηκε σε λειτουργία βάση με ισχυρό ραντάρ στην περιοχή της Κορυτσάς. Στο πλαίσιο της πολιτικής την οποία έχει χαράξει ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών ΑχμέτΝταβούτογλου, η Αγκυρα υποστηρίζει τις θέσεις των Αλβανών, ως μεγάλη μουσουλμανική χώρα, τόσο στους κόλπους του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης όσο και σε μεγαλύτερα fora.

Εντονη κινητικότητα παρατηρείται επίσης στους κόλπους των Αλβανών στην πΓΔΜ. Το αλβανικό κόμμα DUΙ του Αλί Αχμέτι που μετέχει στην κυβέρνηση του πρωθυπουργού Νίκολα Γκρούεφσκι έχει καταστήσει σαφές ότι θα επαναπροσδιορίσει τη στάση του αν ως τον Δεκέμβριο δεν βρεθεί λύση στη διαφορά της ονομασίας με την Ελλάδα. Η ένταξη στο ΝΑΤΟ αποτελεί υψίστη προτεραιότητα για τους Αλβανούς της πΓΔΜ, οι οποίοι θεωρούν ότι ο κ. Γκρούεφσκι αγνοεί και δεν εφαρμόζει βασικές προβλέψεις της Συμφωνίας της Αχρίδας με την οποία τερματίστηκε η εμφύλια σύρραξη του 2001. Το έτερο μεγάλο αλβανικό κόμμα όμως, το DΡΑ του Μέντουχ Θάτσι, προτείνει ριζοσπαστικότερες κινήσεις, όπως η σύναψη μιας νέας διεθνοτικής συμφωνίας με τους Σλαβομακεδόνες.

Τα Σκόπια, οι εκλογές στη Βουλγαρία και οι κινήσεις τουρκικών στρατευμάτων
Ενας από τους βασικούς πυλώνες της τουρκικής στρατηγικής στα Βαλκάνια είναι η ενίσχυση του άξονα Σκοπίων- Αγκυρας. Οι δύο πλευρές έχουν άλλωστε υπογράψει στρατηγική συμμαχία. Βαθιά συμβολική ήταν επομένως η πρόσφατη επίσημη διήμερη επίσκεψη του αρχηγού του τουρκικού γενικού επιτελείου στρατηγού Ιλκέρ Μπασμπούγ στην πΓΔΜ, όπου συναντήθηκε με όλη την πολιτειακή και πολιτική ηγεσία. Ο τούρκος επιτελάρχης επανέλαβε την υποστήριξη της Αγκυρας στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. Η οικονομική και εμπορική συνεργασία των δύο χωρών αυξάνεται συνεχώς, όπως επιβεβαιώνει και η επιλογή της τουρκικής ΤΑV Αirports Ηolding ως αναδόχου για τη λειτουργία των δύο αεροδρομίων και την κατασκευή ενός νέου τερματικού σταθμού εμπορευμάτων στη χώρα.

Μία ακόμη κίνηση που προκαλεί ενδιαφέρον και παρακολουθείται προσεκτικά είναι η μετακίνηση τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων κυρίως προς την Ανατολική Θράκη. Η μετακίνηση αυτή συνδέεται από έμπειρους στρατιωτικούς και διπλωματικούς παράγοντες με τις εξελίξεις στη Βουλγαρία και ειδικά με τις μεθαυριανές βουλευτικές εκλογές. Το γεγονός ότι ο κεντροδεξιός δήμαρχος της Σόφιας Μπόικο Μπορίσοφ προηγείται αλλάζει τα δεδομένα.

Αυτή τη στιγμή η τουρκική στρατιά που είναι αναπτυγμένη στην Ανατολική Θράκη απαρτίζεται από το 2ο Σώμα Στρατού (Τσανάκαλε) και το 5ο Σώμα Στρατού (Τεκιντάγκ), ενώ πίσω από αυτά βρίσκονται η 1η Στρατιά και το 3ο Σώμα Στρατού που εδρεύει στην Κωνσταντινούπολη. Ενδιαφέρουσα κίνηση από τουρκικής πλευράς είναι η αγορά 36 γεφυροφόρων αρμάτων Leguan, με τα οποία ο τουρκικός στρατός μπορεί να προχωρήσει σε ταχεία διάβαση του ποταμού Εβρου. Η αγορά των Leguan έγινε ως αντιστάθμισμα στη συμφωνία Ελλάδας- Ρωσίας για την προμήθεια των ρωσικών ΤΟΜΑ.

Σύμφωνα με πρόσφατο τηλεγράφημα του ρωσικού RΙΑ Νovosti ο αναπληρωτής διευθυντής της ομοσπονδιακής υπηρεσίας στρατιωτικής και τεχνικής συνεργασίας της Ρωσίας Βιάτσεσλαβ Ντζιρκάλιν δήλωσε: «Βρισκόμαστε στα τελικά στάδια των διαπραγματεύσεων με την Ελλάδα για την παραλαβή 1.000 ΒΜΡ-3. Οι Ελληνες θέλουν να αγοράσουν τα οχήματα τόσο για τις χερσαίες όσο και για τις ναυτικές τους δυνάμεις». Σύμφωνα με τις έως σήμερα πληροφορίες η ελληνική κυβέρνηση έχει υπογράψει διακρατική συμφωνία με τη Ρωσία για την προμήθεια μόνο 420 τεθωρακισμένων αρμάτων μάχης και δεν έχει ακόμη υπογραφεί το συμβόλαιο αγοράς για την προμήθεια αυτή. Ξένες διπλωματικές πηγές με τις οποίες επικοινώνησε «Το Βήμα» αρνήθηκαν να επιβεβαιώσουν το συγκεκριμένο τηλεγράφημα, δημιουργώντας ερωτήματα για το πραγματικό ύψος της προμήθειας, καθώς το ΚΥΣΕΑ αποφάσισε μόνο για 420 ΤΟΜΑ.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΓΓ. ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ, Α. ΡΑΒΑΝΟΣ

TO BHMA

paratroopers_w_supplies_680_bghttp://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2009/06/paratroopers_w_supplies_680_bg-300x213.png 300w" sizes="(max-width: 320px) 100vw, 320px" />

«Αναρωτιέμαι σήμερα αν τότε εκείνη η ακτή είχε εμπόδια ή ήταν ναρκοθετημένη! Τι θα κάναμε; Ποια άλλη ακτή θα επιλέγαμε και θα ερευνούσαμε; Ήταν ποτέ δυνατόν αφού η επιχείρηση στην Κύπρο θα άρχιζε το πρωί της 20ης Ιουλίου, να ψάχναμε άλλη ακτή και να την ερευνούσαμε κιόλας; Υπήρχε επαρκής χρόνος;».
Στρατηγός Μπεντρεντίν Ντεμιρέλ, διοικητής της 39ης Μεραρχίας Πεζικού του τουρκικού στρατού και πρωταγωνιστής της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, τον Ιούλιο του 1974.
Αυτή η παραδοχή από μόνη της δείχνει τον ερασιτεχνισμό με τον οποίο σχεδιάστηκε από τους Τούρκους η εισβολή. Παρόλο το γεγονός ότι αυτός ο σχεδιασμός γινόταν σε βάθος χρόνου, την ώρα «μηδέν» αποδείχτηκε ότι ήταν απόλυτα ερασιτεχνικός, πράγμα που δεν συνάδει σε καμία περίπτωση, με ένα στρατό και μία στρατιωτική ηγεσία, τόσο πολυδιαφημισμένων από το ΝΑΤΟ και τις Η.Π.Α., όπως είναι αυτός των Τούρκων!

Γνωρίζουν άραγε οι Νεοέλληνες ότι οι Τούρκοι σαν «σημάδι» του χώρου που θα πραγματοποιούσαν μια απόβαση, ξεκινώντας μια πολεμική επιχείρηση, είχαν μόνο μια παρακείμενη βραχονησίδα (την βραχονησίδα Καλαμούλια); Όμως βραχονησίδες υπήρχαν άφθονες στο ευρύ φάσμα της περιοχής που έγινε η απόβαση! Ποιος πράγματι στρατός προχωρεί σε μια τόσο σημαντική απόβαση, η οποία θα καθορίσει σημαντικότατα πολιτικά θέματα για το μέλλον, χωρίς να διασφαλίσει την πλήρη γνώση του εδάφους της απόβασης και το ακριβές στίγμα της;

Από αφήγηση Τούρκου στρατιώτη του 2ου λόχου του 1ου Συντάγματος Πεζοναυτών που επέβαιναν σε αποβατικό σκάφος LCU, μαθαίνουμε ότι τα τούρκικα αποβατικά από λάθος τους αρχικά πήγαιναν να αποβιβασθούν στις βραχώδεις ακτές της Γλυκιώτισσας (όπου έδρευε το 251 Τ.Π. της Εθνικής Φρουράς υπό τον Αντισυνταγματάρχη ΠΖ Παύλο Κουρούπη)! Είναι γνωστό ότι στις ακτές της Γλυκιώτισσας υπάρχουν μόνο βράχοι και ύφαλοι και δεν ενδείκνυται σε καμιά περίπτωση για αποβατική ενέργεια. Τέτοια γνώση του χώρου είχαν οι εισβολείς…

Μπορεί ο οποιοσδήποτε να φαντασθεί ποια θα ήταν μοίρα της αποβατικής δύναμης αν το Γ.Ε.Ε.Φ. (Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς) είχε διατάξει το «μουδιασμένο» από τα αντιφατικές εντολές και πληροφορίες 251 Τ.Π. της Γλυκιώτισσας να προωθηθεί, και να ταχθεί αμυντικά, στην παραλία της απόβασης από την πρώτη στιγμή που αυτή είχε γίνει αντιληπτή; Πολλώ δε μάλλον αν το ΓΕΕΦ δεν είχε διατάξει το 281 Τ.Π., που έδρευε στην περιοχή των Πανάγρων (δυτικά της ακτής απόβασης των Τούρκων), να φύγει από την έδρα του (αφήνοντας εκεί μόνο την φρουρά του στρατοπέδου) και να σπεύσει προς καταδίωξη του Μακαρίου και των οπαδών του, στην Πάφο (παρόλο που ήταν ήδη γνωστό ότι ο Μακάριος ήδη από την 16η Ιουλίου, είχε διαφύγει μέσω Μάλτας, στην Αγγλία). Στην ουσία η δυτική πλευρά του Πεντεμιλίου ήταν κυριολεκτικά αφύλακτη. Αν ήταν στην θέση του εκείνο το πρωί της 20ης Ιουλίου, το 281 Τ.Π., και δεν έκανε άσκοπες «βόλτες» στην κυπριακή επικράτεια, η πίεση κατά του προγεφυρώματος θα ήταν ασφυκτική και θα αποδιοργάνωνε την διαδικασία προσέγγισης των τούρκικων αποβατικών με ολέθρια για αυτούς αποτελέσματα. Διότι σημειωτέον οι Τούρκοι δεν κατάφεραν να αποβιβάσουν τον μεγάλο όγκο του 50ου Συντάγματος Πεζικού παρά μόνο μετά από περίπου 6 ώρες (είχε αρχικά σχεδιαστεί να γίνει στις 05.30 πμ, πάτησαν το πόδι τους τελικά στο Πεντεμίλι στις 07.15 πμ αλλά μόνο στις 13.00 μμ είχαν καταφέρει να αποβιβάσουν περίπου 3.000 άνδρες. Για αποβίβαση αρμάτων, ούτε κουβέντα να γίνεται!
Ο αντισυνταγματάρχης (ΠΖ) Π. Κουρούπης (έως σήμερα αγνοούμενος), διοικητής του 251 Τ.Π., έστειλε ότι είχε διαθέσιμο να αντιμετωπίσει το προγεφύρωμα από τα ανατολικά, αλλά η φυσική κάλυψη του χώρου απόβασης, η οποία απαιτούσε για το δραστικό σφυροκόπημά της, όπλα καμπύλης τροχιάς (τα οποία επίσης απαιτούσαν οπτική επαφή με τον στόχο για τον προκεχωρημένο παρατηρητή βολών), την προστάτευε από την επίθεση από τα ανατολικά. Παρόλα ταύτα οι τουρκικές δυνάμεις καθηλώθηκαν από το πυρ των ελαφρών όπλων των Ελληνοκυπριακών Λόχων, στα οποία προστέθηκαν και οι βολές της 182 Μ.Π.Π. που έβαλε από τον Πενταδάκτυλο.

Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός, ότι αυτή η Μοίρα έδρασε χωρίς να περιμένει διαταγές από το ΓΕΕΦ ευθύς μόλις άρχισαν τα πυρά του 251 Τ.Π., με πρωτοβουλία του υποδιοικητή της υπολοχαγού (ΠΒ) Γ. Αντωνακόπουλου (μετέπειτα Α/ΓΕΣ και Α/ΓΕΕΘΑ), ο οποίος εκείνη την δεδομένη στιγμή εκτελούσε χρέη διοικητού Μοίρας. Δηλαδή ο υπολοχαγός τότε Αντωνακόπουλος, μόλις διαπίστωσε ότι οι Τούρκοι επιχειρούν απόβαση και οι διαθέσιμοι στην περιοχή λόχοι της Εθνοφρουράς επιχείρησαν να την αναχαιτίσουν, ενήργησε προς βοήθειά της και εκτέλεσε αυτά που είχε διδαχθεί στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων.

Αντίθετα με αυτόν, ο διοικητής της 198 Π.Ο.Π., ο οποίος θα μπορούσε επίσης να ανοίξει πυρ με τα πυροβόλα του κατά του προγεφυρώματος, από το ύψωμα του Προφήτη Ηλία στον Πενταδάκτυλο, αδράνησε…εν αναμονή διαταγών του ΓΕΕΦ, …ενώ οι Τούρκοι αποβιβάζονταν (τυπολατρεία, βλακεία, δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, …προδοσία; Κανείς δεν μπορεί να πει)!

Παρόλα ταύτα, και μολονότι οι ελληνοκυπριακές δυνάμεις ήταν απελπιστικά ισχνές απέναντι στον εισβολέα, κατόρθωσαν να καθηλώσουν το προγεφύρωμα σε ένα περιορισμένο χώρο μήκους 400μ περίπου και βάθους όχι πάνω από 200μ. Η σύγχυση και ο πανικός επίσης των αποβατικών δυνάμεων ήταν τέτοιος, ώστε την νύχτα, τουρκικό αντιαρματικό βλήμα, έπληξε το πρόχειρο Κέντρο Επιχειρήσεων των Τούρκων, το οποίο ήταν εγκατεστημένο σε μία παραθαλάσσια βίλα του Πεντεμιλίου, σκοτώνοντας τον διοικητή τους, συνταγματάρχη Ιμπραήμ Καραογλάνογλου και τον επισμηναγό Φεχμί Ερτζάν. Βέβαια οι Τούρκοι δεν παραδέχθηκαν ποτέ ότι οι αξιωματικοί τους σκοτώθηκαν από δικά τους πυρά, αλλά η μεταγενέστερη έρευνα απέδειξε από τον τύπο του αντιαρματικού από το οποίο εβλήθησαν, αλλά και την παντελή έλλειψη ελληνοκυπριακών δυνάμεων από δυσμάς –κατεύθυνση από την οποία εβλήθησαν, βάσει της γωνίας πρόσκρουσης του βλήματος– ότι η βολή έγινε από τουρκικές δυνάμεις οι οποίες εξέλαβαν την χρήση φακού και τις κινήσεις στην βίλα, ωσάν να προερχόταν από ελληνοκυπριακές δυνάμεις, που προσπαθούσαν να διεισδύσουν στο προγεφύρωμα, εκμεταλλευόμενες το σκοτάδι.

Συμπερασματικά μπορούμε πλέον σήμερα με όλα τα στοιχεία που υπάρχουν στα χέρια μας να πούμε ότι αν το ΓΕΕΦ είχε τάξει το 251 Τ.Π. αμυντικά από το βράδυ της 19ης προς 20η Ιουλίου στον χώρο που φαινόταν ότι θα γίνει η απόβαση (βάσει της πορείας του αποβατικού στόλου των Τούρκων –όπως κατεγράφη από τα ραντάρ του Αγίου Ανδρέα) ή τουλάχιστον το είχε θέσει σε επιφυλακή, και άλλες δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς είχαν αποσταλεί προληπτικά μέσω της διαβάσεως των Πανάγρων, στα δυτικά του Πεντεμιλίου -αποδεχόμενοι ότι το 281 Τ.Π. που έπρεπε να βρίσκεται εκεί, δεν είχε προλάβει να επιστρέψει από την Πάφο, μέσω Λευκωσίας– και με την συνδρομή των 182 Μ.Π.Π. και 198 Π.Ο.Π που θα τελούσαν σε κατάσταση επιφυλακής, τότε σίγουρα ο Τούρκος δεν θα είχε πατήσει το πόδι του στην Κύπρο! Παρ’ όλο το γεγονός ότι τίποτα από αυτά δεν έγινε, δύο μόνο ελληνοκυπριακοί λόχοι του αν/χη Κουρούπη, έφραξαν τον δρόμο σε ένα ενισχυμένο σύνταγμα Τούρκων. Τους ανάγκασαν δε, να μην επιτύχουν τον αντικειμενικό τους σκοπό, που ήταν η άμεση κατάληψη της Κερύνειας και η διεύρυνση του προγεφυρώματος για την αποβίβαση των αρμάτων.

Από πλευράς ελληνοκυπριακών όπλων, υπήρξε επίσης σύγχυση εξ’ αιτίας των αντιφατικών και κωμικά αλληλοσυγκρουόμενων διαταγών που έφθαναν στο ΓΕΕΦ από το Α/ΕΔ (Αρχηγείο Ενόπλων Δυνάμεων) στην Αθήνα, και από εκεί μεταβιβάζονταν στις Μονάδες. Χάθηκε πολύτιμος χρόνος και σπαταλήθηκαν άδικα πολύτιμες δυνάμεις, σε στόχους μικρής ή δευτερεύουσας σημασίας, όπως ήταν οι επιθέσεις στους τουρκοκυπριακούς θύλακες νότια, ανατολικά και δυτικά του νησιού (π.χ. Αμμόχωστος, Πάφος κλπ), η επίθεση στον τουρκοκυπριακό θύλακα Λευκωσίας, κατά την οποία χάθηκαν πολύτιμα στελέχη της ΕΛΔΥΚ (όπως ο υπολοχαγός Σ. Τσώνος), είτε λόγω έλλειψης διορατικότητας και πρωτοβουλίας (με άλλες λέξεις λόγω εμφάνισης πλήρους στρατηγικής ανικανότητας), είτε κατ’ άλλους λόγω τυπολατρικής προσήλωσης στις εντολές του Α/ΕΔ της Αθήνας ορισμένων εκ των Επιτελών του ΓΕΕΦ και ειδικότερα του «ιωαννιδικού» ταξιάρχου Μ. Γεωργίτση, που εκείνη την περίοδο, αντικαθιστούσε τον Α/ΓΕΕΦ αντιστράτηγο Γ. Ντενίση (ο οποίος είχε ανακληθεί στην Αθήνα πριν από το πραξικόπημα, με διαταγή του αρχηγού Ενόπλων Δυνάμεων, επειδή δεν ήταν σίγουρος ότι ο Ντενίσης θα συμμορφωνόταν με τις διαταγές περί ανατροπής του Μακαρίου).

Με λίγα λόγια, αντί το ΓΕΕΦ, ευθύς μόλις έγινε αντιληπτό ότι επίκειται τουρκική απόβαση στην ευρύτερη περιοχή ανατολικά της Κερύνειας, να διατάξει πρώτον την διασπορά των μονάδων του, και δεύτερον την αποστολή ενισχύσεων ανατολικά και δυτικά του Πεντεμιλίου, πριν η τουρκική αεροπορία κάνει αισθητή την παρουσία της, παρέμεινε αδρανές μέχρι τις προ-μεσημβρινές ώρες της 20ής Ιουλίου. Και όταν αποφάσισε να αντεπιτεθεί στο προγεφύρωμα, αυτό θα γινόταν με ισχνές δυνάμεις εναντίον ενός συντάγματος ενισχυμένης συνθέσεως. Όταν ακόμα μπορούσε να βοηθήσει τον Κουρούπη, δεν το έκανε, παρά αποφάσισε να διατάξει την ΕΛΔΥΚ χωρίς καθόλου υποστήριξη πυροβολικού να επιτεθεί στο Κιόνελι, μια επίθεση σε δευτερεύοντα στόχο εκείνη την δεδομένη στιγμή, η οποία ήταν καταδικασμένη από την αρχή σε αποτυχία, λόγω των μεγάλων αερομεταφερόμενων ενισχύσεων από πεζοναύτες που είχαν λάβει οι Τούρκοι του θύλακα κατά την διάρκεια της ημέρας και των ισχυρών οχυρωματικών έργων που προϋπήρχαν της εισβολής, τα οποία –δυστυχώς- είχαν κατασκευαστεί με ελληνοκυπριακό τσιμέντο!

Αποφάσισε τέλος να στείλει κάποιες δυνάμεις να αντεπιτεθούν στους Τούρκους κατά την διάρκεια της μέρας, όταν η τουρκική αεροπορία «αλώνιζε» τους κυπριακούς αιθέρες, με αποτέλεσμα μεγάλος μέρος αυτών των δυνάμεων να βληθούν καθ’ οδόν και να αποδεκατιστούν κυριολεκτικά, πριν προλάβουν να λάβουν μέρος στην μάχη. Έτσι τραυματίστηκε θανάσιμα την 22η Ιουλίου στην διάβαση των Πανάγρων και ο ηρωικός αντισυνταγματάρχης Γ. Μπούτος του 286 Μ.Τ.Π., όταν έσπευδε με τα μηχανοκίνητα BTR-152V1 (ερπυστριοφόρα οχήματα σοβιετικής κατασκευής) του τάγματος του, να επιτεθεί εναντίον του προγεφυρώματος.

Οι συγγραφείς Σ. Βλάσσης και Γ. Σέργης, είναι σαφείς ως προς τα συμπεράσματά τους: αν το ΓΕΕΦ αντί να ασχοληθεί με δευτερεύοντες στόχους και εκκαθαρίσεις θυλάκων μικρής στρατηγικής σημασίας, είχε αποστείλει κάθε διαθέσιμη μονάδα στον χώρο του προγεφυρώματος –εκτός μέρους της δυνάμεως της ΕΛ.ΔΥ.Κ. (Ελληνικές Δυνάμεις Κύπρου) το οποίο θα έπρεπε να παραμείνει ως «φρουρά» της Λευκωσίας– οι Τούρκοι θα είχαν υποστεί μια τρομερά μεγάλη στρατιωτική ήττα. Είναι σίγουρο ότι δεν θα είχαν ούτε καν προσπαθήσει να αποβιβάσουν το 2ο αποβατικό κύμα το οποίο θα έμενε στα πλοία, τα οποία αναγκαστικά θα έβαζαν κάποια στιγμή πλώρη για την Μερσίνα, εγκαταλείποντας το 1ο αποβατικό κύμα στην ακτή του Πεντεμιλίου, με τραγικά για αυτό αποτελέσματα!

Αυτή είναι η αλήθεια η οποία ενισχύεται από τον Τούρκο στρατηγό Μεντρεντίν Ντεμιρέλ, που στα απομνημονεύματα του αναφέρει ότι μέχρι και το βράδυ της 20ης περίμεναν με εξαιρετική αγωνία, την ελληνική αντεπίθεση η οποία δεν έγινε ποτέ. Αυτό τους είχε καθηλώσει θανάσιμα στον χώρο της απόβασης και δεν τους άφηνε να διακινδυνεύσουν την επέκταση του προγεφυρώματος ούτε δυτικά προς Λάπηθο, αλλά ούτε και ανατολικά προς την Κερύνεια και την διάβαση της Αγύρτας (που θα τους ένωνε με τον θύλακα της Λευκωσίας, που ήταν και ο αντικειμενικός τους σκοπός). Το τόλμησαν μόνο όταν αντελήφθησαν ότι η ελληνοκυπριακή στρατιωτική ηγεσία παρέμενε άτολμος θεατής των εξελίξεων και οι ευρισκόμενες στον δρόμο τους ελληνικές δυνάμεις ήταν τρομερά ισχνές και χωρίς υποστήριξη πυροβολικού ή αρμάτων.

Γιατί το έκανε αυτό όμως ο ταξίαρχος Γεωργίτσης;
Στο βιβλίο του Σ. Βλάσση, αναφέρεται ότι ο Μ. Γεωργίτσης ήταν πρόσφατα προαχθείς και τελούσε υπό μετάθεση στην Ελλάδα, αλλά λόγω του ότι ανήκε στον «κύκλο αξιωματικών του Ιωαννίδη» προτιμήθηκε αντί του ταξίαρχου Π. Γιαννακοδήμου (τότε επιτελάρχου), να αντικαταστήσει τον απόντα Α/ΓΕΕΦ. Είναι ελάχιστοι αυτοί οι οποίοι αναφέρονται στις ηγετικές ικανότητες του εν λόγω αξιωματικού (ένας από αυτούς είναι ο ταξίαρχος Δ. Χάντζος, διοικητής 361 Τ.Π. στο βιβλίο του «Κύπρος ’74 – Γιατί δεν νικήσαμε», σελ.111).
Αλλά ακόμα και αν υπήρχαν αυτές, δεν τις εμφάνισε καθόλου κατά την διάρκεια των γεγονότων. Πολλοί υποστηρίζουν -και μάλλον αυτό συνέβαινε- διότι ακολουθούσε πιστά τις εντολές και διαβεβαιώσεις του Α/ΕΔ της Αθήνας για «αυτοσυγκράτηση», διότι δήθεν οι Τούρκοι μπλοφάρουν και προσπάθησε να αντιδράσει μόνο όταν κατάλαβε επιτέλους ότι οι μονάδες του ΓΕΕΦ βομβαρδίζονται ανελέητα από τους Τούρκους!

Διαβάζοντας το βιβλίο του στρατηγού Ελ. Σταμάτη (λοχαγού τότε στην 31 Μοίρα των ΛΟΚ της Εθνικής Φρουράς) «Κύριοι πάτε για ύπνο!», καταλαβαίνει κανείς πόσο υπνωτισμένοι από το «Εθνικό Κέντρο» ήταν οι Επιτελείς του ΓΕΕΦ. Ο τίτλος του βιβλίου αποδίδεται σε φράση ταγματάρχη του Επιτελείου του ΓΕΕΦ, που ειπώθηκε το βράδυ της προηγουμένης της εισβολής (19ης προς 20η Ιουλίου) σε ανησυχούντες αξιωματικούς που είχαν αυτοβούλως κατακλείσει το κτήριο του ΓΕΕΦ για να λάβουν πληροφορίες και διαταγές, όταν τα ξένα κανάλια βοούσαν ότι οι Τούρκοι απέπλευσαν από Μερσίνα με πορεία προς την Κύπρο. Σε τέτοια μακαριότητα ευρίσκετο το ΓΕΕΦ την παραμονή της εισβολής. Γιατί;

Όμως το Α/ΕΔ της Αθήνας από πού είχε αυτές τις διαβεβαιώσεις;
Διαβάζοντας το βιβλίο του «Στρατηγού της Καταστροφής» Γ. Μπονάνου (του σύγχρονου στρατηγού Χατζηανέστη της Μικρασίας), τότε αρχηγού Ενόπλων Δυνάμεων, με τίτλο «Η Αλήθεια», θα διαπιστώσει κανείς ότι οι στρατηγοί μας εκείνη την εποχή αν δεν ήταν προδότες, τότε σίγουρα ήταν ηλίθιοι! Υποστηρίζει ο στρατηγός ότι οι Αμερικάνοι διαβεβαίωναν συνεχώς ότι οι Τούρκοι μπλοφάρουν ή ότι κάνουν άσκηση. Και ας πούμε ότι είναι όντως έτσι τουλάχιστον τις πρώτες ώρες της εκδήλωσης της κρίσης στην Κύπρο.
Γιατί όταν πλέον ήταν ξεκάθαρο ότι οι Τούρκοι ούτε μπλόφαραν, ούτε άσκηση έκαναν, οι αρχηγοί του Επιτελείου αντί να κάνουν την δουλειά τους ως στρατιωτικοί, αποφάσισαν να παίξουν τον ρόλο του πολιτικού και άρχισαν έναν αγώνα προσωπικών διαβουλεύσεων απευθείας με τους Αμερικάνους και μεταφοράς των ευθυνών από τον ένα αρχηγό Επιτελείου στον άλλο; Γιατί όταν οι κατώτεροι αξιωματικοί της πρώτης γραμμής στην Κύπρο, ζητούσαν οδηγίες και διαταγές βλέποντας τους Τούρκους να αποβιβάζονται ή να τους βομβαρδίζουν, ο μεν Αραπάκης (Α/ΓΕΝ) διέταζε τα δύο «υποβρύχια τσέπης» τα οποία ευρίσκονταν σε πορεία προς τον χώρο της εισβολής για προσβολή του αποβατικού στόλου, να αλλάξουν πορεία προς Ρόδο, ο δε Παπανικολάου (Α/ΓΕΑ), να μην απογειωθούν τελικά τα Phantoms που σχετικά πρόσφατα είχε προμηθευτεί η Ελλάδα για να πλήξουν το προγεφύρωμα;

Ο ρόλος της αποστολής και των υποβρυχίων αλλά κύρια των Phantoms θα ήταν καταλυτικός για το μέλλον των επιχειρήσεων διότι αφ’ ενός μεν τα υποβρύχια διέθεταν τέτοιο εξοπλισμό (τηλεκατευθυνόμενες τορπίλες) που θα έστελναν στον πάτο της Κερυναϊκής θάλασσας, τον αποβατικό στόλο, χωρίς φόβο να εντοπιστούν από τα παλαιάς τεχνολογίας ανθυποβρυχιακά συστήματα των συνοδευτικών αντιτορπιλικών των Τούρκων, αφ’ ετέρου δε, τα αεροσκάφη μας θα ενίσχυαν το ηθικό των μαχόμενων ελληνοκυπριακών δυνάμεων, πλήττοντας κατά κύριο λόγο την αποβατική δύναμη, αλλά και θα αντιμετώπιζαν αποτελεσματικά την τουρκική αεροπορία η οποία υστερούσε ποιοτικά απέναντι στην ελληνική και ως προς τις δυνατότητες των αεροσκαφών αλλά και ως προς την εμπειρία των πιλότων.

Τέλος ο Α/ΓΕΣ Γαλατσάνος δεν τόλμησε να περάσει τον Έβρο με τις μονάδες της Θράκης του ταξίαρχου Οικονομάκου, επικαλούμενος τον από «βορρά κίνδυνο», που έντεχνα οι Αμερικάνοι είχαν αφήσει να διαρρεύσει μέσω στρατιωτικών ακολούθων του ΝΑΤΟ στην ελληνική πλευρά. Ήταν τότε, που ο μετέπειτα «καραμανλικός» στρατηγός Α. Γκράτσιος, αναφώνησε το «καημένη Ελλάδα σε παραδίδουν στους Βουλγάρους!» και ο επίσης μετέπειτα «καραμανλικότερος του Καραμανλή» στρατηγός Ντάβος, είπε τη γνωστή φράση στον στρατηγό Παπαδάκη που ήταν έτοιμος με την Μεραρχία του να διαβεί τον Έβρο: «Που πας; ο εχθρός είναι στας Αθήνας!» (από συνέντευξη του δοτού προέδρου της Κύπρου αμέσως μετά το πραξικόπημα και μέχρι την μεταπολίτευση στην Ελλάδα Νικ. Σαμψών, στην εφημερίδα «Ε.Τ.»). Όλα αυτά τα κωμικοτραγικά έγιναν τότε και από τότε βασανίζουν και εμάς και αυτούς που τα έζησαν, είτε στην Κύπρο είτε στην Αθήνα.

Ποιά θα μπορούσε να ήταν η αντίδραση της Ελλάδας;
Έχουν ειπωθεί πολλά πάνω σε αυτό. Διαπιστώσεις που υπάρχουν από σχόλια διπλωματών χωρών μελών του ΝΑΤΟ δείχνουν ότι ο αμερικανικός παράγων έδινε μεγάλη σημασία στην αποφυγή της ελληνοτουρκικής σύγκρουσης! Για αυτό ο Σίσκο μέσω του πρέσβη Τάσκα, προσπαθούσε να καθησυχάσει τον Ιωαννίδη, ο οποίος με συνεχείς «λεονταρισμούς» προσπαθούσε να απεμπλακεί από την πλεκτάνη που ο ίδιος ο Κίσινγκερ του είχε στήσει. Όταν έγινε αντιληπτό ότι υπό το βάρος της επικείμενης «τραγωδίας» στην Κύπρο το κλίμα δεν ήταν αναστρέψιμο, οι αρχηγοί των Επιτελείων με πρώτο από όλους τον Αραπάκη, παραμέρισαν τον Ιωαννίδη (τον οποίον μέχρι εκείνη την στιγμή υπάκουαν ως απλοί οπλίτες, παρόλο το γεγονός ότι όλοι τους ήταν ιεραρχικά ανώτεροί του) και άρχισαν οι ίδιοι απευθείας, να διαπραγματεύονται με τους Αμερικανούς, προετοιμάζοντας το έδαφος για την έλευση Καραμανλή. Αξιοσημείωτο και εξαιρετικά αξιοπερίεργο είναι το γεγονός, ότι Αραπάκης και Παπανικολάου, όχι μόνο διατηρήθηκαν στις θέσεις τους από την Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας της Μεταπολίτευσης, αλλά ούτε και όταν η Βουλή άνοιξε τον λεγόμενο «Φάκελο της Κύπρου», με δεδομένες τις ευθύνες τους, κανείς δεν τόλμησε να τους αγγίξει (ίσως γιατί οι ισχυροί «προστάτες» τους, βρίσκονταν πέρα από τον Ατλαντικό και τηρούσαν τον «λόγο τους» για ασυλία των αρχηγών, αν αυτοί εκτελούσαν τις εντολές τους, εκείνες τις σκοτεινές μέρες του καλοκαιριού του 1974).

Αν όμως ο Ιωαννίδης, παραμερίζοντας –όπως είχε κάνει πολλές φορές– τους επιτελείς, έδινε εντολή στις μονάδες του Έβρου να διασχίσουν τον ποταμό, εισερχόμενες συμβολικά στα τουρκικά εδάφη για 10-15 χλμ, θα δημιουργούσε τρομερό αντίκτυπο, αφ’ ενός μεν στους Τούρκους φέρνοντας τους μπροστά σε δύο μέτωπα (ένα στην Κύπρο και ένα στον Έβρο) και αφ’ ετέρου στους Αμερικάνους με ορατό πλέον κίνδυνο για γενικευμένη ελληνοτουρκική σύρραξη, και διέταζε ταυτόχρονα τα υποβρύχια που ευρίσκονταν σε πολύ κοντινή απόσταση από τα χωρικά ύδατα της Κύπρου, να πλήξουν την νηοπομπή που περίμενε να αποβιβασθεί στο Πεντεμίλι, τότε τα πράγματα στο νησί θα είχαν εξελιχθεί πολύ διαφορετικά. Εδώ πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα το γεγονός, ότι το εύρος της ακτής της απόβασης, δεν επέτρεπε σε πολλά ταυτόχρονα αποβατικά να προσεγγίζουν την ακτή, οπότε η διαδικασία προσέγγισης τους ήταν σε «κύματα» ανά 2-3 αποβατικά και κατά συνέπεια απελπιστικά αργή (όπως παραδέχεται και ο Μεχμέτ Αλή Μπιράντ, στο βιβλίο του «Απόφαση-Απόβαση»), γεγονός που τα καθιστούσε σχεδόν ακίνητους στόχους.

Ποιά η συμβολή της ΕΛΔΥΚ εκείνες τις κρίσιμες μέρες;
Η ΕΛΔΥΚ του 1974 αποτελούσε μια πάρα πολύ αξιόμαχη μονάδα, στελεχωμένη σε επίπεδο υπομονάδων της, με αξιόλογα και ικανότατα -όπως αποδείχθηκε από τα πολεμικά γεγονότα- στελέχη. Το γεγονός ότι η ΤΟΥΡΔΥΚ δεν έπαιξε σχεδόν κανένα ενεργό ρόλο στις επιχειρήσεις του «Αττίλα Ι», αλλά αντίθετα μολαταύτα είχε σαν απώλεια και τον διοικητή της, συνταγματάρχη Βεζύρογλου, αυτό οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην αποτρεπτική παρουσία της ΕΛΔΥΚ. Διοικητής της εκείνη την εποχή ήταν ο συνταγματάρχης (ΠΖ) Νικολαΐδης, ο οποίος μόλις είχε τοποθετηθεί στην μονάδα. Το μέγα λάθος που του καταλογίζεται είναι ότι παρακολουθούσε από μακριά τα γεγονότα, και πειθαρχούσε αφάνταστα στις εντολές του ΓΕΕΦ. Απόδειξη ότι συναίνεσε στην αποστολή αυτοκτονίας της ΕΛΔΥΚ κατά του Κιόνελι, χωρίς προπαρασκευή πυροβολικού, χωρίς σοβαρή υποστήριξη αρμάτων και βέβαια χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν του ότι αυτό θα γινόταν υπό το φως της ημέρας, καθ’ ήν στιγμήν η τουρκική αεροπορία ήταν η μοναδική παρούσα στους κυπριακούς αιθέρες, ο δε χώρος προ του Κιόνελι ήταν εξαιρετικά ακάλυπτος, αποψιλωμένος χωρίς φυσικές οχυρές θέσεις.

Η ΕΛΔΥΚ εκ προοιμίου εθεωρείτο εξαιρετικά υπολογίσιμος αντίπαλος από τους Τούρκους. Οργανωμένη με τα πρότυπα του ελλαδικού στρατού, στον οποίο στην ουσία ανήκε, είχε σαν κύρια αποστολή την προστασία της νήσου, όπου και όταν αυτό της ζητηθεί. Γι’ αυτό και κατά την διάρκεια της εισβολής, υπομονάδες της αποσπάσθηκαν σε άλλα σημεία πέραν του στρατοπέδου της. Κατά κύριο λόγο ο 1ος λόχος αποσπάσθηκε, στην περιοχή Καραβά να συνδράμει τις εκεί μονάδες της Εθνικής Φρουράς που θα προσπαθούσαν να αναχαιτίσουν την προσπάθεια εξάπλωσης της τουρκικής προέλασης προς δυσμάς. Όμως ο κύριος όγκος των δυνάμεών της ήταν ταγμένος πίσω από τον λόφο της Μακεδονίτισσας, εκεί όπου είναι σήμερα ο τύμβος με τα κενοτάφια των πεσόντων Ελλήνων, Ελλαδιτών και Κυπρίων, ενώ δυνάμεις 2 λόχων είχαν οχυρωθεί με τους άντρες τους ακροβολισμένους στα χαρακώματα και ορύγματα προ του στρατοπέδου στον Γερόλακκο. Και αυτό γιατί με πολύ σωστή πρωτοβουλία του διοικητή της, προληπτικά, το χάραμα της ημέρας της εισβολής (04.00 πμ) δόθηκε η εντολή να αναπτυχθεί όλη η μονάδα σε χώρους διασποράς εντός και εγγύς του στρατοπέδου της. Έτσι δεν τους βρήκε στα καταλύματά τους η πρώτη επίθεση των τουρκικών βομβαρδιστικών με βόμβες ναπάλμ, που δημιούργησε εικόνες «Κόλασης του Δάντη» μέσα στο στρατόπεδο. Το υποτιθέμενο αντίπαλο δέος, η ΤΟΥΡΔΥΚ είχε εγκαταλειφθεί από το βράδυ προ της εισβολής και οι άντρες της βρήκαν καταφύγιο στον τουρκοκυπριακό θύλακα του Κιόνελι. Για να μην γίνει αντιληπτή η απόσυρσή τους, έβαλαν τα μεγάφωνα του στρατοπέδου τους, να παιανίζουν εμβατήρια και είχαν φωταγωγήσει πλήρως τον χώρο. Αυτό από μόνο του, έπρεπε να θεωρηθεί ύποπτο, διότι με τις πληροφορίες που υπήρχαν τότε για τον απόπλου της αποβατικής δύναμης από την Μερσίνα, με επικείμενη την πολεμική σύγκρουση, ποιά στρατιωτκή μονάδα φωταγωγείται σαν να έχει δεξίωση; Όμως τέτοια ώρα, τέτοια λόγια. Εκείνη την στιγμή τίποτα δεν αξιολογείτο σωστά, για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω, ούτε από την τοπική ΕΥΠ ούτε από το 2ο Ε.Γ. του ΓΕΕΦ ούτε από το 2ο Ε.Γ. της ΕΛΔΥΚ.

Τελικά η ΕΛΔΥΚ, τουλάχιστον τάχθηκε αμυντικά μετά την αποτυχημένη επίθεση στο Κιόνελι, σε νέα χαρακώματα και ορύγματα τα οποία σκάφτηκαν με αστραπιαία ταχύτητα.
Στις 17:00 της 22ας Ιουλίου, μια ώρα μετά την κατάπαυση πυρός, στον βόρειο τομέα της Λευκωσίας οι Τούρκοι προσπάθησαν να προωθηθούν καλυμμένοι πίσω από ένα κοπάδι πρόβατα! Έγιναν αντιληπτοί απ’ την αρχή με γέλια απ’ την Εθνοφρουρά, αφέθηκαν να πλησιάσουν αρκετά και θερίστηκαν μαζί με το κοπάδι.

Στις 18:00 -και ενώ υπάρχει συμφωνία για κατάπαυση του πυρός από τις 16.00- 500 περίπου Τούρκοι στρατιώτες με όλμους πλησιάζουν εντελώς ύπουλα, με έρπειν, κρυφά το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ στα 500 μ. ανατολικά και άλλοι 500 περίπου από τα δυτικά, ελπίζοντας να το καταλάβουν αιφνιδιαστικά. Έγιναν αντιληπτοί και παρά τις εντολές του ΓΕΕΦ για διατήρηση της εκεχειρίας αυτοί πλησίαζαν μέχρι σημείου άλματος εφόδου, βοηθούμενοι απ’ το σκοτάδι που άρχισε να πέφτει και την αφέγγαρη νύχτα. Ο σκοπός του 4ου λόχου τους αντιλήφθηκε και έριξε στον αέρα προειδοποιητικά. Το ΓΕΕΦ επέμενε να τηρηθεί η κατάπαυση του πυρός με τους Τούρκους δίπλα στα συρματοπλέγματα του στρατοπέδου! Ο διοικητής όμως του λόχου με πρωτοβουλία του, διέταξε αρχικά προειδοποιητικές βολές και στη συνέχεια έδωσε διαταγή πυρός, μέχρι που οι Τούρκοι απομακρύνθηκαν. Το πρωί βρέθηκαν δίπλα στα συρματοπλέγματα αρκετοί νεκροί Τούρκοι στρατιώτες φορτωμένοι με όλμους και οπλοπολυβόλα. «Η κατάπαυση πυρός δεν ίσχυε για άνανδρους και προσπαθούσαν να την εκμεταλλευτούν όσο γίνεται καλύτερα» (από συνέντευξη βετεράνου της «ΕΛΔΥΚ»).

Την Τρίτη 23 Ιουλίου, δηλαδή την επομένη της κατάπαυσης πυρός, οι Τούρκοι προωθήθηκαν αργά και διστακτικά στη θέση του 11ου Σ.Π., ανάμεσα στην ΕΛΔΥΚ και στο αεροδρόμιο Λευκωσίας, το οποίο προσπάθησαν να πλησιάσουν, αλλά ανακόπηκαν από τη Α’ Μοίρα Καταδρομών που ήρθε με τα «Νοράτλας» από το Μάλεμε της Κρήτης, με την γνωστή «αποστολή Νίκη» και που από το βράδυ της προηγούμενης, είχε αναλάβει την υπεράσπισή του. Αργότερα το αεροδρόμιο τέθηκε υπό την προστασία του Ο.Η.Ε. με παρέμβαση του Κούρτ Βάλντχάϊμ και έτσι παραμένει ως σήμερα (Καναδοί Κυανόκρανοι ανέλαβαν την προστασία του κατά τα τέλη των εχθροπραξιών).

Το πρωί της 14ης Αυγούστου, βρήκε τους άνδρες της ΕΛΔΥΚ σε γραμμή άμυνας στο στρατόπεδο της, στις θέσεις διασποράς που είχαν ανακατασκευάσει. Στην άμυνα του στρατοπέδου ήσαν όσοι είχαν μείνει από τις μάχες του Καραβά (από τον ηρωικό 1ο λόχο που στην ουσία δεν υπήρχε πια) οι οποίοι είχαν συμπτυχθεί σε διλοχία με υπολείμματα του 6ου λόχου, υπό τον ταγματάρχη Στεργιόπουλο. Οι υπόλοιποι ήταν, ο 2ος με διοικητή τον υπολοχαγό Κωσταντούλα, ο 4ος με τον Κύπριο λοχαγό Λ. Ιωαννίδη, ο λόχος διοικήσεως της ΕΛΔΥΚ με διοικητή τον ταγματάρχη Δελή, μια διμοιρία μηχανικού με διοικητή τον λοχαγό Σταυριανάκο και άλλα μικρά τμήματα εφέδρων Κυπρίων σε διμοιρίες τυφεκιοφόρων. Διοικητής όλων αυτών των δυνάμεων ήταν ο αντισυνταγματάρχης Σταυρουλόπουλος.

Από το πρωί που ξεκίνησε ο Αττίλας ΙΙ, οι Τούρκοι άρχισαν να χτυπούν με πυρά βαρέος πυροβολικού και αεροπορίας. Στις 10:00 εκδηλώθηκε η πρώτη επίθεση πεζικού η οποία αποκρούσθηκε. Στις 11:00 δεύτερη προσπάθεια Τουρκικού πεζικού και αρμάτων αποκρούστηκε πάλι. Την ίδια τύχη είχε και επίθεση των Τούρκων στις 15:00. Σε όλη αυτή τη διάρκεια η αεροπορία τους, χτυπούσε κατά διαστήματα, τους υπερασπιστές του στρατοπέδου. Η άμυνα του στρατοπέδου από την ΕΛΔΥΚ αποδεικνυόταν η αποτελεσματικότερη των δυνάμεών μας γιατί με τις εύστοχες βολές των ΠΑΟ της μονάδας, δεν τολμούσαν να προελάσουν τα άρματά τους. Οι Τούρκοι σε μπουλούκια έκαναν επίθεση, σε μπουλούκια υποχωρούσαν. Και πάντα oι επιτιθέμενοι ευρίσκονταν πίσω από την κάλυψη των προπορευόμενων αρμάτων τους. Όταν ένα τούρκικο άρμα δεχόταν αντιαρματική βολή, τα υπόλοιπα υποχωρούσαν και μαζί με αυτά το πεζικό που τα ακολουθούσε.

Από το πρωί της 15ης Αυγούστου, οι Τούρκοι ξανάρχισαν να βάλλουν εναντίον της ΕΛ.ΔΥ.Κ. με πυρά πυροβολικού και αεροπορίας αδιάκοπα. Όμως δεν τόλμησαν καμία επίθεση πεζικού και αρμάτων. Η παντελής αποτυχία των επιθέσεων τους την 14η Αυγούστου, τους αποθάρρυνε. Γι’ αυτό έριξαν το βάρος τους των επιθέσεων τους (αναζητώντας άλλη οδό διάσπασης της Άμυνας Λευκωσίας) κατά του άξονα του προαστίου του Αγ. Παύλου– Σχολής Γρηγορίου. Όμως και εκεί «έφαγαν τα μούτρα τους», διότι ήταν ζώνη ευθύνης ενός εξαιρετικού Έλληνα αξιωματικού, του ταγματάρχη Δ. Αλευρομάγειρου, διοικητή του 336 ΤΕ (μετέπειτα αντιστρατήγου και Γενικού Επιθεωρητή Στρατού), ο οποίος ουσιαστικά με τους άντρες του, πολεμώντας λυσσασμένα εναντίον υπεράριθμων Τούρκων και με ελλιπέστατο οπλισμό, κράτησε την Λευκωσία, ανέπαφη, ουσιαστικά στα όρια της Πράσινης Γραμμής που προϋπήρχαν, της εισβολής.

Στην ΕΛΔΥΚ τώρα, ο διοικητής της, προβλέποντας νέα επίθεση των Τούρκων, ακόμα πιο ισχυρή την επομένη (16η Αυγούστου) ζήτησε από το ΓΕΕΦ αντιαρματική υποστήριξη και μεγαλύτερη υποστήριξη πυρών πυροβολικού. Όμως αντί αυτών του έστειλαν τρία τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού! Αντιλαμβανόμενος την μη χρησιμότητά τους υπό αυτές τις περιστάσεις, τα έστειλε πίσω την νύχτα, έτσι ώστε να διατεθούν σε άλλες αποστολές.

Είναι σημαντικό εδώ να αναφερθεί το «άσχημο παιχνίδι» που έπαιξαν ορισμένοι από τους άνδρες των Ηνωμένων Εθνών, οι οποίοι πρόδιδαν στους Τούρκους, πληροφορίες μάχης των ελληνικών Δυνάμεων. Αυτό αποδεικνύεται από μαρτυρίες στρατιωτών της πρώτης γραμμής όπως του Στρ. Σπανογιάννη της ΕΛΔΥΚ όπου έβλεπε τις βολές του πυροβολικού των Τούρκων να γίνονται απόλυτα εύστοχες, πέντε μόλις λεπτά μετά την πτήση ελικοπτέρων του ΟΗΕ πάνω από τις οχυρωμένες ελληνικές θέσεις, ενώ πέντε λεπτά νωρίτερα ήταν απελπιστικά άστοχες. Άλλοι στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ βεβαιώνουν ότι αφότου δόθηκε από Έλληνα αξιωματικό, στους αξιωματικούς του ΟΗΕ (μετά από φορτική απαίτησή τους), το σχεδιάγραμμα του ναρκοπεδίου που είχε υπήρχε μπροστά από το Στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, ένα ερπυστριοφόρο Μ-113 των κυανοκράνων πέρασε μέσα από αυτό αποτυπώνοντας ξεκάθαρα στο έδαφος, «το ασφαλές μονοπάτι» ανάμεσα στις νάρκες, το οποίο χρησιμοποίησαν την επομένη στην επίθεσή τους τα τούρκικα τανκς. Υπάρχουν και άλλες μαρτυρίες, όπως αυτή των ανδρών της Α’ ΜΚ που υπερασπιζόνταν το αεροδρόμιο της Λευκωσίας, όπου οι Καναδοί κυανόκρανοι, περνούσαν ανάμεσά τους κατά την διάρκεια της ανάπαυλας από την μάχη, και ευθύς μετά, στην νέα επίθεση των Τούρκων, όλα τα σημεία παραλλαγής ή ενέδρας των ανδρών της Μοίρας, ήταν ήδη γνωστά στους Τούρκους που είτε τα απέφευγαν, είτε έριχναν όλο το βάρος της επίθεσής τους σε αυτά!

Η ΕΛΔΥΚ πια, έχοντας κρατήσει γερά ήδη δυο μέρες, με τους άντρες της σε θέσεις μάχης που ήταν γεμάτες κρατήρες από βόμβες των 1.000 λιβρών και τα πάντα γκρεμισμένα και καμένα, περιμένει ξημερώνοντας η 16η Αυγούστου, την νέα επίθεση των Τούρκων η οποία έμελλε να είναι και η τελευταία.

Στις 08:30 το πρωί άρχισε να προσβάλλεται και πάλι από την αεροπορία τους και συγχρόνως άρχισαν να κινούνται προς το στρατόπεδο και προς τον Άγιο Παύλο δυο τουρκικοί σχηματισμοί. Ήταν δύο ίλες μέσων αρμάτων Μ-47 σε σχηματισμό «Υ», ενισχυμένες με τάγματα πεζικού που ακολουθούσαν, υποστηριζόμενα από πυρά πυροβολικού καμπύλης τροχιάς που έρχονταν από το Κιόνελι, ενώ ταυτόχρονα ένας άλλος παρόμοιος τρίτος σχηματισμός αποτελούμενος από μία ίλη μέσων αρμάτων Μ-48 και πεζικό, κινούμενος με άξονα το Γερόλακκο προς τη θέση του 4ου Λόχου και του Λόχου Διοικήσεως. Όλοι αυτοί οι σχηματισμοί αποκρούστηκαν μέχρι το μεσημέρι από τους λιγοστούς υπερασπιστές του στρατοπέδου με τα πενιχρά οπλικά συστήματα που διέθεταν. Όταν μετά από συνεχείς επαναλαμβανόμενες επιθέσεις οι Τούρκοι κατάφεραν να φθάσουν στα 100 μέτρα από τις τελευταίες σειρές συρματοπλεγμάτων στα αριστερά, με το πλεονέκτημα της υπεροπλίας και του δεκαπλάσιου στρατεύματος που εφορμούσε, η μάχη κατέληξε εκ του συστάδην. Παρ’ όλο που κάποια αραιά πυρά υποστήριξης του πυροβολικού μας έκοψαν κάπως την ορμή των αρμάτων τους, αυτοί σε λίγο θα έμπαιναν στις θέσεις του 4ου Λόχου.

Ήταν 13:00 και διατάχτηκε απαγκίστρωση. Αυτή όμως θα έπρεπε να γίνει υπό το φως της ημέρας, με τα νώτα ακάλυπτα και σε έδαφος επικλινές, χωρίς φυσική κάλυψη. Πραγματική αυτοκτονία. Προσπάθησαν τα πρώτα τμήματα μέχρι που τα τούρκικα άρματα και πεζικό έπεσαν στις γραμμές τους, οπότε οι Έλληνες μαχητές ενεπλάκησαν σε μάχη σώμα με σώμα και εξελίχθησαν σκηνές άπειρης αυτοθυσίας, ηρωισμού σε συνδυασμό με την απόγνωση και το αίσθημα της αυτοσυντήρησης! Το πρόβλημα δημιουργήθηκε στο κέντρο, όπου εισήλθε και ο κύριος όγκος των επιτιθέμενων Τούρκων. Στην αρχή οι Τούρκοι, λόγω σύγχυσης εξ αιτίας της ομοίου χρώματος (λόγω ΝΑΤΟ) της στολής εκστρατείας των Ελλήνων στρατιωτών, με αυτής των δικών τους, στην προσπάθειά τους να εκκαθαρίσουν το στρατόπεδο από τους λιγοστούς «Ελδυκάριους», πυροβολούσαν ανεξέλεγκτα ότι εκινείτο. Σε αυτήν την προσπάθειά τους αλληλοεξοντώθηκαν πολλοί Τούρκοι στρατιώτες. Όμως ο υπερβολικά μεγάλος αριθμός τους για μια τέτοια επίθεση, τους επέτρεπε τέτοιες «πολυτέλειες».

Στις 13:35 τα τούρκικα άρματα έμπαιναν πλέον από όλες τις μεριές στο στρατόπεδο και προσπαθούσαν να κλείσουν σε μία λαβίδα τους υποχωρούντες Ελλαδίτες στρατιώτες. Τότε ο ανθυπασπιστής Κ. Κέντρας με την Διμοιρία Πολυβόλων έμεινε εκεί να καλύπτει τους υποχωρούντες συναδέλφους του και έκτοτε θεωρείται αγνοούμενος. Με αυτή του την πράξη, έδωσε χρόνο στους συναδέλφους του να απαγκριστρωθούν προς την περιοχή Αρχαγγέλου. Τότε, έφταναν και έφεδροι από την Λεμεσό στο ύψωμα της Σχολής Γρηγορίου.

Δεν θα γίνει επέκταση σε λεπτομέρειες ηρωικών πράξεων που διαδραματίστηκαν εκείνες τις τελευταίες στιγμές που το στρατόπεδο ακόμα διατηρούσε την ελληνικότητά του. Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα μαρτυρία για τον τελευταίο «αλφαμίτη» της πύλης του στρατοπέδου, «αγνοούμενο» στρατιώτη Κρατημένο. Με την απαγκίστρωση, ο βοηθός πολυβολητής, στρατιώτης Λύνγκος (έως σήμερα «αγνοούμενος») τραυματίστηκε στα πόδια. Έσπευσαν αμέσως κοντά του, οι φίλοι του στρατιώτες Μουλακάκης και Κρατημένος (ο δεύτερος εκείνη την ημέρα είχε υπηρεσία σαν «αλφαμίτης» στην πύλη). Ο Λύνγκος δεν μπορούσε να κινηθεί. Ο Μουλακάκης κατάλαβε ότι ήταν ανώφελο να παραμείνουν εκεί μιας και σε αυτό το σημείο του στρατοπέδου τα τουρκικά τανκς απείχαν μόλις 50 μέτρα. Είπε στον Κρατημένο να φύγουν. Εκείνος όμως, παρόλο ότι ήταν μάγειρος στην ειδικότητα, του είπε (μαρτυρία του στρ.Μουλακάκη στο ΓΕΕΦ): «Φύγε εσύ. Θα μείνω εδώ με τον Λύνγκο». Φεύγοντας ο στρ. Μουλακάκης γύρισε για τελευταία φορά και τον είδε στο όρυγμά του, να ρίχνει με το Τόμσον ριπές κατά των Τούρκων που προσπαθούσαν να περάσουν το αγκαθωτό συρματόπλεγμα, καθυστερώντας όσο μπορούσε την διείσδυσή τους, έτσι ώστε να καλύψει την υποχώρηση των συντρόφων του. Κανένας δεν είδε ποτέ πια τον τελευταίο «αλφαμίτη» της πύλης, ο οποίος μαζί με τον στρ. Λύνγκο (και τόσους άλλους) από τότε αναφέρεται στην λίστα των «αγνοουμένων».

Οι Τούρκοι στη μανία τους για την ΕΛΔΥΚ που αντιστάθηκε ηρωικά, μάζεψαν τους νεκρούς στρατιώτες της, στον δρόμο μπροστά από το στρατόπεδο και αφού τους απογύμνωναν, τους έκοβαν τα κεφάλια και τους φωτογράφιζαν. Ανάμεσα στους ηρωικά πεσόντες αξιωματικούς της ήταν οι λοχαγοί Σταυριανάκος και Σταμπουλής. Ο πρώτος, επικεφαλής της διμοιρίας Μηχανικού της μονάδας, χάνοντας τους περισσότερους άνδρες του σε μάχες σώμα με σώμα, πυροβολήθηκε από συζυγές πολυβόλο άρματος. Πριν λίγο διέταζε τους άνδρες του (μαρτυρία Λοχία Φλέσσα), να μείνουν στα ορύγματά τους και αν χρειαστεί τα τουρκικά άρματα να περάσουν από πάνω τους! «Το στρατόπεδο είναι Ελλάδα και θα το υπερασπιστούμε μέχρι ενός!», είπε λίγο πριν σκοτωθεί.

Σε αυτήν την μάχη η ΕΛΔΥΚ έχασε πάνω από το 1/3 της δυνάμεως των υπερασπιστών του ατρατοπέδου της, που το ξεκίνημα της 14ης Αυγούστου, αριθμούσε περίπου 300 άνδρες. Η διαπίστωση ότι κανείς εκ των υπερασπιστών της δεν «το έβαλε στα πόδια», παρ’ όλο το γεγονός ότι η προσπάθειά τους φαινόταν καταδικασμένη, πρώτον λόγω του όγκου των επιτιθέμενων και δεύτερον λόγω των ισχνών μέσων που διέθεταν για την απώθησή τους, δείχνει τον ηρωισμό τους και το αίσθημα του καθήκοντος που είχαν στην καρδιά τους. Απαγκιστρώθηκαν μόνο όταν διατάχθηκαν για αυτό, αφού πολλοί από αυτούς είχαν καταπλακωθεί μέσα στα ορύγματά τους από τα εφορμούντα τούρκικα τάνκς, έχοντας ξοδέψει πρώτα και τα τελευταία πυρομαχικά τους! Οι εναπομείναντες στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ, παρόλο που από το απόγευμα της 16ης, μετά την πτώση του στρατοπέδου τους είχε συμφωνηθεί και πάλι κατάπαυση πυρός, απόκρουσαν και την επομένη (17η Αυγούστου) με επιτυχία επιθέσεις των Τούρκων στον Άγιο Παύλο, μαζί με Κύπριους εθελοντές από την Αμμόχωστο που πολέμησαν ηρωικά στο πλευρό τους. Ήταν οι τελευταίες συμπλοκές.

Η μάχη της ΕΛΔΥΚ αναφέρεται στο Μουσείο Ιστορίας του Λονδίνου, ως μία από τις πιο άνισες μάχες που δόθηκαν ποτέ. Και όπως αναφέρει ο στρατιώτης Γώγος, που δακτυλογραφούσε το Ημερολόγιο Μονάδας καθ’ υπαγόρευσιν του ταγματάρχη Καλλιώρα, διευθυντή του 3ου Ε.Γ.: «Και στις Θερμοπύλες χάσαμε… όμως δεν αποτελεί μια ένδοξη στιγμή της Ελληνικής Ιστορίας;».

Πώς χάθηκε η Κερύνεια;
Μεγάλη ήταν η συμβολή (όπως έχει ήδη προαναφέρει) του 251 Τ.Π. και του διοικητή του αντισυνταγματάρχη Π. Κουρούπη, ο οποίος από την πρώτη μέρα της αποβάσεως μόνος και αβοήθητος, εγκλώβισε με δυο λόχους του, την ασυγκρίτως μεγαλύτερη αποβατική δύναμη στον όρμο Πεντεμίλι και ακολούθως (υπο την πίεση των αρμάτων Μ-47 της 39ης Μεραρχίας των Τούρκων, που ήδη είχαν αποβιβασθεί έστω και με μεγάλη καθυστέρηση) συμπτύχθηκε μαζί με την 33η Μοίρα Καταδρομών του ταγματάρχη Κατσάνη, του λοχαγού Κατούντα και του υπολοχαγού Ροκά, υπερασπιζόμενοι ηρωϊκά μέχρι τέλους την πόλη. Ο ταγματάρχης Κατσάνης σκοτώθηκε την 21η Ιουλίου.

Ο αντισυνταγματάρχης Κουρούπης μαζί με τον ταγματάρχη Τσιάκκα, έπεσαν ηρωικά έξω απ’ την Κυρήνεια το απόγευμα της 22 Ιουλίου ‘74. Έπεσε ενώ ανασύντασσε τις δυνάμεις του για αντεπίθεση κατά του προγεφυρώματος, την οποία μόλις είχε διατάξει! Στο πρώτο κιόλας άλμα της εφόρμησης δέχτηκε καταιγισμό πυρών και έπεσε, έχοντας μόλις τραβήξει το πιστόλι του. Οι άντρες του δεν κατάφεραν να πάρουν το σώμα του, λόγω των δραστικών πυρών των πολυάριθμων Τούρκων και έκτοτε θεωρείται πεσών στο πεδίο της μάχης. Αρχικά θεωρήθηκε αγνοούμενος μέχρι το 1991, οπότε ήλθαν στο φως ορισμένες μαρτυρίες για τις τελευταίες στιγμές του, παρόλο που το σώμα του δεν βρέθηκε ποτέ. Το ίδιο συνέβη και με τον ταγματάρχη Τσιάκκα και τον λοχαγό Κατούντα.

Οι Τούρκοι πλέον χωρίς καμιά αξιόμαχη μονάδα στο πέρασμά τους, μπήκαν στην Κερύνεια, επιτυγχάνοντας τον αντικειμενικό τους σκοπό, έστω και με δύο μέρες καθυστέρηση. Στους δρόμους της, σκόρπιοι-αποκομμένοι εθνοφρουροί αντάλλασσαν πυροβολισμούς με τους εισβολείς, αλλά η κατάσταση γρήγορα ξεκαθάρισε υπέρ των Τούρκων, οι οποίοι ως αντίποινα για την αντίσταση των υπερασπιστών της, εκτελούσαν επί τόπου όποιον στρατιώτη παραδιδόταν! Ακολούθως εκτέλεσαν κτηνώδεις πράξεις, απέναντι στον άμαχο πληθυσμό, ακόμα και αυτόν που είχε τεθεί υπό την προστασία του Ο.Η.Ε.! Η μανία για την καθυστέρηση που είχαν στο πρόγραμμα τους, ξέσπασε πάνω στους αμάχους και στους τραυματίες εθνοφρουρούς. Αξιοσημείωτη τέλος, θεωρείται η επική απαγκίστρωση και διαφυγή από την αιχμαλωσία, της μικρής φρουράς του Κάστρου της Κερύνειας στο λιμάνι, οι οποίοι από περάσματα και προσχώσεις εδαφών («νεροφαγώματα»), που είχαν δημιουργηθεί από νερά της βροχής, πέρασαν ανάμεσα από τους Τούρκους στρατιώτες και τα τανκς τους, στα ελεύθερα, μέχρι εκείνη την στιγμή, εδάφη.

Όπως επίσης δεν πρέπει να ξεχνούμε την θυσία των 2 τορπιλακάτων «Τ1» και «Τ3», στα νερά έξω από την Κερύνεια, οι οποίες υπακούοντας αμέσως στην εντολή που έλαβαν από τον Ναυτικό Διοικητή Κύπρου, Παπαγιάννη, να πλήξουν τον Στόλο Εισβολής, ξεκίνησαν γνωρίζοντας ότι επρόκειτο για μια αποστολή αυτοκτονίας. Αυτό γιατί αυτές οι τορπιλάκατοι ήταν σοβιετικής κατασκευής, παλαιάς τεχνολογίας, με όχι μεγάλη ταχύτητα πλεύσης, ισχνό επιφανειακό οπλισμό και μπορούσαν να εκτοξεύσουν τορπίλη μόνο εκ των όπισθεν. Αυτό σημαίνει ότι με το φως της ημέρας θα έπρεπε να πλεύσουν «εν πάσει δυνάμει» εναντίον ταχύτατων αντιτορπιλικών, να αποφύγουν τις βολές ανασχέσεως τους, όπως και αυτές της υπεριπτάμενης τούρκικης αεροπορίας, να τα πλησιάσουν και ακολούθως να γυρίσουν 180° για να εκτοξεύσουν την τορπίλη τους. Πραγματική αυτοκτονία…
Όμως ο υποπλοίαρχος Τσομάκης και ο επίκουρος σημαιοφόρος Βερύκιος (Κυβερνήτες των «Τ3» και «Τ1» αντίστοιχα) χωρίς να λογαριάσουν τον κίνδυνο του εγχειρήματος τους, απέπλευσαν άμεσα από την βάση τους εναντίον της τούρκικης νηοπομπής. Κατάφεραν να ξεπεράσουν τα πρώτα πυρά ανασχέσεως των πλοίων και να πλησιάσουν, όχι όμως σε απόσταση τέτοια ώστε να εξαπολύσουν τις τορπίλες τους. Οι αεροπορικές προσβολές και πολυβολισμοί των Τούρκων αεροπόρων, τους καταβύθισαν, σχεδόν αύτανδρους (μόνο ένας κελευστής σώθηκε τραυματισμένος κολυμπώντας ως την στεριά).

Οι Τούρκοι μετά την κατάληψη της βόρειας πλευράς του νησιού, στην ναυτική βάση στο Μπογάζι βρήκαν ανέπαφη μια πανομοιότυπη τορπιλάκατο, ή οποία ήταν στην τεχνική βάση για επισκευή. Την πήραν λοιπόν όπως ήταν και την επιδεικνύουν, εκθέτοντάς την ως λάφυρο…των μαχών, στο Πολεμικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης! Κάποιος θα πρέπει ίσως να τους πει ότι δεν τους τιμάει να επιδεικνύουν με υπερηφάνεια τον σχεδόν άχρηστο εξοπλισμό των αντιπάλων τους ως «λάφυρα πολέμου» (τα ίδιο λάθος έπραξαν με τα ακινητοποιημένα οχήματα της Εθνικής Φρουράς που τα εμφανίζουν ως «λάφυρα πολέμου» και εκτίθενται στο Πεντεμίλι, όπως αναφέρθηκε παραπάνω).

Πως χάθηκε η Αμμόχωστος;
Η Αμμόχωστος πάντα εθεωρείτο ως ένας πιθανός χώρος απόβασης των Τούρκων. Για αυτό το λόγο στην αποβατική δύναμη αντιπερισπασμού, οι Τούρκοι είχαν δώσει εντολή να πλεύσει προς Αμμόχωστο. Όταν τα ραντάρ του Αγίου Ανδρέα έπιασαν την νηοπομπή στις οθόνες τους, αυτή είχε πορεία προς Αμμόχωστο. Όμως γρήγορα αποδείχθηκε ότι ήταν απλά μια νηοπομπή αντιπερισπασμού, για να δώσει την εντύπωση ότι οι Τούρκοι θα αποβιβάζονταν στην Αμμόχωστο, όπου υπήρχε και ισχυρός θύλακας Τουρκοκυπρίων. Όμως και εδώ οι Τούρκοι τα έκαναν θάλασσα. Η αποβατική δύναμη αντιπερισπασμού, άλλαξε πορεία προς ανατολάς και μετά προς βορρά, πολύ ενωρίτερα από ότι προέβλεπε το σχέδιο, και πολύ πριν εμφανισθούν τα πλοία της κυρίως απόβασης στα ανοιχτά των κυπριακών χωρικών υδάτων στα βόρεια του νησιού. Έτσι κατέστη σαφές ότι επρόκειτο για δύναμη αντιπερισπασμού και τίποτα παραπάνω.

Στην Αμμόχωστο το βράδυ προ της εισβολής, έγινε η αλλαγή σειρών της ΕΛΔΥΚ. Δηλαδή 450 νέοι οπλίτες αντικατέστησαν την 19η Ιουλίου, ισάριθμους «Ελδυκάριους», που θα γύρναγαν στην Ελλάδα για να απολυθούν.
Στις 23 Ιουλίου διανύουμε τη δεύτερη μέρα από την συμφωνία κατάπαυσης πυρός και οι Τούρκοι βλέποντας ότι οι Έλληνες την τηρούν έντιμα, προχωρούν συνεχώς… τελείως ανέντιμα και με την ανοχή των ΟΗΕδων.

Καταφέρνουν έτσι να εγκλωβίσουν τμήματα που έχουν διαταγή διατήρησης της θέσης και όταν σιγουρευτούν για την οπλική υπεροχή τους απέναντι στους «ακίνητους» αμυνόμενους, να επιτεθούν για να τους εξοντώσουν… Έτσι εγκλώβισαν και διέλυσαν με ενέδρα την 181 Μ.Π.Π., η οποία απεγκλωβιζόταν αμαχητί αφού έβλεπε ότι οι Τούρκοι την περικύκλωναν και η Μοίρα είχε εντολή κατάπαυσης πυρός, επιτρέποντας στους Τούρκους να την πλησιάσουν κυκλωτικά και ακίνδυνα. Στην έξοδό της προς Συγχαρί, ανακόπηκε η πορεία της και αναδιπλούμενη έπεσε σε εχθρική ενέδρα και εξοντώθηκε, μόλις που νύχτωνε. Οι Τούρκοι εκμεταλλευόμενοι την εξουδετέρωση της 181 ΜΠΠ , προώθησαν δυνάμεις και κατέλαβαν το φρούριο του Μπουφαβέντο στο Πενταδάκτυλο, υψώνοντας προκλητικά μια μεγάλη σημαία. Ταυτόχρονα Τούρκοι καταδρομείς εισχωρούσαν στα ενδότερα της εθνοφρουράς για δολιοφθορές σε στρατηγικούς στόχους. Η τουρκική υπεροπλία πλέον, αλλά και η ατιμία της εκμετάλλευσης της ανακωχής για ασφαλή προώθηση ήταν ασύγκριτη, απέναντι σε μια άτακτη Εθνοφρουρά, που έδειχνε ανίκανη να απαντήσει. Οι Έλληνες αξιωματικοί των τμημάτων της Εθνοφρουράς πλέον πέρα από την απείθεια, αντιμετώπιζαν ανοικτά και την εχθρότητα πλέον των Ελληνοκυπρίων εθνοφρουρών…

Όμως οι Τούρκοι προς το παρόν κάνουν ένα αγώνα δρόμου με τον χρόνο για να πετύχουν προωθήσεις εκεί όπου δεν τα κατάφεραν με πολεμικά μέσα. Ακόμα δεν δίνουν σημασία στον τομέα της Αμμοχώστου. Τα νέα από εκεί είναι συγκρατημένα αισιόδοξα για αυτούς. Οι Τουρκοκύπριοι του θύλακα, έχουν οχυρωθεί στο κάστρο και τα τείχη της παλαιάς πόλης και αμύνονται έναντι των ανδρών της Εθνοφρουράς που τους πολιορκούν, με πενιχρά όμως αποτελέσματα. Άλλωστε οι Τούρκοι ετοιμάζονταν για αυτές τις μέρες επί χρόνια. Όπως λέει ο τότε έφεδρος ανθυπολοχαγός Πάνος Ιωαννίδης σε συνέντευξή του (πηγή των περισσότερων πληροφοριών για τα γεγονότα της Αμμοχώστου), από πλευράς Ελληνοκυπρίων υπάρχει μια «επιστράτευση-παρωδία» στην Αμμόχωστο, με σχεδόν ανύπαρκτα τα μέσα, με σαστισμένους και ανήμπορους να διοικήσουν τους επιτελείς της Στρατιωτικής Διοίκησης, και με ένα κατά πολλούς ακατάλληλο έως προδοτικά υπακούοντα στο ΓΕΕΦ, διοικητή -τον συνταγματάρχη Κωνσταντίνο Ζαρκάδα- να περιφέρεται μονολογώντας «ό,τι είναι να γίνει θα γίνει, δεν χρειάζεται να είμαστε προκλητικοί…»! Εξαίρεση μέσα στο χάος, το ανήσυχο βλέμμα των Κυπρίων μονίμων και εφέδρων αξιωματικών και οπλιτών, που αντελήφθησαν «ότι κάτι δεν πάει καλά» και άρχισαν να οργανώνουν μεταξύ τους ομάδες μάχης.

Φωτεινή εξαίρεση από τους Ελλαδίτες αξιωματικούς απετέλεσε ο αντισυνταγματάρχης Ανδρέας Μουζάκης, που ηγήθηκε της μοναδικής ελληνοκυπριακής επίθεσης για την κατάληψη του πολυβολείου στο τουρκικό λύκειο. Εκεί, έξω από τα τείχη της Αμμοχώστου, σκοτώθηκε ο ηρωικός αντισυνταγματάρχης Μουζάκης, μεσημέρι της 20ης Ιουλίου 1974. Όταν κάποια στιγμή καταλήφθηκε το τουρκικό πολυβολείο, αιφνιδιάστηκαν οι Τούρκοι από την επίθεση και υποχωρώντας ξανά μέσα στα τείχη, μετέδωσαν τον πανικό σε ολόκληρη την -για χρόνια- τουρκοκρατούμενη παλαιά πόλη της Αμμοχώστου. Οι έφεδροι ζήτησαν ενισχύσεις, εξηγώντας στον διοικητή Ζαρκάδα ότι «οι πύλες είναι ανοικτές, ο πανικός μεταξύ των Τούρκων διάχυτος και ότι με λίγους ακόμα μαχητές, η επιχείρηση για κατάληψη της εντός των τειχών Αμμοχώστου θα είναι νικηφόρα». Εξήγησαν επίσης οι έφεδροι στον διοικητή ότι «εάν η παλαιά πόλη καταληφθεί και οι Τούρκοι είναι πλέον ανάμεσα τους, ο κίνδυνος για βομβαρδισμό της Αμμοχώστου από την τουρκική αεροπορία, απομακρύνεται (για να μην πλήξουν και ομοεθνείς τους), χωρίς να αποκλείεται και το ενδεχόμενο οι εισβολείς να μην θεωρήσουν πλέον την Αμμόχωστο σαν στόχο προτεραιότητας». Τα εξήγησαν αυτά οι έφεδροι στον συνταγματάρχη Ζαρκάδα, για να πάρουν την πιο ακατανόητη έως προδοτική διαταγή που ακούστηκε ποτέ από Έλληνα αξιωματικό: «Άμεση υποχώρηση, η κατάληψη της παλαιάς Αμμοχώστου δεν είναι δική σας δουλειά…! Σας διατάζω να υποχωρήσετε αμέσως».

Με αυτή την διαταγή, η ευκαιρία για κατάληψη της εντός των τειχών Αμμοχώστου χάθηκε οριστικά… Ανήμποροι να ενεργήσουν όπως θα έπρεπε, οι έφεδροι υποχώρησαν στο δασάκι των δικαστηρίων και στα γύρω κτίρια, άρχισαν να δέχονται -αμυνόμενοι πλέον- τα πυρά των Τούρκων από τα τείχη, που βλέποντας τους Έλληνες να μην επιτίθενται, ξεθάρρεψαν. Σε λίγο άρχισε και η τουρκική αεροπορία να βομβαρδίζει το κέντρο της Πόλης, την παραλία της Αμμοχώστου και τις θέσεις τους. Ο διοικητής Αμμοχώστου συνταγματάρχης Ζαρκάδας φρόντισε έγκαιρα να ολοκληρώσει το δικό του μέρος του δράματος. Οι Κύπριοι μαχητές τον κατηγορούν ότι πρόδωσε την Αμμόχωστο από τις πρώτες ώρες, της πρώτης ημέρας, της πρώτης φάσης της Εισβολής, εκτελώντας με απόλυτη ακρίβεια τις εντολές που είχε πάρει και που μόνο εκείνος γνώριζε. Το γεγονός ότι ο ρόλος του συνταγματάρχη Ζαρκάδα και των ανθρώπων του είχε τελειώσει από την πρώτη μέρα, αποδείχθηκε μόλις ανακοινώθηκε η προσωρινή κατάπαυση πυρός, χάριν των δήθεν «συνομιλιών της Γενεύης». Με το πρόσχημα ότι «όφειλαν να επισκεφθούν το ΓΕΕΦ», ο διοικητής Ζαρκάδας και το επιτελείο του εξαφανίστηκαν οριστικά, εγκαταλείποντας όλα τα τμήματα και την Αμμόχωστο χωρίς στρατιωτική διοίκηση!

Για την πόλη της Αμμοχώστου, η δεύτερη φάση της Εισβολής άρχισε ενωρίς το απόγευμα της 13ης Αυγούστου 1974 με βομβαρδισμό, και με δύο τμήματα να προσπαθούν να την υπερασπιστούν: Ένα τμήμα από 32 εφέδρους στο δασάκι των δικαστηρίων και ένα δεύτερο τμήμα στο νοσοκομείο της πόλης, με επικεφαλής τον λοχαγό Στέλιο Κάτσιο. Οι έφεδροι στο δασάκι χωρίς διοίκηση. Ο αρχαιότερος από τους αξιωματικούς έπρεπε να αναλάβει τη διοίκηση. Έτυχε να είναι ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Πάνος Ιωαννίδης. Οι εχθροπραξίες συνεχίστηκαν μέχρι και το μεσημέρι της Πέμπτης 15ης Αυγούστου 1974. Το απόγευμα της ημέρας εκείνης, ο βομβαρδισμός εντάθηκε, οι Τούρκοι πύκνωσαν τα πυρά από τα τείχη και κάποιο φορητό ραδιόφωνο μετέδιδε ότι «τα τουρκικά άρματα κατευθύνονται προς την Αμμόχωστο, κινούμενα χωρίς αντίσταση, χωρίς τη συνοδεία πεζικού και με μέγιστη ταχύτητα στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας-Αμμοχώστου».

Η πόλη έρημη. Μοναδική ένδειξη αντίστασης, οι πυροβολισμοί από τους άνδρες στο νοσοκομείο και τους εφέδρους στο δασάκι. Πυροβολισμοί που άρχισαν να αραιώνουν, γιατί τα πυρομαχικά των εφέδρων ήσαν πλέον μετρημένα. Οι διαταγές οι οποίες δόθηκαν από τον έφεδρο ανθυπολοχαγό Γιαννάκη Αρέστη (σήμερα ταξίαρχος ε.α.) και τον έφεδρο ανθυπολοχαγό Πάνο Ιωαννίδη ήταν: «Παραμένουμε στις θέσεις μας αμυνόμενοι. Οικονομία στα πυρομαχικά» και «Να βγουν παρατηρητές προς τη λίμνη του Αγίου Λουκά και να αναφέρουν τις κινήσεις των αρμάτων. Να χρησιμοποιηθεί η βενζίνη από τις αποθήκες του διοικητηρίου για να γίνουν βόμβες Μολότοφ. Εάν τα άρματα κινηθούν μέσα στην πόλη, θα αντιμετωπιστούν». Ακολούθως δίνουν εντολή στους ασυρματιστές: «Να γίνει προσπάθεια επικοινωνίας με το ΓΕΕΦ και την κυβέρνηση, για να ζητηθούν ενισχύσεις. Τα άρματα από μόνα τους, χωρίς πεζοπόρα τμήματα, μόνο γραμμή αντιπαράταξης μπορούν να επιδιώξουν, προφανώς κατά μήκος του δρόμου προς το λιμάνι. Η πόλη της Αμμοχώστου μπορεί να κρατηθεί». Ήσαν οι πρώτες ουσιαστικές διαταγές, μετά από τις «αντιφατικές» εκείνες του συνταγματάρχη Ζαρκάδα. Η πειθαρχία των οπλιτών προς τους νεαρούς ανθυπολοχαγούς τους ήταν χαρακτηριστική.

Μέσα σε συνθήκες κόλασης, όλοι και από μόνοι τους εξύψωσαν το ηθικό τους και κινήθηκαν όπως διατάχθηκαν. Όμως γύρω στις 17:30 ο Λοχαγός Κάτσιος με το τμήμα του (το τμήμα του νοσοκομείου) διατάχθηκε να ανασυνταχθεί στη Δερύνεια και είναι αυτός που κράτησε την γνωστή μέχρι και σήμερα, ακραία γραμμή προς την Αμμόχωστο. Οι μόνοι Έλληνες που είχαν απομείνει στην Αμμόχωστο ήσαν οι 32 έφεδροι στο δασάκι των δικαστηρίων και μια ακόμα ομάδα εφέδρων, που είχαν επίσης εγκαταλειφθεί προδομένοι από την δική τους ηγεσία, στο λιμάνι της Αμμοχώστου. Ήσαν οι έφεδροι, που τελικά αναγκάστηκαν να πέσουν στη θάλασσα για να σωθούν κολυμπώντας.

Τα τούρκικα άρματα εν τω μεταξύ είχαν φθάσει στη λίμνη του Αγίου Λουκά και κτυπούσαν διαρκώς. Την βενζίνη που έψαχναν οι ελληνικές δυνάμεις για να κατασκευάσουν βόμβες Μολότωφ, την είχε πάρει μαζί του ο συνταγματάρχης Ζαρκάδας. Ελπίδα για εξασφάλιση ενισχύσεων μέσω του ΓΕΕΦ ή της κυβέρνησης καμία. Το μεν Γενικό Επιτελείο δεν απαντούσε στις κλήσεις, ο δε Πρόεδρος της Δημοκρατίας και το Υπουργικό Συμβούλιο είχαν εγκαταλείψει την Λευκωσία. Και το κρισιμότερο, τα πυρομαχικά των εφέδρων στην Αμμόχωστο είχαν εξαντληθεί. Η «σιγή πυρός» από τη ελληνική πλευρά, έδωσε το τελικό σύνθημα στους Τούρκους για τελική επίθεση με όλα τα μέσα που διέθεταν. Η μοναδική Ελληνοκυπριακή επιλογή ήταν: ή να χαθούν αμαχητί (λόγω έλλειψης πυρομαχικών) ή να υποχωρήσουν. Η τελευταία πράξη γράφτηκε με την υποστολή της ελληνικής σημαίας. Όσοι μπόρεσαν να ακούσουν -σχεδόν όλοι- βρέθηκαν «σε στάση προσοχής να χαιρετούν την Γαλανόλευκη». Η ελληνική σημαία της Αμμοχώστου κατέβηκε, διπλώθηκε και παραδόθηκε στον αρχαιότερο αξιωματικό. Αμέσως μετά δόθηκε η τελευταία διαταγή: «Να μαζευτεί ο οπλισμός. Άμεση υποχώρηση. Εγκαταλείψατε τας θέσεις μας, η Αμμόχωστος χάνεται….».

Στην πορεία τους αυτή οι Τούρκοι από την κοιλάδα της Μεσσαορίας, έδωσαν πολύ λίγες μάχες μέχρι να φτάσουν στην Αμμόχωστο. Και αυτό διότι οι Εθνική Φρουρά με κατακερματισμένες τις δυνάμεις της και χωρίς ηθικό, εγκατέλειπε τις θέσεις μάχης και μόνο στην θέα των τουρκικών αρμάτων Μ-48. Και είχαν δίκιο. Αυτοί που τους έταξαν εκεί να αντισταθούν με «Ένφιλντ» απέναντι σε άρματα, ήθελαν λίαν επιεικώς κρέμασμα! Όμως παρά ταύτα οι Τούρκοι παρέμεναν διστακτικοί σε αυτήν την προώθησή τους διότι όπως αναφέρει ο Τούρκος Δρ. Γ. Κιουτσούκ (τότε αξιωματικός του στρατού εισβολής) στο βιβλίο της Σ. Ιορδανίδου «Νταλγκά, Νταλγκά», οι πληροφορίες που είχαν, ήταν ότι οι Έλληνες μάζεψαν στρατό και θα επιτεθούν. Όπως αναφέρει, το βράδυ πριν την προέλασή τους προς την Αμμόχωστο, έμειναν άυπνοι, περιμένοντας τους Έλληνες να τους ορμήσουν (και με δεδομένο τον φόβο του Τούρκου στρατιώτη να πολεμήσει νύχτα). Όπως λέει ο Δρ. Κιουτσούκ στην συνέντευξή του, από την πολύ κούραση και την αϋπνία έβλεπαν τους ξερούς θάμνους που κουνιόνταν από τον ψυχρό νυχτερικό αεράκι, σαν να ήταν Έλληνες στρατιώτες και τους πυροβολούσαν άσκοπα.

Δυστυχώς αυτή η αντεπίθεση δεν έγινε ποτέ. Ανικανότητα; Προδοσία; Μάλλον και τα δύο μαζί… από διαφορετικούς πρωταγωνιστές!
Μα ακόμα και όταν έφτασαν στην Αμμόχωστο οι Τούρκοι δίσταζαν να μπουν στην πόλη! Δεν μπορούσαν ποτέ να φανταστούν ότι την υπεράσπιζαν μερικές –χωρίς πυρομαχικά– διμοιρίες.

Σε όλη την πορεία τους οι Τούρκοι διέπραξαν τρομερές κτηνωδίες απέναντι στους τραυματίες ή τους αιχμάλωτους Εθνοφρουρούς. Τους μεν αιχμάλωτους τους εκτελούσαν ομαδικά (ομολογία του Δρ.Γ.Κιουτσούκ), τους δε τραυματίες, τους άφηναν στον δρόμο και με εξαιρετικό σαδισμό, πέρναγαν από πάνω τους …οι ερπύστριες των τάνκς (μαρτυρίες επιζώντων στο ΓΕΕΦ)! Σε ότι αφορά τους άμαχους που δεν πρόλαβαν να φύγουν από τα σπίτια τους ή έμειναν εγκλωβισμένοι στα χωριά τους, το βιβλίο του Ρ.Αλασόρ (Κούρδου που υπηρετούσε στον Τουρκικό Στρατό εισβολής) «Διαταγή: Εκτελέστε τους αιχμαλώτους» δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας για την τραγική τύχη τους. Ομαδικές εκτελέσεις, βιασμοί γυναικών ανεξαρτήτως ηλικίας, κακοποιήσεις παιδιών… Όπως είχε πει ο Β.Ουγκώ: «παντού φωτιά και θάνατος… από εδώ πέρασαν Τούρκοι…»

Η Αμμόχωστος είναι ακόμα ένα παράδειγμα στρατηγικής ήττας του ΓΕΕΦ, διότι μπορούσε να σωθεί. Με τις αντιφατικές διαταγές και την αδυναμία επιβολής της πειθαρχίας, που θα δημιουργούσε εκείνες τις δυνάμεις εφέδρων, οι οποίες θα μπορούσαν να σταλούν ως ενισχύσεις των λιγοστών υπερασπιστών της, χάθηκε η πόλη, που από τότε αποτελεί «πόλη φάντασμα» και διαρκές διαπραγματευτικό όπλο των Τούρκων.

Αξιοσημείωτα γεγονότα που σημάδεψαν την «Μάχη της Κύπρου»
H αόρατη νηοπομπή
Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα γεγονότα εκείνων των ημερών ήταν η λεγόμενη «αόρατη νηοπομπή» με πρωταγωνιστή τον ηρωικό Κυβερνήτη του Α/Γ ΛΕΣΒΟΣ, τον πλωτάρχη Ε. Χανδρινό. Όπως αναφέρει ο αντιναύαρχος ε.α. Κ. Βάλλας, «το Α/Γ ΛΕΣΒΟΣ, απέπλευσε από τις Κεχριές για την Αμμόχωστο Κύπρου, την 13 Ιουλίου 1974 και ώρα 22:00, μεταφέροντας προσωπικό και υλικό της ΕΛΔΥΚ, με προβλεπόμενη ώρα κατάπλου την 07:00 της 17/7/74. Την 09:00 της 15/7 και ενώ το πλοίο βρισκόταν εν πλώ, ο κυβερνήτης πληροφορήθηκε από το ραδιόφωνο, την εκδήλωση πραξικοπήματος, εναντίον του Μακαρίου και ότι ο αρχιεπίσκοπος ήτο νεκρός. Ο Χανδρινός αποφάσισε την συνέχιση του πλού για ολοκλήρωση της αποστολής του και ενημέρωσε σχετικά το ΓΕΝ, το οποίο ενέκρινε τις προθέσεις του. Το μεσημέρι της 16/7 ενώ το Α/Γ βρισκόταν νοτίως της Λεμεσού, διατάχθηκε από ΓΕΝ να αναστρέψει και να κινηθεί προς τον όρμο Λάρδο (Λίνδος) της Ρόδου. Η διαταγή αυτή ακυρώθηκε την επομένη και εδόθη νέα εντολή να καταπλεύσει στην Αμμόχωστο την 19/7/74 στις 05.00. Πράγματι, το Α/Γ ΛΕΣΒΟΣ κατέπλευσε στο λιμάνι της Αμμοχώστου την 19/7 και ώρα 05:00, αλλά δεν εκφόρτωσε πυρομαχικά του Στρατού Ξηράς γιατί όπως ανέφερε ο αρμόδιος Αξιωματικός της ΕΛΔΥΚ δεν ήταν απαραίτητα, επειδή από πρόσφατες επιχειρήσεις (εννοεί το πραξικόπημα) είχε περισυλλέξει μεγάλη ποσότητα όπλων και πυρομαχικών (που ευρέθη στις αποθήκες του «Εφεδρικού»). Πέραν αυτού, δύο Αξιωματικοί της Ειρηνευτικής Δυνάμεως, είχαν τοποθετηθεί, -για πρώτη φορά- στον καταπέλτη του πλοίου προς έλεγχο του εκφορτούμενου υλικού. Την ίδια ημέρα (19/7) και ώρα 18:00 το πλοίο απέπλευσε από την Αμμόχωστο με 450 άνδρες οπλίτες της ΕΛΔΥΚ, για επαναπατρισμό. Την επομένη το πρωί, 20/7 ο Κυβερνήτης πληροφορήθηκε από το δελτίο ειδήσεων της Κυπριακής Ραδιοφωνίας την είδηση της τουρκικής επιθετικής ενέργειας και της αποβάσεως, ως και την κήρυξη γενικής επιστρατεύσεως, από την κυπριακή κυβέρνηση. Το πλοίο την 09:20, διατάχθηκε από ΓΕΝ να πλεύσει στη Λεμεσό, για αποβίβαση της δυνάμεως ΕΛΔΥΚ, αλλά μετά από λίγα λεπτά της ώρας (την 09:40), ελήφθη νέα διαταγή ΓΕΝ, για να πλεύσει στην Πάφο και να αποβιβάσει το προσωπικό της ΕΛΔΥΚ. Όταν το Α/Γ ΛΕΣΒΟΣ έλαβε την τελευταία διαταγή, βρισκόταν 40 ν.μ. νοτιοδυτικά της Πάφου. Την 14:00 της 20/7, το πλοίο αγκυροβόλησε στην Πάφο και άρχισε η αποβίβαση των οπλιτών με τρία αποβατικά πλοιάρια. Μετά από λίγο (14:15), ο διοικητής της Εθνοφρουράς Πάφου ζήτησε από τον κυβερνήτη, μέσω του ραδιοτηλεφώνου, να προσβάλλει με το πυροβολικό του πλοίου, το φρούριο της Πάφου και συγκεκριμένα τον θύλακα Μουττάλου, στον οποίο ήταν συγκεντρωμένες μεγάλες τουρκικές δυνάμεις (δύο τάγματα), με άριστο εξοπλισμό. Ο κυβερνήτης, ελλείψει πληροφοριών από ΓΕΝ, εάν η Ελλάδα είχε εμπλακεί σε εχθροπραξίες με την Τουρκία λόγω της εισβολής και επειδή η κατάσταση επέβαλλε την πλήρη σιγή ασυρμάτου και μέσων επικοινωνίας με το κέντρο, βρέθηκε προ του σοβαρού διλήμματος εάν θα υλοποιούσε το αίτημα της Εθνοφρουράς περί προσβολής τουρκικών στόχων, με όλες τις τυχόν επιπτώσεις, ή θα άφηνε στο έλεος των εισβολέων την Πάφο. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η «μοναχικότητα» του κυβερνήτη στη αστραπιαία λήψη σοβαρών αποφάσεων, οι οποίες ενδεχομένως να έχουν λίαν σοβαρές επιπτώσεις, είναι πράγματι δραματική. Ο Χανδρινός, μετά από μία σύντομη εκτίμηση της καταστάσεως και λαμβάνοντας υπόψη ότι η ύπαρξη ισχυρών τουρκικών δυνάμεων στην περιοχή, θα σήμαινε μεγάλη αιματοχυσία και ολοκληρωτική κατάληψη της Πάφου, αποφάσισε την προσβολή των στόχων που του υποδείχτηκαν, με τον διαθέσιμο ανεπαρκή οπλισμό του πλοίου (πυροβόλα των 40mm Μπόφορς), τον οποίον είχαν επανδρώσει και οπλίτες της ΕΛΔΥΚ, λόγω αριθμητικής ανεπαρκείας του πληρώματος του πλοίου. Επί δύο συνεχείς ώρες (15.30–17.30), το ψυχωμένο και ηρωικό πλήρωμα του ΛΕΣΒΟΣ σφυροκόπησε με επιτυχία τον θύλακα (περίπου 900-950 βλήματα των 40 mm), με αποτέλεσμα να εξουδετερωθεί ο τουρκικός θύλακας και να διασωθεί η Πάφος».

Όπως αναφέρει, στο πολεμικό ημερολόγιο (ημερ. 23.07.1974), ο αποφασιστικός και γενναίος κυβερνήτης: «Επί του θέματος της εκτελέσεως βολής εναντίον των τουρκοκυπριακών θέσεων, πλέον των όσων αναφέρθησαν, έχω να προσθέσω ότι από την στιγμήν που διετάχθην όπως αναστρέψω δια Πάφον, εθεώρησα ότι το πλοίον συμμετείχεν, αδιακρίτως εάν έφερε ελληνικήν σημαίαν, ενεργώς εις οιοδήποτε είδος επιχειρήσεων, είτε αμυντικάς, είτε επιθετικάς, ελάμβανον χώραν εις την νήσον». Αξίζει να αναφερθεί και η τελευταία παράγραφος του πολεμικού ημερολογίου, ακριβώς όπως διατυπώθηκε απο τον κυβερνήτη: «..Περαίνων την εν λόγω έκθεσιν, επιθυμώ να αναφέρω ότι ως διαπίστωσα, το ηθικόν του Έλληνος, η ψυχραιμία και η τόλμη αυτού, ευρίσκεται εις υψηλόν βαθμόν. Δεν θα ήτο υπερβολή να γράφω ότι άπαντες οι επιβαίνοντες του πλοίου αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και οπλίται εν ουδεμία περιπτώσει απώλεσαν το θάρρος των και την πίστιν προς τα ιδεώδη της φυλής. Ιδιαιτέρως εθαύμασα το θάρρος των επαναπατριζομένων οπλιτών του Στρατού Ξηράς (άνδρες της ΕΛΔΥΚ), οίτινες καίτοι είχαν συνειδητοποιήσει ότι επέστρεφον εις τας οικείας των, με έξαλλον ενθουσιασμόν και αλλαλαγμούς χαράς, εδέχθηκαν την, απο του στόματός μου, πληροφορίαν περί της επανόδου των εις την Κύπρον, προς ενίσχυσιν των μαχομένων συναδέλφων των εναντίον των εχθρών του γένους».

Το Α/Γ ΛΕΣΒΟΣ, μετά την εκτέλεση των πυρών, απέπλευσε απο την Πάφο την 18.00 της 20ης Ιουλίου, με προορισμό τον Ναύσταθμο Σαλαμίνας. Ο κυβερνήτης, πλωτάρχης Χανδρινός, εκτίμησε -πολύ σωστά πως αποδείχθηκε αργότερα- την κατάσταση και αποφάσισε να λάβει πορεία προς νότο αντί προς δυσμάς, που ήταν η συντομότερη προς Ρόδο. Την πορεία αυτή τήρησε επί 6ωρο περίπου και τα μεσάνυχτα, όταν το πλοίο βρισκόταν 60 ν.μ νότια της Κύπρου, έστρεψε επι πορείας 270 (δυτική). Το πλοίο συνέχισε την πολιτική τήρησης σιγής ασυρμάτου μέχρι την 03:30, όταν λόγω αιφνιδίου θανάτου του μοναδικού επιβαίνοντος πολιτικού υπαλλήλου Δαμιανού Μιχαήλ, οδηγού περονοφόρου οχήματος, απαιτήθηκε η αναφορά του συμβάντος στο ΓΕΝ. Από εκείνη την ώρα, το πλοίο ανέφερε τακτικά το στίγμα του στο ΓΕΝ. Το Α/Γ ΛΕΣΒΟΣ κατέπλευσε στη Σητεία Κρήτης την 14.50 της 22ης Ιουλίου και παρέμεινε μέχρι την 22.20 της ίδιας ημέρας οπότε απέπλευσε για τον Ν/Σ Σαλαμίνος, στον οποίο κατέπλευσε την 23η Ιουλίου στις 21.00. Από τα διάφορα δημοσιεύματα του ελληνικού και διεθνούς τύπου, ως και την σχετική έρευνα του αείμνηστου Στέλιου Ι. Χαρατσή, αποδεικνύεται περίτρανα η «πύρρεια νίκη» των τουρκικών ναυτικών δυνάμεων, κατά την εισβολή στην Κύπρο.

Η έξυπνη και ορθά μελετημένη κίνηση του Χανδρινού, να κινηθεί νότια για περίπου 6 ώρες και να βγει έξω από την περιοχή επιχειρήσεων, πέραν του ότι διέσωσε το πλοίο του και τους επιβαίνοντες, δημιούργησε, σε συνδυασμό με την έλλειψη συντονισμού των τουρκικών δυνάμεων, τέτοια σύγχυση στο Τουρκικό Γενικό Επιτελείο και στα επιχειρούντα πλοία και αεροσκάφη, ώστε να βυθισθεί από φίλια (τουρκικά) μαχητικά Α/Φ, το Α/Τ «Kocatepe» με κυβερνήτη τον αντιπλοίαρχο Giuven Erkayia TN και να χαθούν 13 αξιωματικοί και 64 άνδρες του πληρώματός του. Αλλά και δύο άλλα τουρκικά αντιτορπιλικά, το Α/Τ «Adatepe» (Κυβερνήτης Αντιπλοίαρχος Rizah Nur Ontzu TN) και το Α/Τ «Cacmak» (κυβερνήτης αντιπλοίαρχος M. Fevzi ΤΝ), υπέστησαν σοβαρές και μικρότερες βλάβες, αντίστοιχα. Ταυτόχρονα κατερρίφθησαν 4 επιχειρούντα αεροσκάφη της τουρκικής αεροπορίας. Το τουρκικό Υπουργικό Συμβούλιο δέχτηκε με αλαλαγμούς χαράς την βύθιση των αντιτορπιλικών διότι νόμισε ότι επρόκειτο για ελληνική νηοπομπή (με βάση την πληροφόρηση που είχαν από τον θύλακα Πάφου, κατά του οποίου είχε βάλλει πριν μερικές ώρες ο Χανδρινός). Ζητοκραυγές και φιλιά μεταξύ Τούρκων ατρατιωτικών και πολιτικών. Κατήφεια και μελαγχολία εμφανίστηκε στους υπουργούς και επιτελείς του Ετζεβίτ όταν ανακάλυψαν την αλήθεια. Οι Τούρκοι στρατιωτικοί κοιτάζονταν σαστισμένοι μεταξύ τους.

Βέβαια αργότερα, το ελληνικό κράτος, «τίμησε» τον Λευτέρη Χανδρινό, για αυτό το κατόρθωμά του, με το να τον τοποθετήσει σαν Ναυτικό Ακόλουθο της Ελλάδας στην Τουρκία, σε μια χώρα που της είχε «κάψει την γούνα» και όπου τον είχε επικηρύξει! Όσο για το Α/Γ ΛΕΣΒΟΣ; Εκποιήθηκε μετά από χρόνια και επωλήθη για παλιοσίδερα αντί να διατηρηθεί ως μουσείο της ατρόμητης ναυτοσύνης των Ελλήνων (όπως έγινε με το θωρηκτό «Γ.Αβέρωφ»). Το μεταπολιτευτικό ελληνικό κράτος είχε ανάγκη τα ψίχουλα που πήρε από την εκποίηση του; Μάλλον όχι. Απλά με τα προαποφασισμένα βήματα προόδου της ελληνοτουρκικής φιλίας, ένα ακόμα ενθύμιο της απαράμιλλης ελληνικής λεβεντιάς, που είχε κάνει ένα πολύ μεγάλο «χουνέρι» στους Τούρκους, εθεωρείτο «παρείσακτο»! Πόσο μάλλον να είναι ελλιμενισμένο ως πλωτό μουσείο!

Επιχείρηση «Νίκη»
Μια άλλη αξιοσημείωτη περίπτωση από τον αγώνα της Κύπρου τον Ιούλιο και Αύγουστο του 1974 ήταν η περίπτωση της αποστολής-αυτοκτονίας των Noratlas με την κωδική ονομασία «ΝΙΚΗ». Ο συγγραφέας Κακολύρης στο βιβλίο του με τον ομώνυμο τίτλο αναφέρεται σε μία από τις πιο παράτολμες επιχειρήσεις στην πολεμική αεροπορική ιστορία που ήταν άγνωστη για τον πολύ κόσμο και που διαδραματίστηκε τον Ιούλιο του 1974 κατά την διάρκεια της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, αποστολή που ανέδειξε για μια ακόμη φορά το μεγαλείο των Ελλήνων.

Ενώ η Κύπρος φλεγόταν από τις τουρκικές αεροπορικές επιδρομές, και τα αποβατικά αγήματα είχαν αποβιβασθεί στην περιοχή Πεντεμίλι, η μόνη απάντηση άμυνας ήταν αυτή των ανδρών της ΕΛΔΥΚ η οποία βρισκόταν στην περιοχή από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 και του 251 Τ.Π. της Κερύνειας. Την ίδια ώρα στην Ελλάδα γινόταν σύσκεψη για την ενίσχυση της δύναμης Κύπρου, και αποφασίστηκε η αποστολή με αεροσκάφη τύπου Noratlas δυνάμεων καταδρομέων. Η διαταγή εκτέλεσης δόθηκε την 21 Ιουλίου του 1974 στις 18.10.

Όλα τα διαθέσιμα μεταγωγικά αεροσκάφη ήρθαν από τα αεροδρόμια στην αεροπορική βάση της Σούδας στην Κρήτη, και αφού στάθμευσαν στον βόρειο διάδρομο οι κυβερνήτες τους πήγαν για ενημέρωση στην αίθουσα της 340 ΜΔ/Β. Εκεί πληροφορήθηκαν για την αποστολή και την κωδική ονομασία «Νίκη». Διοικητής των καταδρομέων της πρώτης μοίρας ήταν ο Γιώργος Παπαμελετίου και υποδιοικητής ο Άγγελος Αβραμίδης Τα αεροσκάφη αν και καταπονημένα από τα χρόνια και τις αναρίθμητες πτήσεις πήραν θέσεις και απογειώθηκαν με διαφορά πέντε λεπτών το ένα από το άλλο, έχοντας από τριάντα καταδρομείς το καθένα με πλήρη φορτίο που σήμαινε βάρος 5000 κιλών.

Μόλις τα αεροσκάφη πέρασαν τα βουνά της ανατολικής Κρήτης, άρχισαν κάθοδο για τα 500 πόδια με ταχύτητα 140 κόμβων και από εκεί για το FIR Αθηνών-Καΐρου. Πλησιάζοντας τις ακτές της Κύπρου έβλεπαν τα φώτα του Ακρωτηρίου και έκαναν στροφή 15 μίλια νότια της Λάρνακας. Από εκεί πέρασαν από το όρος Τρόοδος με πορεία για Λευκωσία. Πρέπει να τονιστεί πως σε όλη την διάρκεια της πτήσης από την Σούδα, τα αεροσκάφη πετούσαν με σιγή ασυρμάτου για να μην εντοπιστούν, με σβηστά φώτα και με μόνη βοήθεια αυτή την εμπειρία των ναυτίλων που έδιναν την πορεία με ανύπαρκτα ουσιαστικά μέσα στους κυβερνήτες. Πλησιάζοντας το αεροδρόμιο φάνηκαν από την αριστερή πλευρά τα πρώτα σημάδια των τροχιοδεικτικών αντιαεροπορικών βλημάτων των τούρκικων δυνάμεων, καθώς και από τις ελληνικές δυνάμεις οι οποίες δεν είχαν ειδοποιηθεί για τον ερχομό ενισχύσεων. Κάποιες αναφορές μίλησαν και για πυρά που ήρθαν από την πλευρά των αγγλικών βάσεων (αυτό δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ και μάλλον δεν ισχύει). Η προσέγγιση ήταν εφιαλτική, οι κυβερνήτες των αεροσκαφών προσπαθούσαν με απεγνωσμένους ελιγμούς να αποφύγουν τα πυρά, τα χειριστήρια έτρεμαν από τα οριακά σημεία που είχαν φτάσει τα Νoratlas και οι μηχανές μούγκριζαν από την μέγιστη ισχύ που προσπαθούσαν να πάρουν. Δυστυχώς το σήμα για «όπλα δεσμευμένα» δεν έφτασε σε όλες τις αντιαεροπορικές συστοιχίες της Εθνικής Φρουράς στον πέριξ του αεροδρομίου χώρο που ήταν ταγμένα, από αλυσιδωτά λάθη της διοίκησης. Το αποτέλεσμα ήταν να καταρριφθεί από φίλια πυρά, το «Νίκη 4» (Παναγόπουλος) στην περιοχή της Μακεδονίτισσας παρασύροντας στον θάνατο όλους τους καταδρομείς που μετέφερε, με μόνο τυχερό-επιζήσαντα τον καταδρομέα Αθανάσιο Ζαφειρίου ο οποίος πήδηξε στο κενό λίγο πριν συντριβεί το αεροσκάφος, καθώς και το πλήρωμά του. Και η ζημιά θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη αν από τύχη, το αντιαεροπορικό που έβαλε και έπληξε το «Νίκη 7», δεν πάθαινε εμπλοκή. Επίσης τα «Νίκη 7» (Δημητρός) και «Νίκη 10» (Αδαμόπουλος) έπαθαν σοβαρές ζημίες και τα πληρώματα τους τα πυρπόλησαν για να μην πέσουν στα χέρια του εχθρού. Τα αεροσκάφη που επέστρεψαν στην Σούδα ήταν: «Νίκη 1» (Χοχλακάκης), «Νίκη 10» (Παπαθανασίου), «Νίκη 11» (Μήτσαινας), «Νίκη 15» (Πετρουλάκης). Τα αεροσκάφη «Νίκη 6» (Παπακων/νου) και «Νίκη 9» (Στραβοπόδης) προσγειώθηκαν στο Ηράκλειο, ενώ στην Ρόδο προσγειώθηκαν τα «Νίκη 5» (Δρακωνάκης) «και Νίκη 8» (Τζανάκος).

Μετά την αποβίβαση στην Λευκωσία γίνεται το μοίρασμα των πυρομαχικών, και κάθε καταδρομέας λαμβάνει από 300 σφαίρες, μερικές χειροβομβίδες και ατομικό οπλισμό. Η δύναμη έλαβε εντολή να ενισχύσει την δύναμη της ΕΛΔΥΚ που ήδη βρισκόταν στο αεροδρόμιο. Στάλθηκε ένας λόχος και όταν έγινε αντιληπτός από τους Τούρκους ξεκίνησε η μάχη η οποία όμως έληξε υπέρ των Ελλήνων Καταδρομέων οι οποίοι ανάγκασαν τους αντιπάλους τους σε υποχώρηση. Είναι καταγεγραμμένο ως γεγονός το παρακάτω περιστατικό: Ενώ οι Τούρκοι έβαλαν συνεχώς με όλμους εναντίον του ευρύτερου χώρου του αεροδρομίου Λευκωσίας, παρόλα ταύτα τα βλήματα δεν έσκαγαν με την πρόσκρουση τους στο έδαφος, και όταν οι Έλληνες μαχητές πρόσεξαν καλύτερα, τότε αντελήφθησαν πως οι όλμοι έφεραν ακόμα τις ασφάλειές τους! Αυτό ήταν μια τρανή απόδειξη για το αξιόμαχο του τουρκικού στρατού εισβολής…

Κατά τις μάχες στην περιοχή του αεροδρομίου, θέση υπέρ των Τούρκων έλαβαν Καναδοί και Σουηδοί Κυανόκρανοι οι οποίοι άνοιξαν πυρ εναντίον των ελληνικών δυνάμεων, αλλά κατατροπώθηκαν στο τέλος και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν, για να μην έχουν απώλειες.

Η δύναμη των καταδρομέων παρέμεινε στην περιοχή μέχρι και το τέλος του Μαΐου του 1975 οπότε και αντικαταστάθηκε (στην Κύπρο έμεινε γνωστή –μετονομασθείσα- ως 35η Μ.Κ.).

Η παραπάνω επιχείρηση έμεινε άγνωστη μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1990, οπότε και την έφεραν στην δημοσιότητα άνθρωποι που δεν θέλησαν να ξεχαστούν κάποιοι που με αυτοθυσία και αυταπάρνηση έδωσαν το αίμα τους για την ελευθέρια και τα ιδανικά της φυλής μας. Οι νεκροί μας ήταν 29 καταδρομείς και 4 πιλότοι. Ο καταδρομέας Αθανάσιος Ζαφειρίου μετέβη στο εξωτερικό για να χειρουργηθεί μετά από έρανο που έγινε από τον σύνδεσμο συγγενών και φίλων αγωνιστών της Κύπρου, ενώ όλο αυτό το διάστημα ήταν ξεχασμένος από το επίσημο κράτος.

Στο βιβλίο του ο Κακολύρης αναφέρεται και σε ένα που «δειλό» αυτής της αποστολής. Έναν που επικαλούμενος το γεγονός ότι κατά την απογείωση επήλθε το πέρας της προθεσμίας για την απογείωση, δεν απογειώθηκε! Έναν που επικαλούμενος τις «διαταγές» που ανέφεραν: «εκτέλεση-απογείωση μέχρι 24:00», έστριψε στον διάδρομο και αντί να απογειωθεί, οδήγησε το αεροσκάφος του στα υπόστεγα. Ποιος ήταν αυτός; Κάποιος που μερικά χρόνια αργότερα θα έφτανε πολύ ψηλά στην ιεραρχία των Επιτελείων μας (αν τελικά είναι αλήθεια αυτό που αναφέρει ο συγγραφέας, είναι πραγματικά απογοητευτικό!) Όμως ο Πετρουλάκης (Νίκη 15), που βρισκόταν από πίσω του, δεν σκέφτηκε καμία προθεσμία και καμία διαταγή, και λέγοντας «Ρε συ Τζογάνη, κάνε πέρα», τον προσπέρασε επί του διαδρόμου απογείωσης, απογειώθηκε και έλαβε επιτυχημένα μέρος σε αυτήν την παράτολμη αποστολή, η οποία μαζί με την δράση της ΕΛΔΥΚ, και των Ελλαδιτών αξιωματικών της Εθνικής Φρουράς, έγιναν η αιτία να αναγραφεί και η λέξη «ΚΥΠΡΟΣ» στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.

Η αερομαχία της Σκύρου
Ένα τρίτο αξιοσημείωτο γεγονός ήταν η θρυλική πλέον αλλά μέχρι πρόσφατα άγνωστη αερομαχία έξω από την Σκύρο. O ίδιος ο Αρχηγός Αεροπορίας Αντιπτέραρχος Αλέξανδρος Παπανικολάου, είχε διατάξει στις 10.10πμ τον διοικητή της 28 ΤΑΔ Αντιπτέραρχο Περικλή Οικονόμου όπως, «εις περίπτωσιν εμπλοκής Τουρκικών και Ελληνικών αεροσκαφών να αποφευχθή πάσα επιθετική ενέργεια των ημετέρων αεροσκαφών αναχαιτίσεως προς κατάρριιμιν Τουρκικών αεροσκαφών, άνευ προσωπικής διαταγής του Αρχηγού Ενόπλων Δυνάμεων, ή του Αρχηγού Αεροπορίας». H συγκεκριμένη διαταγή μπορεί να χαρακτηρισθεί επιεικώς απαράδεκτη, διότι ουσιαστικώς απαγόρευε στους ‘Ελληνες χειριστές ακόμη και το δικαίωμα της αυτοάμυνας!

H λογική δεν άργησε να επικρατήσει και επήλθε τροποποίηση της ανωτέρω διαταγής. Οι Τούρκοι ισοπέδωναν τα πάντα στην Κύπρο και κανείς δεν μπορούσε να εγγυηθεί για την στάση τους στο Αιγαίο. Στις 10.15 λοιπόν έγινε η παρακάτω τροποποίηση: «Αεροσκάφη Αναχαιτίσεως και Α/Α μέσα θα βάλουν εφ’ όσον προσβληθούν». H περίπτωση αυτή πάντως προδίδει αμηχανία και φόβο που προφανώς κυρίευσαν εκείνες τις ώρες την ελληνική στρατιωτική ηγεσία, οδηγώντας σε μούδιασμα και αδράνεια. Το αποτέλεσμα ήταν να μην διαταχθεί η εφαρμογή των προβλεπομένων σχεδίων για βομβαρδισμό από αέρας της τουρκικής αμφιβίου δυνάμεως.

Τρία ελληνικά μαχητικά F-5 της 111 ΠΜ, συναντήθηκαν με δυο τούρκικα F-102. Το ένα F-102 έβαλε με Falcon κατά ενός F-5, με χειριστή τον ανθυποσμηναγό Σκαμπαρδώνη που το απέφυγε με ελιγμό, βουτώντας σε χαμηλότερο ύψος. Το F-5 που ακολουθούσε με χειριστή τον υποσμηναγό Δηνόπουλο, προσέβαλε το F-102 με Gar-8 και το κατέρριψε. Το δεύτερο F-102 προφανώς πανικόβλητο, φεύγει προς Ελλάδα και αφού περιπλανάται ακολουθούμενο στρέφει ανατολικά και κάνει αναγκαστική προσγείωση πριν τη Σμύρνη… καταστρέφοντας το αεροσκάφος του! Αυτή ήταν η τούρκικη αεροπορία που έχασε 19 αεροσκάφη στη μάχη της Κύπρου.
Τι έγινε με τους πρωταγωνιστές της;
O Δηνόπουλος αποστρατεύτηκε 41 ετών με τον βαθμό του…σμηνάρχου, ενώ πιο τυχερός ο Σκαμπαρδώνης έφτασε μέχρι τον βαθμό του ταξίαρχου.
Η ελληνική πλευρά κράτησε μυστικό το γεγονός, μέχρι πρόσφατα, για να μην «δημιουργηθούν προβλήματα» με τους Τούρκους!

Οχηματαγωγό «Ρέθυμνον»
Τέλος η «οδύσσεια» του «Ρέθυμνον», του επιταγμένου οχηματαγωγού, που είχε φορτωθεί με ελαφρά άρματα και 500 Κυπρίους εθελοντές, υπό τον συνταγματάρχη Δ. Παπαποστόλου, ξεκίνησε το οδυνηρό ταξίδι του το απόγευμα της 21ης Ιουλίου για ενίσχυση των μαχόμενων Ελληνοκυπριακών τμημάτων στην Κύπρο. Ενώ ευρισκόταν 200 νμ νότια της Ρόδου την 22η Ιουλίου, με πορεία προς την Κύπρο και με «σιγή ασυρμάτου», λαμβάνει επείγον σήμα από το ΓΕΝ, να αλλάξει πορεία και να κατευθυνθεί προς την νήσο Ρόδο! Ο Δ.Παπαποστόλου εξανάγκασε τον πλοίαρχο του Ρεθύμνου να αγνοήσει αυτό το σήμα του ΓΕΝ και να συνεχίσει την πορεία του προς Κύπρο. Μετά από λίγο έρχεται νέο σήμα, από τον Α/ΕΔ αυτή την φορά, που διατάσσει πάραυτα, άμεση αλλαγή πορείας προς την «βαλλόμενη» όπως έλεγε το σήμα, νήσο Ρόδο (από το βιβλίο του Γ. Μιχαλόπουλου «Αυτός Κάλεσε τους Τούρκους στην Κύπρο»)! Ο Δ. Παπαποστόλου δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά παρά να υπακούσει αυτήν την φορά, φοβούμενος ότι πραγματικά οι Τούρκοι άνοιξαν μέτωπο και στα άλλα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Δυστυχώς προσεγγίζοντας την Ρόδο, με τα κυάλια βλέπει το λιμάνι στην συνήθη καλοκαιρινή του, ανέμελη κατάσταση, με τους στρατιώτες να είναι με τις στολές εξόδου αναμεμιγμένοι με τους τουρίστες και τους κατοίκους του νησιού…

Τότε ο δύστυχος Παπαποστόλου κατάλαβε ότι η «προδοσία» ξεκινούσε από το Γενικό Επιτελείο. Όμως ήταν ήδη αργά για αυτόν να αποπλεύσει ξανά για Κύπρο, διότι αφενός η κατάσταση στο νησί δεν ήταν ίδια με την προηγούμενη μέρα, και κατά δεύτερο λόγο είχε συμφωνηθεί «κατάπαυση του πυρός», μια συμφωνία που μόνο οι Έλληνες σεβάστηκαν, με τα γνωστά ολέθρια για εμάς και τα μαχόμενα τμήματά μας, αποτελέσματα.

Κατάπαυση του πυρός
Με την κατάπαυση του πυρός, το ΓΕΕΦ έδωσε -για πρώτη φορά- ξεκάθαρες εντολές: «Παύσατε pυρ. Αποφυγή μετακινήσεων μονάδων. Αποφυγή προκλήσεων προς τους Τούρκους και οποιασδήποτε εμπλοκής με αυτούς, για οποιοδήποτε λόγο».

Αυτό το τελευταίο ήταν το μοιραίο μέρος της τραγωδίας που έμελλε να παιχτεί αργότερα. Οι τουρκικές δυνάμεις που δεν είχαν πετύχει τους αντικειμενικούς τους σκοπούς, βρήκαν την ευκαιρία να αποβιβάσουν και τα υπόλοιπα αποβατικά τμήματα που έμεναν στον αποβατικό τους στόλο στα ανοιχτά της Κερύνειας, αποβιβάζοντας και άρματα μάχης, τα οποία έμελλε να παίξουν πρωταρχικό και καταλυτικό ρόλο στις μετέπειτα εξελίξεις. Ταυτόχρονα άρχισαν να επεκτείνουν τα όρια προώθησής τους, τελείως αναίμακτα, αφού η Εθνική Φρουρά υποχωρούσε αμαχητί σε κάθε επαφή που είχε μαζί τους. Τέτοιες εντολές είχαν. Μόνο κάποιες πρωτοβουλίες απείθειας στις διαταγές, λίγων αξιωματικών του ελληνικού στρατού, κράτησαν τους Τούρκους καθηλωμένους στις θέσεις τους, όταν αντιλαμβανόμενοι την προώθησή τους άνοιγαν πυρ, αδιαφορώντας για το τι είχε διατάξει το ΓΕΕΦ. Αυτοί ήταν οι ηγήτορες της μεγάλης Μάχης της Κύπρου. Όμως αμέσως μετά εδέχοντο την επίπληξη του Επιτελείου.

Άλλοι πάλι Έλληνες αξιωματικοί αναζητούσαν αξιωματικούς του ΟΗΕ να διαμαρτυρηθούν για τις παράνομες διεισδύσεις των Τούρκων, αλλά τότε αντιμετώπιζαν μια τουλάχιστον μεροληπτική αδιαφορία, που έφτανε στα όρια της καθαρής εχθρικής στάσης. Ήταν μια καθαρή συμπαιγνία Ο.Η.Ε. και Τούρκων.

Διαβάζοντας τα απομνημονεύματα του στρατηγού Μ.Ντεμιρέλ, βλέπουμε ότι οι Τούρκοι δεν ένιωθαν καθόλου σίγουροι μέχρι εκείνη την στιγμή, από την εξέλιξη των στρατιωτικών θεμάτων. Σε συνάντησή του δε με τον στρατηγό Νουρεντίν Ερσίν, διοικητή του 6ου Σώματος Στρατού, ο οποίος είχε εγκατασταθεί σε προκεχωρημένο στρατηγείο στο Μπογάζι, είδε ένα διοικητή Σώματος Στρατού, τρομοκρατημένο (όπως λέει ο ίδιος ο Ντεμιρέλ), που είχε ξηλώσει τα διακριτικά του βαθμού του από την στολή του, φοβούμενος ότι υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να πιαστεί αιχμάλωτος από τους Έλληνες! Αυτά δεν τα λέει ένας Έλληνας συγγραφέας αλλά ο Τούρκος στρατηγός διοικητής της 39ης Τουρκικής Μεραρχίας! Τέτοια ήταν η απόγνωση των Τούρκων από τις εξελίξεις των πρώτων ημερών.

Το παιγνίδι λοιπόν για την ελληνική πλευρά, χάθηκε την περίοδο της υποτιθέμενης «κατάπαυσης του πυρός». Όλες οι ενισχύσεις και η προωθήσεις των Τούρκων έλαβαν χώρα τότε, χωρίς αντίδραση από την ελληνική πλευρά. Έτσι προετοίμασαν προσεκτικά το έδαφος για τον «Αττίλα ΙΙ» που έμελλε να φέρει την κατάσταση που βιώνουμε μέχρι και σήμερα στο τραγικό νησί.

Τέλος όλες οι πληροφορίες από την αδιαλλαξία των Τούρκων και τα συνεχή ναυάγια των συνομιλιών, προμήνυαν τι πρόκειται να συμβεί τις επόμενες ημέρες, με δεδομένο «το μούδιασμα» στην ελληνική πλευρά, η οποία εκπροσωπείτο σε αυτές, με μέλη της νεοσυσταθείσας Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας. Η τραγικότητα των στιγμών αποτυπώνεται από τις σπασμωδικές κινήσεις των Ελλήνων διπλωματών οι οποίοι αντιλαμβανόμενοι ότι και η Ελλάδα και η Κύπρος είναι «με την πλάτη στον τοίχο», προτίμησαν να αποδεχθούν «ραγιαδίστικες» υποχωρήσεις απέναντι «στο κουαρτέτο» των ΗΠΑ-Αγγλία-Τουρκία και (δυστυχώς) του Ο.Η.Ε. Δεν τόλμησαν ούτε μια φορά να κάνουν την υπέρβαση και να ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι στις Η.Π.Α. απειλώντας με ελληνοτουρκικό πόλεμο, ή στον Ο.Η.Ε., απαιτώντας να γίνουν σεβαστές οι αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του. Δεν τόλμησαν ούτε καν το αυτονόητο: να ενισχύσουν τα μαχόμενα τμήματα Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων στην μαρτυρική Μεγαλόνησο.

Για αυτούς «η Κύπρος ήταν μακριά»… Ευτυχώς, 2.500 χρόνια πριν, ο Κίμωνας δεν είχε την ίδια γνώμη με αυτούς…
pare-dose.net

Καταδίκες της Τουρκίας από το ΕΔΑΔ

Posted by Συντ. Ομάδα On Ιούνιος - 24 - 2009

edad

Σωρεία καταδικαστικών αποφάσεων κατά της Τουρκίας εξέδωσε χθες το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου, για παραβιάσεις του δικαιώματος στην ελευθερία της έκφρασης, του δικαιώματος στην ελευθερία και την ασφάλεια καθώς και του δικαιώματος προσφυγής σε μία δίκαιη και σύντομη δίκη.

Παραβίαση του δικαιώματος της ελευθερίας στην έκφραση
, το ΕΔΑΔ έκρινε ότι υπήρξε στην υπόθεση Νογκάν Σοργκούκ κατά Τουρκίας, όπου ο ενάγων, καθηγητής κατασκευαστικής διαχείρισης στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, είχε καταδικασθεί από τα εσωτερικά δικαστήρια, με την κατηγορία ότι δυσφήμισε συνάδελφο του, με τα γραφόμενα του σε επιστημονικά έγγραφα.

Στην καταδικαστική του απόφαση το ΕΔΑΔ ομόφωνα έκρινε ότι υπήρξε παραβίαση του άρθρου 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την ελευθερία της έκφρασης, θεωρώντας υπερβολικούς τους περιορισμούς που επιβλήθηκαν στην ακαδημαϊκή ελευθερία της έκφρασης του Σοργκούκ και του επιδίκασε το ποσό των 3.500 ευρώ για ηθική και υλική βλάβη και 50 ευρώ για δικαστικά έξοδα.

Παράλληλα, το Δικαστήριο έκρινε ότι ο ενάγων εξέφρασε την άποψή του, για ένα ζήτημα γενικότερου ενδιαφέροντος, δηλαδή το σύστημα των διορισμών και αξιολογήσεων στο δημόσιο πανεπιστήμιο, ότι αυτός μίλησε με βάση την προσωπική του εμπειρία καθώς και ότι η άποψή του εκφράσθηκε σε κλειστό κύκλο ακαδημαϊκών και ήταν εν μέρει, όπως σημειώνεται, βάσει αποδείξεων.

Το ΕΔΑΔ υπογραμμίζει ιδιαίτερα τη σημασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας και κυρίως το δικαίωμα να μπορεί κανείς να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του, για ένα θεσμό ή ένα σύστημα για το οποίο εργάζεται.

Στην υπόθεση Ατσίζ και άλλοι κατά Τουρκίας, όπου οι πέντε ενάγοντες συνελήφθησαν το 1994 ως ύποπτοι για συμμετοχή στο ΡΚΚ αλλά οι δικαστικές διαδικασίες, για τους περισσότερους απ’ αυτούς, δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμη, το ΕΔΑΔ ομόφωνα αποφάσισε ότι υπήρξε παραβίαση των δικαιωμάτων στην ελευθερία και την ασφάλεια και του δικαιώματος για μία σύντομη δίκη, γιατί οι διαδικασίες διήρκησαν 15 χρόνια και δύο μήνες ενώ ακόμα εκκρεμούν στον Αρειο Πάγο για τους 4 πρώτους.

Για κάθε έναν από τους τέσσερις πρώτους ενάγοντες το Δικαστήριο επιδίκασε το ποσό των 17.250 ευρώ για ηθική και υλική βλάβη και για τον πέμπτο, το ποσό των 10.500 ευρώ.

Στην υπόθεση Μπιλγκέτ κατά Τουρκίας, όπου ο ενάγων καταδικάστηκε το 2004 για συμμετοχή σε παράνομη πολιτική οργάνωση, σε δίκη που είχε ξεκινήσει το 1993, ομόφωνα το ΕΔΑΔ δικαίωσε τον Μπιλγκέτ για παραβίαση του άρθρου 6 παράγραφος 1, που αφορά στο χρόνο ολοκλήρωσης της δικαστικής διαδικασίας, που στην περίπτωση του διήρκεσαν 11 χρόνια και του επιδίκασε το ποσό των 7.000 ευρώ για ηθική βλάβη και 500 ευρώ για δικαστικά έξοδα.
Στην υπόθεση Κεσέρ και Κουμουρσού κατά Τουρκίας, οι ενάγοντες καταδικάστηκαν για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση και όταν υπέβαλλαν την αίτησή τους στο ΕΔΑΔ, κρατούνταν στις φυλακές του Κοκαελί τύπου F (υψίστης ασφαλείας).

Στις 18 Σεπτεμβρίου 2006 το ΕΔΑΔ πληροφορήθηκε το θάνατο του Κεμάλ Κεσέρ από τη γυναίκα του, η οποία και εξέφρασε τη θέληση της να συνεχίσει την αγωγή.
Στην προσφυγή τους κατήγγειλαν τα βασανιστήρια που υπέστησαν, τόσον κατά τη σύλληψη και μεταγωγή τους όσον και κατά τη διάρκεια της κράτησης τους στις φυλακές υψίστης ασφαλείας ενώ διαμαρτυρήθηκαν ότι δεν εξετάστηκαν οι καταγγελίες τους.

Ιδιαίτερα, δεν εξετάσθηκαν, από τις τουρκικές αρχές, οι καταγγελίες του αποβιώσαντος Κεσέρ, για βιασμό, βασανιστήρια με φάλαγγα και σύσφιγξη των γεννητικών του οργάνων, γεγονός που οδήγησε το ΕΔΑΔ στην απόφαση του να καταδικάσει την Τουρκία, για παραβίαση της νομοθεσίας περί απαγόρευσης βασανιστηρίων κρίνοντας, με βάση τα πραγματικά περιστατικά, ότι οι δύο ενάγοντες, υπήρξαν θύματα σοβαρών πράξεων βίας, ενώ βρίσκονταν στις φυλακές του Κοκαέλι, για τις οποίες το τουρκικό κράτος πρέπει να θεωρείται υπεύθυνο.

Το ΕΔΑΔ επιδίκασε 6.000 ευρώ στον Κουμουρσού και 12.000 ευρώ στη χήρα του Κεσέρ για ηθική και υλική βλάβη και υποχρέωσε την Τουρκία να πληρώσει και 5.000 ευρώ για δικαστικά έξοδα.

Παραβίαση του δικαιώματος προσφυγής σε μία δίκαιη και σύντομη δίκη, το ΕΔΑΔ έκρινε ότι υπήρξε και στην υπόθεση Ονγκούν κατά Τουρκίας.

Ο ενάγων, που είχε συλληφθεί το 1999 για εμπρησμό, που σημειώθηκε κατά τη διάρκεια πορείας διαμαρτυρίας για τη σύλληψη του ηγέτη του PKK Αμπτουλάχ Οτσαλάν , προσέφυγε στο ΕΔΑΔ διαμαρτυρόμενος για την παρουσία στρατιωτικού δικαστή στα έδρανα του Δικαστηρίου Εθνικής Ασφαλείας που τον καταδίκασε.

Το ΕΔΑΔ ομόφωνα έκρινε ότι υπήρξε παραβίαση του σχετικού άρθρου της Σύμβασης, θεωρώντας ότι ο Ονγκούν καταδικάστηκε, με βάση δήλωση, που του αποσπάστηκε σε πρότερο χρόνο από τη διεξαγωγή της δίκης και χωρίς την παρουσία δικηγόρου. Του επιδικάστηκε ποσό 1.500 ευρώ για ηθική βλάβη.

Στην υπόθεση Οράλ και Ατάμπεϊ κατά Τουρκίας
, όπου οι ενάγοντες είχαν συλληφθεί το Μάρτιο του 2002 για συμμετοχή στο PKK και προσέφυγαν στο Δικαστήριο διαμαρτυρόμενοι για το χρόνο που παρέμειναν στα κρατητήρια, το ΕΔΑΔ έκρινε ότι πράγματι υπήρξε παραβίαση για το χρόνο της κράτησής τους, ενώ έκρινε ότι οι ενάγοντες δεν μπόρεσαν να προσβάλουν το παράνομο της κράτησής τους και επιδίκασε 500 ευρώ στον καθένα για ηθική βλάβη.

Στην υπόθεση Βελί Ουζντεμίρ κατά Τουρκίας, όπου ο ενάγων οδηγήθηκε στα κρατητήρια τον Ιανουάριο του 2003, προφυλακίσθηκε για συμμετοχή σε παράνομη ένοπλη οργάνωση και παραμένει ακόμη προφυλακισμένος στις φυλακές του Τεκιρντάγκ, το ΕΔΑΔ ομόφωνα καταδίκασε την Τουρκία για παραβίαση του δικαιώματος προσφυγής σε μία δίκαιη και σύντομη δίκη και επιδίκασε στον ενάγοντα 8.000 ευρώ για ηθική βλάβη και 750 ευρώ για δικαστικά έξοδα

SigmaLive

Κίνηση στρατηγικής των Τούρκων στον Έβρο;

Posted by Συντ. Ομάδα On Ιούνιος - 20 - 2009

Νευρικότητα στο Ελληνικό Πεντάγωνο

190509maketatanksinsidehttp://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2009/06/190509maketatanksinside-300x114.jpg 300w" sizes="(max-width: 400px) 100vw, 400px" />

Αδιασταύρωτες, μέχρι στιγμής, πληροφορίες, αναφέρουν αυξημένη κινητικότητα των Τουρκικών στρατευμάτων κατά μήκος του ποταμού Έβρου! Μάλιστα, η διάταξη χαρακτηρίζεται καθαρά επιθετική και δεν έχει υπάρξει παρόμοιά της από τους Βαλκανικούς Πολέμου και μετά…
Η συγκεκριμένη πληροφορία, δεν έχει καταστεί δυνατόν μέχρι στιγμής να διασταυρωθεί, όμως η κινητικότητα των τουρκικών στρατευμάτων έχει παρατηρηθεί πως αυξάνεται συνεχώς κατά το τελευταίο εξάμηνο. Μάλιστα, μετά από πρόσφατη ενίσχυση της Στρατιάς Ανατολικής Θράκης με ιδιαίτερα αυξημένο αριθμό αρμάτων μάχης, αλλά και την αριθμητική ενίσχυση δυνάμεων προσπέλασης υδάτινων κωλυμάτων, το Ελληνικό Πεντάγωνο δείχνει να ανησυχεί ιδιαίτερα.
Οι λόγοι ανησυχίας δεν έγκεινται τόσο για τα βόρεια σύνορα της χώρας και συγκεκριμένα για τον ποταμό Έβρο, όσο για τα νησιά που δείχνουν να έχουν στοχοποιηθεί από τις συνεχείς και ολοένα αυξανόμενες ποσοτικά και ποιοτικά παραβιάσεις του Ελληνικού εναέριου αλλά και υδάτινου χώρου. Ο Έβρος θεωρείται ένα φυσικό σύνορο και αποτελεί ένα σοβαρό στρατιωτικό πλεονέκτημα της Ελλάδας απέναντι στην Τουρκία. Στην μοναδική περίπτωση που ο τουρκικός στρατός θα ήθελε να ενισχύσει την Στρατιά Αν. Θράκης, είναι μόνο εάν θέλει να αμυνθεί για την περίπτωση αντιποίνων σε περίπτωση που υπάρξει Τουρκικό χτύπημα σε κάποιο ελληνικό νησί…
Έτσι, οι Επιτελείς του Ελληνικού Πενταγώνου, δείχνουν να ανησυχούν ιδιαίτερα, μετά και από την αποκάλυψη των επικείμενων συζητήσεων της Τουρκίας με την Αίγυπτο για οριοθέτηση και μετέπειτα εκμετάλλευση της ΑΟΖ μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου. Μόνο που, δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση, παρά μόνο εάν το Καστελόριζο θεωρηθεί τουρκικό νησί!!!
Τι πραγματικά συμβαίνει και γιατί το τελευταίο δεκάμηνο ο Ελληνικός στρατός έχει ιδιαίτερα αυξημένη δραστηριότητα, με συνεχείς ασκήσεις των Ελληνικών στρατιωτικών μονάδων σε συνοριακές περιοχές μία τουλάχιστον εβδομάδα κάθε μήνα; Από την άλλη, σε τι αποσκοπούν οι κινήσεις των Τούρκων στρατηγών, οι οποίοι δυναμιτίζουν την ατμόσφαιρα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και δείχνουν διατεθειμένοι να φτάσουν αλλά και να ξεπεράσουν τα άκρα;
Πρόκειται απλά για κινήσεις στρατηγικής πάνω σε μία ιδιότυπη σκακιέρα, όπου οι στρατηγοί των δύο πλευρών αποφάσισαν να «παίξουν»; Ή μήπως πρόκειται για μία σειρά κινήσεων προετοιμασίας για κάτι μεγαλύτερο και σοβαρότερο;
Εάν τολμήσουμε να αναλύσουμε τα γεγονότα, θα διαπιστώσουμε πως μία σύρραξη μεταξύ των δύο κρατών αποκλείεται για πολλούς και σοβαρούς λόγους. Ένας από τους λόγους αυτούς είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και η θέληση της Τουρκίας να μπει σε αυτήν. Ένας άλλος σοβαρότατος λόγος είναι πως ο Λευκός Οίκος, το τελευταίο που θα επιθυμούσε, είναι μία ένοπλη –έστω και περιορισμένη χρονικά σε ώρες ή ημέρες- σύγκρουση μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, η οποία θα λειτουργήσει ως τροχοπέδη στην ανάπτυξη των ενεργειακών του σχεδιασμών στην περιοχή. Επίσης, είναι λίγο δύσκολο για την Τουρκία να αναπτυχθεί απέναντι στην Ελλάδα και να ξεχάσει τον Κουρδικό παράγοντα, ο οποίος θεωρείται οπλισμένη βόμβα έτοιμη να εκραγεί καλύπτοντας το μεγαλύτερο μέρος της τουρκικής επικράτειας. Όμως, και ο παράγοντας «τουριστική οικονομία» με σειρά επενδύσεων –κυρίως ξένων κεφαλαίων- λειτουργεί αποτρεπτικά για τους στρατοκράτες της Άγκυρας, οι οποίοι εάν τολμήσουν να επιτεθούν στην Ελλάδα, θα θεωρηθούν εχθροί της Τουρκίας επειδή εμποδίζουν την οικονομική της ανάπτυξη.
Από την άλλη πλευρά, με δεδομένη την ακυβερνησία που επικρατεί στην Ελλάδα και την ανοιχτή αμφισβήτηση της κυβέρνησης Καραμανλή, με το στοιχείο της λαθρομετανάστευσης και των πιθανών πρακτόρων της ΜΙΤ ή φονταμενταλιστών που έχουν παρεισφρήσει στην χώρα μας ως πρόσφυγες, αλλά και με την δράση των «τρομοκρατικών ομάδων» τύπου «Σέχτα», φαίνεται πως ίσως να είναι η ιδανική στιγμή για ένα ακαριαίο σε δύναμη και σε ταχύτητα χτύπημα (πιθανότατα σε κάποιο κατοικημένο νησί). Η Ελλάδα πολύ δύσκολα θα μπορέσει να αντιδράσει, κυρίως λόγω των πολύ ανοιχτών θαλασσίων συνόρων αλλά και των αποστάσεων που θα πρέπει να καλύψει το Ελληνικό ναυτικό, και θα αναγκαστεί να πέσει σε καθεστώς συζητήσεων, μετά από ανακοίνωση «παύσης των εχθροπραξιών» από την Τουρκική πλευρά. Ένα γρήγορα και δυνατό χτύπημα, ίσως αποδώσει στους Κεμαλιστές στρατηγούς την αίγλη που έχασαν από τα χτυπήματα του Ερντογάν, αλλά ίσως και να περιπλέξει πολύ περισσότερο την κατάσταση ακόμη και στο εσωτερικό της Τουρκίας…
Μπορούν οι Τούρκοι να κάνουν το πρώτο χτύπημα; Σαφέστατα μπορούν, αλλά είναι σίγουρο πως δεν επιθυμούν να φανεί σαν δική τους επιθετική ενέργεια, αλλά σαν Ελληνική… για να μπορέσουν στη συνέχεια να εκμεταλλευτούν τις «εντυπώσεις» και κάτω από την ένοχη ανοχή του διεθνή παράγοντα, να τολμήσουν αυτό που επί δεκαετίες ονειρεύονται, δηλαδή την αρπαγή ενός Ελληνικού νησιού. Άλλωστε, οι αμφισβητήσεις ακόμη και για κατοικημένα Ελληνικά νησιά, για τα οποία προπαγανδιστικά κινούμενοι, διαδίδουν πως η Ελλάδα τα εποικίζει για να τα κάνει… δικά της, δημιουργούν το ψυχολογικό υπόβαθρο για μία σύγκρουση…
Γεγονός είναι πως οι οικονομίες και των δύο κρατών δεν αντέχουν να συμβεί κάτι τέτοιο, ενώ την ίδια στιγμή οι «θερμόαιμοι» και από τις δύο πλευρές, πυροδοτούν τα πνεύματα όπως και όποτε μπορούν…
Ποιος θα αντέξει στις στρατηγικές κινήσεις του άλλου και δεν θα υποπέσει στο ολέθριο λάθος να ανοίξει πυρ; Άποψή μας είναι πως και οι δύο πλευρές, στρατιωτικά, διαθέτουν την ψυχραιμία, μέχρις αποδείξεως του αντιθέτου… δηλαδή, αν και τα πετρέλαια του Αιγαίου αποτελούν το «μήλο της έριδος», πολύ δύσκολα θα απλώσει χέρι η Τουρκία –ακόμη και η Ελλάδα, αν και το δικαιούται πλήρως- για να «γευτεί» τον μαύρο χρυσό και να στηρίξει την παραπαίουσα οικονομία της…
Υ.Γ.: Για την Κύπρο δεν γίνεται καμία αναφορά, επειδή η Τουρκία θεωρεί «ξεδοντιασμένο» τον Κυπριακό στρατό μετά από τις τελευταίες αποφάσεις Χριστόφια… οπότε και σε καμία περίπτωση δεν την απασχολεί ως θέμα, στρατιωτικά τουλάχιστον

kostasxan.blogspot.com

meimarakis-stratos-amyna-fhttp://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2009/06/meimarakis-stratos-amyna-f-300x114.jpg 300w" sizes="(max-width: 400px) 100vw, 400px" />

«Μετά την τακτική του προέδρου της Κύπρου, Δημήτρη Χριστόφια, να κλείσει σειρά συνοριακών φυλακίων καθώς και έναν ικανό αριθμό στρατοπέδων, η οποία κίνηση μόνο ως υποχωρητισμός στα πλαίσια του πλήρους ενδοτισμού, μπορεί να χαρακτηρισθεί, το ΚΥΣΕΑ (Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας) της Ελλάδας, αποφάσισε τη δραστική μείωση ων στρατιωτικών δαπανών, προκειμένου να εξευρεθούν πόροι για να αντιμετωπισθούν «άλλες» ανάγκες!
«Η Ελλάδα θα μειώσει τις εξοπλιστικές της δαπάνες κατά 15% φέτος και κατά 10% ετησίως την περίοδο 2010-2015», δήλωσε σήμερα ο υπουργός Άμυνας, Βαγγέλης Μεϊμαράκης. Δηλαδή, μέσα σε ένα διάστημα 5 ετών, η χώρα μας θα μειώσει περίπου κατά 50% το σύνολο των στρατιωτικών δαπανών!!! Μπορεί η ευαισθησία του εν λόγω υπουργού, περί των οικονομικών, να βρίσκεται σε πραγματικά υψηλό επίπεδο, όμως η συγκεκριμένη απόφαση μπορεί να εκληφθεί ως «πλήρης παράδοση» στις ορέξεις της Άγκυρας προς την Ελλάδα.
Είναι γνωστό πως η Τουρκική Αμυντική Βιομηχανία παράγει σημαντικό αριθμό όπλων, τα οποία χρησιμοποιεί ο Τουρκικός στρατός, πέρα από τους εξοπλισμούς σε διάφορα οπλικά συστήματα που φροντίζει να πραγματοποιεί, συστηματικά και χωρίς ιδιαίτερη περίσκεψη για την επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού. Δεδομένων αυτών των δύο παραγόντων, και της μείωσης των εξοπλισμών από την πλευρά της Ελλάδας, διαπιστώνουμε πως, σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα που έθεσε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Μεϊμαράκης, με την ολοκλήρωση του «σχεδίου μείωσης στρατιωτικών εξοπλισμών» από την πλευρά της Ελλάδας, θα υπάρχει πλήρης υπεροπλία της Τουρκίας, γεγονός που θα καταστήσει την Ελλάδα έρμαιο στις επιθυμίες της γείτονος…!
«Θα μειώσουμε τα εξοπλιστικά προγράμματα κατά 15% το 2009 και από 10% κάθε χρόνο μέχρι το 2015…για να αξιοποιηθούν αυτοί οι πόροι από το υπουργείο Οικονομίας σε άλλους τομείς», δήλωσε ο υπουργός Άμυνας σε δημοσιογράφους μετά τη συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ.
Εάν οι κύριοι του ΚΥΣΕΑ νομίζουν πως μία τέτοια απόφαση είναι υπέρ της άμυνας της χώρας, ίσως κάποιοι θα πρέπει να τους θυμίσουν πως βρίσκονται στην Ελλάδα και όχι στην Ελβετία ή στο Βέλγιο. Και θα πρέπει ίσως κάποιος να τους θυμίσει, επίσης, πως η Τουρκία επιθυμεί διακαώς να αναλάβει τον πλήρη έλεγχο του Αιγαίου και των νησιών. Επιθυμία των γειτόνων μας είναι, επίσης, η ανακατάληψη της Θράκης, παντί τρόπω…
Αλήθεια, εσείς κύριοι του ΚΥΣΕΑ, έχετε την εντύπωση πως ικανοποιείτε τις ανάγκες των καιρών ή μήπως νομίζετε πως με τέτοιου είδους πολιτικές αποφάσεις εκπροσωπείτε την θέληση των Ελλήνων πολιτών; Εν προκειμένω, και αφού έχετε προχωρήσει σε τέτοιου είδους αποφάσεις, καλό θα ήταν να παραδώσετε άμεσα τα διαβατήρια άλλων χωρών, τα οποία έχετε στην κατοχή σας, να δηλώσετε στις πρεσβείες αυτών των χωρών πως δεν επιθυμείτε να είστε πλέον πολίτες τους (οι σχετικές απαντήσεις να δημοσιευθούν στον τύπο με προσωπική σας δαπάνη εντός 10 ημερών) και να συμπεριληφθείτε (ανεξαρτήτως ηλικίας ή φύλλου) στους έφεδρους που πρόκειται να μεταφερθούν στην πρώτη γραμμή, σε περίπτωση πολέμου. Η μετακίνηση αυτή να δημοσιοποιηθεί επίσης σε όλες τις εφημερίδες καθώς και στους συναδέλφους εφέδρους με τους οποίους θα υπηρετήσετε μαζί εν καιρώ πολέμου. Επίσης, οι στρατιωτικές αρμόδιες υπηρεσίες να φροντίσουν (και να βεβαιώσουν) για την άμεση μετακίνησή σας στην πρώτη γραμμή πυρός, σε περίπτωση που κάποιος γείτονας θελήσει να επιτεθεί στην Ελλάδα.
Εάν είναι να παίρνετε τέτοιου είδους ΠΡΟΔΟΤΙΚΕΣ αποφάσεις, καλό θα ήταν να γευτείτε πρώτοι και άμεσα τα αποτελέσματα των όσων αποφασίζετε. Προσωπικά, μέχρι τώρα, σας αντιμετώπιζα ως ανέκδοτο, όλους εσάς που με βαρύ τόνο φωνής, μας ανακοινώνετε από καιρού εις καιρόν διάφορες αστειότητες… Σήμερα, αντιλαμβάνομαι πως είστε εθνικά επικίνδυνοι και υπό κανονικές συνθήκες, και εάν λειτουργούσε, έστω και υποτυπωδώς η δημοκρατία σε αυτή τη χώρα, θα έπρεπε να έχετε απομακρυνθεί δια της βίας και δια παντός από οποιαδήποτε ανάμιξη σε ζητήματα που άπτονται της πολιτείας.
Είστε ΕΠΊΚΙΝΔΥΝΟΙ, κύριοι, επειδή οι πράξεις σας ουσιαστικά παραδίδουν γεωγραφικές περιοχές της χώρας, αν όχι ολόκληρη τη χώρα, στις γνωστές διαθέσεις των Τούρκων… Είστε ΑΝΙΚΑΝΟΙ να εκπροσωπείτε τους Έλληνες πολίτες των οποίων τις ζωές, τις περιουσίες αλλά και την προσωπική τους ελευθερία διακιδυνεύετε, προς εξοικονόμηση χρημάτων!!! Και αναρωτιέμαι: τι θα τα κάνετε τα χρήματα όταν δεν θα υπάρχει χώρα; Αν ήμουν πολύ πονηρός, θα σκεφτόμουν πως θα τα παίρνατε για να φύγετε και να πάτε να ζήσετε σε άλλη χώρα…
Κύριε Μεϊμαράκη, καθώς και όλοι εσείς που πήρατε αυτή την τραγική για το έθνος απόφαση, ανακαλέστε άμεσα προκειμένου να εξασφαλίσετε όχι μόνο την πολιτική σας ύπαρξη και συνέχεια, αλλά και την ηθική σας υπόσταση την οποία καταγκρημνίζετε μπροστά στα μάτια του Ελληνικού λαού. Οι υποχρεώσεις σας απέναντι σε κάθε πέτρα και κάθε χούφτα χώμα από αυτό τον τόπο, είναι μεγαλύτερες και βαρύτερες από οποιοδήποτε θησαυροφυλάκιο υπάρχει ή πρόκειται να υπάρξει ποτέ. Σε περίπτωση που εμμένετε στην τραγική σας απόφαση, σκεφθείτε πως αυτόματα δίνετε το δικαίωμα στον οποιονδήποτε Έλληνα να εκφρασθεί ό,πως ο ίδιος θα επιθυμήσει για το πρόσωπό σας κι εσείς δεν θα πρέπει να πείτε ούτε λέξη… Εξάλλου, το ίδιο δεν κάνετε εσείς αυτή τη στιγμή προς τους Έλληνες πολίτες; Υποθηκεύετε το μέλλον τους, απέναντι σε ένα κράτος με καθαρά επιθετική και επεκτατική πολιτική (και υπάρχουν πολλοί τρόποι για να νομιμοποιήσει η Τουρκία οποιαδήποτε κατοχή ελληνικής γης πρόκειται να υπάρξει) και τους έχετε αφαιρέσει το δικαίωμα να εκφρασθούν, επειδή εσείς (με βάση το σύνταγμα) τους εκπροσωπείτε!!!
Ανοίξατε τον Ασκό του Αιόλου κύριε Μεϊμαράκη, εσείς και οι όμοιοί σας. Και αυτός ο Ασκός δεν κλείνει καθόλου εύκολα… Αλλά έχω την σαφή εντύπωση πως δεν σας ενδιαφέρει, κι αυτό επειδή άλλοι θα κουραστούν για να καλύψουν τα δικά σας ιστορικά «ατοπήματα» και ίσως άλλων αίμα πληρώσει τις δικές σας τραγικές για τον Ελληνισμό και την χώρα αποφάσεις…
Είστε τραγικός ως πρόσωπο, ελλιπής ως Έλληνας πολιτικός, λίαν ακατάλληλος και εθνικά επικίνδυνος πολιτικός… κι έτσι παραδίδετε τον εαυτό σας στην ιστορία…

Υ.Γ.: Τα ίδια βεβαίως ισχύουν ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ όσους συμμετείχαν σε αυτό το ΚΥΣΕΑ, μέσα από το οποίο, για πρώτη φορά στα χρονικά, πάρθηκε απόφαση για γύμνωση της άμυνας της χώρας…(kostasxan.blogspot.com)

Τα μασάνε οι Ευρωπαίοι για την Τουρκία

evb06http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2009/06/evb06-300x198.jpg 300w" sizes="(max-width: 400px) 100vw, 400px" />

H Ελλάδα δεν είναι ικανοποιημένη από το κείμενο των τελικών συμπερασμάτων της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. για τη λαθρομετανάστευση, ανέφερε η υπουργός Εξωτερικών, Ντόρα Μπακογιάννη.
Η αιτία, το γεγονός ότι δεν γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στην Τουρκία και στην πολιτική που θα ακολουθήσει η Ε.Ε. απέναντί της, προκειμένου να συμμορφωθεί στις υποχρεώσεις της.
Η Ντόρα Μπακογιάννη σημείωσε πως επιθυμία της Ελλάδας είναι να υπάρξουν συγκεκριμένες αναφορές σε συγκεκριμένες χώρες, καθώς και στις συμφωνίες επανεισδοχής μη νόμιμων μεταναστών, που θα πρέπει να υπογράψει η Ένωση μαζί τους.
Η υπουργός Εξωτερικών κατονόμασε τις χώρες, μέσω των οποίων καταφτάνουν στην Ευρώπη οι περισσότεροι μετανάστες -πρόκειται για την Τουρκία και τη Λιβύη- και υπογράμμισε ότι θα πρέπει να υπάρξει συγκεκριμένη ευρωπαϊκή πολιτική έναντι αυτών των χωρών.
Η Ντόρα Μπακογιάννη σημείωσε, πάντως ότι η ελληνική θέση, σύμφωνα με την οποία, το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης απαιτεί, έμπρακτη, ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, έτυχε θερμής αποδοχής. Όπως είπε, η επίδειξη αυτής της αλληλεγγύης θα πρέπει να γίνει με την παρουσία στο Αιγαίο πλοίων της Frontex, αλλά και τον καταμερισμό του κόστους φιλοξενίας και επαναπροώθησης των μεταναστών σε όλα τα κράτη – μέλη.
Με λίγα λόγια, η Ντόρα Μπακογιάννη απέτυχε οικτρά να πείσει για την σοβαρότητα αλλά και για τον πρωταρχικό ρόλο που παίζει η Τουρκία στο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης. Μπόρεσε να καταφέρει το ακατόρθωτο, από τη στιγμή που η εντολή των Ευρωπαίων πολιτών ήταν σαφής προς τους ηγέτες τους στα αποτελέσματα των τελευταίων ευρωεκλογών. Κι ενώ υπήρχε το κατάλληλο κλίμα, δυστυχώς, για άλλη μία φορά η κυρία Μπακογιάννη έκανε ένα ταξίδι χωρίς να φέρει αποτελέσματα τέτοια που να βοηθούν, έστω και λίγο, στην αντιμετώπιση του προβλήματος των λαθρομεταναστών στη χώρα μας.
Μπορεί κάποιος να καταφέρνει να αποτυγχάνει στο ευκόλως αυτονόητο; Σίγουρα ναι, αν αυτός ο κάποιος είναι εντελώς ανίκανος για να το κάνει…

http://kostasxan.blogspot.com

obama-at-cairoΗ ομιλία του Μπαράκ Ομπάμα στο Κάιρο απευθυνόμενος προς τον μουσουλμανικό κόσμο, πραγματοποιώντας έτσι την δέσμευση που είχε κάνει λίγο μετά αφότου εξελέγη, έδωσε σε αδρές γραμμές τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνησή του σκοπεύει να αλλάξει την πολιτική που μέχρι πρότινος ακολουθούσε ο G.W.Bush. Θέλοντας να δημιουργήσει μια καινούργια σχέση με την μουσουλμανική κοινότητα, η προσέγγιση του Μπαράκ Ομπάμα προς τον μουσουλμανικό κόσμο ανοίγει το δρόμο της σταδιακής «αποδαιμονοποίησης» του Ισλάμ –σε σχέση πάντα με τα όσα η προκάτοχη κυβέρνηση Μπους ακολουθούσε είτε σε επίπεδο ρητορικής, είτε σε καθαρά πρακτικής-, ακολουθώντας το νέο δόγμα Ομπάμα περί διπλωματικής προσέγγισης και συνεργασίας. Στο Κάιρο ο Μπαράκ Ομπάμα έθεσε προς το μουσουλμανικό κόσμο τα επτά (7) βασικά αλληλένδετα μεταξύ τους θέματα που πρέπει να τεθούν στο τραπέζι και εν συνεχεία να αντιμετωπιστούν. Ο εξτρεμισμός σε όλες του τις μορφές, η κατάσταση μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων και ο αραβικός κόσμος, τα πυρηνικά όπλα, η δημοκρατία, η θρησκευτική ελευθερία, τα δικαιώματα των γυναικών και τέλος η οικονομική ανάπτυξη.

Τα σχόλια για την ομιλία του αμερικανού προέδρου για το άνοιγμα που εκανε προς τον μουσουλμανικό κόσμο ήταν ποικίλα. Πολλές από τις μουσουλμανικές εφημερίδες είδαν με θετικό βλέμμα την κίνηση αυτή του αμερικανού προέδρου, κάποιες άλλες εξέφρασαν έναν σκεπτικισμό, διατυπώνοντας την άποψη ότι αυτό που περιμένουν είναι πράξεις και όχι λόγια. Πριν μέρες το Greek American News Agency δημοσίευσε το πώς είδαν οι μεγάλες μουσουλμανικές εφημερίδες την ομιλία Ομπάμα στο Κάιρο.

Σήμερα, έχοντας συγκεντρώσει απόψεις από μεγάλες τουρκικές εφημερίδες, αλλά και διανοούμενους, θα δούμε πώς η γειτονική χώρα εισέπραξε τα μήνυματα Ομπάμα. Και έχει σημασία να δούμε την Τουρκία, σε μια περίοδο που η σχέση των δυο χωρών αναθερμάνθηκε σε τέτοιο βαθμό που ο νέος υπουργός των εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου την χαρακτήρισε ως «μοναδική», αφήνοντας κατά μερος το επίθετο «στρατηγική» συμμαχία στην ομιλία του στο 28 συνέδριο του Αμερικανο-τουρκικού Συμβούλιου που εγινε στην Ουάσιγκτον πριν από λίγες μέρες. «Μοναδική εξαιτίας της μοναδικότητας των μερών αυτής της σχέσης».

Στην Τουρκία, λοιπόν, η πλειοψηφία των media αλλά και των μετριοπαθών ισλαμιστών είδε αρκετά θετικά τα όσα είπε ο αμερικανος πρόεδρος. Ο πρόεδρος Γκιουλ σε δηλώσεις του στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Anadolu Ajansi την επομένη της ομιλίας Ομπάμα την χαρακτήρισε θετική και προοδευτική. Στο ίδια περίπου μήκος κύματος κινήθηκαν και οι περισσότερες τουρκικές εφημεριδες με αντίστοιχους θετικούς τίτλους. Η φιλελεύθερη Taraf και η Star χρησιμοποίησαν εκφράσεις παρεμφερείς με το Assalamu Aleykum του Μπαράκ Ομπάμα κατά την έναρξη της ομιλίας του, επαινώντας τα όσα ειπε ο αμερικανός πρόεδρος

Ωστόσο οι νεο-εθνικιστές της Τουρκίας, η βασική ομάδα που προωθεί τον αντι-αμερικανισμό στην χώρα, κατηγόρησε τον αμερικανό πρόεδρο ότι επιδιώκει να εφαρμόσει  πολιτικές εκχριστιανισμού του Βατικανού. Ο Aslan Bulut στην νεο-εθνικιστική καθημερινή εφημερίδα Yeni Cag, διατύπωσε την άποψη ότι «ο Ομπάμα στην ομιλία του εκανε το καθήκον του να προβάλει τον διαθρησκειακό διάλογο, που άνοιξε από το Βατικανό το 1991 με σκοπό να προωθήσει ιερααποστολικές δραστηριότητες σε κοινότητες που δεν γνωρίζουν τον Ιησού και την βίβλο». (Yeni Cag, June 6).

obama-notre-dame_1409553a.jpgΣτην μετριοπαθή ισλαμική καθημερινή εφημεριδα Yeni Safak, ο νεο-εθνικιστής αρθρογράφος Ibrahim Karagul σε άρθρο του στις 5 Ιουνίου εξέφρασε τον σκεπτικισμό του για τον Ομπάμα, επισημαίνοντας ότι ο αμερικανός πρόεδρος έγινε αποδεκτός σε τέτοιο βαθμός, διότι  είπε πράγματα που κανένας μουσουλμάνος ηγέτης δεν θα έλεγε ποτέ.  «Στην ομιλία του αναφέρθηκε στην κακή εικόνα των Ηνωμένων Πολιτειων και προσπάθησε να μας κάνει χαρούμενους. Θέλουμε να τον πιστέψουμε. Μας έπεισε; Αν όλα όσα είπε είναι αλήθεια, τότε είναι ένας γνήσιος επαναστάτης. Προτείνω να είμαστε ρεαλιστές. Πρέπει να αντιμετωπίζουμε με σκεπτικισμό το γεγονός ότι η Αμερική θα αλλάξει τόσο γρήγορα. Από έναν πρόεδρο που κήρυξε τον πόλεμο στους μουσουλμάνους σε έναν πρόεδρο που άνοιξε την αγκαλιά του στον μουσουλμανικό κόσμο».

Απο την πλευρά τώρα των μετριοπαθών ισλαμιστών, η ομιλία Ομπάμα προκάλεσε θετικά σχόλια. Ο Ahmet Tasgetiren, τούρκος διανοούμενος σε άρθρο του στην εφημερίδα Bugun, επεσήμανε ότι ο προεδρος Ομπάμα «είχε την ευκαιρία να εγκαταστήσει μια υγιή γέφυρα με τον έξω κόσμο, γεγονός που ίσως δημιουργήσει μια νέα σχέση της Δύσης με τον μουσουλμανικό κόσμο, βάσει όχι μιας αποικιοκρατικής προοπτικής αλλά μιας προοπτικής που θέτει τον άνθρωπο επίκεντρο. Ο άποψη του Ομπάμα για το Ισλάμ αποτελεί πρόκληση για πολλές κοινωνίες, που έχουν αρνητική συμπεριφορά για το Ισλάμ. Αποτελεί ένα νέο ξεκίνημα και είναι καλό για τον κοσμο».

obama-turkey.pngΈνας ακόμα αρθρογράφος ισλαμιστής, ο Fehmi Koru στο άρθρο του στην εφημερίδα Yeni Safak ανέφερε ότι «η ομιλία Ομπάμα στο Κάιρο ήταν πολύ περισσότερο περιεκτική, από ό,τι περίμενα. Απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι η προεδρία του θα ειναι διαφορετική, συγκριτικά με τους προκατόχους του. Αν συνεχίσει αυτή την προσπάθεια, ότι δηλαδή θέλει να δημιουργήσει έναν δίκαιο κόσμο, δεν θα περιμένει πολύ για να λάβει την στήριξη από τον μουσουλμανικό κόσμο».

Αναμεσα στους μετριοπαθείς ισλαμιστές αρθρογράφους, ο μόνος που εξέφρασε σκεπτικισμό στα όσα είπε ο αμερικανός πρόεδρος είναι ο Ali Bulac της φιλοκυβερνητικής Zaman, ο οποίος προσπάθησε να δημιουργήσει ένα παράλληλο ανάμεσα στην ομιλία του Ομπάμα και του Ναπολέοντα στην Αίγυπτο, οταν την κατέκτησε δυο περίπου αιώνες πριν. Ο Bulac επεσήμανε ότι ο Ναπολέων στην ομιλία του εξέφρασε τον σεβασμό του προς το Ισλάμ. «Ωστόσο ο στόχος του ήταν να δημιουργήσει μια μεγάλη γαλλική αυτοκρατορία, η οποία να εκτείνεται από την Ευρώπη μέχρι την Ινδία. Ο Ναπολέων κατηγορούσε του μαμελούκους, που έφερναν αντίσταση στον οθωμανό σουλτάνο, ο Ομπάμα κατηγόρησε τους εξτρεμιστές ισλαμιστές. Η ομιλία του Ομπάμα αποδεικνύει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ένα νέο αποικιακό μοντέλο που εμπεριέχεται στην κατηγορία της “παραδοσιακής νεωτερικότητας” και της “παγκόσμιας νεωτερικότητας”. Είναι μια μορφή αποκιοκρατίας μεταξύ της γαλλικής και της βρετανικής».

Και ο Akif Emre σε άρθρο του στην εφημερίδα Yeni Safak στην 5 Ιουνίου, συνέδεσε το Ομπάμα με τον Ναπολέοντα, υποστηρίζοντας ότι η ομιλία του αμερικανού προέδρου στην Αίγυπτο απέδειξε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επιζητούν να εγκαταστήσουν μια νέα τάξη πραγμάτων στην Μέση Ανατολή, ενώ την ίδια στιγμή άφησε να εννοηθεί ο τούρκος διανοούμενος ότι τίποτε δεν έχει επί της ουσίας αλλάξει.

Το ίδιο ανάμικτες απόψεις κυριάρχησαν μεταξύ των λεγόμενων φιλελεύθερων αρθρογράφων της Τουρκιας. Η Nuray Mert σε άρθρο της στην εφημερίδα Radical επεσήμανε οτι η ομιλία ηταν κλισέ, χωρίς να παρουσιάσει τίποτε το καινούργιο.

Ο Nagehan Alci σε άρθρο του στις 6 Ιουνίου στην Aksam ανέφερε ότι και ο πρώην πρόεδρος George W. Bush είχε κάνει παρόμοιες δηλώσεις. Στις 20 Απριλίου του 2001, ο G. Bush είχε πει τα εξής: «Εμείς ως αμερικανοί σεβόμαστε την θρησκεία σας. Το Ισλάμ είναι θρησκεία της ειρήνης. Αυτοί που χρησιοποιούν το όνομα του Αλάχ για βίαιες ενέργειες, κάνουν κακό στο όνομα του Αλάχ. Οι Ηνωμενες Πολιτείες δεν είναι εχθρός των μουσουλμάνων». Κάνοντας χρήση των όσων είχε πει ο πρώην αμερικανός πρόεδρος, ο τούρκος Nagehan Alci προτείνει μια προσεκτική προσέγγιση του του θέματος, αφήνοντας τις κρίσεις ωσότου είναι ξεκάθαρο τι σκοπεύει να κανει ο Μπαράκ Ομπάμα στην πράξη.

Στην Taraf πάλι η Yasemin Congar στο άρθρο της θεωρεί ότι «η ομιλία Ομπάμα ήταν σημαντική σε μια προσπάθεια να δημιουργεί ένα νέο ξεκίνημα με τον μουσουλμανικό κόσμο. Ίσως αυτό να υποδεικνύει έναν νέο κόσμο, νέο αιώνα…», ενώ  ο Sedat Ergi έγραψε στη Milliyet ότι ήταν μια από τις πιο δυνατές δηλώσεις που έκανε ποτέ αμερικανός πρόεδρος. Τέλος, άλλος ένας αρθρογράφος της Milliyet,  ο Taha Akyol επισημαίνει, όπως και άλλοι, οτι «η ομιλία Ομπάμα σηματοδοτεί ένα νέο ξεκίνημα, το οποίο θα προωθήσει το διάλογο και την διπλωματία στις διεθνείς σχέσεις».

Η ομιλία Ομπάμα σε γενικές γραμμές προκάλεσε αισιοδοξία, χωρίς φυσικά να λείπουν και οι φωνές που εκφράζουν σκεπτικισμό. Όλες οι καταγεγραμμένες αυτές απόψεις άνοιξαν την συζήτηση για το αν τελικά οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αλλάξει πολιτική προς τον μουσουλμανικό κόσμο. Η συζήτηση αυτή και μόνο, όπως κρίνουν αναλυτές, αποτελεί από μόνη της μια επιτυχία της κυβέρνησης Ομπάμα.

obama_turkey_0406.jpgΑρκετά νωρίς αφότου ο Μπαράκ Ομπάμα ανέλαβε την προεδρία, η αποκατάσταση των διμερών σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας βρέθηκε ανάμεσα στις προτεραιότητες της νέας κυβέρνησης. Το είχε αναφέρει μάλιστα στην τηλεφωνική επικοινωνία που είχε τόσο με τον τούρκο πρόεδρο Αμπντουλάχ Γκιουλ, όσο και με τον πρωθυπουργό Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στις 16 Φεβρουαρίου. Τότε είχε ανακοινωθεί από το Λευκό Οίκο ότι ο Μπαράκ Ομπάμα είχε “μια θερμή αλλά και παραγωγική συζήτηση” και με τους δυο τούρκους ηγέτες, για θέματα κοινού στρατηγικού ενδιαφέροντος, δίνοντας έμφαση στην επιθυμία των Ηνωμένων Πολιτειών να ενισχυθούν οι αμερικανο-τουρκικές σχέσεις. Δυο μέρες μετά, ο  αμερικανός πρέσβης στην Άγκυρα Τζέιμς Τζέφρι διατύπωσε την άποψη ότι οι αμερικανο-τουρκικές σχέσεις πρέπει οπωσδήποτε να συνεχιστούν κατά την διάρκεια της θητείας Ομπάμα, επισημαίνοντας μάλιστα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι υπερήφανες που είναι εταίροι της Τουρκίας. Ο Τζέφρι με αφορμή εκδήλωση προς τιμήν του από την ένωση τουρκο-αμερικανών επιχειρηματιών στην Άγκυρα, υπογράμμισε την σημασία της συνεργασίας, ειδικά την περίοδο της οικονομικής κρίσης με τον δείκτη της ανεργείας να ανεβαίνει στην Τουρκία και την παραγωγή να πέφτει. Η συνεργασία, όπως είχε πεί τότε ο αμερικανός πρέσβης, είναι υποχρεωτική προκειμένου να δοθεί τέλος στην κρίση στην οικονομία, δεδομένου ότι η Τουρκία αποτελεί έναν ιδιαίτερα ελκυστικό τόπο για ξένες επενδύσεις. Την ίδια στιγμή ο αμερικανός αξιωματούχος τόνιζε την σημασία της συνεργασίας στο κομμάτι της ενέργειας, εκτιμώντας ότι η μεταφορά των ενεργειακών (κοιτασμάτων) μέσω της Τουρκίας θα οφελήσει όχι μόνο την Τουρκία αλλά και την ευρύτερη περιοχή. Εκείνη την περίοδο δεν ήταν λίγοι οι αναλυτές που αντιμετώπιζαν την Τουρκία, εξαιτίας της γεωγραφικής της θέσης, ως χώρα κλειδί  που έχει την δυνατότητα να ανακόψει την επανεμφάνιση της Ρωσίας, αλλά και ως πιθανή δίοδο για τους αγωγούς πετρελαίου της Κεντρικής Ασίας και της Κασπίας. Άλλωστε αν κρίνει κανείς ότι το τηλεφώνημα Ομπάμα στην τουρκική ηγεσία έγινε λίγες μέρες μετά την επίσκεψη Γκιουλ στην Μόσχα, σε μια προσπάθεια αναθέρμανσης των ψυχρών σχέσεων και συνεργασίας με το Κρεμλίνο, θα μπορέσει να βγάλει σημαντικά συμπεράσματα.

Ύστερα από μια περίοδο ψυχρών σχέσεων με την Τουρκία, οι Ηνωμένες Πολιτείες εστίασαν στην αναθέρμανση των σχέσεων, δίνοντας μεγάλη σημασία στην στρατηγικού ενδοαφέροντος διμερή συνεργασία. Τα μεγάλα Think Tanks, αυτά που καθορίζουν και χαράσσουν την εξωτερική πολιτική, ασχολήθηκαν και συνεχίζουν να ασχολούνται με την Τουρκία, σημειώνοντας την μεγάλη σημασία που έχουν για τα συμφέροντα των ΗΠΑ οι καλές διμερείς σχέσεις. Σίγουρα όμως η ενίσχυση της Τουρκίας εκ μέρους των Ηνωμένων Πολιτείων, με την σημειολογία των κινήσεων να δημιουργούν ένα ισχυρό πλεονέκτημα για την πορεία περαιτέρω βελτίωσης των αμερικαν-τουρκικών σχέσων –έστω και αν βασίζεται στην λογική των αμοιβαίων συμφερόντων- δεν μπορεί παρά να δημιουργεί ανησυχία στην ελληνική πλευρά. Όσο η παρουσία–θεωρητική ή πρακτική-της Άγκυρας στην ευρύτερη περιοχή ενισχύεται, τόσο πιθανόν και να αυξάνονται οι τουρκικές επιδιώξεις (αλλά και προκλητικές συμπεριφορές) στα θέματα που αφορούν την Ελλάδα.

Πηγή:Greek American News Agency

Η ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Posted by Συντ. Ομάδα On Ιούνιος - 11 - 2009

pakistan-turkey-drugs-copy-1http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2009/06/pakistan-turkey-drugs-copy-1-300x171.gif 300w" sizes="(max-width: 382px) 100vw, 382px" />

ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ-ΤΟΥΡΚΙΑ-ΜΙΤ-ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ

Δόγμα Οζάλ: «Για να τελειώνουμε με την Ελλάδα αρκεί να στείλουμε μερικά εκατομμύρια ανθρώπους από εδώ».-

Στις 2 Ιουνίου 2009, είδαμε στα ΜΜΕ της Τουρκίας, εκτενείς αναφορές για την σύλληψη 85 λαθρομεταναστών, στην πόλη Ακσαράι (Aksaray) σε φορτηγό που ερχόταν από Βαν (Van), προερχόμενοι από το Πακιστάν και το Αφγανιστάν. Είχε προηγηθεί στις 17 Μαρτίου 2009, η σύλληψη, 67 λαθρομεταναστών από τις τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας, σε ξεχωριστές επιχειρήσεις στις επαρχίες Μούγλα (δυτική Τουρκία), Μπίτλις και Βαν (ανατολική Τουρκία).

Οι λαθρομετανάστες προέρχονται από τη Μυανμάρ, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν και τα υπό παλαιστινιακή διοίκηση εδάφη της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας.

Οι δύο επιχειρήσεις αυτές, αποτελούν τις μοναδικές συλλήψεις της Τουρκίας, από αρχές του έτους 2009. Προηγήθηκαν, αναφορές και καταγγελίες εις βάρος της Τουρκίας και στις δύο περιπτώσεις, από όργανα της ΕΕ για την διακίνηση των λαθρομεταναστών.

Στις 5 Μαίου 2009, εφημερίδα Zaman, αναφέρεται στο «καυτό» περιεχόμενο του ημερολογίου του ναυάρχου Οζντέν Ορνέκ, ο οποίος περιλαμβάνεται στο κατηγορητήριο της υπόθεσης Εργκενεκόν. Εκεί αναγράφεται ότι στις 21 Οκτωβρίου 2004, ένας αξιωματικός του πλοίου Ερτουρούλ «πήγε στην Ιταλία για άσκηση και μετέφερε 5 κιλά ηρωίνης». Ο Ορνέκ συνεχίζει λέγοντας ότι το παράνομο «πακέτο» παραδόθηκε σε συνεργάτη του αξιωματικού στη Σαρδηνία και μάλιστα ότι αυτό έγινε εν γνώσει του καπετάνιου του πολεμικού καραβιού. Χαρακτηριστικό είναι ότι, όταν αξιωματικός και καπετάνιος επέστρεψαν, άνοιξαν δύο μεγάλους τραπεζικούς λογαριασμούς. Το Τουρκικό πλοίο συμμετείχε στη νατοϊκή άσκηση που έγινε μεταξύ 30/9 και 16/10 του 2004 στη Σαρδηνία.

Η συνέχεια κάτωθι.-

Στις 8 Μαΐου 2009, Αλβανός διπλωμάτης συνελήφθη στην Τουρκία κατηγορούμενος για λαθρεμπόριο ναρκωτικών, ανακοίνωσαν την Παρασκευή οι αλβανικές αρχές, επιβεβαιώνοντας τις πληροφορίες ότι συνελήφθη καθώς μετέφερε 65 κιλά ηρωίνης. Η σύλληψη του Αγκίμ Χατζίου, δεύτερου γραμματέα της αλβανικής πρεσβείας στην ΠΓΔΜ, συνιστά το δεύτερο περιστατικό αυτού του τύπου, μετά τη σύλληψη πέρυσι στην Ιταλία οδηγού της αλβανικής πρεσβείας, ο οποίος μετέφερε ένα κιλό κοκαΐνης.

Στις 24 Μαΐου 2009, δεσμεύθηκαν να συνεργαστούν κατά της τρομοκρατίας και του εμπορίου ναρκωτικών σε συνάντησή τους στην Τεχεράνη, οι πρόεδροι του Ιράν, του Αφγανιστάν και του Πακιστάν. Ο τελικός αποδέκτης όλων αυτών των «προϊόντων» η Τουρκία, απουσίαζε από την συνάντηση αυτή.

Στις αρχές Σεπτεμβρίου 2008,στα πλαίσια των ερευνών για την ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ, συνελήφθη ο πρώην αστυνομικού διευθυντού, Σερντάρ Σατσάν (Serdar Saçan), και αποκαλύφθηκε ότι η υπηρεσία πληροφοριών της τουρκικής στρατοχωροφυλακής (JİTEM) ήταν ο συντονιστής της διακίνησης ηρωίνης από το Ιράν προς την Ευρώπη.

Σε φάκελο που βρέθηκε σε αποθήκη του συλληφθέντος πρώην αστυνομικού, βρέθηκαν στοιχεία για τη δολοφονία δυο Ιρανών το 1995 στην Κωνσταντινούπολη, του Asker Simko και του Zeya Nazım, οι οποίοι θεωρούνταν ως πράκτορες της MOD, που είναι η αντίστοιχη με τη JİTEM υπηρεσία του Ιράν. Σύμφωνα με τα στοιχεία που βρέθηκαν στο φάκελο, αλλά και με δημοσιεύματα του τουρκικού τύπου της εποχής, οι δυο δολοφονηθέντες ήταν οι σύνδεσμοι της ιρανικής υπηρεσίας πληροφοριών, οι οποίοι εξασφάλιζαν τον απαραίτητο συντονισμό με την JİTEM στο θέμα της διακίνησης της ηρωίνης που είχε προορισμό την Ευρώπη.

Ο Σίμκο και ο Ναζίμ κατοικούσαν μόνιμα σε πανάκριβες βίλες στην Κωνσταντινούπολη και συνεργάζονταν με τα στελέχη της JİTEM και της ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ στη διακίνηση της ηρωίνης, εξασφαλίζοντας τεράστια οικονομικά ανταλλάγματα για τους ίδιους και για τους ανωτέρους τους.

Στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ‘90 η Τουρκία επέτρεψε τη δημιουργία στρατοπέδου εκπαίδευσης σε μέλη της οργάνωσης «Μουτζαχεντίν του Λαού», που έκανε αντιπολίτευση στο καθεστώς του Αγιατολλάχ Χομεϊνί. Το στρατόπεδο αυτό, που βρισκόταν στο Βαν, λειτουργούσε υπό την ευθύνη της JİTEM. Η κίνηση αυτή της Τουρκίας προκάλεσε την αντίδραση του Ιράν, το οποίο με τη σειρά του επέτρεψε στο ΡΚΚ να ιδρύσει στρατόπεδο στο ιρανικό έδαφος, στο οποίο δραστηριοποιούνταν ο αδελφός του Αμπντουλλάχ Οτζαλάν, Οσμάν, με 500 αντάρτες. Η κατάσταση αυτή οδήγησε σε ψύχρανση των σχέσεων και της συνεργασίας μεταξύ JİTEM και MOD στον τομέα της διακίνησης της ηρωίνης που προοριζόταν για τις χώρες της Ευρώπης.

Τελικά, την ψύχρανση των σχέσεων των δυο υπηρεσιών την πλήρωσαν οι σύνδεσμοι, Σίμκο και Ναζίμ, οι οποίοι απήχθησαν από μέλη της JİTEM, υπό την καθοδήγηση του στελέχους της, ταγματάρχη Ερσεβέρ, και δολοφονήθηκαν, αφού έχασαν όλα τα περιουσιακά τους στοιχεία και χρήματα (μετά από δυο χρόνια βρέθηκε δολοφονημένος στο ίδιο σημείο και με τον ίδιο ακριβώς τρόπο ο Ερσεβέρ, ο οποίος είχε διαφωνήσει με τον ισχυρό άνδρα της JİTEM, προφυλακισμένο σήμερα, στρατηγό ε.α. Βελή Κιουτσούκ).

Όταν έγινε η δολοφονία των Ιρανών πρακτόρων (15 Ιανουαρίου 1995), η JİTEM είχε διαρρεύσει στον τουρκικό τύπο το σενάριο ότι οι δυο Ιρανοί είχαν δολοφονηθεί από το ΡΚΚ, επειδή «δεν τα βρήκαν στη μοιρασιά των εσόδων από τη διακίνηση της ηρωίνης». Όπως προκύπτει τώρα από τα στοιχεία που βρέθηκαν στο φάκελο, το σενάριο αυτό είχε διαρρεύσει σκόπιμα από τη JİTEM στον τουρκικό τύπο, αφ’ ενός για να παραπλανηθεί η κοινή γνώμη σε σχέση με τους πραγατικούς ενόχους και αφ’ εταίρου να αμαυρωθεί έτι περαιτέρω η εικόνα του ΡΚΚ στην τουρκική κοινή γνώμη. Να σημειωθεί ότι το σενάριο αυτό είχε προβάλλει και το πρώην ανώτατο στέλεχος της ΜΙΤ, Mehmet Eymür, στην ιστοσελίδα που είχε στο διαδίκτυο (www.atin.org).

Να σημειωθεί ότι η εμπλοκή των υπηρεσιών του τουρκικού επίσημου κράτους στη διακίνηση ναρκωτικών προς τις χώρες της Ευρώπης είναι ένα θέμα που έχει απασχολήσει αλλεπάλληλες φορές τον τουρκικό και το διεθνή τύπο, ενώ πρόσφατα έχει γραφεί επίσης στον τουρκικό τύπο ότι πίσω από τη διακίνηση λαθρομεταναστών προς την Ελλάδα κρύβεται και πάλι η τουρκική στρατοχωροφυλακή (Jandarma).

Τον αριθμό-ρεκόρ συλλήψεων 146.337 λαθρομεταναστών κατέγραψαν πέρυσι, οι αρχές ασφαλείας της χώρας . Συνελήφθησαν 2.211 άτομα ελληνικής, τουρκικής, αλβανικής και βουλγαρικής υπηκοότητας, ως διακινητές των Λαθρομεταναστών.

Στις διαστάσεις αυτής της μάχης έρχεται να προστεθεί -σύμφωνα με την ελληνική έκθεση- και η συστηματική άρνηση της Τουρκίας να εκπληρώσει τις διεθνείς υποχρεώσεις της. Έτσι, ενώ μέχρι τον περασμένο Φεβρουάριο η Ελλάδα είχε ζητήσει από τους γείτονες να δεχθούν πίσω 60.875 λαθρομετανάστες, η Τουρκία συμφώνησε μόλις για 7.472, και τελικά δέχθηκε μόνο 2.206. Την ίδια στιγμή οι ελληνικές αρχές καταλογίζουν στις αντίστοιχες τουρκικές πως όχι μόνο αρνούνται την επανείσοδο λαθρομεταναστών, αλλά και ότι ανέχονται (αν δεν ενθαρρύνουν) τη διοχέτευση μουσουλμάνων μεταναστών στην Ελλάδα. Προς τούτο, το Λιμενικό έχει καταγράψει σε βίντεο σκάφη του τουρκικού Λιμενικού να μεταφέρουν λαθρομετανάστες στα ελληνικά χωρικά ύδατα.

Το εμπόριο ναρκωτικών, είναι απόλυτα συνδεδεμένο με την λαθρομετανάστευση.

Το Αφγανιστάν και το Πακιστάν, σύμφωνα με τις διεθνείς εκθέσεις, παράγουν το 90% του οπίου παγκοσμίως.

Τα ναρκωτικά αυτά, διακινούνται μέσω των εκατοντάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών οι οποίοι προέρχονται από τις χώρες αυτές.

Αφγανοί και Πακιστανοί, προωθούνται κυρίως στο Ιράν και την Συρία, φορτωμένοι με ικανές ποσότητες ναρκωτικών, προς την Νοτιοανατολική Τουρκία, όπου με την απόλυτη συνεργασία του Τουρκικού κράτους και των υπηρεσιών του, λειτουργούν, «συνεργεία υποδοχής». Τα «συνεργεία υποδοχής» παραλαμβάνουν τα ναρκωτικά και τα προωθούν στους Τούρκους μεγαλέμπορους ναρκωτικών. Ο κάθε λαθρομετανάστης, λαμβάνει ως αμοιβή, ένα μεγάλο ποσό, που συνήθως ανταποκρίνεται στα έξοδα μεταφοράς του στις ακτές του Αιγαίου και στην «διεκπεραίωσή απέναντι», δηλ. στην Ελλάδα.

Οι μεγαλέμποροι ναρκωτικών, σε συνεργασία με το Τουρκικό κράτος, είναι συνδεδεμένοι με τα δίκτυα διακίνησης των λαθρομεταναστών (ουσιαστικά είναι οι ίδιοι).

Το «κύκλωμα» είναι απόλυτα ελεγχόμενο από την Τουρκία.

Ο υποψήφιος Αφγανός, Πακιστανός κλπ, λαθρομετανάστης, έρχεται σε επαφή με τα δεκάδες και εμφανώς εγκατεστημένα «κέντρα διακίνησης» που υπάρχουν στις χώρες αυτές. Του γνωστοποιείται το κόστος μεταφοράς του, μέχρι τις ακτές του Αιγαίου και της μεταφοράς του στην Ελλάδα. Τα ποσά αυτά είναι παντελώς απαγορευτικά για τους πάμφτωχους υποψηφίους, που λιμοκτονούν στις χώρες αυτές. Τα 2-3 χιλιάδες δολάρια, που συνήθως απαιτούνται, είναι ασύλληπτο σε μέγεθος ποσό για τους ανθρώπους αυτούς. Την απογοήτευσή τους, ακολουθεί η πρόταση των «κέντρων διακίνησης», για μεταφορά ναρκωτικών και την αντίστοιχη αμοιβή τους. Συνήθως όλοι δέχονται την πρόταση. Κατόπιν ξεκινούν τα καραβάνια των λαθρομεταναστών, προς τις ακτές του Αιγαίου, φορτωμένα με ναρκωτικά.

Τα Τουρκικά δίκτυα της ΜΙΤ, της JITEM, και των λοιπών κρατικών υπηρεσιών της Τουρκίας, σε συνεργασία με τα αντίστοιχα δίκτυα της Πακιστανικής ISI, της Ιρανικής SAVAK και VEVAK, των Τουρκομάνων του Ιράκ, κλπ, εξασφαλίζουν την ασφαλή μεταφορά τους στην Τουρκία. Κύριος προορισμός τους, οι στρατοκρατούμενες περιοχές της Νοτιοανατολικής Τουρκίας. Οι συνθήκες στην Νοτιοανατολικές περιοχές της Τουρκίας, εξασφαλίζουν απόλυτα το «ξεφόρτωμα» των διακινητών-λαθρομεταναστών, στα κέντρα διαχείρισης ναρκωτικών.

Οι λαθρομετανάστες, αναλόγως των προθέσεών τους, γίνονται κατόπιν αντικείμενα περαιτέρω εκμετάλλευσης από τους Τούρκους. Το μεγαλύτερο ποσοστό, αμείβεται για την μεταφορά των ναρκωτικών και κατόπιν, τα ίδια κυκλώματα, παίρνουν πίσω τα χρήματα που τους έδωσαν, για την προώθησή τους στο Αιγαίο! Δηλαδή, η μεταφορά ναρκωτικών από τα κέντρα παραγωγής τους, γίνεται δωρεάν, καθώς οι αμοιβές των διακινητών-μεταφορέων, επιστρέφουν ξανά στα ίδια πρόσωπα, μέσω των δικτύων που προαναφέρθηκαν. Είναι σύνηθες φαινόμενο τα τελευταία 2 χρόνια, οι αμοιβές αυτές να γίνονται σε πλαστά χαρτονομίσματα, για μην υπάρχουν «απώλειες», καθώς σε κάποιες περιπτώσεις χάνεται ο έλεγχος μερικών λαθρομεταναστών.

Σε αρκετές περιπτώσεις, πολλοί λαθρομετανάστες, χρησιμοποιούνται κατόπιν και σε παράνομη εργασία στην Τουρκία, με αντάλλαγμα, την μεταφορά τους στα παράλια του Αιγαίου. Τα κέρδη από τις παράνομες αυτές δραστηριότητες των Τουρκικών Υπηρεσιών, είναι τεράστια.

Η Τουρκία, είναι ο διοργανωτής ολόκληρου αυτού του τεράστιου κυκλώματος διακίνησης λαθρομεταναστών και ναρκωτικών από την Κεντρική Ασία.

Παρόμοιες μεθόδους χρησιμοποιεί και για τις χώρες του Καυκάσου.

Κατόπιν, τα ναρκωτικά επεξεργάζονται στα εκατοντάδες, εργαστήρια της Τουρκίας και λαμβάνουν «μορφή κατανάλωσης». Μέσο της Βουλγαρίας, Ρουμανίας, Ουκρανίας, διακινούνται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Οι χώρες της Μαύρης Θάλασσας, στερούνται σοβαρών μέσων Λιμενικής Αστυνομίας και Ακτοφυλακής, γεγονός που δίνει την δυνατότητα στην Τουρκία, να διακινεί τόνους ναρκωτικών με ασφάλεια. Εκατοντάδες μεγάλα και μικρά εμπορικά πλοία, που διακινούν το εμπόριο, μεταξύ των χωρών της Μαύρης Θάλασσας, μεταφέρουν τόνους ναρκωτικών, στην Οδησσό, την Κωνστάντζα, το Μπουργκάς, την Βάρνα και άλλα λιμάνια.

Η Τουρκική μαφία που είναι πανίσχυρη και διάσπαρτη σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης, και ηγείται του εμπορίου ναρκωτικών, είναι ο τελικός αποδέκτης των προϊόντων της λαθρομετανάστευσης.

Η Τουρκική μαφία, ηγείται του εμπορίου ναρκωτικών στην Ευρώπη, για δεκαετίες τώρα, έχοντας ως εκτελεστικά της όργανα, την Αλβανική και Τσετσένικη μαφία.

Ανατριχιαστικά στοιχεία φέρνει στη δημοσιότητα έρευνα του Συμβουλίου της Ευρώπης: Περισσότερες από 5.000 εγκληματικές οργανώσεις έχουν απλώσει τα πλοκάμια τους σε όλη την Ευρώπη.

Εκατομμύρια μέλη αριθμούν πλέον οι οργανώσεις που έχουν απλώσει τα πλοκάμια τους σε όλη την Ευρώπη και έχουν θέσει εαυτές στην υπηρεσία του εγκλήματος, που, σύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες του Συμβουλίου της Ευρώπης αλλά και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αποτελεί, πλέον, μία παγκόσμια υπερδύναμη.

Εξειδικευμένοι νομικοί και εγκληματολόγοι, που επιχείρησαν να συνθέσουν το «παζλ» της δράσης του οργανωμένου εγκλήματος στον κόσμο και ειδικότερα στην Ευρώπη, εμφανίζονται ιδιαίτερα ανήσυχοι, από δύο, τουλάχιστον, σοβαρές διαπιστώσεις.

l Τα κεφάλαια και οι άνθρωποι του οργανωμένου εγκλήματος, ανά τον κόσμο, βρίσκονται παντού: από τα ανώτερα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα μέχρι τις εταιρείες παροχής υπηρεσιών, από την εξάλειψη των αποβλήτων μέχρι τον κλάδο των οικοδομών και, βεβαίως, εκεί όπου υπάρχουν δυνατότητες είσπραξης μεγάλων δημόσιων κονδυλίων.

l Η δράση τους, που, πολλές φορές, συνδέεται και με τη δράση τρομοκρατικών οργανώσεων, έχει τραγικές συνέπειες σε ανθρώπινο και κοινωνικό επίπεδο (λαθρεμπόριο ναρκωτικών και όπλων, εμπορία ανθρώπων και οργάνων, βία, διαφθορά κ.ά.) και προκαλεί σοβαρές αναταράξεις όχι μόνον στην ελεύθερη αγορά και τον υγιή ανταγωνισμό, αλλά και στους ίδιους τους κανόνες της πολιτικής.

Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την έκταση και τη δράση του οργανωμένου εγκλήματος στη Γηραιά Ήπειρο, οι ευρωπαϊκές χώρες μπορούν να χωριστούν σε πέντε κατηγορίες, ανάλογα με το πόσο «διαβρωμένες» είναι από τις εγκληματικές οργανώσεις.

l Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν η Γερμανία, η Ιταλία, η Πολωνία, η Ρουμανία, η Ρωσία και η Ουκρανία, όπου, σε κάθε μία από αυτές, έχει υπολογιστεί ότι δραστηριοποιούνται 500 περίπου εγκληματικές οργανώσεις.

l Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν το Βέλγιο, η Γαλλία και η Αγγλία, όπου, σε κάθε μία απ’ αυτές, διαπιστώθηκε ότι αλωνίζουν από 200 μέχρι και 500 οργανώσεις.

l Στην τρίτη κατηγορία ανήκουν η Τσεχία, η Ουγγαρία, η Λιθουανία, η Μολδαβία, η Ολλανδία, η Ισπανία και η ΠΓΔΜ, όπου στην κάθε μία δραστηριοποιούνται από 100 έως 200 οργανώσεις.

l Στην τέταρτη κατηγορία ανήκουν η Δανία, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Σλοβακία, η Σλοβενία, η Σουηδία και η Τουρκία και στην κάθε μία από αυτές εντοπίζεται οργανωμένη δράση από 25 μέχρι και 100 εγκληματικών οργανώσεων.

Στην πέμπτη κατηγορία, τέλος, στην οποία συμπεριλαμβάνονται η Ελλάδα και η Κύπρος, μαζί με την Ανδόρα, την Αυστρία, την Κροατία, την Εσθονία, τη Φινλανδία, την Ισλανδία, τη Μάλτα, τη Νορβηγία και το Λουξεμβούργο, εντοπίζεται οργανωμένη δράση 25 τουλάχιστον εγκληματικών οργανώσεων.

Όπως προκύπτει από τη μελέτη των στοιχείων της πολυσέλιδης έκθεσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, οι εγκληματικές αυτές οργανώσεις ξεπερνούν τις 5.000 στις 46 χώρες της Γηραιάς Ηπείρου, έχουν στις τάξεις τους στρατολογημένους εκατομμύρια ανθρώπους και, βέβαια, η δράση τους δεν είναι κατά ανάγκην ανταγωνιστική μεταξύ τους: δείχνουν να έχουν μοιράσει μεταξύ τους τόσο την επικράτεια των χωρών όπου δραστηριοποιούνται, εγκληματικά, ανά τον κόσμο όσον και το αντικείμενο της δραστηριότητάς τους. Μέσα σε αυτήν συμπεριλαμβάνονται:

α. Εισαγωγές ηρωίνης από το Αφγανιστάν, κοκαΐνης από την Κολομβία και εξαγωγές «έκσταση» από την Ευρώπη.

β. Λαθρεμπόριο προϊόντων απομίμησης, που παράγονται φθηνά και είναι χαμηλής ποιότητας, όπως cd, dvd, απομιμήσεις τζιν και αρωμάτων, πλαστά προφυλακτικά, ανταλλακτικά αεροσκαφών, φρένα αυτοκινήτων, φάρμακα, παιδικές τροφές και πολλά άλλα.

γ. Κλοπές ταυτοτήτων, μέσω του Διαδικτύου, όπου πείθουν αφελείς ευρωπαίους να αποκαλύψουν, οικειοθελώς, τα τραπεζικά τους στοιχεία ή τον αριθμό της κοινωνικής τους ασφάλισης για να μπορέσουν να κλέψουν τα χρήματά τους.

δ. Παράνομο εμπόριο γυναικών για πορνεία, παιδιών για παιδεραστία και εκμετάλλευση της παράνομης μετανάστευσης.

ε. Παραχαράξεις νομισμάτων, λαθρεμπόριο τσιγάρων και οινοπνεύματος και ένοπλες ληστείες πολυτελών οχημάτων, τα οποία πουλάνε στη συνέχεια στην Aνατολική Ευρώπη.

στ. Ξέπλυμα βρόμικου χρήματος, για τη συγκάλυψη της εγκληματικής του προέλευσης, όπως η περίπτωση της μαφίας, που εξαγόρασε τράπεζες στη Λετονία.

Ιδιαίτερα βίαια και με την ιστορία τους να αρχίζει από τα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είναι τα μέλη των τούρκικων δικτύων που, όπως τονίζεται στην έκθεση του Συμβουλίου της Ευρώπης, έχουν σχεδόν μονοπωλήσει το εμπόριο ηρωίνης μεταξύ της Kεντρικής Ασίας και της Ευρώπης, ενώ ασχολούνται, παράλληλα, με τις απομιμήσεις ηλεκτρονικών, την πορνεία και την εμπορία ανθρώπων.

(Ολόκληρη η έκθεση-http://ar2006.emcdda.europa.eu/download/ar2006-el.pdf)

Η εμπλοκή των Διπλωματικών αντιπροσωπειών της Τουρκίας, στο εμπόριο ναρκωτικών έχει αναφερθεί και απασχολήσει πολλές φορές τις αρχές ασφαλείας της Ευρώπης.

Το 2006, ο Αστυνομικός Διευθυντής του Λονδίνου, σε έκθεσή του, επισημαίνει την εμπλοκή στελεχών της Τουρκικής Στρατιωτικής Αποστολής, με έδρα την Τουρκική Πρεσβεία, ως μεγαλέμπορους και διακινητές μεγάλων ποσοτήτων ναρκωτικών ακόμη και με διπλωματικούς σάκους!

Ένα τεράστιο πανευρωπαϊκό κύκλωμα, αποτελούμενο από Τούρκους πράκτορες, Τούρκους Στρατιωτικούς και Διπλωμάτες, «Γκρίζους Λύκους» και χιλιάδες χιλιάδων Τούρκων μεταναστών εμπλέκεται στην διακίνηση και διάθεση ναρκωτικών στην Ευρώπη, γεγονός που σχετίζεται άμεσα με το καταστροφικό γεγονός της λαθρομετανάστευσης στην Ελλάδα.

Πέρυσι τον Απρίλιο συνελήφθη για διακίνηση λαθρομεταναστών, ο 38χρονος Τούρκος Αρχιλοχίας των Ειδικών Δυνάμεων και στέλεχος της ΜΙΤ, SARKAN KAYA, στην Μυτιλήνη από άνδρες του Λιμενικού Σώματος. Αν και μεμονωμένο το περιστατικό, αποδεικνύει και την «εκτελεστική εμπλοκή» της ΜΙΤ στην λαθρομετανάστευση και τα Τουρκικά σχέδια εις βάρος της Ελλάδος.

Τα τεράστια κυκλώματα της ΜΙΤ στην Τουρκία, εκτελούν τα σχέδιά τους απροκάλυπτα πλέον.

Οι Τούρκοι δουλέμποροι τους παραλαμβάνουν στην πόλη Hakkari. Από εκεί, με λεωφορεία και φορτηγά τους οδηγούν από τις πόλεις Elazig και Adapazari στην Κωνσταντινούπολη και στην Σμύρνη. Στην Κωνσταντινούπολη, οι δουλέμποροι τους «στοιβάζουν» σε φθηνά ξενοδοχεία, στην συνοικία Aksaray, όπου είναι εγκατεστημένο όλο το κύκλωμα: Τουριστικά πρακτορεία που στην πραγματικότητα ασχολούνται μόνο με την προώθηση λαθρομεταναστών στην Ελλάδα, γραφεία παραχαρακτών για διαβατήρια και ταυτότητες, και βεβαίως οι «πιάτσες» όσων θησαυρίζουν από την «δουλειά».

Τα τελευταία χρόνια λόγω του μεγάλου αριθμού λαθρομεταναστών, έχουν δημιουργηθεί «στρατόπεδα» συγκέντρωσης σε αρκετές πόλεις των μικρασιατικών παραλίων (Σμύρνη, Μάρμαρις, Αλικαρνασσός, Turgut Reis) με την ανοχή των τουρκικών αρχών. Όλα αυτά τα καραβάνια, εκατοντάδες εξαθλιωμένοι, περιμένουν ως και δύο μήνες για να βρεθεί το σαπιοκάραβο και οι βάρκες προς την Ελλάδα.

Τέτοιας έκτασης επιχείρηση, καθιστά βεβαιότητα το ότι οι αρχές της Τουρκίας γνωρίζουν τα πάντα και υποθάλπτουν την κατάσταση. Οι τουρκικές αρχές γνωρίζουν πολύ καλά ποιοί είναι οι δουλέμποροι, αλλά δεν συλλαμβάνουν κανέναν διότι πολύ απλά θέλουν να ξεφορτωθούν τους μετανάστες, αφού πρώτα τους απομυζήσουν. Ένα πλαστό διαβατήριο κοστίζει από 500-1.000 δολλάρια, και από αυτά 10% ως 20% παίρνει ως προμήθεια η τουρκική αστυνομία, όπως βεβαιώνει ο Halil Nebiler, συγγραφέας του έργου «Η πολιτική οικονομία της τουρκικής μαφίας». Το τουρκικό λιμενικό τους συνοδεύει από απόσταση μέχρι τα ελληνικά χωρικά ύδατα, ως προπομπός-ανιχνευτής και αφ’ ετέρου για να σιγουρευτεί ότι έφυγαν.

Οι αμοιβές των Τούρκων δουλεμπόρων ποικίλλουν αναλόγως της χώρας προέλευσης των μεταναστών. Οι τιμές αρχίζουν από 1.000 ευρώ και φθάνουν τις 3.000 το άτομο. Αν σε ένα σαπιοκάραβο μαζευτούν για την Ελλάδα 50 ή 30 λαθρομετανάστες, καταλαβαίνουμε για τι ποσά μιλάμε. Οι Toύρκοι δουλέμποροι, στις περιπτώσεις μαζικών μεταφορών χρησιμοποιούν παλιά και σάπια πλοιάρια για την μεταφορά των λαθρομεταναστών στα ελληνικά νησιά, ένα ταξίδι 5 ή 10 το πολύ μιλίων. Αν υπολογιστεί ότι το σύνηθες κόμιστρο που πληρώνουν οι λαθρομετανάστες είναι 1.500 δολάρια και σε ένα τέτοιο καρυδότσουφλο στοιβάζονται 30 ή και 50 άτομα, τότε από ένα τέτοιο ταξίδι μίας ή δύο ωρών, οι δουλέμποροι βγάζουν 45.000 ή 75.000 δολάρια αντίστοιχα.

Oι καταθέσεις Ελλήνων αξιωματικών του Λιμενικού, είναι αποκαλυπτικές, θάβονται όμως για να μην ενοχληθούν οι αντιρατσιστές, προοδευτικοί, πλασιέ της πολυφυλετικής κοινωνίας και λοιπές «δημοκρατικές» δυνάμεις. Καταθέτει σχετικά τέως λιμενάρχης μεγάλου νησιού μας: «Η διακίνησή των λαθρομεταναστών γίνεται με την βοήθεια Τούρκων λιμενικών. Τα τουρκικά περιπολικά σκάφη λειτουργούν ως ανιχνευτές των παράνομων σκαφών που μεταφέρουν λαθρομετανάστες, παραβιάζοντας σε πολλές περιπτώσεις τα ελληνικά χωρικά ύδατα. Συχνά, τουρκικά αλιευτικά σκάφη λειτουργούν ως ανιχνευτές της κίνησης γύρω από ελληνικά λιμάνια, δίνοντας σήμα την κατάλληλη στιγμή στα σκάφη που μεταφέρουν λαθρομετανάστες να ξεκινήσουν την διαδρομή τους. Διεξάγουμε πόλεμο με απίστευτες διαστάσεις, η κατάσταση είναι δραματική. Άνθρωποι των τουρκικών αρχών ασφαλείας (αστυνομία, MIT) είναι αναμεμειγμένοι σε αυτή την ιστορία παρέχοντας σχετική πληροφόρηση στους δουλέμπορους».

Η βιομηχανία της λαθρομετανάστευσης υπολογίζεται σε τουλάχιστον 8 δις. Δολάρια το έτος στη Τουρκία σύμφωνα με έκθεση της Τουρκικής αστυνομίας που είδε το φως πριν από μερικούς μήνες. Μάλιστα οι ίδιες εγκληματικές ομάδες που δραστηριοποιούνται σε αυτό το τομέα κατέχουν και τη διακίνηση των ναρκωτικών ουσιών και στην ουσία το οργανωμένο έγκλημα σε αυτή τη χώρα μπορεί να χαρακτηριστεί ως πολυσυλλεκτικό, πολυπλόκαμο και κατά βάση ενιαίο ως προς τη δομή του και τις λειτουργίες του.

Οι «Τιμές» διάβασης του Αιγαίου από τις Μικρασιατικές ακτές, συχνά ένα ταξίδι μερικών λεπτών κοστίζει από 2.000 έως 5.000 Δολάρια, ενώ για διαδρομές από τη Τουρκία στην Βόρεια Ευρώπη αγγίζει μέχρι και τα 15.000 Δολάρια.

Οι μετανάστες που προέρχονται από τις Αφρικανικές χώρες, φθάνουν στη Σμύρνη, Κωνσταντινούπολη και Μερσίνα μέσω πλοίων ή και αεροπλάνων. Οι Άραβες περνούν τα σύνορα με τη Συρία και οι Ιρανοί , Αφγανοί και Πακιστανοί μέσω των Ιρανικών συνόρων. Αξίζει να αναφερθεί ότι η Τουρκία και το Ιράν δεν έχουν καθεστώς βίζας μεταξύ τους, διευκολύνοντας κατά αυτό τον τρόπο τη μεταφορά ανθρώπων…

Άμα την άφιξη τους στο Τουρκικό έδαφος, οι λαθρομετανάστες οδηγούνται σε κατάλληλα διαμορφωμένες παράνομες αποθήκες ή κτίσματα, στα προάστια των προαναφερθέντων πόλεων. Σε πολλές περιπτώσεις δουλεύουν έναντι ελαχίστων χρημάτων σε μικρές βιοτεχνίες ή στο τουριστικό τομέα έως ότου προετοιμαστεί το ταξίδι προς την Ελλάδα και Ευρώπη. Το μεσοδιάστημα αυτό διαρκεί μέχρι 2 έτη και κατά αυτό τον τρόπο οι μικρομεσαίες Τουρκικές επιχειρήσεις εξασφαλίζουν μεγάλη μείωση του εργατικού κόστους.

Σύμφωνα με τις απόρρητες εκθέσεις των ελληνικών και ευρωπαϊκών αρχών ασφαλείας, τα βασικά σημεία αναχώρησης σκαφών με λαθρομετανάστες από Τουρκία είναι τα εξής: Ayvalik, Ayvacik, Izmir, Kusadasi, Foca, Alacati, Sigacik, Didim, Bodrum, Datca, Marmaris, Bozburuk. Οι σύγχρονοι δουλέμποροι συνεχίζουν τη χρυσοφόρα επιχείρηση που έχουν στήσει στο Αιγαίο μεταφέροντας μαζικά χιλιάδες πρόσφυγες έναντι αδράς αμοιβής, αφού έχουν εξασφαλισμένη την ανοχή, αν όχι και τις ευλογίες των τουρκικών αρχών.

Το κύκλωμα διακίνησης λαθρομεταναστών προς τη Λέσβο δρα στην περιοχή Μπαλικεσίρ, υπογραμμίζεται στις απόρρητες εκθέσεις των διωκτικών αρχών. Και σημειώνεται πως η «μίζα» για τους Τούρκους λιμενικούς ανέρχεται στο 30% με 40% επί του συνόλου των 3.000 δολαρίων ΗΠΑ που δίνει κάθε μετανάστης στους δουλεμπόρους για να τους περάσει από την Τουρκία στην Ελλάδα… H Ελλάδα και η Ιταλία, όπως διαπιστώνεται σε εκθέσεις των ελληνικών και ευρωπαϊκών Αρχών Ασφαλείας, αποτελούν τα σημαντικότερα διαμετακομιστικά κέντρα για τους λαθρομετανάστες που φθάνουν από τη Μέση Ανατολή, την Ασία και σε αρκετές περιπτώσεις τα τελευταία χρόνια από χώρες της Αφρικής. Οι «καραβιές» των προσφύγων ξεκινούν συνήθως από τα τουρκικά παράλια και τις χώρες της M. Ανατολής, ενώ αρκετούς από τους λαθρομετανάστες «αδειάζουν» στα ελληνικά νησιά. Όσοι θέλουν να φθάσουν σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης και κυρίως στη Γερμανία κρύβονται σε νταλίκες που ταξιδεύουν με πλοία της γραμμής από Πάτρα και Ηγουμενίτσα στην Ιταλία.

Την «πολυεθνική του σύγχρονου δουλεμπορίου» αποτελούν δύο μεγάλα τουρκικά δίκτυα με βάση την Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη, ενώ οι «εγκέφαλοι» κινούν τα νήματα από την Άγκυρα και προωθούν μαζικά τους λαθρομετανάστες στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Στην Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, οι λαθρομετανάστες συγκεντρώνονται στην περιοχή Κουμ Καπί και από εκεί μεταφέρονται στην περιοχή Γεσίλκιοι. Στην Κωνσταντινούπολη μένουν σε ενοικιαζόμενα σπίτια 40 με 50 άτομα μαζί (συνήθως λευκοί) έως ότου βρεθεί το μέσο να φύγουν για την Ευρώπη, κυρίως για Γερμανία, πληρώνοντας 3.000-4.000 δολάρια. Στη Σμύρνη οι λαθρομετανάστες συγκεντρώνονται στην περιοχή Μπασμάν, κοντά στο ζωολογικό κήπο, και μένουν σε δύο ξενοδοχεία. Όπως τονίζει αξιωματικός του Λιμενικού, «οι δουλέμποροι περνούν όσους έχουν χρήματα με ταχύπλοα ή αλιευτικά σε κάποιο ελληνικό νησί του ανατολικού Αιγαίου (συνήθως στη Λέσβο, στη Χίο, στη Σάμο, στο Αγαθονήσι, στο Φαρμακονήσι, στην Κω και στη Σύμη).

Το Τουρκικό κράτος μεγαλέμπορος ναρκωτικών.

Γι’ αυτήν την όψη μιλάει ο Χουσεΐν Μπαΐμπασίν, μεγαλομαφιόζος της Τουρκίας, κουρδικής καταγωγής:

«Τα πρώτα χρόνια μετά το 1980, την περίοδο της ρωσικής εισβολής, τα πράγματα πήγαιναν άσχημα στο Αφγανιστάν. Η παραγωγή ηρωίνης είχε πέσει αλλά, όταν αποσύρθηκαν οι Ρώσοι, ο καθένας έκανε ό,τι ήθελε. Το προϊόν έφτανε [στην Τουρκία] πρώτα μέσω Ιράν στην περιοχή του τουρκικού Κουρδιστάν. Στα σύνορα, τη μεταφορά αναλάμβανε ο τουρκικός στρατός… Υπάρχουν αεροπορικές εταιρείες που ελέγχονται από το τουρκικό κράτος, όπως στο παρελθόν η Turkish Airlines, των οποίων τα αεροπλάνα χρησιμοποιούνται ειδικά γι’ αυτό το σκοπό… Από τότε [μετά το 1991] η ηρωίνη διακινείται από μία πύλη εξόδου στη θέση Μαζάρ ι Σαρίφ και φθάνει στα σύνορα με το Ουζμπεκιστάν και το Τουρκμενιστάν μέσω της περιοχής του στρατιωτικού διοικητή Ντοστούμ, ο οποίος συνεργάζεται με την Τουρκία. Από ‘κει το προϊόν πετάει προς την Τουρκία ή τη Ρωσία. Η Τουρκία στέλνει στον Ντοστούμ μεγάλα αεροπλάνα με αγαθά που έχει ανάγκη… Για να παρασκευαστεί ένας τόνος ναρκωτικών χρειάζονται είκοσι τόνοι άλλων υλών, νερό, ασβέστιο κ.λπ. Εάν υπολογίσουμε το σύνολο, τότε μιλάμε για υλικά πολλών χιλιάδων τόνων. Από την Τουρκία φεύγουν μεγάλα αεροπλάνα που τα μεταφέρουν στο Αφγανιστάν…»

Αυτά και άλλα πολλά αναφέρει ο για τις δραστηριότητες του πολιτικοστρατιωτικού κατεστημένου της Τουρκίας.

Άντλησα τις πληροφορίες από το βιβλίο, των Φρανκ Μπόφενκερκ – Γιουτζέλ Γεσιλγκόζ, Η Τουρκική Μαφία, μετάφραση από τα ολλανδικά: Μαρία Ιωσηφίδου, Μαργαρίτα Μπονάτσου, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα, 1999.

Το εξαιρετικό αυτό βιβλίο πέρασε μάλλον απαρατήρητο στην Ελλάδα (δεν αναφέρεται καν στον διαδικτυακό τόπο του εκδοτικού οίκου!), ίσως λόγω της μονομερούς ελληνικής φιλίας προς το μαφιόζικο- πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο της Τουρκίας. Γραμμένο από τον Frank Bovenkerk, που είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης, και τον Yesilgoz, που είναι συνεργάτης του Εγκληματολογικού Ινστιτούτου Willem Pompe της Ουτρέχτης, εκδόθηκε στην Ολλανδία το 1998. Οι συγγραφείς αναλύουν τις παραδοσιακές σχέσεις του τουρκικού κράτους με τον υπόκοσμο, ήδη από την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και φτάνουν μέχρι σήμερα.

Ο Χουσεΐν Μπαϊμπασίν (γεννημένος το 1956 στην επαρχία του Ντιαρμπακίρ) καταγόταν από οικογένεια μεγαλοκτηματιών που είχε πλουτίσει από το εμπόριο οπίου, το οποίο μετέφεραν από το Αφιόν στο Ιράν και το αντάλλασσαν εκεί με χρυσό και σκληρό συνάλλαγμα. Έτσι δεν είναι καθόλου τυχαίο που συνήψε στενές σχέσεις με τον τουρκικό υπόκοσμο και εξελίχτηκε, συν τω χρόνω, σε νονό της τουρκικής μαφίας.

Τα προβλήματα άρχισαν όταν αντιλήφθηκε ότι δεν ήταν οι μεγαλονονοί εκείνοι που ήλεγχαν τις εγκληματικές δραστηριότητες στην Τουρκία, αλλά το τουρκικό πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο. [Ο Μπαϊμπασίν αναφέρει συχνά ονόματα όπως εκείνα του σημερινού προέδρου Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, του πρωθυπουργού Μπουλέντ Ετσεβίτ, του υπουργού Εξωτερικών Ισμαήλ αλλά και της τέως πρωθυπουργού Τανσού Τσιλέρ, σε σχέση με εγκληματικές δραστηριότητες, για να μην μιλήσουμε για υπουργούς, βουλευτές, αστυνομικούς, στρατιωτικούς…] Μία άλλη πηγή προβλημάτων για τον Μπαϊμπασίν αποτέλεσε η από πλευράς του συνειδητοποίηση του κουρδικού προβλήματος και η βοήθεια που προσέφερε σε κουρδικές οργανώσεις. Γι’ αυτό το λόγο, όπως ισχυρίζεται, κυνηγήθηκε από το τουρκικό κράτος.

Ο Μπαϊμπασίν έχει συλληφθεί αρκετές φορές και εκτός Τουρκίας – στην Αγγλία παρέμεινε φυλακισμένος για τέσσερα χρόνια, ενώ συνελήφθη και στην Ολλανδία, αφέθηκε ελεύθερος και αργότερα συνελήφθη ξανά. Οι συγγραφείς του βιβλίου τον συνάντησαν στις ολλανδικές φυλακές και συζήτησαν μαζί του για 40 συνολικά ώρες.

Πόσο αξιόπιστες, όμως, είναι οι πληροφορίες που έδωσε στους συγγραφείς ο Μπαϊμπασίν; Όπως αναφέρουν οι ίδιοι, «… η εξιστόρηση των γεγονότων [από τον Μπαϊμπασίν] συμπίπτει με εκπληκτικό τρόπο με την εξέλιξη του οργανωμένου εγκλήματος στην Τουρκία… του οποίου αποτελεί αναμφίβολα τη ζωντανή έκφραση. Το καλύτερο κριτήριο για να εκτιμήσουμε την αξιοπιστία ενός μάρτυρα είναι να διασταυρώσουμε τα γεγονότα, στα οποία αναφέρεται, και την ερμηνεία τους, με πληροφορίες από άλλες πηγές, πράγμα που ισχύει στην περίπτωση αυτή».

Το «Δόγμα Οζάλ» φαίνεται πως βρίσκεται σε πλήρη εκτέλεση με δραματικές και ολέθριες συνέπειες, για το μέλλον της Πατρίδος μας.

ΠΗΓΗ:spynews-gr

showimagephphttp://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2009/06/showimagephp-300x182.jpg 300w" sizes="(max-width: 420px) 100vw, 420px" />Παρεδόθη  χθες στα Ηνωμένα Έθνη επιστολή του Μονίμου Αντιπροσώπου της Κύπρου στον ΟΗΕ, Πρέσβη Μηνά Χατζημιχαήλ προς τον Γενικό Γραμματέα των ΗΕ, στην οποία καταγγέλλει την Τουρκία για νέα παραβίαση της κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου και του εναέριου και θαλάσσιου χώρου της. Οι παραβιάσεις αυτές έγιναν στις 27 και 29 Μαΐου αντίστοιχα όταν τουρκική φρεγάτα παρενόχλησε πλοίο υπό Κυπριακή σημαία στις νοτιοδυτικές ακτές της Κύπρου που διεξήγαγε εργασίες συντήρησης σε μετεωρολογικές εγκαταστάσεις και όταν την επόμενη μέρα Τουρκικό μαχητικό αεροσκάφος παραβίασε τον εναέριο χώρο της πιο πάνω περιοχής εκπέμποντας ενοχλητικά σήματα.

Ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος τονίζει στην επιστολή του ότι τέτοιες ενέργειες δημιουργούν αχρείαστες αψιμαχίες και ένταση κάτι που αποτελεί και αντικειμενικό σκοπό της Τουρκίας για να εκφοβίσει την Κυπριακή Δημοκρατία και να την εμποδίσει από την λήψη κάθε δραστηριότητας στην ΑΟΖ (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη) ιδιαίτερα όσο αφορά την διεξαγωγή έρευνας και εκμετάλλευση των κυρίαρχων εθνικών της πόρων.

Η Κυπριακή Δημοκρατία, υπογραμμίζει ο Πρέσβης, «είναι έτοιμη να συνεχίσει τη διαδικασία της οριοθέτησης της Αποκλειστικής Οικονομικής της Ζώνης με όλα τα γειτονικά της κράτη, σύμφωνα με και επί τη βάση της Σύμβασης των ΗΕ του Δικαίου της Θάλασσας». Η Κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, σημειώνει, δεν τηρεί καμία αμφιβολία για την κυριαρχία επί του συνόλου του εδάφους της, επί του θαλασσίου χώρου και του εναέριου χώρου της και/ή για τα κυριαρχικά δικαιώματα της επί της Αποκλειστικής Οικονομικής της Ζώνης και της υφαλοκρηπίδας της.

Με τη γλώσσα της αλήθειας

Posted by Συντ. Ομάδα On Ιούνιος - 10 - 2009

200px-satellite_image_of_greece

Από συνέντευξη του κ. Ν. Μέρτζου, προέδρου της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών
στη δημοτική Τηλεόραση «TV 100″
(επιλεκτικά αποσπάσματα)

«Η έκθεση Μέγερ, η οποία ενεκρίθη από την Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων και Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου λέει τρία πράγματα. Πρώτον, ότι οι διαπραγματεύσεις για την ένταξη των Σκοπίων έχουν καθυστερήσει κατά πρωτοφανή τρόπο τρία χρόνια, αφ` ης στιγμής η χώρα αυτή εκρίθη υποψηφία προς ένταξη. Άρα είναι καιρός να αρχίσουν. Δεύτερον, ότι τα Σκόπια και η Αθήνα οφείλουν να προχωρήσουν σε ένα συμβιβασμό ώστε να μην υπάρχει εμπόδιο για την πορεία των Σκοπίων προς την ένταξη. Δε λέει τίποτε άλλο. Και το τρίτον, θέτει ορισμένους όρους και προϋποθέσεις που είναι δυσμενείς προς την Ελλάδα, ή εν πάση περιπτώσει δε λαμβάνουν υπόψη τα πραγματικά δεδομένα. Η έκθεση αυτή ενεκρίθη με σαρωτική πλειοψηφία: ψήφισαν 67 υπέρ, επτά (οι Έλληνες Ευρωβουλευτές) κατά και δύο αποχές».
…………………………
«Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν ασκεί εξουσία στην Ε.Ε. Έχει ορισμένες αρμοδιότητες, επί του προκειμένου κάνει μία εισήγηση, μία σύσταση, επί παραδείγματι, να το πούμε σωστότερα, προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και προς το Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων των Υπουργών των Εξωτερικών και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο των αρχηγών κρατών και Κυβερνήσεων της Ε.Ε. Τα δύο αυτά Όργανα είναι που αποφασίζουν, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο κυρίως, αυτό που λένε Συμβούλιο Κορυφής
…………………………
«(Ο Μέγερ) Είναι συντεταγμένος με τις απόψεις των Σκοπίων, είναι μεθοδικός, επίμονος και διαχειρίζεται αυτή την υπόθεση τα τελευταία πέντε τουλάχιστον χρόνια ως συνήγορος των Σκοπίων. Ανοιχτά συνήγορος των Σκοπίων, δεν το κρύβει ο άνθρωπος. Αυτά πιστεύει. Οι Ευρωβουλευτές τώρα πιστεύουν αυτά εδώ τα τετριμμένα, είναι ένα μικρό Κράτος, ανήμπορο, ότι αν καταρρεύσει αυτό ή δεν ενταχθεί θα υπάρχει μια γενικότερη αποσταθεροποίηση στα Βαλκάνια. Δεν κοιτάζουν ότι άμα μπει θα αποσταθεροποιηθεί και η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα Βαλκάνια. Εν πάση περιπτώσει, αυτή είναι η αντίληψή τους. Αλλά ήθελα να πω, ότι a contrario, όπως έλεγαν οι Λατίνοι, δηλαδή εξ αντιθέτου, προκύπτει ένα άλλο συμπέρασμα. Ότι ενώ ο κύριος Μέγερ λειτουργεί και ενεργεί συστηματικά και, όπως είδαμε, αποτελεσματικά υπέρ των Σκοπίων, δυστυχώς η ομάδα των Ελλήνων Ευρωβουλευτών – δεν υποτιμώ, προς Θεού, ούτε διανοούμαι να αμφισβητήσω τον πατριωτισμό τους ή τις ικανότητές τους – δεν ενεργεί συντεταγμένα και αποδεδειγμένα πλέον δεν ασκεί καμιά επιρροή – εκτός από τις κομματικές εντάξεις – στα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Δεν ξέρω εάν τα έχει ενημερώσει καλά, εάν έχει κάνει προσπάθειες. Ξέρω ότι είναι μηδέν το αποτέλεσμα, λόγια παχιά».
…………………………
(Σχόλια σε βίντεο των Σκοπιανών που πρόβαλε η ΕΡΤ3, όπου παρουσιάζεται ο Θεός ως «Μακεδόνας» και… αποκαλύπτει ότι οι «Μακεδόνες» είναι οι γενάρχες της λευκής φυλής).
«Είναι ο περιούσιος λαός, και από αυτούς κατάγονται όλοι οι λευκοί λαοί μέχρι τη θάλασσα της Ιαπωνίας και βέβαια μέχρι το Βερίγγειο πορθμό και τον Ειρηνικό, διότι συμπεριλαμβάνει και τους Αμερικανούς. Ας μην το διακωμωδούμε γιατί τους λυπάμαι. Συμπαθάτε με δηλαδή, τους συμπονώ τους ανθρώπους. Τι δείχνει τώρα; Δείχνει έναν λαό τελείως ανώριμο, ανερμάτιστο, ο οποίος είναι έρμαιο ενός καθεστώτος ολοκληρωτισμού και τρομοκρατίας που δε διεκόπη ποτέ, δηλαδή έχει μια συνέχεια, από τον καιρό του κομμουνιστικού καθεστώτος. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Υπάρχουν ισχυρότατες φωνές μέσα, σοβαρών ανθρώπων, δημοσιογράφων, πολιτικών, καθηγητών, ακαδημαϊκών, οι οποίες προβάλλουν ενστάσεις σε όλο αυτό το παραλήρημα, αλλά καταπνίγονται. Πρόσφατα ο Λιούμπομιρ Φρτσκόφσκι, ο οποίος είναι καθηγητής νομικής σχολής και διετέλεσε διαπραγματευτής με την Αθήνα για την ονομασία και επίσης Υπουργός Εξωτερικών των Σκοπίων, καταδικάστηκε σε πρόστιμο βαρύτατο -για τα μέτρα εκείνης της εποχής αλλά και της χώρας- 35.000 ευρώ, διότι υπέσκαψε, λέει, τον μακεδονισμό. Είναι παρανοϊκά. Αυτός ο άνθρωπος έχει προειδοποιήσει, ότι εάν συνεχιστεί αυτή η ιστορία εναντίον της Ελλάδος, σε δύο χρόνια το Κράτος αυτό θα διαλυθεί. Όχι θα υποστεί κρίση, θα διαλυθεί. Τα λέει άνθρωπος ο οποίος κυβέρνησε τον τόπο».
…………………………
(Σχόλια στην ανάληψη της προεδρίας των Η.Π.Α. από τον κ. Ομπάμα, εάν θα ακολουθήσει την ίδια πολιτική του προκατόχου του).
«Όχι, όχι με τέτοια επιθετικότητα. Δεν θα σταματήσει να ενδιαφέρεται για τα Βαλκάνια, διότι είναι τα στρατηγικά τους συμφέροντα. Πιστεύω όμως, επειδή έχουν υπογράψει σχετικά ψηφίσματα στο αμερικανικό Κογκρέσο προσωπικά ο Ομπάμα και ο Αντιπρόεδρός του, ως γερουσιαστές, ότι θα είναι ασφαλώς διαλλακτικότεροι, με ευρύτερο ορίζοντα, έχουν και την ανάλογη παιδεία βέβαια και εμπειρία, και δε θα έχουμε αυτές τις πράξεις της προηγούμενης αμερικανικής διοικήσεως και της προεδρίας Μπους. Αλλά δε θα περιμένουμε θαύματα».
…………………………
(Σχόλια για τους βανδαλισμούς στο κέντρο των πόλεων).
«Υποστηρίζω ότι οι ξένοι αξιοποιούν αυτά τα γεγονότα. Και τις συνέπειες αυτών τις προβάλλουν ή τις παρασιωπούν, αναλόγως, ασκώντας ένα ψυχολογικό πόλεμο. Και όταν λέω ξένοι έχουν ονοματεπώνυμο, γιατί εγώ ποτέ δεν κρύβομαι και τα έχω πει: είναι οι Αμερικανοί οι οποίοι θέλουν να αποδομήσουν τον Πρωθυπουργό, την Κυβέρνηση, το πολιτικό σύστημα. (…) Ξέρει και ο κ. Παπανδρέου, και επανειλημμένως έχει πει ότι είναι στόχος των μέσων μαζικής επικοινωνίας. Πέντε νταβατζήδες μιλάνε για δημοκρατία, αυτοί οι οποίοι είναι ολιγαρχία έχουν δικτατορία, έχουν επιβάλλει τη δικτατορία των μέσων μαζικής επικοινωνίας και της ψευδολογίας. Παρακολουθώ τα διατεταγμένα κανάλια για να δω πού το πάνε, και ξέρω γιατί το πάνε και πόσα έχει ο καθένας που το πάει «το γράμμα». Αναγγέλλεται η εκτίμηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, μιλάει ο Αλμούνια. Και με το «καλησπέρα σας» η έκθεση ονομάζεται «καταστροφική», ανακοινώνουν «έρχεται μπάτσος στην Ελλάδα», χαστούκι από την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση. «Αυτά είναι ψέματα», λέω στη γυναίκα μου, «περίμενε». Και σε πέντε λεπτά βγαίνει ο ανταποκριτής τους από τις Βρυξέλες και τι λέει; Ότι ο Αλμούνια λέει ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει προβλήματα όπως και 20 από τις 28 χώρες-μέλη της Ε.Ε. αλλά είναι μία από τις ελάχιστες χώρες που έχει το κεφάλι της έξω από το νερό. Και αυτό ήταν η «καταστροφή». Δεν είναι καθόλου ευχάριστα, είναι πάρα πολύ δυσάρεστα, είναι καταστροφικά, αλλά δεν είναι η συντέλεια του κόσμου ούτε είναι η εξαίρεση η Ελλάδα».
…………………………

«Ο κ. Καραμανλής παρουσίασε απελπιστικώς μειωμένα αντανακλαστικά στην κρίση του Δεκεμβρίου. Ήταν απογοητευτική η εμφάνισή του όταν Πρωθυπουργός έκανε δήθεν διαγγέλματα. Έντρομος. Δύο φορές. Χωρίς κανένα αντίκρισμα αποφάσεων στην πράξη. Όταν κάνει ο Πρωθυπουργός διαγγέλματα, όταν μιλούσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, κάθονταν όλοι σούζα για να τον ακούσουν τι σοφά και σοβαρά πράγματα θα πει. Πάει κι αυτό. Αλλά είναι ο μη χείρων, βέλτιστος. Έλεγα ότι είναι η εφεδρεία. Παραμένω στην αντίληψή μου γιατί οι άλλοι είναι υποδεέστεροι. Τώρα, ο κύριος Παπανδρέου – ένα καλό παιδί, το βλέπουμε – υπόσχεται τα πάντα. Ο Θεός να τον βοηθήσει. (…) Το Κομμουνιστικό Κόμμα, κατά τη γνώμη μου, είναι το συνεπέστερο και το πιο υπεύθυνο από τα κόμματα. Διαφωνώ ριζικά με την πολιτική του, με τη φιλοσοφία του, είναι γνωστό, το ξέρουν και οι ίδιοι, αλλά έχουν μια συνέπεια. Σου λέει να αλλάξουμε το σύστημα ολόκληρο διότι διαφορετικά πας από τον ένα στον άλλον που είναι ίδιοι. Εκείνο που είναι τυχοδιωκτικό κόμμα με τυχοδιωκτική πολιτική καταστροφική είναι ο Συνασπισμός. Και το ξέρουν και τα στελέχη του Συνασπισμού. Υπάρχουν αντιδράσεις και πέρα από τις δημόσιες. Κουβέλης, Κωνσταντόπουλος, Παπαδημούλης και πολλοί άλλοι, οι οποίοι τα επισημαίνουν αυτά. Κατ` ιδίαν λένε πολύ δριμύτερα. (…) Έχει αναγορεύσει σε άρχουσα τάξη τη νεολαία ο κύριος Τσίπρας. Ενάντια στην εργατική τάξη, στην αγροτική τάξη και στους μικρομεσαίους. Αυτή είναι η κομμουνιστική ανάλυση του ΚΚΕ. Και από τη δική τους την πλευρά είναι σωστή. Δηλαδή έχει διαπράξει για το δικό του χώρο, της μαρξιστικής αριστεράς, έγκλημα καθοσιώσεως. Για τον ελληνικό χώρο; Εξακολουθεί να διαπράττει. Για τον εθνικό χώρο; Τους έχω στο σημάδι και τους παρακολουθώ. Κάνουν επαφές με το «Ουράνιο τόξο», το ενισχύουν, επαφές με τα Σκόπια. Και όταν τους πιάνω στα πράσα και παρεμβαίνω μου λένε: «Ε, ξέρετε, είναι μια συνιστώσα»».
…………………………
«Κανένας δε λέει να γυρίσουμε πίσω στην Κατοχή. Αλλά περάσαμε από κει και φτιάξαμε την Ελλάδα. Λοιπόν, κρατήστε την, γιατί εσείς οι νέοι δε φτιάξατε τίποτε. Τα εισπράττετε μόνο από τους μπαμπάδες και τις μαμάδες. Και βγαίνετε και στους δρόμους και μας κουνάτε και το δάχτυλο. Καλά κάνετε, να βγείτε. Είναι ανάγκη να καίτε; Να καταστρέφετε; Αυτή είναι η διαφορά. Από την άλλη μεριά, είναι τρόπος που σας αντιμετωπίζουν; Που δε σας μιλάνε, σας απογοητεύουν, σας εξαπατούν. Γιατί υπάρχει και η άλλη πλευρά. Είναι στάση καθηγητών Πανεπιστημίου αυτή; Πρυτάνεων; Που βγαίνουν και λένε: «Έχουμε άσυλο, αλλά το Δημόσιο δε μας υπερασπίστηκε». Θου, Κύριε, φυλακή το στόματί μου. Ο Πρύτανης της Αθήνας υπέβαλε, λέει, την παραίτησή του διότι δεν τον υπερασπίστηκε η Πολιτεία, η Κυβέρνηση. Αυτός υπερασπίστηκε το Πανεπιστήμιό του; Κάλεσε τις δυνάμεις της τάξεως; Εφήρμοσε το νόμο όταν καιγόταν; Όχι. Αυτό είναι ένα ήθος. Το ήθος διδάσκει. Το παράδειγμα διδάσκει. Και αυτό είναι άθλιο. Είναι άξιο μιμητισμού το παράδειγμα της ποικιλώνυμης ηγεσίας, συμπεριλαμβανομένου και του Αρχιεπισκόπου; Που μας έλεγε: «Αφήστε να δούμε τι θα πει η Δικαιοσύνη για τον Εφραίμ». Έλα, Κύριε! Δηλαδή είναι σύμφωνο με τους κανόνες της Εκκλησίας, με το ήθος της Εκκλησίας, με την ασκητική, με την παράδοση, με την ιστορία η συμπεριφορά του Εφραίμ; Ο εισαγγελέας θα μας πει; Αν είναι να κάνουμε Αρχιεπίσκοπο τον εισαγγελέα, κύριε Ιερώνυμε. Όλα αυτά όμως πάνε στη νεολαία. Εισπράττει βόμβες. Και αυτά που λέω εγώ πάλι είναι καταστροφικά για την ψυχή της νεολαίας που θέλει μια ελπίδα, θέλει έναν οδηγό, θέλει κάπου να εμπιστευθεί και να πιαστεί, και δεν υπάρχει πουθενά. Γι` αυτό τα λέω αυτά. Βγαίνει αυτός ο Πρύτανης, για να τελειώνω, και λέει: «Εγώ παραιτούμαι και εγώ είμαι άνδρας και δεν παίρνω το λόγο μου πίσω». Και μετά φτάνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. 82% αποδοχή. Και τι λέει ο κύριος Παπούλιας; Τον παρακάλεσε τον Πρύτανη – μη χαθεί δηλαδή η Βενετιά για βελόνι – για να μείνει στη θέση, και ο άλλος έμεινε. Και βγήκε πάλι ο Αρχηγός του Κράτους ο κ. Παπούλιας και είπε: «Ο αστυνόμος δολοφόνησε εν ψυχρώ το παιδί». Μπα! Είστε, κύριε Πρόεδρε, ο Άρειος Πάγος, το ανώτατο δικαστήριο, που δικάσατε, κρίνατε και αποφασίσατε και καταδικάσατε; Ξεχάσατε ότι εκπροσωπείτε το ελληνικό Κράτος και την αξιοπρέπειά του; Εκεί είμαστε. Σ` αυτό το σημείο είμαστε.
Ο τρελός του χωριού, εγώ, τα λέω, τα φωνάζω, θα σηκωθώ να φύγω, θα πουν οι άλλοι: «Μπράβο, καλά το είπες», οι άλλοι θα πουν τα ανάποδα, και πάει τέλειωσε.

Η ελληνική μειονότητα στην Αλβανία και τα δικαιώματά της
Θεωρία και πράξη

του Φάνη Μαλκίδη
Λέκτορα Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης

Στις 15 Ιανουαρίου επικυρώθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων (με ψήφους των κομμάτων της ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) η συμφωνία Σταθεροποίησης και Σύνδεσης Αλβανίας-Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το ζήτημα της ένταξης της Αλβανίας στην ΕΕ, το οποίο συνδέεται άμεσα με το σεβασμό και την ύπαρξη της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία, η οποία εδώ και χρόνια παρά τις αντίθετες παρατηρήσεις διώκεται, ξεκίνησε το 2003. Στη συνάντηση της Υπουργικής Τρόικα της Ε.Ε. με την Αλβανία (Τίρανα, 13.1.2003), επιβεβαιώθηκε η δέσμευση της Ε.Ε. ως προς την ευρωπαϊκή προοπτική της Αλβανίας καλώντας την ταυτόχρονα να αναλάβει με υπευθυνότητα την εκπλήρωση όλων των όρων αιρεσιμότητας της Διαδικασίας Σταθεροποίησης και Σύνδεσης, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και ο πλήρης σεβασμός και προστασία των δικαιωμάτων της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας. Το ίδιο επιβεβαιώθηκε και στην «Ατζέντα της Θεσσαλονίκης για τα Δυτικά Βαλκάνια: Πορεία προς την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση» η οποία υιοθετήθηκε κατά τη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ στη Θεσσαλονίκη (19-20.6.2003).
Τον Ιούνιο του 2006, η Αλβανία με τη συγκατάθεση της Ελλάδας είχε υπογράψει τη Συμφωνία Σταθεροποίησης και Σύνδεσης με την ΕΕ συμφωνία η οποία περιλαμβάνει ζητήματα μεταχείρισης των μειονοτήτων, της εξάλειψης των διακρίσεων εις βάρος τους. Για να ενταχθεί ένα υποψήφιο κράτος στην ΕΕ πρέπει να εκπληρώσει όλες τις προϋποθέσεις που τίθενται, δηλαδή η Αλβανία κράτος με σοβαρά μειονοτικά προβλήματα υποχρεώνεται να προσαρμόσει τη νομοθεσία και τις διοικητικές ή άλλες πρακτικές τους στο κοινοτικό κεκτημένο, διασφαλίζοντας την ταυτότητα αυτών των ομάδων. Θεωρούμε ότι αυτό δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα. Ήδη από το 2003 η ΕΕ έχει καλέσει την Αλβανία να αναλάβει με υπευθυνότητα την εκπλήρωση όλων των όρων αιρεσιμότητας της Συμφωνίας μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και ο πλήρης σεβασμός και προστασία των δικαιωμάτων της ελληνικής εθνικής μειονότητας, τονίζοντας ότι η πρόοδος στις διαπραγματεύσεις και η προσέγγιση της Αλβανίας στην Ε.Ε., θα εξαρτηθεί αποκλειστικά από την ικανότητα της να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει.
Η Ελλάδα ως όφειλε έφερε τη σχετική Συμφωνία μεταξύ Αλβανίας και ΕΕ στη Βουλή για επικύρωση. Εκεί, από κυβερνητικής πλευράς αναφέρθηκε ότι η συμφωνία σηματοδοτεί την έναρξη της προενταξιακής διαδικασίας της Αλβανίας, κατά συνέπεια η γειτονική χώρα δεσμεύεται για ριζικές τομές στην οικονομία, τη δικαιοσύνη, τη νομοθεσία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Επίσης αναφέρθηκε ότι «ως ελληνικό κράτος, στεκόμαστε έμπρακτα πλάι στη μειονότητα, η μέριμνά μας είναι διαρκής. Διανεμήθηκαν δωρεάν σχολικά εγχειρίδια για την ελληνική γλώσσα. Στο περιουσιακό, επισημαίνουμε σταθερά και αδιάλειπτα τη μειονοτική πτυχή και βρισκόμαστε σε άμεση επαφή με τους εκπροσώπους της μειονότητας για δίκαιη επίλυση των υποθέσεων που αφορούν τις περιουσίες τους».
Από την πλευρά του το ΠΑΣΟΚ, δια της εισηγήτριάς της ανέφερε ότι «με την Συμφωνία οι ίδιοι οι Αλβανοί βάζουν πάνω από το κεφάλι τους ένα Συμβούλιο που θα ελέγχει την προστασία της μειονότητας, εμείς θα το αρνηθούμε;».
Είναι γεγονός ότι παρά τις θεωρητικές προσεγγίσεις και τις ευκαιριακές χωρίς περιεχόμενο, ουσία και αποτέλεσμα θέσεις, στην Ελλάδα αλλά και την Αλβανία, προστασία και εφαρμογή των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία δεν υφίσταται. Η μειονότητα συνεχίζει να διώκεται, ενώ από την άλλη πλευρά τίθεται συχνά-πυκνά από την αλβανική πλευρά, μάλιστα και με άκομψο και μη διπλωματικό τρόπο, το ζήτημα των Τσάμηδων και των αλβανών μεταναστών στην Ελλάδα.
Μεγάλα προβλήματα όπως η εκπαίδευση των μελών της ελληνικής μειονότητας, η θρησκευτική της ελευθερία, η απόδοση στους δικαιούχους των ιδιωτικών, κοινοτικών και εκκλησιαστικών περιουσιών, η μη υλοποίηση από την αλβανική πλευρά των δεσμεύσεων για τα ανθρώπινα και μειονοτικά δικαιώματα, η τρομοκρατία, παραμένουν και εντείνονται. Μέσα στο εθνικιστικό κλίμα που αναπτύσσεται στην Αλβανία, μια σειρά από ενέργειες της αλβανικής κυβέρνησης στράφηκαν κατά της ελληνικής μειονότητας με στόχο την οριστική απομάκρυνση του ελληνικού πληθυσμού.
Σήμερα, πέρα από τη θεωρία, ο κυριότερος στόχος θα πρέπει να είναι ο σεβασμός και η πλήρης άσκηση των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας. Εάν αυτό γίνει, τότε μπορεί να προχωρήσει και άλλο η συνεργασία και οι διμερείς σχέσεις, σε διαφορετική περίπτωση θα πρέπει η πολιτική της Ελλάδας έναντι της Αλβανίας να επανεξετασθεί και να επαναχαραχθεί, με γνώμονα τα συμφέροντα της ελληνικής μειονότητας και όχι άλλων.

Υφαλοκρηπίδα και αποκλειστική οικονομική ζώνη

του Ελευθερίου Μαυρουδή
Υποστρατήγου ε.α.

1. Εισαγωγή
Το Αιγαίο (και γενικότερα ο Ελληνικός χώρος) βρίσκεται στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων και γι΄ αυτό από την αρχαιότητα προσήλκυε το ενδιαφέρον των ισχυρών κάθε εποχής.
Κύριος της Ελλάδας είναι εκείνος ο οποίος κατέχει το Αιγαίο πέλαγος και τα νησιά του. Δηλαδή το Αιγαίο δεν είναι απλώς ένας ζωτικός χώρος άμυνας της Ελλάδας, αλλά ο ένας και μοναδικός και ενιαίος και μη μεριζόμενος χώρος. Απώλεια έστω και ελάχιστου μέρους του Αιγαίου, είτε χερσαίου, είτε υδάτινου, είτε εναέριου αποτελεί απαρχή διάσπασης της εθνικής άμυνας της χώρας.
Το Αιγαίο εκτός από την μεγάλη στρατιωτική αξία αποτελεί σημαντική θαλάσσια οδό και αξιόλογο κόμβο για τις εναέριες συγκοινωνίες.
Τέλος απέκτησε τα τελευταία τριάντα χρόνια (30) περίπου και άλλη μια σπουδαιότητα η οποία προέκυψε από τον εντοπισμό σ΄ αυτό κοιτασμάτων πετρελαίου στην περιοχή Θάσου και αλλού.
Τα τρία αυτά στοιχεία, δηλαδή θαλάσσιες συγκοινωνίες, εναέριες συγκοινωνίες και πλουτοπαραγωγικές πηγές, καθιστούν το Αιγαίο μια από τις πιο νευραλγικές και ευαίσθητες περιοχές του κόσμου. Εξ αιτίας αυτών λοιπόν, έχει αυξηθεί η προκλητικότητα και επιθετικότητα της Τουρκίας, η οποία πιστή στη νοοτροπία του σφετερισμού και της αρπαγής δημιουργεί διάφορα προβλήματα. Ένα από τα προβλήματα αυτά είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας που μαζί με το Κυπριακό αποτελούν τις κυριότερες αιτίες των Ελληνοτουρκικών διαφορών.

2. Υφαλοκρηπίδα – Διεθνείς συνθήκες
α. Η Ελλάδα έχει υπογράψει και έχει κυρώσει τη Σύμβαση της Γενεύης του 1958 «περί υφαλοκρηπίδας». Επειδή όμως τα άρθρα της Σύμβασης αυτής αποτελούν κωδικοποίηση εθιμικών κανόνων Διεθνούς Δικαίου ισχύουν και για τις χώρες που δεν υπέγραψαν τη Σύμβαση αυτή και τις αποφάσεις της Διάσκεψης για το Δίκαιο της θάλασσας του 1982.
Η Σύμβαση της Γενεύης, περιέχει ειδικώς, κανόνες σχετικούς με το ζήτημα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας παράκτιων κρατών, τα οποία συνορεύουν μεταξύ τους ή βρίσκονται το ένα απέναντι στο άλλο. Ο πρώτος από τους κανόνες αυτούς, που χαρακτηρίζεται και σαν «ακρογωνιαίος λίθος», ανταποκρίνεται στη θεμελιώδη αρχή της «καλής πίστης», αρχή η οποία πρέπει να διέπει την ερμηνεία και την εφαρμογή όλων των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου. Οι επόμενοι κανόνες αφορούν τις περιπτώσεις που δεν υπάρχει συμφωνία μερών.
Πριν όμως προχωρήσουμε στους άλλους κανόνες της Σύμβασης της Γενεύης, ας δούμε ποια είναι η έννοια της Υφαλοκρηπίδας.
Γεωλογική έννοια: Η προέκταση της ακτής, με μικρή κλίση, κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Πέρα από την υφαλοκρηπίδα, ο βυθός έχει μεγάλη κλίση και σχηματίζει το υφαλοπρανές, έως τον πυθμένα της θάλασσας που ονομάζεται Υφαλολεκάνη (Σχέδιο 1).
Νομική έννοια: Διαφέρει ουσιαστικά από τη γεωλογική έννοια και δεν πρέπει να συγχέεται καθόλου με αυτή. Σύμφωνα με τη σύμβαση της Γενεύης του 1958, Υφαλοκρηπίδα είναι ο βυθός της θάλασσας και το υπέδαφος των θαλασσίων περιοχών που βρίσκονται αμέσως μετά την Αιγιαλίτιδα Ζώνη, μέχρι βάθους διακοσίων μέτρων (200 μ.) ή και περισσότερο μέχρι το σημείο που είναι δυνατή η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων του βυθού και του υπεδάφους αυτού (Σχέδιο 1).
Ο δεύτερος κανόνας του άρθρου 6 της Σύμβασης της Γενεύης προβλέπει την περίπτωση που η ίδια η υφαλοκρηπίδα αγγίζει, που συνέχεται ή αποτελεί τη συνέχεια των εδαφών δύο ή και περισσοτέρων κρατών που βρίσκονται το ένα απέναντι στο άλλο. Η οριοθέτηση, στην περίπτωση αυτή, θα γίνει με βάση τη Μέση Γραμμή, που κάθε σημείο της βρίσκεται σε ίση απόσταση από τα πλησιέστερα σημεία των Γραμμών Βάσης, από τις οποίες μετράται το πλάτος της Αιγιαλίτιδας Ζώνης καθενός από τα κράτη αυτά. (Γραμμές Βάσης είναι τα ακραία σημεία των διαφόρων κολπώσεων των ακτών, που χρησιμεύουν σαν αφετηρία για περαιτέρω μετρήσεις των χωρικών υδάτων).
Τέλος, ο τρίτος κανόνας αναφέρεται στην περίπτωση, που η ίδια η υφαλοκρηπίδα αποτελεί τη συνέχεια των εδαφών δύο κρατών που συνορεύουν μεταξύ τους. Η οριοθέτηση πραγματοποιείται με την αρχή της «Ίσης Απόστασης» των πλησιέστερων σημείων προς τις Γραμμές Βάσης, από τις οποίες μετράται το πλάτος της Αιγιαλίτιδας Ζώνης, καθενός από τα κράτη αυτά.
Η προβλεπόμενη εξαίρεση αφορά τις Ειδικές Περιστάσεις και, σε περίπτωση που διαπιστώνονται αυτές, τότε επιτρέπεται η παρέκκλιση από τους προηγούμενους κανόνες, σε τρόπο που να αμβλύνονται οι αδικίες στις οποίες θα οδηγούσε η άκαμπτη εφαρμογή τους εξ αιτίας μιας ενδεχόμενης Γεωλογικής ή Εδαφολογικής ιδιορρυθμίας. Σαν παράδειγμα Ειδικών Περιστάσεων, αναφέρονται η ύπαρξη πολύ μικρών ακατοίκητων νησιών, ξερονησιών, υφάλων ή και μακρινών και τελείως αποκομμένων από τον κορμό της χώρας νησιών, και η ιδιαίτερη μορφολογία των ακτών (κοίλη ή κυρτή διαμόρφωση αυτών).
Την Σύμβαση όμως αυτή, η Τουρκία δεν την έχει επικυρώσει, αντίθετα με την Ελλάδα, και σε κάποια φάση της διένεξης, υποστήριξε ότι οι διατάξεις της δεν την δεσμεύουν. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης όμως, είχε χαρακτηρίσει τις διατάξεις της Σύμβασης της Γενεύης ως δεσμευτικές, που σημαίνει πως αποκρυσταλλώνουν Εθιμικό Δίκαιο, που είναι υποχρεωτικό για όλα τα κράτη.
Η Σύμβαση της Γενεύης αναγνωρίζει ότι τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα, πράγμα που η Τουρκία δεν το δέχεται στην προσπάθειά της να επεκτείνει τα κυριαρχικά της δικαιώματα επί της υφαλοκρηπίδας στο Μέσο Αιγαίο. Συγκεκριμένα και σύμφωνα με το άρθρο 1 της Σύμβασης ο όρος «Ηπειρωτική Υφαλοκρηπίδα» χρησιμοποιείται για να δηλώσει, εκτός της προαναφερθείσας Νομικής έννοιας, και «το βυθό και υπέδαφος των θαλασσίων περιοχών, που γειτονεύουν με τις ακτές των νησιών». Στη συνέχεια οι Τούρκοι υποστήριξαν πως, και αν ακόμη ισχύει η Σύμβαση της Γενεύης στην περίπτωση του Αιγαίου πρέπει να εφαρμοστεί η αρχή των ειδικών περιστάσεων. Η Ελλάδα βασιζόμενη στα άρθρα 1 και 6 της σύμβασης της Γενεύης, υποστηρίζει ότι, εφόσον τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα, για την οριοθέτησή της μεταξύ των δύο χωρών, έχει εφαρμογή η αρχή της «Ίσης Απόστασης», μεταξύ των νησιών και της Τουρκίας. Αντίθετα, η Τουρκία υποστηρίζει πως τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα, διότι βρίσκονται πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας, η οποία επεκτείνεται σχεδόν μέχρι τη μέση του Αιγαίου.
Με βάση αυτές τις απαράδεκτες απόψεις της Τουρκίας, από τον Μάιο του 1974 αρχίζουν οι προκλήσεις της Άγκυρας. Σε όλες τις προκλήσεις αντιδρά η Ελλάδα. Τις καταγγέλλει σαν αυθαίρετες και παράνομες. Διαμαρτύρεται στην Άγκυρα και καταφεύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και το Συμβούλιο Ασφάλειας.
Η Τουρκία δεν αρνείται τις διαπραγματεύσεις. Ακολουθούν συναντήσεις και συνομιλίες εκπροσώπων και των δύο χωρών, σε διάφορα επίπεδα. Εμφανίζεται μάλιστα πρόθυμη η Άγκυρα να προσέλθει και στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Και δεσμεύεται σ΄ αυτό και με έγγραφη δήλωση στην συνάντηση των Πρωθυπουργών Ελλάδας – Τουρκίας το καλοκαίρι του 1975. Αλλά, τελικά, παρασπονδεί, αρνούμενη την αρμοδιότητά του. Δέχεται επίσης να συναντηθούν και ομάδες εμπειρογνωμόνων των δύο χωρών για να εξετάσουν το θέμα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου. Αλλά δεν καταλήγει πουθενά. Διαπιστώνεται έτσι, πέρα από κάθε αμφισβήτηση, ότι δυνατότητες ρύθμισης του θέματος, μέσα σε νόμιμα πλαίσια, δεν υπάρχουν. Η Άγκυρα είναι τελείως απρόθυμη να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Και ο λόγος είναι ευνόητος.
β. Αιγιαλίτιδα Ζώνη
Αιγιαλίτιδα Ζώνη ή Χωρικά Ύδατα, είναι το θαλάσσιο τμήμα που βρίσκεται ανάμεσα στη χερσαία περιοχή του κράτους, συμπεριλαμβανομένων και των εσωτερικών υδάτων, και στην ανοιχτή θάλασσα. Η Ζώνη αυτή, εκτός από την υδάτινη μάζα, περιλαμβάνει τον αντίστοιχο βυθό και το υπέδαφός του όπως και τον υπερκείμενο εναέριο χώρο.
Η Αιγιαλίτιδα Ζώνη υπάγεται στην κυριαρχία του κράτους και αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του εδάφους του με την υποχρέωση όμως να επιτρέπει τη διέλευση σε κάθε πλοίο (εμπορικό ή πολεμικό), αρκεί αυτό να διέρχεται «αβλαβώς». Δηλαδή, η διέλευση αυτή, πρέπει να πραγματοποιείται από το συντομότερο δρομολόγιο και χωρίς διακοπές και περιπλανήσεις. Τα διερχόμενα πλοία πρέπει να αποφεύγουν κάθε ενέργεια που μπορεί να θίξει τα συμφέροντα του παράκτιου κράτους. Τα πολεμικά πλοία επιφανείας, δεν πρέπει να κάνουν ασκήσεις, τα δε υποβρύχια υποχρεώνονται να διέρχονται «εν αναδύσει». Το δίκαιο της Αιγιαλίτιδας Ζώνης, το οποίο για δύο περίπου αιώνες ήταν ένα Εθιμικό, κωδικοποιήθηκε από τη Σύμβαση της Γενεύης του 1958, που άρχισε να ισχύει από το 1964, και η οποία καθορίζει το νομικό καθεστώς της Αιγιαλίτιδας Ζώνης, χωρίς όμως να ρυθμίσει τα προβλήματα της έκτασής της – πάνω στα οποία εκδηλώνονται αντικρουόμενα συμφέροντα.
Για πρώτη φορά, ο καθορισμός των ελληνικών χωρικών υδάτων σε τρία (3) ν.μ., αναφέρεται ρητά στο νόμο 6114/34. Δεν άργησε όμως, με τη συνειδητοποίηση των νέων εθνικών αναγκών, να γίνει η επιβεβλημένη μεταρρύθμιση. Εκδόθηκε έτσι ο Α.Ν. 330/36 κατά τον οποίο «Η έκταση της Αιγιαλίτιδας Ζώνης, καθορίζεται εις έξι (6) ν.μ. από της ακτής, μη θιγομένων των εν ισχύει διατάξεων των αφορωσών εις ειδικάς περιπτώσεις, καθ΄ ας η Αιγιαλίτις Ζώνη, ορίζεται μείζον η ελάσσων των έξι (6) ν.μ.».
Η έκταση της Αιγιαλίτιδας Ζώνης μπορεί να είναι τρία (3) ή έξι (6) ή δώδεκα (12) ν.μ. Τα δώδεκα (12) ν.μ. καθορίστηκαν στην 3η Διάσκεψη της Γενεύης το 1975 και στην 6η Σύνοδο στη Ν. Υόρκη το 1977. Στο άρθρο 3 του ανεπίσημου ενιαίου διαπραγματευτικού κειμένου, γράφεται ότι «κάθε κράτος, έχει το δικαίωμα να ορίσει το πλάτος της Αιγιαλίτιδας Ζώνης του ως ένα όριο, το οποίο δεν υπερβαίνει τα δώδεκα (12) ν.μ. από τις Γραμμές Βάσης».
Η επέκταση της Ελληνικής Αιγιαλίτιδας Ζώνης στα δώδεκα (12) ν.μ. παρουσιάζει, κάτω από τις σημερινές συνθήκες, τα εξής πλεονεκτήματα:
1. Διευρύνεται ο χώρος της ελληνικής κυριαρχίας από 75.000 τ.χ. σε 130.000 τ.χ.
2. Αναιρείται σε μέγιστο βαθμό η σημασία του προβλήματος της υφαλοκρηπίδας, αφού ένα μεγάλο τμήμα της – αυτό που αντιστοιχεί στον επεκτεινόμενο χώρο της Ελληνικής Αιγιαλίτιδας Ζώνης – υπερκαλύπτεται, καταλαμβανόμενο από αυτή.
3. Αποφεύγεται αυτομάτως η αποκοπή των περισσότερων νησιών του Ανατολικού Αιγαίου από την Ηπειρωτική Ελλάδα και η διάσπαση της ενότητας του εθνικού χώρου.
Είναι γεγονός, ότι η τόσο επιθυμητή και επωφελής για την Ελλάδα και απόλυτα νόμιμη κατά το Διεθνές Δίκαιο επέκταση της Αιγιαλίτιδας Ζώνης από έξι (6) σε δώδεκα (12) ν.μ., προσκρούει στις αντιρρήσεις διαφόρων κρατών, και ειδικότερα των ΗΠΑ και της γείτονος Τουρκίας.

γ. Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη
Η Σύμβαση του Δικαίου της θάλασσας που ισχύει από το 1982 δημιούργησε μια νέα θαλάσσια ζώνη που ονομάζεται Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Στο άρθρο 56 της σύμβασης αυτής καθορίζονται οι υποχρεώσεις και οι αρμοδιότητες του κάθε παράκτιου κράτους όσον αφορά την ΑΟΖ. Σε αυτή επίσης καθορίζεται σαφώς ότι τα νησιά έχουν ΑΟΖ και ότι ενώ η έννοια της υφαλοκρηπίδας αναφέρεται μόνο στο πετρέλαιο η ΑΟΖ επεκτείνεται και στην αλιεία. Άρα η ΑΟΖ δεν έχει γεωλογική έννοια και ΑΟΖ έχουν όλα τα νησιά που κατοικούνται. Όσα δεν κατοικούνται καλύπτονται από τα Χωρικά Ύδατα [δώδεκα (12) ν.μ.].
Η ΑΟΖ φθάνει τα διακόσια (200) ν.μ. αλλά τέτοιες αποστάσεις στη Μεσόγειο δεν υπάρχουν γιατί ισχύει η αρχή της μέσης απόστασης. Έχει βέβαια και ύψος (στον αέρα) και βάθος (στη θάλασσα). Έτσι από το 1982 η έννοια της υφαλοκρηπίδας έχει υπερκεραστεί από την ΑΟΖ και κανένα κράτος δεν ζητάει από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης μόνο την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.
Η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της θάλασσας αλλά στον Εύξεινο Πόντο έχει καθορίσει ΑΟΖ με τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και την Σοβιετική Ένωση (τότε).
Η Κύπρος η οποία έχει υπογράψει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της θάλασσας καθόρισε ΑΟΖ γύρω από το νησί και έχει τα δικαιώματα του πετρελαίου και της αλιείας.
Η Ε.Ε. έχει αποδεχθεί την ΑΟΖ και προτρέπει όλα τα μέλη της να δημιουργήσουν ΑΟΖ σε όλες τις θαλάσσιες περιοχές εκτός Μεσογείου και αυτό το έπραξαν γιατί τους πίεσαν αφόρητα οι Τούρκοι.

3. Οι τουρκικές θέσεις
Οι Τούρκοι καταλαβαίνουν, βέβαια, ότι η αμφισβήτηση της ελληνικότητας του Αιγαίου, είναι μία πολύ σαθρή βάση για τη θεμελίωση των εδαφικών τους διεκδικήσεων στην περιοχή. Γι΄ αυτό, φροντίζουν να την ενισχύσουν και με άλλα επιχειρήματα, που πιστεύουν ότι μπορεί να επηρεάσουν τη Διεθνή Κοινή Γνώμη. Όλα σχεδόν, περιέχονται σε δηλώσεις των Τούρκων ηγετών, και είναι, συνοπτικά, τα παρακάτω:
α. Δεν μπορεί η Ελλάδα να είναι απλωμένη σε ολόκληρο το Αιγαίο και η Τουρκία να είναι «στριμωγμένη» σε μια στενή λωρίδα θάλασσας πλάτους τριών (3) μόλις ν.μ. από τις ακτές της.
β. Είναι άδικο να έχει η Ελλάδα τα 3.000 περίπου νησιά του Αιγαίου και η Τουρκία να έχει μόνο 2 (Ίμβρο – Τένεδο).
γ. Αφού το Αιγαίο βρίσκεται ανάμεσα σε δύο χερσονήσους, την Ελληνική και την Τουρκική, πρέπει να χωριστεί στη μέση και να δοθεί το ένα μέρος στην Ελλάδα και το άλλο στην Τουρκία.
δ. Τα νησιά που βρίσκονται κοντά στην Τουρκία και μακριά από την Ελλάδα, πρέπει να δοθούν στην Τουρκία.
ε. Επειδή το σύνολο του πληθυσμού των νησιών είναι πολύ μικρότερο από τον πληθυσμό των παράκτιων περιοχών της Τουρκίας, δημιουργείται πρόβλημα δημογραφικό και δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Πρόκειται για καινοφανείς θεωρίες, στερούμενες κάθε σοβαρότητας, που αν υιοθετηθούν διεθνώς, θα οδηγήσουν σε εξωφρενικές καταστάσεις. Χώρες που διαθέτουν νησιά θα έπρεπε να τα μοιράσουν με άλλες που δεν διαθέτουν ή να τους χαρίσουν μερικά για λόγους… δικαιοσύνης. Χώρες που έχουν πολύ θάλασσα, θα έπρεπε να τη μοιράσουν με άλλες που έχουν λίγη θάλασσα ή δεν έχουν καθόλου. Χώρες που τα νησιά τους βρίσκονται πλησιέστερα στις ακτές άλλων χωρών, θα έπρεπε να παραχωρήσουν αυτά στις τελευταίες. Και χώρες που έχουν μεγαλύτερο πληθυσμό από άλλες γειτονικές τους, θα έπρεπε να αφαιρέσουν από τις τελευταίες, μερικές εκτάσεις τους για να… αποσυμφορηθούν. Άλλωστε, μερικά παραδείγματα από το παγκόσμιο χώρο, αποδεικνύουν το γελοίο των τουρκικών ισχυρισμών.
Το Αρχιπέλαγος των Νορμανδικών νήσων, απέχει μόνο είκοσι (20) ν.μ. από τη Γαλλία και ογδόντα πέντε (85) ν.μ. από την Αγγλία, θα έπρεπε λοιπόν να ανήκει στη Γαλλία και όχι στην Αγγλία στην οποία τώρα ανήκει.
Η Κοπεγχάγη, πρωτεύουσα της Δανίας, που βρίσκεται σε νησί (στο στενότερο σημείο του διαύλου του Έλσινορ) απέχει μόνο τρία (3) ν.μ. από τη Σουηδία. Το νησί, απέχει από τη Δανική χερσόνησο της Γιουτλάνδης, στο κοντινότερο σημείο τριάντα (30) ν.μ. Το νησί λοιπόν αυτό μαζί με τη Δανική πρωτεύουσα, θα έπρεπε, σύμφωνα με την Τουρκική λογική, να ανήκει… στη Σουηδία.
Το Δανικό νησί Μπόρνχολμ απέχει από τη Σουηδία είκοσι δύο (22) ν.μ. εξήντα (60) ν.μ. από τη Γερμανία, ενενηνταπέντε (95) ν.μ. από το κοντινότερο σημείο της νήσου Ζελάντ, στην οποία βρίσκεται η Κοπεγχάγη και διακόσια δεκαπέντε (215) ν.μ. από τη Δανική χερσόνησο της Γιουτλάνδης. Ανήκει όμως στη Δανία. Και επειδή, βέβαια, ούτε οι Γερμανοί, ούτε οι Σουηδοί έχουν τα μυαλά των Τούρκων, δεν διανοήθηκαν ποτέ να το διεκδικήσουν.
Και δεν είναι μόνο αυτά τα παραδείγματα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν. Το Αρχιπέλαγος των Φερόων νήσων απέχει διακόσια σαράντα (240) ν.μ. από τη Σκωτία, τριακόσια (300) ν.μ. από την Ισλανδία κι εξακόσια πενήντα (650) ν.μ. από τη Δανία. Ανήκει, όμως, στη Δανία και κανένας δεν σκέφτεται να το διεκδικήσει επειδή βρίσκεται κοντύτερα στις δικές του ακτές.
Το Αρχιπέλαγος των Αλουντίων νήσων που σχηματίζει τόξο ανάμεσα στην Αλάσκα και στη Ρωσική χερσόνησο της Καμτσάτκα είναι Αμερικανικό. Και όμως τα τελευταία νησιά του απέχουν τριακόσια (300) ν.μ. από την Αλάσκα.
Διάφορα απομονωμένα νησιά του Αρχιπελάγους Σουλόν απέχουν μόλις τρία (3) έως πέντε (5) ν.μ. από τη Βόρνεο. Και όμως ανήκουν στις Φιλιππίνες, από τις οποίες απέχουν δέκα φορές περισσότερο.
Τα νησιά Σάϊν Πιέρ και Μικελόν απέχουν δώδεκα (12) ν.μ. από την Νέα Γη του Καναδά. Και όμως είναι Γαλλικά. Και τα νησιά του Αρχιπελάγους Κουρασάο απέχουν δεκατέσσερα (14) ν.μ. από τη Βενεζουέλα. Και όμως είναι Ολλανδικά.
Δεν χρειάζονται άλλα παραδείγματα για να εκτιμηθεί η αξία των τουρκικών ισχυρισμών ότι τα νησιά ανήκουν στη χώρα, στην οποία βρίσκονται πλησιέστερα. Ή ότι κάθε χώρα που έχει νησιά πρέπει να τα μοιράσει με άλλες που δεν έχουν.
Ο ισχυρισμός της Τουρκίας ότι την «πνίγει» το σημερινό καθεστώς του Αιγαίου – ενώ δεν την έπνιγε επί 50 χρόνια – αλλά και ο ισχυρισμός της ότι υπάρχουν και λόγοι δημογραφικοί που επιβάλλουν την αναδιανομή των νησιών, θυμίζουν τη θεωρία του «Ζωτικού Χώρου» του Χίτλερ. Με μια παρόμοια δικαιολογία θα μπορούσε κάθε χώρα να επιδιώξει την επέκτασή της σε βάρος γειτονικών χωρών, είτε γιατί έχουν λιγότερο πληθυσμό από το δικό της, είτε γιατί έχουν περισσότερη θάλασσα ή περισσότερα νησιά. Στην πραγματικότητα, δεν είναι η Ελλάδα που πνίγει την Τουρκία, αλλά η Τουρκία το πράττει και επιδιώκει επίμονα και συστηματικά τη συρρίκνωσή της. Στα παράλια της Τουρκίας προς το Αιγαίο, αλλά και προς τον Εύξεινο Πόντο, κατοικούσαν από τα πανάρχαια χρόνια, συμπαγείς ελληνικοί πληθυσμοί, που ανέπτυξαν έναν λαμπρό πολιτισμό. Τα μνημεία αυτά του πολιτισμού που βρίσκονται ακόμη εκεί και επιδεικνύονται από τους Τούρκους στους ξένους τουρίστες σαν… δικές τους αρχαιότητες.
Η Τουρκία, σήμερα θεωρεί, μονομερώς, Υφαλοκρηπίδα της την περιοχή με συντεταγμένες γεωγραφικού πλάτους/μήκους 27ο22Ά (Bodrum έναντι νήσου Κω) έως 32ο16Ά (Πάφος Κύπρου) και 33ο50Ά (μέση απόσταση Τουρκίας – Αιγύπτου). Δηλαδή δεν λαμβάνει υπόψη της το νησί Στρογγύλη (Καστελόριζο) και την Κύπρο.

4. Προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης
Επί αρκετά χρόνια είχαν γίνει διερευνητικές επαφές μεταξύ υπηρεσιακών παραγόντων των υπουργείων Εξωτερικών της Ελλάδας και της Τουρκίας για το θέμα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας. Οι δύο χώρες είχαν φτάσει στο σημείο να συμφωνήσουν την παραπομπή του θέματος στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Αυτό όμως ναυάγησε. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης τα τελευταία χρόνια είναι κατά της υφαλοκρηπίδας των νήσων (παρά τη Συνθήκη της Γενεύης του 1958 και το Δίκαιο της θάλασσας του 1982) και επειδή το θέμα είναι οικονομικό, υιοθετεί συχνά την αρχή της «ευθυδικίας». Βέβαια τότε είχε υπογραφεί ένα συνυποσχετικό με καθορισμένη λύση που θα διευκόλυνε το Δικαστήριο, αλλά θα το δεχόταν και πιο εύκολα η κοινή γνώμη.

5. Αιγαίο-Ανατολική Μεσόγειος
Τα τελευταία χρόνια, σχεδόν όλα τα κράτη της Ανατολικής Μεσογείου (κυρίως) έχουν αρχίσει διαπραγματεύσεις για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, να κλείσουν δηλαδή τις θαλάσσιες εκκρεμότητές τους και στη συνέχεια να εκμεταλλευτούν ότι τους ανήκει (βάσει των συμφωνιών).
Πριν από αρκετούς μήνες η Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας όταν συναντήθηκε με τον Αιγύπτιο Πρόεδρο συζήτησε το θέμα της οριοθέτησης της ΑΟΖ. Σε πολιτικό επίπεδο βέβαια και όχι σε τεχνικό ή εμπειρογνωμόνων, είναι όμως μια αρχή, ένα βήμα θετικό που έχει προοπτική. Η Αίγυπτος είναι πρόθυμη να συζητήσει το θέμα με βάση τη μέση γραμμή.
Ήδη το ΥΠΕΞ της Ελλάδας έχει αρχίσει διαπραγματεύσεις με τη Λιβύη για να οριοθετηθεί η ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών. Υπόψη ότι η Λιβύη πριν από τρία χρόνια περίπου είχε εκδώσει χάρτη, ο οποίος περιελάμβανε τις περιοχές της Μεσογείου που έχουν γι΄ αυτή οικονομικό ενδιαφέρον εκμετάλλευσης και στον οποίο περιλαμβανόταν και η νήσος Γαύδος. Η Ελλάδα, ευτυχώς, αντέδρασε προκαλώντας τις συνομιλίες για το θέμα, ενώ προς στιγμήν πήγε να το παγώσει, όπως με την Τουρκία. Τελικώς και η Λιβύη είναι πρόθυμη να συζητήσει το θέμα με βάση τη μέση γραμμή. Με τη Λιβύη υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα όσον αφορά τον κόλπο της Βεγγάζης, γιατί ζητάει να μετρήσει η οριοθέτηση από το άνοιγμα του κόλπου αλλά μάλλον δεν υπάρχει αντίρρηση από την Ελλάδα.
Συνομιλίες για την οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας πρόκειται να αρχίσουν και την αφορμή έδωσε ένα επεισόδιο που συνέβη όταν η Αλβανία αποφάσισε, μονομερώς βέβαια, να εκδώσει άδειες για έρευνες προς ανεύρεση πετρελαίου κοντά στις Κερκυραϊκές ακτές. Οι έρευνες αυτές έδωσαν την αφορμή να αντιδράσει έντονα η Ελλάδα καθ΄ όσον έφτασαν θρασύτατα με την ελληνική ΑΟΖ.
Πριν από πέντε χρόνια η Κύπρος και η Αίγυπτος συμφώνησαν και οριοθέτησαν την ΑΟΖ και έτσι σταδιακά οι χώρες της Ανατ. Μεσογείου διευθετούν τις θαλάσσιες ζώνες τους και εκδίδουν άδειες έρευνας για πετρέλαιο. Επίσης η Κύπρος έχει οριοθετήσει την ΑΟΖ με τη Συρία και το Λίβανο. Η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας μεταξύ Ιταλίας και Ελλάδας έχει γίνει και απομένει να γίνει και η οριοθέτηση της ΑΟΖ χωρίς προβλήματα.
Το μόνο κράτος που δεν θέλει να κλείσει συμφωνίες και διεκδικεί ότι βρεθεί μπροστά του είναι η Τουρκία. Η Τουρκία έφτασε να διεκδικεί τη νήσο Γαύδο, το μισό Αιγαίο, να ισχυρίζεται ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα ούτε ΑΟΖ. Αντέδρασε έντονα και στη συμφωνία Κύπρου – Αιγύπτου και διεκδικεί μεγάλες περιοχές της ΑΟΖ της Ανατολικής Μεσογείου. Και όλα αυτά γιατί αν υπογράψουν όλες οι χώρες συμφωνίες μεταξύ τους, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της θάλασσας, η ΑΟΖ της θα περιοριστεί στις ακτές της και μια κάποια ευρύτητα (ευρυχωρία) και εμπορική εκμετάλλευση θα έχει μόνο στο χώρο μεταξύ των λιμένων Αττάλειας και Αλεξανδρέττας. Εάν δε ιδρυθεί το Κουρδικό κράτος και συμπεριλάβει και εδάφη της Τουρκίας (όπως φαίνεται σε πολλούς από τους χάρτες που κυκλοφορούν) θα έχει έξοδο στη Μεσόγειο, περιλαμβάνοντας και την Αλεξανδρέττα, οπότε τα παράλια της Τουρκίας θα περιοριστούν μεταξύ Αττάλειας και Αδάνων.
Το σπουδαιότερο όμως σημείο, το σημείο κλειδί, είναι το νησί Μεγίστη (Καστελόριζο), το οποίο κατοικείται και διαθέτει ΑΟΖ. Αυτό αποτελεί ένα σοβαρό πρόβλημα για την Τουρκία, γιατί η ΑΟΖ αυτή συνορεύει με τις ΑΟΖ της Κύπρου και της Αιγύπτου, άρα περιορίζεται η ΑΟΖ της Τουρκίας (χάρτης 3). Η Τουρκία πριν από αρκετούς μήνες ζήτησε από την Αίγυπτο να αγνοήσει το Καστελόριζο, κατά τις διαπραγματεύσεις της με την Ελλάδα για την οριοθέτηση της ΑΟΖ για να έχει αυτή θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο, αλλά αυτό δεν έγινε δεκτό. Το Καστελόριζο απέχει 1300 μ. από τις νότιες ακτές της Τουρκίας και 110 χιλ. από τη Ρόδο (ανατολικά).

6. Συμπεράσματα
α. Η Σύμβαση της Γενεύης του 1958 και η Διάσκεψη για το Δίκαιο της θάλασσας του 1982 ισχύει για όλες τις χώρες, είτε το υπέγραψαν είτε όχι.
β. Βάσει αυτών έχουν και τα νησιά υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.
γ. Η Τουρκική υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ της παύουν εκεί που αρχίζει η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ των ελληνικών νησιών. Αυτό σημαίνει ότι η Τουρκική υφαλοκρηπίδα φθάνει ως το μέσον της απόστασης που χωρίζει τις τουρκικές ακτές από τις ακτές των ελληνικών νησιών.
δ. Η Ελλάδα εδώ και δεκαετίες επιμένει ότι η μοναδική διαφορά της με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και έχει πολλές επαφές επίσημες και ανεπίσημες. Δεν κατόρθωσε όμως να πείσει τους Τούρκους, γιατί οι Τούρκοι δεν βασίζονται στο Διεθνές Δίκαιο. Η Ελλάδα, το δυνατό επιχείρημα της ΑΟΖ δεν το χρησιμοποίησε ποτέ. Τώρα φαίνεται να κινείται έστω και δειλά. Στο επεισόδιο με το Νορβηγικό πλοίο που ενεργούσε για λογαριασμό της Τουρκίας (πρόσφατα) έδωσε τις συντεταγμένες της ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό μπορεί να ήταν ή να φαινόταν μια παγίδα της Τουρκίας (όπως είπαν πολλοί), αλλά αυτό ουδόλως ενδιαφέρει την Ελλάδα. Ήταν μια ευκαιρία που αναζητούσε από καιρό τώρα. Άλλωστε η ΑΟΖ αυτή προσδιορίστηκε με βάση τις Διεθνείς Συνθήκες και όχι αυθαίρετα. ε. Μέχρι σήμερα ΑΟΖ έχουν δημιουργήσει 140 παράκτια κράτη.
στ. Όλη η Μεσόγειος είναι μία συνεχής ΑΟΖ (με διαχωρισμό κατά κράτος), γιατί οι αποστάσεις είναι μικρότερες των διακοσίων (200) ν.μ.
ζ. Το Καστελόριζο έχει ΑΟΖ.
η. Οι χώρες της Ανατολικής Μεσογείου (πλην Τουρκίας) είναι πρόθυμες να δημιουργήσουν ΑΟΖ διαπραγματευόμενες με τις γειτονικές τους.
θ. Η Τουρκία διέπραξε λάθος να προχωρήσει στη δημιουργία ΑΟΖ στον Εύξεινο Πόντο, ενώ δεν δέχεται το ίδιο για το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
ι. Η Δύση σήμερα δεν φαίνεται διατεθειμένη να δικαιολογήσει την τουρκική αυθαιρεσία.
ια. Η Τουρκία επί σειρά ετών αποφεύγει τις συνομιλίες για την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ ή κωλυσιεργεί γιατί γνωρίζει ότι δεν έχει το δίκαιο με το μέρος της. Τώρα που η Ελλάδα προσπαθεί να κλείσει συμφωνίες με τα κράτη της Ανατολικής Μεσογείου νοιώθει ότι απομονώνεται ή και οδηγείται σε αναγκαστική λύση, γιατί θα είναι η μόνη που διαφωνεί και διεκδικεί.
ιβ. Εάν οριστικοποιηθεί όμως μία συμφωνία οριοθέτησης της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας – Τουρκίας, με βάση το Διεθνές Δίκαιο της θάλασσας, η Τουρκία θα περιοριστεί στις ακτές της και σε μία ζώνη (μέση απόσταση από Κύπρο – Καστελόριζο) και θα έχει εμπορική εκμετάλλευση μόνο στο χώρο μεταξύ των λιμένων Αττάλειας και Αλεξανδρέττας.

7. Ενέργειες
α. Πρέπει να καμφθεί επιτέλους η τουρκική υπεροψία και να πεισθεί για το άδικό της. Αυτό θα γίνει μόνο με την τήρηση σταθερής και σκλήρής στάσης της Ελλάδας.
β. Πρέπει η Ελλάδα να εκμεταλλευτεί το λάθος της Τουρκίας να δημιουργήσει ΑΟΖ στον Εύξεινο Πόντο, ενώ δεν δέχεται αυτό στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
γ. Πρέπει η Ελλάδα στις συζητήσεις με την Τουρκία να επιμείνει να συζητηθεί ταυτόχρονα η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ.
δ. Πρέπει να επιμείνει η Ελλάδα στις διαπραγματεύσεις της με την Κύπρο και την Αίγυπτο για τη δημιουργία και καθορισμό της ΑΟΖ, ότι το Καστελόριζο διαθέτει ΑΟΖ.
ε. Πρέπει η Ελλάδα επειγόντως να δημιουργήσει ΑΟΖ οριοθετώντας την με τα γειτονικά παράκτια κράτη προστατεύοντας τα κυριαρχικά δικαιώματά της και να έχει έτοιμο τον χάρτη για την ΑΟΖ με την Τουρκία.
στ. Δεν θα πρέπει η Ελλάδα, εάν τελικά υπογράψει συνυποσχετικό με την Τουρκία για προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, να ζητήσει μόνο οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας αλλά ταυτόχρονα οριοθέτηση της ΑΟΖ (και μόνον αυτά).
ζ. Πρέπει η Ελλάδα να αρνηθεί (και αυτό είναι η πραγματικότητα και το δίκιο) ότι υπάρχουν στο Αιγαίο «γκρίζες ζώνες».
η. Πρέπει να σταματήσει η Ελλάδα να υποστηρίζει την είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε. (αποδείχθηκε ότι δεν ανταποκρίνεται στην εξομάλυνση των Ελληνοτουρκικών σχέσεων). Άρα η προσπάθεια είναι άσκοπη και άστοχη.
θ. Πρέπει η Ελλάδα να διατηρήσει και να ενισχύσει το ενιαίο αμυντικό δόγμα μεταξύ Ελλάδας – Κύπρου, το οποίο θα συμβάλλει αποφασιστικά στην εδραίωση και κατοχύρωση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της.
ι. Πρέπει η Ελλάδα να μη φοβάται ούτε τη δύναμη της Τουρκίας (αν έχει) ούτε μήπως χαλάσει το κλίμα που έχει δημιουργηθεί (από το 1999, όπως λένε). Σιγά το κλίμα.
ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ ΑΝΟΙΧΤΑ ΣΤΟ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ

Έκκληση της Επιτροπής Μακεδόνων Αθηνών και Πειραιά το 1903,
στις Ευρωπαϊκές δυνάμεις για προστασία του Ελληνικού πληθυσμού της Μακεδονίας
από τις δολοφονικές επιθέσεις των Βουλγάρων Κομιτατζήδων

Οι Μακεδόνες της Αθήνας και του Πειραιά βλέπουν ότι οι Βούλγαροι από την άλλη μεριά των Βαλκανίων εποφθαλμιούν την Μακεδονία, μια χώρα που πάντα ήταν Ελληνική, και ότι προσπαθούν να διαστρεβλώσουν την ιστορία και εθνογραφία της χώρας. Βρίσκοντας τους εαυτούς τους ανήμπορους με αυτόν τον τρόπο να παρασύρουν την πίστη σε μια Βουλγαρική Μακεδονία, έχουν βρει καταφύγιο στα μαχαίρια των δολοφόνων και στους δυναμίτες της αναρχίας.
Για αυτόν τον λόγο οι Μακεδόνες της Αθήνας και του Πειραιά, συνεδρίασαν σε ένα γενικό συνέδριο και υιοθέτησαν τα παρακάτω ψηφίσματα:
– Να διαμαρτυρηθούν ενάντια στην φρικτή κατάσταση που έχει δημιουργηθεί από τις συμμορίες ληστών από την Βουλγαρία, με μοναδικό σκοπό να καταστρέψουν με φωτιά και σπαθί τα πάντα στην χώρα μας που έχουν να κάνουν με την Ελληνική Εθνικότητα.
– Να διαμαρτυρηθούν ενάντια στα ψευδή στοιχεία, τις τιμές που έχουν σκόπιμα τροποποιηθεί, έτσι ώστε να εξαπατήσουν την Ευρωπαϊκή κοινή γνώμη.
– Να διαμαρτυρηθούν ενάντια στο χύσιμο αίματος των αδελφών τους, απάνθρωπα δολοφονημένων από Βουλγαρικές συμμορίες και εναντίον των λεηλασιών, εμπρησμών και καταστροφών των χωριών τους.
– Διαβεβαιώνουν τις Δυνάμεις πως αν οι Μακεδόνες που έχουν υποφέρει τόσο απάνθρωπα από τους Βούλγαρους, είχαν πάρει τα όπλα τους, καμία από αυτές τις συμμορίες δεν θα ερήμωνε την χώρα τους. Δεν το έκαναν αυτό, γιατί δεν ήθελαν να διαταράξουν την ειρήνη στην Ευρώπη και γιατί δεν πίστεψαν ότι η Ευρώπη θα επέτρεπε τέτοια εγκλήματα να συμβαίνουν μπροστά στα μάτια τους.
Εν τέλει, διακηρύττουν ότι οι Μακεδόνες, αγανακτισμένοι από την παρατεινόμενη κατάσταση, νιώθουν υποχρεωμένοι να πάρουν τα όπλα και να υπερασπιστούν τους αδερφούς τους ενάντια στις συμμορίες από την Βουλγαρία.
Εργαζόμενοι κάτω από αυτήν την ιδέα, εκλιπαρούν την Ευρώπη να καταδεχτεί να προστατέψει την δυστυχισμένη χώρα τους ενάντια στους Βούλγαρους παλιάνθρωπους με το να βάλει ένα τέλος στο ζήτημα το οποίο είναι ντροπή για την ανθρωπότητα.

Πηγή:δίκτυο 21

Η Τανσού Τσιλέρ εργάζεται για τη CIA από το 1967

Posted by Συντ. Ομάδα On Ιούνιος - 6 - 2009

Το «Τριαντάφυλλο της Κωνσταντινούπολης», η Τανσού Τσιλλέρ, που προκάλεσε την κρίση των Ιμίων, το 1996.-

tsiler-tansouhttp://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2009/06/tsiler-tansou-200x300.png 200w" sizes="(max-width: 267px) 100vw, 267px" />

Το δικαστήριο που εκδικάζει την υπόθεση της τρομοκρατικής οργάνωσης ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ ζήτησε από τη ΜΙΤ τα έξι CD με πληροφορίες για την εν λόγω οργάνωση, που είχαν αποσταλεί στην τουρκική υπηρεσία πληροφοριών το 2002 από ανώνυμο αποστολέα. Με βάση σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας Βατάν ανάμεσα στις πληροφορίες που περιέχονται στα CD συμπεριλαμβάνεται η βιντεοσκοπημένη ομολογία του πρώην συνεργάτη της ΜΙΤ και της Στρατοχωροφυλακής Tuncay Güney, που είχε διεισδύσει στην ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ, διάφορα άρθρα που δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα Aydınlık (ο εκδότης της, Ντογκού Περιντσέκ, είναι προφυλαισμένος και κατηγορούμενος στην εν λόγω δίκη), πληροφορίες για την οργάνωση Χεζμπολλάχ και τη σχέση της με τη ΜΙΤ, διάφοροι στρατιωτικοί φάκελοι καθώς και μια σειρά από έγγραφα που σχετίζονται με διάφορα θέματα.

Με βάση τις πληροφορίες που περιλαμβάνονται στα συγκεκριμένα CD η ΜΙΤ είχε σχεδιάσει το οργανόγραμμα της ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ.

Ένα από τα έγγραφα που συμπεριλαμβάνονται στο επίμαχο πληροφοριακό υλικό είναι αυτό που αναφέρεται στη σχέση της πρώην πρωθυπουργού Τανσού Τσιλέρ με την υπηρεσία πληροφοριών των ΗΠΑ, CIA. Σύμφωνα με το εν λόγω έγγραφο, η Τανσού Τσιλλέρ εργάζεται για λογαριασμό της CIA από το 1967, με τον κωδικό “İstanbulun Gülü” (Τριαντάφυλλο της Κωνσταντινούπολης). Με βάση το έγγραφο που συντάχτηκε το 1999, διάφοροι πολιτικοί αντίπαλοι της Τσιλλέρ, το διάστημα που η ίδια ήταν πρωθυπουργός της Τουρκίας (1993-1996) συνεργάστηκαν με μια εταιρεία νομικών υποθέσεων, στις ΗΠΑ, για να ερευνήσουν το πόθεν έσχες της Τσιλλέρ στις ΗΠΑ. Η εταιρεία, στα πλαίσια των ερευνών αυτών, συνεργάστηκε με ένα πρώην στέλεχος της CIA, υπό την κωδική ονομασία CAL. Το πρώην στέλεχος της αμερικανικής μυστικής υπηρεσίας ήλθε σε επαφή με πράκτορα της CIA στην Πράγα, με την κωδική ονομασία Fish, ο οποίος ανέφερε ότι γνώριζε προσωπικά την Τανσού Τσιλλέρ. Ο Fish, σε κατάθεση που έδωσε στην αεροπορική βάση των ΗΠΑ, στη Φραγκφούρτη, δήλωσε ότι η Τσιλλέρ πήρε την αμερικανική υπηκοότητα το 1979, με βάση τον νόμο 8 USC 1427 (f), ο οποίος προβλέπει ότι «Είναι δυνατόν να απονεμηθεί η αμερικανική υπηκοότητα σε ξένους υπηκόους που εξυπηρέτησαν τα αμερικανικά συμφέροντα. Η διαδικασία θα κρατηθεί μυστική».

Με βάση την κατάθεση του πράκτορα της CIA, Fish, η Τσιλέρ εργάζεται από το 1967 για την αμερικανική υπηρεσία πληροφοριών, με την κωδική ονομασία, «Τριαντάφυλλο της Κωνσταντινούπολης». Η Τσιλλέρ την περίοδο εκείνη πέρασε από ειδική εκπάιδευση, ενώ έκανε το προ-διδακτορικό της στο πανεπιστήμιο Yale. Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι προειδοποίησαν τον Fish να μην αναφέρει λοεπτομέρειες για τη συγκεκριμένη υπόθεση. Στο έγγραφο που αναφέρεται στην υπόθεση της Τσιλλέρ υπάρχει και σημείωμα ενός άλλου πράκτορα της CIA, με την κωδική ονομασία “Motta Gur”. Στο σημείωμα αναφέρονται τα εξής: «Ο Fish έχασε τη ζωή του εξ αιτίας μια πυρκαγιάς που ξέσπασε στο σπίτι του. Έτσι, εκτός από τον ίδιο τον Fish, χάθηκαν και τα στοιχεία που αφορούσαν τη σχέση της Τσιλλέρ με τη CΙΑ».

Φυσικά κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει αν οι πληροφορίες που αφορούν την Τανσού Τσιλλέρ είναι αξιόπιστες. Εμείς από την πλευρά μας απλά να υπενθυμίσουμε ότι η Τσιλλέρ ήταν η πρωθυπουργός που προκάλεσε την κρίση των Ιμίων, μια κρίση που κατά την άποψή μας προκλήθηκε από τις ΗΠΑ, οι οποίες χρησιμοποίησαν «δικούς» τους ανθρώπους σε Τουρκία και Ελλάδα για το ξέσπασμα της κρίσης.

του Σάββα Καλεντερίδη

Διαβάστε εδώ το σκεπτικό μας.

spynews-gr

Τουρκία: Τα επόμενα βήματα…

Posted by Συντ. Ομάδα On Μάιος - 22 - 2009

greece_natohttp://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2009/05/greece_nato-300x176.jpg 300w" sizes="(max-width: 380px) 100vw, 380px" />

Τον Φεβρουάριο του 1964 η ελληνική κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Γ. Παπανδρέου (τον πρεσβύτερο) απέστειλε το παρακάτω σήμα στο ΝΑΤΟ:
«… δεδομένης της μεγάλης σημασίας που αποδίδει η Ελλάδα στην προστασία του εθνικού της χώρου σάς πληροφορούμε ότι από της 6ης Γκρίνουιτς της 21ης Φεβρουαρίου 1964 η προστασία του εθνικού μας χώρου, που ορίζεται από το FIR Αθηνών, θα αναληφθεί από την Ελληνική Αεροπορία».
Με την «κοφτή» αυτή διατύπωση η κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου ενημερώνει το ΝΑΤΟ ότι στο εξής τα όρια του FIR Αθηνών θα συμπίπτουν με την περιοχή αεράμυνας του ΝΑΤΟ 41 (Air Defense Area 41). Μέχρι τότε τμήμα της ελληνικής επικράτειας βρισκόταν στην περιοχή αεράμυνας της Τουρκίας.

Η ενέργεια αυτή του έλληνα πρωθυπουργού δεν ήταν πράξη ρουτίνας. Με την αποφασιστική αντίδρασή του σηματοδοτούσε την καθιέρωση μιας πολιτικής για την ανάσχεση της τουρκικής επιθετικότητας που είχε αρχίσει να διαγράφεται από τις αρχές της δεκαετίας του ʼ60.
Εγκαινιάστηκε έτσι μια πολιτική η οποία κωδικοποιήθηκε επί υπουργίας Ευ. Αβέρωφ και κατέστη ακρογωνιαίος λίθος της εθνικής μας πολιτικής επί πρωθυπουργίας Ανδρέα Παπανδρέου.

Η αντίδραση της ελληνικής πλευράς ήταν απάντηση στις μαζικές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου στην περιοχή της Δωδεκανήσου από την τουρκική Αεροπορία στις αρχές του 1964 και έτσι εγκαινιάζεται η έναρξη του «εναέριου πολέμου» που διαρκεί μέχρι τις μέρες μας. Με αυτόν τον τρόπο οι Τούρκοι μεταφέρουν τη στρατιωτική τους πίεση και στον ελλαδικό χώρο. Είναι η εποχή που ο Μακάριος επιχειρεί να αναθεωρήσει το Κυπριακό Σύνταγμα. Ένα άθλιο κατασκεύασμα των Βρετανών.

Μετά από 10 περίπου χρόνια και ενώ η στρατιωτική πίεση της Άγκυρας εντείνεται, οι Τούρκοι εισβάλλουν στην Κύπρο εκμεταλλευόμενοι το προδοτικό πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και καταλαμβάνουν το 40% της Μεγαλονήσου.
Υλοποιούν έτσι έναν στρατηγικό τους στόχο και πραγματοποιούν τη διχοτόμηση της Κύπρου, όπως προέβλεπε το γνωστό Σχέδιο Άτσεσον, με τη βοήθεια πάντα των Αγγλοαμερικανών.
Οι Τούρκοι προωθούν έτσι με βηματιστική τακτική τα σχέδιά τους. Εκμεταλλευόμενοι το φιάσκο της αποχώρησης των Ενόπλων μας Δυνάμεων από την ενοποιημένη δομή του ΝΑΤΟ και στη συνέχεια την αίτησή μας να επανέλθουν, οι «φίλοι» μας αξιώνουν την επαναδιαπραγμάτευση του καθεστώτος διοικήσεως και ελέγχου στο Αιγαίο. Στην πραγματικότητα επιδιώκουν την επιχειρησιακή διχοτόμησή του με τη δημιουργία μιας «ζώνης ασφαλείας» δυτικά της Ανατολίας.

Ένα τουρκικό Lebensraum!
Μια τέτοια ρύθμιση θα ανέτρεπε τις πρόνοιες της Συνθήκης της Λωζάννης και θα δημιουργούσε νέο καθεστώς στο Αιγαίο.
Η γνωστή Συμφωνία Rogers είναι ένα δεύτερο βήμα της Άγκυρας προς την κατεύθυνση υλοποίησης των στόχων της. Δεν επιλύει όμως το πρόβλημα διοικήσεως και ελέγχου στο Αιγαίο. Η ελληνική πλευρά, στηριζόμενη στο γράμμα της Συμφωνίας, αξιώνει να καθοριστούν πρώτα τα όρια ευθύνης των ελλήνων (ΝΑΤΟϊκών) διοικητών και στη συνέχεια να ενεργοποιηθούν τα συμμαχικά στρατηγεία στη χώρα μας. Τούρκοι και Αμερικανοί επιμένουν να ενεργοποιηθούν τα στρατηγεία και μετά να προσδιοριστούν οι περιοχές ευθύνης.
Η πρόταση αυτή ήταν εθνικά επικίνδυνη γιατί αν τη δεχόμαστε θα έπρεπε να εμπλακούμε σε συζητήσεις για τα λεγόμενα «προβλήματα» του Αιγαίου, αναγνωρίζοντας έτσι την ύπαρξή τους. Δημιουργεί πολλά ερωτηματικά το γεγονός ότι θέση παρόμοια με τη ΝΑΤΟϊκή υποστήριζαν και κύκλοι του υπουργείου Εξωτερικών. Αυτό προκάλεσε την εποχή εκείνη την αντίδραση του αείμνηστου Ευ. Αβέρωφ που έστειλε μια οργισμένη επιστολή στον πολιτικό προϊστάμενο του ΥΠΕΞ.

Η διαμάχη για την υλοποίηση της Συμφωνίας Rogers κράτησε πολλά χρόνια στη διάρκεια των οποίων η Ελλάδα ακολουθούσε με συνέπεια την εθνική πολιτική που είχε καθιερώσει πρώτος ο Γ. Παπανδρέου το 1964 και ακολούθησαν μεγάλοι έλληνες πολιτικοί ηγέτες όπως ο Κ. Καραμανλής, ο Γ. Ράλλης, ο Ευ. Αβέρωφ και είχε υιοθετήσει ο Ανδρέας Παπανδρέου ως πρωθυπουργός και υπουργός Άμυνας. Τον Δεκέμβριο του 1992 στη Διάσκεψη της Επιτροπής Αμυντικού Σχεδιασμού (DPC) της Συμμαχίας η ελληνική αντιπροσωπεία χωρίς να υπάρξει ιδιαίτερη πίεση αποδέχεται πρόταση για την κατάργηση των ορίων περιοχών ευθύνης στη νότιο περιοχή…

Αυτό ήταν κεραυνός εν αιθρία και μια επικίνδυνη εξέλιξη για τα εθνικά μας θέματα.Παρά ταύτα, οι δικοί μας συμφώνησαν με την πρόταση αυτή που όπως φάνηκε στη συνέχεια ήταν καταστροφική για την υπόθεση του Αιγαίου όπως εμείς την υποστηρίζαμε από πολλά χρόνια.
Ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης (Ανδρέα Παπανδρέου) καυτηρίασε την υποχώρησή μας αυτή με άρθρο του στα «Νέα» της 8ης Ιουνίου 1993 γιατί βρισκόταν σε ευθεία αντίθεση με την εθνική μας πολιτική. Για να έχουμε πλήρη εικόνα παραθέτουμε το κείμενο της σχετικής παραγράφου:
«… Η Στρατιωτική Επιτροπή ζητά όπως οι ΝΑΤΟϊκοί διοικητές συντονίζουν τις δραστηριότητές τους, ως απαιτείται, ώστε να μην παραβλέπονται τα δικαιώματα και οι ευθύνες των χωρών σε σχέση με τις νόμιμες απαιτήσεις τους για προστασία της εθνικής κυριαρχίας και της ασφαλείας τους…».
Η διατύπωση είναι πραγματικά περίτεχνη αλλά δεν αναφέρει ευθέως το μέγα ζήτημα των ορίων. Την πραγματική ερμηνεία της έδωσε ο τότε γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Β. Κλάες σε επιστολή του προς τον έλληνα υπουργό Εξωτερικών όπου με ελαφρά δόση χιούμορ αναφέρει: «Αναγνωρίζω ότι ζητάμε περισσότερα από την Ελλάδα από ό,τι από την Τουρκία, γιατί εκτός από την αποδοχή της μη υπάρξεως ορίων επιχειρησιακής ευθύνης, που δεν είναι η λύση που προτιμάτε, θα αποδεχθείτε και την πρακτική εφαρμογή της…».

Αυτό ήταν ένα μέγα πολιτικό σκάνδαλο. Εν τούτοις πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. Αν σήμερα γίνεται τόσος θόρυβος, και σωστά, για τις μίζες, τι έπρεπε να γίνει για μια πολιτική πράξη που στην ουσία παραδίδει την άμυνα ελληνικού εναέριου χώρου σε ξένους;

Υπάρχει όμως και συνέχεια, οι γείτονές μας έκαναν ακόμη ένα άλμα προς την κατεύθυνση των στόχων τους. Πράγματι στις 8 Ιουλίου 1992 στη Μαδρίτη κάτω από το άγρυπνο βλέμμα της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ ο Πρόεδρος της Τουρκίας και ο έλληνας πρωθυπουργός (Κ. Σημίτης) συμφώνησαν όπως οι σχέσεις των δύο χωρών βασίζονται στις παρακάτω αρχές:
«… Σεβασμό στα νόμιμα, ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο που έχουν μεγάλη σημασία για την ασφάλεια και την εθνική της κυριαρχία…».

Η διατύπωση της Διακήρυξης της Μαδρίτης είναι πανομοιότυπος με την πρόταση της DPC της 11-12-92. Είναι φανερό ποιος είναι ο υποβολέας τους. Με τις δύο αυτές αποφάσεις στην ουσία τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας της Ελλάδας δεσμεύονται πολιτικά να ακολουθήσουν την οδό των διαπραγματεύσεων για την επίλυση των «προβλημάτων» του Αιγαίου. Ό,τι δηλαδή επιδιώκουν οι Τούρκοι. Είναι χαρακτηριστικά όσα αναφέρει ο τούρκος αρχηγός του Γενικού Επιτελείου σε επιστολή του προς τα μέλη της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ:
«… Με τη Διακήρυξη της Μαδρίτης επιβεβαιώθηκε από την Ελλάδα ότι είχε και η Τουρκία ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο…».

Με την απόφαση του ΝΑΤΟ της 11-12-92 και τη Διακήρυξη της Μαδρίτης η Άγκυρα έκανε ένα διπλό άλμα προς την κατεύθυνση που επιθυμεί και αυτό χωρίς να δώσει ανταλλάγματα. Εμείς διαπράξαμε ένα «αβίαστο σφάλμα». Η εθνική μας ζημία είναι ανεπανόρθωτη και σήμερα βλέπουμε τα αποτελέσματα. Ο έλληνας αρχηγός του ΑΤΑ δεν έχει περιοχή ευθύνης στα πλαίσια του ΝΑΤΟ. Είναι ένας απλός διευθυντής του Κέντρου Συνδυασμένων Αεροπορικών Επιχειρήσεων (Combined Air Operation Centre). Υφιστάμενος του αμερικανού πτεράρχου διοικητού των Αεροπορικών Δυνάμεων Νότιας Περιοχής που εδρεύει στη Σμύρνη και έχει επιτελάρχη Τούρκο!

Η κατάσταση στο Αιγαίο είναι δραματική. Με βάση τη νέα οργάνωση στον Νότιο Τομέα οι Τούρκοι αλωνίζουν «νόμιμα» στο Αρχιπέλαγος και αναχαιτίζουν ελληνικά αεροσκάφη και ελικόπτερα πάνω από ελληνικό έδαφος! Οι δικές μας αντιδράσεις είναι ήπιας μορφής και πολλές φορές αποσιωπούνται θρασύτατες παραβατικές ενέργειες των Τούρκων. Οι τελευταίοι, πέρα από την «αρμοδιότητα» που απέκτησαν για την αεράμυνα στο Αιγαίο, πάνω και από ελληνικά εδάφη, προωθούν τώρα και τη διχοτόμηση του Αιγαίου στις επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης. Σε ημερήσια εφημερίδα των Αθηνών δημοσιεύθηκε πρόσφατα η πληροφορία ότι ο Πρόεδρος Γκιουλ και ο πρωθυπουργός Ερντογάν θα παρακολουθήσουν τουρκικές ασκήσεις στο Αιγαίο και μια επίδειξη έρευνας και διάσωσης ανάμεσα στα ελληνικά νησιά. Είναι και αυτό ένας από τους στόχους της Άγκυρας, η ανάθεση δηλαδή στην Τουρκία αποστολής έρευνας και διάσωσης στο Αιγαίο. Εμείς, εν τω μεταξύ, περί άλλα τυρβάζουμε και προσπαθούμε να φαινόμαστε ψύχραιμοι. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε πρόσφατες ομιλίες τους ο πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που μίλησαν στη Θεσσαλονίκη και την Κοζάνη, από κείμενα συνολικώς 30 πυκνοδακτυλογραφημένων σελίδων διέθεσαν και οι δύο τους 14 μόνο αράδες για τα εθνικά μας θέματα (και αυτές μόνο για το Σκοπιανό). Για την τουρκική απειλή, για την οποία, εκτός των άλλων, δαπανούμε τεράστια ποσά για εξοπλισμούς, που αποτελούν βαρίδι για την οικονομία μας, δεν αναφέρθηκε τίποτα!

Να ανακεφαλαιώσουμε.

Είναι φανερό ότι η εθνική μας πολιτική διαμορφώνεται από δύο «ρεύματα». Εκείνο της ήπιας αντίδρασης στην επιθετική πολιτική της Άγκυρας που πιστεύει ότι με ανώδυνες παραχωρήσεις θα γίνουμε καλοί γείτονες με τους Τούρκους, οι οποίοι θα πάψουν να είναι επιθετικοί και θα επικρατήσει ειρήνη στην περιοχή, και ένα άλλο που πιστεύει ότι οι Τούρκοι, υπό το παρόν καθεστώς, είναι αδιόρθωτοι και πρέπει να αντιμετωπίζονται με αποφασιστικότητα.

Παραδείγματα αποφασιστικής πολιτικής έχουμε στην αντιμετώπιση των τουρκικών προκλήσεων το 1964 από τον αείμνηστο Γεώργιο Παπανδρέου και της ελληνικής αντίδρασης στην προσπάθεια των Τούρκων να παραβιάσουν την ελληνική υφαλοκρηπίδα το 1987, όταν μπροστά στην ελληνική αποφασιστικότητα και την ετοιμότητα των Ενόπλων μας Δυνάμεων η Άγκυρα αναδιπλώθηκε.
Υπάρχει ανάγκη εκσυγχρονισμού της εθνικής μας πολιτικής και στρατιωτικής στρατηγικής που πρέπει να απαλλαγεί από τα σύνδρομα του παρελθόντος. Για τον σκοπό αυτό απαιτείται εκτίμηση για τα μελλοντικά βήματα της Τουρκίας σε σχέση με τη χώρα μας. Επί του παρόντος φαίνεται απίθανο να επιχειρήσουν οι Τούρκοι μια μεγάλης κλίμακας επίθεση κατά της Ελλάδας ώστε να επιτύχουν τους στόχους τους με ένα «χτύπημα». Παρά τον όγκο τους οι τουρκικές δυνάμεις έχουν χτυπητές αδυναμίες. Εξάλλου το διεθνές κλίμα στην περιοχή και ευρύτερα δεν ευνοεί τέτοιο εγχείρημα. Τυχόν αποτυχία μιας τέτοιας μεγάλης εκστρατείας θα έθετε σε δοκιμασία το εσωτερικό μέτωπο της Τουρκίας. Γιʼ αυτό οι τούρκοι στρατηγοί είναι πολύ προσεκτικοί…

Το πιθανότερο σενάριο είναι αυτό που ακολουθούν μέχρι σήμερα, της σταδιακής, με βηματιστική στρατηγική, προσέγγισης του στόχου τους. Η δημιουργία δηλαδή εντάσεων (βλέπε Ύμια) και ενδεχομένως θερμών επεισοδίων που θα δημιουργήσουν αναταραχή στην περιοχή και κίνδυνο αποσταθεροποίησης που θα προκαλέσει την επέμβαση εξωτερικών δυνάμεων (π.χ. ΗΠΑ) που θα οδηγήσουν τις δύο χώρες στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για την επίλυση των «προβλημάτων» που έχει κατασκευάσει η Τουρκία…
Αυτό θα έχει κατά πάσα πιθανότητα δυσμενή αποτελέσματα για τη χώρα μας. Είναι κάτι που επιδιώκει από καιρό η Τουρκία, την αναθεώρηση δηλαδή της Συνθήκης της Λωζάννης. Στη μάχη των επομένων βημάτων της πολιτικής της Τουρκίας θα αντιμετωπίσουμε για μία ακόμη φορά την τουρκική διπλωματία. Αυτή, έχοντας ρίζες στην αυτοκρατορική παράδοση της γείτονος, είναι πιθανόν πιο επικίνδυνη από τον τουρκικό Στρατό. Η εθνική μας πολιτική πρέπει να είναι προετοιμασμένη γιʼ αυτό το ενδεχόμενο.
Εν τω μεταξύ οι Τούρκοι μπορεί να επιχειρήσουν να αρπάξουν κανένα ελληνικό νησάκι στο Αιγαίο. Πρέπει να τους κόψουμε αμέσως το χέρι!

Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΥΡΗ
τ. Υφυπουργού Εθνικής Άμυνας
και Επίτιμου Αρχηγού Γ.Ε.Α. και Γ.Ε.ΕΘ.Α

Από το Παρόν

0681234_11001

ΠΛHPHΣ άπνοια επικρατεί στον χώρο των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Ε.Ε. με την Τουρκία, και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της προεδρεύουσας Τσεχίας (η θητεία της θα λήξει τέλος Ιουνίου), όπως δείχνουν τα πράγματα δεν έχει ανοίξει ούτε ένα νέο διαπραγματευτικό κεφάλαιο στη διάρκεια του εξαμήνου της. Δύο κεφάλαια, που ήταν «υποψήφια» να ανοίξουν, το κεφάλαιο 16 για τη Φορολογία, και το κεφάλαιο 19, που αφορά την Κοινωνική Πολιτική και την Απασχόληση δεν άνοιξαν. Το ένα, το κεφάλαιο 16, σύμφωνα με πληροφορίες, επρόκειτο να έρθει στην προγραμματισμένη προ ημερών συνεδρίαση της Ομάδας Εργασίας «Διεύρυνση», αλλά η συνεδρίαση ματαιώθηκε, για λόγους έλλειψης προϋποθέσεων στη σχετική διαδικασία.
Το κεφάλαιο «Κοινωνική Πολιτική και Απασχόληση», δεν προωθήθηκε, διότι υπήρξαν διάφορες αντιδράσεις από κράτη – μέλη της Eνωσης, σχετικά πάλι με τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται. Eτσι, έως τώρα από τα 33 διαπραγματευτικά κεφάλαια έχει κλείσει μόνο ένα, τον Ιούνιο του 2006, το κεφάλαιο 25, που αναφέρεται στην Επιστήμη και την Τεχνολογία, και δεν έκλεισε κανένα άλλο, στα περίπου τρία χρόνια που ακολούθησαν από τότε. Oπως αναφέρουν έγκυροι κύκλοι, το όλο θέμα των καθυστερήσεων στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Τουρκία, των προβλημάτων, που έχουν ανακύψει με το «μπλοκάρισμα» κεφαλαίων και η άρνηση της υποψήφιας χώρας να εφαρμόσει το Πρόσθετο Πρωτόκολλο της Τελωνειακής Eνωσης με την Ε.Ε., θα απασχολήσουν τη σουηδική προεδρία, το δεύτερο εξάμηνο του 2009, σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο για τη χώρα αυτή, καθώς τον Δεκέμβριο θα γίνει μια συνολική εκτίμηση της πορείας της προς την Eνωση και της προόδου στην προσαρμογή της προς το κοινοτικό κεκτημένο.
ΕΞΠΡΕΣΣ

sibel-entomonshttp://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2009/05/sibel-entomons-300x171.jpg 300w" sizes="(max-width: 350px) 100vw, 350px" />

Τον Ιούνιο του 2002, στην γνωστή εφημερίδα των ΗΠΑ Washington Post, μια πρώην χαμηλόβαθμος υπάλληλος του FBI δημοσίευσε ένα εκτενές άρθρο της, στο οποίο κατήγγειλε συγκεκριμένα πρόσωπα μέσα στους κυβερνητικούς μηχανισμούς των ΗΠΑ,

τα οποία εργάζονταν για λογαριασμό της Τουρκίας.

Η Σιμπέλ ΄Εντμοντς (Sibel Edmonds) έφερε στο φως της δημοσιότητας απίστευτα γεγονότα κατασκοπείας για διεισδύσεις των Τουρκικών Μυστικών Υπηρεσιών (ΜΙΤ) στις υπηρεσίες ασφαλείας των ΗΠΑ αλλά και στα ανώτατα κυβερνητικά κλιμάκια.

Οι καταγγελίες της Σιμπέλ ΄Εντμοντς περιγράφουν ένα κατασκοπευτικό θρίλερ το οποίο περιλαμβάνει, στρατολογήσεις αξιωματούχων των ΗΠΑ από την Τουρκική ΜΙΤ, επιχειρήσεις διείσδυσης μέσα στο FBI Τούρκων πρακτόρων, γεγονότα λαθρεμπορίου ναρκωτικών και πυρηνικών υλικών, μέχρι και τον χρηματισμό του Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ για την εξυπηρέτηση των Τουρκικών συμφερόντων!

Οι καταγγελίες της μεταφράστριας του FBI προκάλεσαν ισχυρό σοκ στις ΗΠΑ και στην παγκόσμια κοινότητα των Μυστικών Υπηρεσιών του κόσμου!

Οι έρευνες, οι καταγγελίες και οι αποκαλύψεις, της Σιμπέλ ΄Εντμοντς συνεχίζονται μέχρι σήμερα και έχουν φέρει σε πάρα πολύ δύσκολη θέση πολλούς υψηλά ιστάμενους αξιωματούχους των ΗΠΑ. Πολλά ΜΜΕ στις ΗΠΑ αλλά και σε όλο τον κόσμο παρακολουθούν με αγωνία την σύγκρουση της Σιμπέλ ΄Εντμοντς με τις Τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες και τα όργανά τους στις ΗΠΑ, τα οποία επιχειρούν μια άνευ προηγουμένου συγκάλυψη της υπόθεσης η οποία αποτελεί βόμβα στα θεμέλια του νεοσυντηρητικού κατεστημένου των ΗΠΑ.

Η συνέχεια της έρευνας κάτωθι.-

Σύμφωνα με το γνωστό περιοδικό των ΗΠΑ Vanity Fair (Σεπτέμβριος 2005) στελέχη του American Turkish Council (ATC) «πλήρωσαν» τον Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, Ντένις Χάστερτ (Dennis Hastert), για να ενεργήσει κατάλληλα, ώστε να αποσυρθεί το νομοσχέδιο «Η.Res.596», το οποίο αφορούσε την αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων από τις ΗΠΑ.

Τον Αύγουστο του 2000 ο Ντένις Χάστερτ, ως Πρόεδρος της Βουλής, δήλωσε ότι θα υποστηρίξει το κείμενο του νομοσχεδίου 596. Στις 27 Σεπτεμβρίου 2000 ο βουλευτής Ραντάνοβιτς, κατέθεσε το νομοσχέδιο στο Σώμα της Βουλής για να ψηφιστεί. Στις 20 Οκτωβρίου λίγα λεπτά πριν την ψηφοφορία, ο Χάστερτ απέσυρε το κείμενο του νομοσχεδίου παρουσιάζοντας και σχετική επιστολή του Προέδρου των ΗΠΑ Μ. Κλίντον.

Την ίδια ημέρα ο τότε Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Ισμαήλ Τζέμ, δήλωνε ότι «ένας μεγάλος κίνδυνος στις σχέσεις Τουρκίας-ΗΠΑ έχει εκλείψει».

Τα ηχητικά ντοκουμέντα που παρουσίασε η Σ. ΄Εντμοντς, φέρουν τον Χάστερτ να έχει λάβει από ανώτατο αξιωματούχο της Τουρκικής Πρεσβείας το ποσό των 500.000 δολαρίων υπό την μορφή εισφοράς για την προεκλογική του εκστρατεία!

Σε μια άλλη ηχητική τεκμηρίωση (τηλεφωνική υποκλοπή) ανώτατος υπάλληλος του

Στέιτ Ντιπάρτμεντ φέρεται να καλείται στο «Αμερικανοτουρκικό Συμβούλιο» να λάβει την αμοιβή του, ύψους 7.000 δολαρίων για την «μεσολάβησή του» για την προώθηση αγοράς όπλων για λογαριασμό της Τουρκίας.

Σε μια άλλη «ακρόαση» ο Χάστερτ φέρεται να έλαβε άλλες 50.000 δολάρια μετά την ακύρωση της σχετικής ψηφοφορίας του νομοσχεδίου 596, από την Τουρκική Πρεσβεία ως «δώρο» για τις προσωπικές του ανάγκες. Στην ίδια «ακρόαση» ο Χάστερτ αποκαλείται από τους Τούρκους με το παρατσούκλι «DennyBoy» και γίνεται αναφορά για «επιδοτήσεις» του με την μορφή μικροποσών, των 200 δολαρίων, για να μην υπάρχει η υποχρέωση για την δήλωση προέλευσή τους! Πληροφορίες φέρουν τον « DennyBoy» να έχει λάβει εκατοντάδες «επιδοτήσεις» των 200 δολαρίων…

Η πρακτική της δωροδοκίας και της εξαγοράς για πολιτικά πρόσωπα και αξιωματούχους των ΗΠΑ εκ μέρους της Τουρκίας, όπως προκύπτει, πρόκειται για μια μακροχρόνια πρακτική ρουτίνας! Η ρουτίνα συνήθως ωθεί τους πράκτορες σε απενεργοποίηση των κανόνων ασφαλείας. Η Τουρκική ΜΙΤ έπεσε θύμα της πρακτικής αυτής, και δεν τήρησε έστω και τους απλούς κανόνες ασφαλείας, που αφορούν τις επικοινωνίες της! Με τον ποιο αφελή τρόπο αποκαλύφθηκε όλο το δίκτυο των συνεργατών της και των πρακτόρων της στις ΗΠΑ αλλά και οι τρόποι δράσης της!

Η αποκάλυψη Σιμπέλ ΄Εντμοντς

Η υψηλής στρατηγικής αξίας υπόθεση κατασκοπείας, προδόθηκε από την απουσία εφαρμογής των κανόνων και μέτρων ασφαλείας της όλης επιχείρησης, αλλά και από μια ασήμαντη υπάλληλο του FBI! Την μεταφράστρια, Σιμπέλ ΄Εντμοντς!

Η Σιμπέλ ΄Εντμοντς κατάγεται από το Αζερμπαϊτζάν. Έζησε την παιδική και εφηβική της ηλικία, μεταξύ Τουρκίας και Ιράν. Είναι σιϊτικού θρησκεύματος. Πήγε στις ΗΠΑ για σπουδές, όπου γνώρισε και τελικά παντρεύτηκε τον αμερικανό σύζυγό της και εγκαταστάθηκε μόνιμα εκεί ξεκινώντας μια νέα ζωή.

Μετά τις επιθέσεις και τα τρομοκρατικά χτυπήματα της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 στις ΗΠΑ, προσλήφθηκε στο FBI ως μεταφράστρια στο τμήμα υποκλοπών, όπου εργάζονταν

στην μετάφραση απορρήτων συνομιλιών που είχαν σχέση με υπόπτους τρομοκρατίας αλλά και κατασκοπείας.

Την ίδια εποχή προσλήφθηκε στο FBI στο ίδιο τμήμα με την Σ. ΄Εντμοντς, η Τουρκάλα Μελέκ Κάν ως μεταφράστρια και εργάζονταν μαζί στους ίδιους τομείς.

Η Τουρκάλα πριν την πρόσληψή της στο FBI, εργάζονταν στο ATC και ένα άλλο αμερικανοτουρκικό «ίδρυμα» το Assembly of Turkish American Associations (ATAA),

έχοντας προϋπηρεσία και στο Γερμανικό-Τουρκικό Σύνδεσμο Εμπορίου και Φιλίας…

Ιδρύματα τα οποία αποτελούν προκαλύμματα της Τουρκικής ΜΙΤ και βραχίονες επηρεασμού της Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Η Τουρκάλα Μελέκ Κάν, απέκρυψε στο βιογραφικό της και την αίτησή της προς το FBI, τις προηγούμενες ιδιότητές της…΄Όταν ξέσπασε η καταιγίδα των αποκαλύψεων της Σ. ΄Εντμοντς, οι Γερουσιαστές των ΗΠΑ Πάτρικ Λίχι και Τσάρλς Γκράσλεϊ, κατέθεσαν ερώτηση στο FBI, γιατί δεν διεξήχθη όπως προβλέπετε από τους κανονισμούς, η SBI

(Special Background Investigation) « Ειδική ΄Έρευνα Παρελθόντος» για την Μελέκ Κάν.

Το FBI απάντησε ότι η Τουρκάλα προσλήφθηκε στην υπηρεσία με αδιαφανής διαδικασίες και «άνωθεν» παρεμβάσεις, ενώ κατά την διάρκεια της θητείας της απολάμβανε καθεστώς «ιδιαίτερης μεταχείρισης» εξασφαλίζοντας την επάρκεια για την διενέργεια της μυστικής της δράσης, για λογαριασμό της ΜΙΤ!

Πώς όμως κατάφερε μια γυναίκα πράκτορας της ΜΙΤ να διεισδύσει στα πλέον απόρρητα τμήματα του FBI και με τόσο θράσος αλλά και θάρρος, να υπηρετεί τα συμφέροντα της Τουρκίας?

Υπόθεση «Ντάγκλας Ντίκερσον»

Στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 τοποθετήθηκε στην Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Άγκυρα,

ο Επισμηναγός Ντάγκλας Ντίκερσον ως Στρατιωτικός Ακόλουθος , υπεύθυνος και τα θέματα προμηθειών και λογιστικής υποστήριξης των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Πρέσβης των ΗΠΑ στην Άγκυρα και προϊστάμενος του Ντίκερσον, ήταν ο γνωστός νεοσυντηρητικός και μετέπειτα Υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκ Γκρόσμαν.

Κατά την διάρκεια των πρώτων μηνών της παραμονής του στην Τουρκία, ο Επισμηναγός

γνωρίστηκε με την προαναφερόμενη Τουρκάλα την Μελέκ Καν Χαρπτουλού. Η σχέση τους εξελίχθηκε ραγδαία και κατέληξε σε γάμο το 1995.

Ο Επισμηναγός Ν. Ντίκερσον αναβαθμίζεται και προάγεται σε κύριο διαχειριστή όλων των προμηθειών όπλων για το Αζερμπαϊτζάν, το Ουζμπεκιστάν, το Καζακστάν, το Τουρκμενιστάν και το Κιργιστάν. Ταξιδεύει συνεχώς έχοντας στο πλευρό του την σύζυγό του Μελέκ Κάν-Ντίκερσον… Μέχρις εδώ όλα φαίνονταν φυσιολογικά, ώσπου το 1996

φτάνουν σημαντικές πληροφορίες στο Γραφείο του Γενικού Επιθεωρητή του Υπουργείου

Άμυνας των ΗΠΑ, για δωροδοκία και στρατολόγηση Αξιωματικού της Πρεσβείας στην

Άγκυρα από τις Τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες (ΜΙΤ). Ο Αξιωματικός συνελήφθη επ΄ αυτοφώρω να δωροδοκείται από την ΜΙΤ!

Ο Ντίκερσον μετά από διαταγή του Πρέσβη Μ. Γκρόσμαν, βοηθά σθεναρά την εταιρεία,

ΙΑΙ (International Advisors Inc.) η οποία εκπροσωπεί την Τουρκία στις ΗΠΑ στους τομείς της αμυντικής συνεργασίας και των προμηθειών. Η ΙΑΙ είχε δημιουργηθεί το 1989 από τον γνωστό Ντάγκλας Φέϊθ Υφυπουργό Άμυνας των ΗΠΑ και τον Βοηθό Υπουργό Άμυνας Ρίτσαρντ Πέρλ.

Ο Ντίκερσον πριν ολοκληρωθούν οι έρευνες στην Πρεσβεία, μετατέθηκε στην Γερμανία όπου τον ακολούθησε και η σύζυγό του, για την οποία η έρευνα της CIA την παρουσίαζε ως πράκτορα της ΜΙΤ.

Η Μελέκ Κάν-Ντίκερσον αμέσως προσλήφθηκε στον «Γερμανο-Τουρκικό Σύνδεσμο Εμπορίου και Φιλίας» γνωστό ίδρυμα-βιτρίνα της Τουρκικής ΜΙΤ στην Γερμανία.

Το 2001 ο Ντίκερσον μετατίθεται στην βάση Bolling της Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (DIA) στην Ουάσινγκτον και αναλαμβάνει επικεφαλής του Τμήματος Παρακολούθησης εξοπλισμών της Τουρκίας και των χωρών που προαναφέρθηκαν, όταν ήταν στην Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Άγκυρα. Η Μελέκ αναλαμβάνει ταυτόχρονα δύο θέσεις. Μια στο ATC και μια στο ATAA. Μετά από λίγο διάστημα προσλαμβάνεται στο

FBI ως μεταφράστρια έχοντας ως συνάδελφός της και άμεση συνεργάτη της την Σιμπέλ ΄Εντμοντς.

Η ΜΙΤ ΜΕΣΑ ΣΤΟ FBI-ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ «ΛΕΥΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ»

Η Σιμπέλ ΄Εντμοντς, εκ των πραγμάτων και της στενής συνεργασίας της με την Μελέκ, διαπιστώνει δύο πράγματα. Πρώτον, μια δαιδαλώδη διαπλοκή των ζητημάτων τρομοκρατίας και της διακίνησης ναρκωτικών στην Κεντρική Ασία με επίκεντρο την Τουρκία. Δεύτερον, το λαθρεμπόριο πυρηνικών υλικών και τεχνολογίας στο τρίγωνο, ΗΠΑ-Πακιστάν-Τουρκία!

Η Σ.΄Εντμοντς κατέγραφε με ακρίβεια όλες τις κινήσεις της Τουρκάλας συναδέλφου της και διαπίστωσε ότι αυτή, υπέκρυπτε συγκεκριμένες συνομιλίες από τις υποκλοπές ή τις μετέφραζε παραποιημένα. Ειδικά τις επικοινωνίες του Τουρκικού Προξενείου στο Σικάγο τις απέκρυπτε πολύ επιμελώς! Κατά σύμπτωση ο Πρόεδρος της Βουλής Ντένις Χάστερτ εκλέγονταν στην συγκεκριμένη περιφέρεια!

Η ΄Εντμοντς διαπίστωσε ότι στις συνομιλίες που απέκρυψε η Μελέκ υπήρχαν στοιχεία για τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001!

Επίσης, στο κρυφό αρχείο της Τουρκάλας βρήκε πλήθος στοιχεία για την αγορά με παράνομους τρόπους πυρηνικών υλικών και τεχνολογίας με κύριο οργανωτή το ATC!

Το 2001 ιδρύθηκε η Τουρκική εταιρεία ενέργειας «Μπεγιάζ ΄Ενερτζυ» (Beyaz Enerji, Λευκή Ενέργεια) η οποία συνεργάζονταν με το ATC στην ανεύρεση, αγορά και εξαγωγή πυρηνικών υλικών, ατομικής τεχνολογίας και στρατιωτικής νανοτεχνολογίας με προορισμό την Τουρκία αλλά και το Πακιστάν.

Η «Λευκή Ενέργεια» κατάφερε και βρήκε πρόσβαση στα εθνικά εργαστήρια πυρηνικών ερευνών των ΗΠΑ του Όακ Ρίτζ και του Λός Άλαμος. Ταυτόχρονα προσπάθησε να αγοράσει δύο εταιρείες συμβούλων που είχαν πρόσβαση στα παραπάνω εργαστήρια, αλλά και στελέχη από το εξειδικευμένο εργαστήριο «Λώρενς Λίβερμορ»!

Την ίδια περίοδο η εταιρεία-βιτρίνα της CIA «Brewster Jennings & Associates» απόκτησε προσβάσεις στην «Λευκή Ενέργεια» και παρακολουθούσε στενά τις ενέργειές της για την απόκτηση πυρηνικών υλικών και τεχνολογίας.

Η «Λευκή Ενέργεια» μάλιστα ξεκίνησε προσπάθειες να αγοράσει την εταιρεία-βιτρίνα της CIA!!! Τότε στα δύο τηλεφωνήματα που υπέκλεψε το FBI ο Υφυπουργός Μ. Γκρόσμαν ένα προς την «Λευκή Ενέργεια» και ένα προς ένα υψηλόβαθμο στέλεχος των Μυστικών Υπηρεσιών του Πακιστάν (ISI) όπου τους πληροφορεί να σταματήσουν κάθε επαφή με την εταιρεία-βιτρίνα γιατί είναι της CIA!!!

Τις υποκλοπές αυτές δεν τις μετάφρασε η Μελέκ και τις απέκρυψε!

Η Σιμπέλ ΄Εντμοντς καθημερινά ανακάλυπτε πλήθος άλλες πληροφορίες που απέκρυπτε η Τουρκάλα πράκτορας της ΜΙΤ και έντρομη ζήτησε ακρόαση από τους προϊσταμένους της, ο οποίος αμέσως κατάλαβε ότι είχε να κάνει με μια μεγάλης έκτασης περίπτωση κατασκοπείας και λαθρεμπορίου πυρηνικών και έθεσε σε κίνηση τον μηχανισμό του FBI.

Η έμπειρη Τουρκάλα πράκτορας, κατάλαβε ότι έγινε αντιληπτή και αμέσως ειδοποίησε την ΜΙΤ και τους συνεργάτες της στις ΗΠΑ. Απείλησε την Σιμπέλ ΄Εντμοντς για την ζωή της! Αλλάζοντας τακτική την επόμενη μέρα, της τηλεφώνησε αιφνιδιαστικά ζητώντας με ευγένεια να την επισκεφθεί στο σπίτι της για μια «κοινωνική συνάντηση».

Η Τουρκάλα πράκτορας πρόσφερε στην Σ.΄Εντμοντς και τον σύζυγό της πολλές χιλιάδες δολάρια και συνεργασία με τις Τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες!

Την ίδια στιγμή η αδελφή της Σ.΄Εντμοντς που διαμένει στην Άγκυρα δέχεται απειλές για την ζωή της, ενώ προσκαλείται στο Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής της «για υπόθεσή της», όπου απειλείται και κατηγορείται για πλήθος αδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου! Η μηχανή της Τουρκικής ΜΙΤ ενεργοποιείται πλήρως και η ΄Εντμοντς βρίσκεται πλέον μέσα στα δίχτυα της! Παράλληλα μυστικά ενεργοποιείται πλήρως όλο το σύμπλεγμα της Τουρκικής πολιτικής στις ΗΠΑ, με κυρίαρχο άξονα τις στενές σχέσεις

της Τουρκίας με το Ισραηλινό λόμπι στις ΗΠΑ. Η Τουρκία διαθέτει ισχυρότατες προσβάσεις από δεκαετίες βαθιά μέσα στο Ισραηλινό κατεστημένο των ΗΠΑ και κατ΄ επέκταση σε όλους τους κυβερνητικούς μηχανισμούς των ΗΠΑ σε όλα τα επίπεδα!

Το Ισραηλινό λόμπι στις ΗΠΑ ξεκινά μια τιτάνια προσπάθεια συγκάλυψης της υπόθεσης καθώς εμπλέκονται και υψηλά ιστάμενα στελέχη και μέλη του που κατέχουν υψηλές κυβερνητικές θέσεις στις ΗΠΑ!

Η ΄Εντμοντς βρίσκεται σε ασφυκτικό κλοιό και αρχίζει εναντίων της ολόκληρη επιχείρηση «αποδόμησης»…Οι απειλές εις βάρος της και σε ότι έχει σχέση με αυτήν λαμβάνουν καταιγιστική μορφή!

Η ΄Εντμοντς προσφεύγει στα ΜΜΕ για να γλιτώσει πιστεύοντας ότι εάν το θέμα δημοσιοποιηθεί τουλάχιστον θα σώσει την δική της ζωή και του συζύγου της!

Εμφανίζεται στο τηλεοπτικό δίκτυο CBS όπου και αποκαλύπτει μέρος των όσων γνωρίζει. Ταυτόχρονα προσφεύγει και στην Δικαιοσύνη καθώς βλέπει ότι τα όρια γύρω της στενεύουν και πως οι καταγγελίες της προς τους προϊσταμένους της δεν έχουν το αποτέλεσμα που αναμένονταν.

Η Σ.΄Εντμοντς απολύεται από το FBI ως «προβληματική»!!!

Ο Γενικός Εισαγγελέας των ΗΠΑ Άσκφορτ εκδίδει απαγόρευση στην Σ. ΄Εντμοντς να κάνει οποιαδήποτε αναφορά στο ζήτημα, ενώ η επιτήρησής της είναι στενή με την λογική ότι «κινδυνεύουν ζητήματα της εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ» !

Η Σ.΄Εντμοντς προσφεύγει στο Κογκρέσο το οποίο ερευνά την υπόθεση και με ενέργειές του καταφέρνει να απεγκλωβίσει την αδελφή της Σ.΄Εντμοντς από την Τουρκία, καθώς είχε προφυλακιστεί χωρίς καμία αποδεδειγμένη κατηγορία!

Η Σ. Έντμοντς προσφεύγει και στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ ζητώντας δικαίωση και πλήρη διαλεύκανση της σοβαρής υπόθεσης κατασκοπείας.

Κάθε προσπάθεια της Σ. ΄Εντμοντς προσκρούει σε απίθανες δυσκολίες! Η υπόθεση βρίσκεται ακόμη σε εκκρεμότητα…

Το αόρατο δίκτυο προστασίας της ΜΙΤ στις ΗΠΑ και τα Τουρκοϊσραηλινά συμφέροντα ,

μεταθέτουν τον Ντίκερσον τον Ιανουάριο του 2006 πολύ μακριά από τις ΗΠΑ…

Στην αεροπορική βάση Γιοκοτά της Ιαπωνίας, ως διοικητή στην 374η Μοίρα Λογιστικής Ετοιμότητας! Μάλιστα ο Ντίκερσον προήχθη και σε Αντισμήναρχος!

Τον Αύγουστο του 2005 ο Ντίκερσον ανακρινόμενος για την υπόθεση και τις κατηγορίες κατασκοπείας εις βάρος του και της συζύγου του, απειλεί με σοβαρές αποκαλύψεις!

Παρεμβάσεις υψηλά ισταμένων κυβερνητικών στελεχών βάζουν τέλος στις ανακρίσεις.

Για την συγκάλυψη της υπόθεσης παρεμβαίνει και ο ίδιος ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Ντίκ Τσέϊνι!

Ο Ντίκερσον προάγεται και φεύγει μαζί με την σύζυγό του στην Ιαπωνία!

Η αθέατη όψη της Τουρκίας

Οι καταγγελίες της Σιμπέλ ΄Εντμοντς και τα στοιχεία τα οποία διαθέτει και έδωσε στο φως της δημοσιότητας, αποκαλύπτουν απίστευτα γεγονότα και τεράστιες διαπλοκές!

Πλήρης εμπλοκή στο λαθρεμπόριο ναρκωτικών και πυρηνικών υψηλά ισταμένων κυβερνητικών παραγόντων των ΗΠΑ. Σχέσεις της Τουρκίας με την Αλ Κάϊντα σε ανώτατα κυβερνητικά και πολιτικά κλιμάκια, απίστευτες συγκαλύψεις υποθέσεων τρομοκρατίας και ένα τεράστιο δίκτυο όχι απλά κατασκοπείας, αλλά πολιτικού επηρεασμού και χειραγώγησης της πολιτικής των ΗΠΑ έναντι της Τουρκίας.

Πως όμως κατάφερε η Τουρκία και κυρίως οι Μυστικές της Υπηρεσίες να στήσουν ένα τέτοιου μεγέθους δίκτυο με τόσο μεγάλες προεκτάσεις?

Άραγε διαθέτει η Τουρκία τόσους οικονομικούς πόρους και τέτοια μεγάλη εμπειρία

να κατασκοπεύει στην καρδιά των ΗΠΑ και να τοποθετεί πράκτορές της σε τόσο σημαντικές θέσεις?

Με την δυνητική προοπτική ότι κάποια στιγμή όλα θα αποκαλύπτονταν η Τουρκία πως δεν εξέταζε το ενδεχόμενο της πλήρους ρήξης των σχέσεων της με τις ΗΠΑ και πολύ σοβαρά αντίποινα εις βάρος της από την υπερδύναμη?

Ποιος «αόρατος προστάτης» και «υποκινητής» βρίσκεται πίσω από τέτοιου μεγέθους «κατασκοπευτικές διαβρώσεις» και «δράσεις» τις οποίες θα ζήλευε και η περιβόητη KGB?

Οι αποκαλύψεις της Σ. ΄Εντμοντς έφεραν στο προσκήνιο ολόκληρη την διαπλοκή μεταξύ των Τουρκικών και των Ισραηλινών «Ιδρυμάτων» και «Οργανώσεων» στις ΗΠΑ!

Μια διαπλοκή που εμπλέκει τεράστιο αριθμό κυβερνητικών και άλλων αξιωματούχων στις ΗΠΑ, αλλά που ταυτόχρονα επηρεάζει τα μέγιστα την πολιτική των ΗΠΑ στην Εγγύς Ανατολή, την Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία!

του ΄Ομηρου Φωτιάδη

ΤΑ ΕΝ ΑΠΟΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
9-Ιούλ-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΤΑ ΕΝ ΑΠΟΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Αντώνης Κανάκης: για το δημοψήφισμα της Κυριακής: «Αυτή είναι η ήττα. Αυτή είναι η πραγματική χρεοκοπία»

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
4-Ιούλ-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αντώνης Κανάκης: για το δημοψήφισμα της Κυριακής: «Αυτή είναι η ήττα. Αυτή είναι η πραγματική χρεοκοπία»

Προσοχή! Το ευρώ αποτελεί μέρος πολυσυσκευασίας. Δεν κυκλοφορεί ξεχωριστά!

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
15-Ιούν-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Προσοχή! Το ευρώ αποτελεί μέρος πολυσυσκευασίας. Δεν κυκλοφορεί ξεχωριστά!

Καζάκης:Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΛΕΕΙ ΣΚΟΠΙΜΩΣ ΨΕΜΜΑΤΑ!

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
29-Ιαν-2015 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Καζάκης:Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΛΕΕΙ ΣΚΟΠΙΜΩΣ ΨΕΜΜΑΤΑ!

Μήπως… υποτίθεται…;

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
20-Νοέ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μήπως… υποτίθεται…;

Η Ελλάδα στον γκρεμό: Πώς φτάσαμε ως εδώ….

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
30-Οκτ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η Ελλάδα στον γκρεμό: Πώς φτάσαμε ως εδώ….

Ραχήλ Μακρή: Οι ΑΝΕΛ έχουν ύποπτη στάση (βίντεο)

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
8-Οκτ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ραχήλ Μακρή: Οι ΑΝΕΛ έχουν ύποπτη στάση (βίντεο)

Βίντεο με την ψηφοφορία στην Επιτροπή Δικαιοσύνης της Βουλής, στις 12.9.2013

Άρθρο του Συντ. Ομάδα
13-Σεπ-2014 I Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Βίντεο με την ψηφοφορία στην Επιτροπή Δικαιοσύνης της Βουλής, στις 12.9.2013

    Διαφημιζόμενοι


Add new tag CIA Cinema Facebook Αφγανιστάν Βαλκάνια Γερμανία Γεωργία Γκουαντάναμο Γκρουέφσκι ΕΛΛΑΔΑ Επαναστατικός Αγώνας Ευρωπαϊκή Ένωση Ευρώπη ΗΠΑ Ηνωμένες Πολιτείες Ιράκ Ιράν Ισραήλ Κοζάνη Κοσσυφοπέδιο Κύπρος Μακεδονία Μπαράκ Ομπάμα Μόσχα ΝΑΤΟ Νέα Τάξη Νέα τάξη Πραγμάτων Οικολόγων Πράσινων Ομπάμα Ουάσιγκτον Ουκρανία Παγκοσμιοποίηση Πακιστάν Ρωσία Σινεμά Σκόπια Ταλιμπάν Τελευτέα Νέα Τουρκία Χίλαρι Κλίντον γρίπη των χοίρων επίθεση λαθρομετανάστες τρομοκράτες. Higilight (5.782)
Home (28)
Slide (343)
Video (523)
ΑΙΓΑΙΟ (60)
ΑΙΣΧΟΣ (112)
άρθρα και κείμενά μας (19)
Βαλκάνια (98)
Γράφουν… (2.361)
ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ (70)
Διεθνή Νέα (546)
Δικαστικά (112)
ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ (1.048)
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ (262)
ΕΛΛΑΔΑ (454)
Ενδιαφέροντα (542)
Επικαιρότητα (692)
Ευρωπαϊκά Νέα (193)
ΗΠΑ (69)
ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ (25)
ΘΡΑΚΗ (11)
ΘΡΗΣΚΕΙΑ (44)
ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ (245)
ΙΣΤΟΡΙΑ (144)
Κοζάνη-Τοπικά Νέα (106)
Κυπριακό (154)
Μακεδονικό (91)
Νέα Τάξη (552)
Ντοκιμαντέρ (21)
Οικονομία (1.183)
Ομογένεια (14)
Πολιτική (2.167)
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ (102)
προβοκάτσιες (53)
Ρωσία (27)
Σκοπιανό (29)
ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ (139)
ΤΟΥΡΚΙΑ (85)
υγεία (28)
Ψυχαγωγία (62)

WP Cumulus Flash tag cloud by Roy Tanck requires Flash Player 9 or better.